Monobenzon

Lek dermatologiczny do stosowania miejscowego; wykazuje działanie zbliżone do hydrochinonu, a u części osób dodatkowo powoduje rozległe i wybiórcze niszczenie melanocytów. Mechanizm nie został w pełni wyjaśniony. W badaniach na zwierzętach zastosowanie miejscowe zwiększało wydalanie melaniny z komórek barwnikowych. Możliwe jest również hamowanie syntezy melaniny. Efekt widoczny z opóźnieniem, ponieważ odbarwienie ujawnia się dopiero po utracie wytworzonych wcześniej barwników melaninowych wraz z fizjologicznym złuszczaniem warstwy rogowej naskórka. Odbarwienie skóry pojawia się po 1–4 miesiącach, a całkowite po 9–12 miesiącach. Często prowadzi do trwałego odbarwienia. Nie wpływa na czerniaki ani znamiona barwnikowe.

Hiperpigmentacja (dermatozy z przebarwieniami) wywołana nadmiarem melaniny; depigmentacja prawidłowo zabarwionych obszarów skóry u chorych na bielactwo.

Stosowany miejscowo na skórę. Miejsca przebarwione smaruje się 2–3 razy na dobę, nie dłużej niż przez 3 miesiące. W razie braku zadowalających wyników po tym czasie należy zaprzestać stosowania. Leczenie podtrzymujące po uzyskaniu zadowalającego odbarwienia skóry: zwykle 2 razy w tygodniu. Brak danych dotyczących stosowania u dzieci.

Bezwzględne przeciwwskazania: Ostrożnie: - skóra nadmiernie sucha lub ze skłonnością do odczynów uczuleniowych - unikanie nadmiernego nasłonecznienia oraz konieczność stosowania kremów z filtrem UV przy ekspozycji na światło słoneczne

Nie zaleca się jednoczesnego stosowania z agalzydazą alfa ani agalzydazą beta.

Skóra i tkanka podskórna: miejscowe podrażnienie skóry oraz reakcje uczuleniowe; możliwa reakcja uczuleniowa o charakterze wypryskowym. O częstości nieznanej: przemijające uczucie świądu lub pieczenia, zwykle ustępujące po kilku dniach; pieczenie, zaczerwienienie skóry, podrażnienie, zmiany sączące, trwałe uszkodzenie melanocytów. Utrzymujące się pieczenie, zaczerwienienie skóry, podrażnienie oraz wystąpienie zmian sączących są wskazaniem do przerwania leczenia. Nadmierna depigmentacja może wystąpić także poza obszarami objętymi leczeniem, dając nieestetyczne odbarwione plamy; substancja często wywołuje trwałą depigmentację.

Ciąża: z uwagi na zawartość pochodnej hydrochinonu stosowanie w ciąży nie jest zalecane. Laktacja: ograniczone – nie wiadomo, czy eter monobenzylowy hydrochinonu przenika do mleka matki; w razie konieczności zastosowania w okresie karmienia piersią wymagana ostrożność. Płodność: brak danych.

Nie ustalono wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.