N(2)-L-alanylo-L-glutamina

Dwupeptyd; N(2)-L-alanylo-L-glutamina po podaniu ulega hydrolizie do glutaminy i alaniny, dostarczając glutaminę w ramach żywienia pozajelitowego. Uwolnione aminokwasy jako składniki odżywcze są wbudowywane do odpowiednich przestrzeni organizmu i metabolizowane stosownie do potrzeb. Wielu stanom chorobowym wymagającym żywienia klinicznego towarzyszy obniżenie stężenia glutaminy.

Składnik dożylnego żywienia klinicznego u pacjentów w stanach nasilonego katabolizmu i (lub) metabolizmu. Stosowany u pacjentów żywionych pozajelitowo lub dojelitowo, a także przy żywieniu jednoczesnym pozajelitowym i dojelitowym.

Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, nieprzeznaczony do bezpośredniego podania; przed podaniem miesza się z wykazującym zgodność roztworem aminokwasów lub mieszaniną odżywczą zawierającą aminokwasy. Mieszaniny o osmolarności powyżej 800 mOsm/l podaje się do żyły centralnej. Dorośli: stosowany w żywieniu pozajelitowym lub dojelitowym albo jednocześnie pozajelitowym i dojelitowym; dawkowanie zależy od ciężkości stanu katabolicznego oraz zapotrzebowania na aminokwasy/białko. Dawka dobowa 1,5–2,5 ml/kg mc. (odpowiada 0,3–0,5 g N(2)-L-alanylo-L-glutaminy/kg mc.). Dla pacjenta o masie 70 kg odpowiada to 100–175 ml na dobę. Maksymalna dawka dobowa 2,5 ml/kg mc. (0,5 g N(2)-L-alanylo-L-glutaminy/kg mc.). Nie przekraczać maksymalnej dawki dobowej 2 g aminokwasów/białka na kg mc. Udział aminokwasów pochodzących z substancji nie powinien przekraczać ok. 30% całkowitej podaży aminokwasów/białka. Maksymalną dawkę 0,5 g N(2)-L-alanylo-L-glutaminy/kg mc. podaje się w mieszaninie z co najmniej 1,0 g aminokwasów/białka na kg mc./dobę, co przy uwzględnieniu zawartości aminokwasów w produkcie daje dobową dawkę co najmniej 1,5 g aminokwasów/białka na kg mc. Żywienie pozajelitowe: szybkość infuzji zależy od rodzaju roztworu nośnikowego i nie powinna przekraczać 0,1 g aminokwasów/kg mc. na godzinę. Żywienie dojelitowe: podawany w ciągłej infuzji trwającej od 20 do 24 godzin na dobę. Do infuzji do żył obwodowych rozcieńcza się do osmolarności ≤ 800 mOsm/l (np. 100 ml koncentratu + 100 ml roztworu soli fizjologicznej). Żywienie jednoczesne dojelitowe i pozajelitowe: całkowitą dawkę dobową podaje się w ramach żywienia pozajelitowego (po zmieszaniu z wykazującym zgodność roztworem aminokwasów lub mieszaniną żywieniową zawierającą aminokwasy); szybkość infuzji zależy od roztworu nośnikowego i dostosowuje się ją do proporcji żywienia pozajelitowego i dojelitowego. Czas stosowania: nie powinien przekraczać 3 tygodni. Dzieci: nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności.

Bezwzględne przeciwwskazania: - ciężka niewydolność nerek (klirens kreatyniny <25 ml/min) - ciężka niewydolność wątroby - wstrząs krążeniowy - niedotlenienie - niewydolność wielonarządowa - ciężka kwasica metaboliczna - stany kliniczne uniemożliwiające żywienie kliniczne, w tym niestabilni pacjenci w stanie krytycznym Ostrożnie: - ciąża - okres karmienia piersią - dzieci - ustabilizowana niewydolność wątroby (wymaga systematycznej kontroli wskaźników czynności wątroby) - ryzyko hiperamonemii oraz zaburzeń elektrolitowych, osmolarności, równowagi wodnej i kwasowo-zasadowej – konieczne monitorowanie - stosowanie dłużej niż dziewięć dni (ograniczone doświadczenie)

Dotychczas nie stwierdzono żadnych interakcji.

Nie są znane, o ile podanie odbywa się zgodnie z zaleceniami.

Z powodu braku danych nie należy stosować w okresie ciąży ani podczas karmienia piersią.

Brak danych w dostarczonych dokumentach.

Dwupeptyd po podaniu w infuzji szybko ulega rozpadowi na alaninę i glutaminę. Hydrolizie towarzyszy równomolarny wzrost stężeń odpowiednich wolnych aminokwasów, a proces zachodzi prawdopodobnie wyłącznie w przestrzeni pozakomórkowej. Okres półtrwania wynosi od 2,4 do 3,8 min, a w schyłkowej niewydolności nerek 4,2 min; klirens osoczowy mieści się w granicach 1,6–2,7 l/min. Wydalanie nerkowe jest znikome – podczas ciągłej infuzji eliminacja przez nerki wynosi mniej niż 5%, tj. tyle samo, co dla aminokwasów podawanych w infuzji.