Nirsewimab

Surowice odpornościowe i immunoglobuliny; przeciwciała monoklonalne o działaniu przeciwwirusowym; kod ATC J06BD08. Charakter cząsteczki: rekombinowane, neutralizujące ludzkie przeciwciało monoklonalne klasy IgG1κ o długim czasie działania, skierowane przeciwko konformacji przedfuzyjnej białka F RSV; zawiera potrójną substytucję aminokwasów (YTE) w rejonie Fc wydłużającą okres półtrwania w surowicy. Mechanizm: wiąże się z wysoce konserwatywnym epitopem w antygenowym miejscu Ø białka przedfuzyjnego, ze stałymi dysocjacji KD = 0,12 nM i KD = 1,22 nM odpowiednio dla podtypów A i B RSV. Hamuje kluczowy etap fuzji cząsteczek wirusa z błoną komórkową gospodarza w procesie wnikania wirusa do organizmu, neutralizując wirusa i blokując fuzję komórek. Funkcja efektorowa: in vitro wykazuje wiązanie z immobilizowanymi ludzkimi receptorami FcγR (FcγRI, FcγRIIA, FcγRIIB, FcγRIII). Dane z modelu zakażenia RSV u bawełniaka szczeciniastego zdecydowanie sugerują, że ochrona przed zakażeniem RSV zależy w większym stopniu od działania neutralizującego niż od funkcji efektorowej zależnej od Fc. Oporność krzyżowa: możliwe, że warianty oporne na nirsewimab wykazują oporność krzyżową na inne przeciwciała monoklonalne ukierunkowane na białko F RSV. Czas trwania ochrony: dane kliniczne i farmakokinetyczne wskazują na co najmniej 5 do 6 miesięcy.

Zapobieganie chorobie dolnych dróg oddechowych wywołanej przez syncytialny wirus oddechowy (RSV). U noworodków i niemowląt w pierwszym dla nich sezonie występowania zakażeń RSV; u dzieci do ukończenia 24. miesiąca życia, które pozostają narażone na ciężką chorobę wywołaną przez RSV w drugim dla nich sezonie występowania zakażeń RSV.

Podawany wyłącznie domięśniowo, najlepiej w przednio-boczną część uda; nie zaleca się rutynowego wyboru mięśnia pośladkowego z uwagi na ryzyko uszkodzenia nerwu kulszowego. Gdy konieczne są dwa wstrzyknięcia, wykonuje się je w różne miejsca. Niemowlęta w pierwszym sezonie występowania zakażeń RSV: pojedyncza dawka 50 mg przy mniejszej masie ciała. Dzieci narażone na ciężki przebieg RSV w drugim sezonie: pojedyncza dawka 200 mg w dwóch wstrzyknięciach domięśniowych (2 × 100 mg). Podanie najlepiej przed rozpoczęciem drugiego sezonu występowania zakażeń RSV. Zabiegi kardiochirurgiczne w krążeniu pozaustrojowym: u dzieci poddawanych takim zabiegom można podać dodatkową dawkę jak najszybciej po ustabilizowaniu stanu po operacji, w celu zapewnienia odpowiedniego stężenia nirsewimabu w surowicy. Jeśli zabieg wykonano w ciągu 90 dni od pierwszej dawki, dawka dodatkowa wynosi 50 mg lub 100 mg zależnie od masy ciała w pierwszym sezonie lub 200 mg w drugim sezonie. Jeśli od pierwszej dawki upłynęło ponad 90 dni, można podać dodatkowo pojedynczą dawkę 50 mg niezależnie od masy ciała w pierwszym sezonie lub 100 mg w drugim sezonie, aby zabezpieczyć pacjenta na pozostałą część sezonu. Nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności u dzieci w wieku od 2 do 18 lat – brak danych.

Bezwzględne przeciwwskazania: Ostrożnie: - ryzyko ciężkich reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji charakterystycznej dla przeciwciał monoklonalnych klasy IgG1 - u dzieci z małopłytkowością lub zaburzeniami krzepnięcia - u dzieci z obniżoną odpornością i utratą białek, u których wysoki klirens może osłabić ochronę

Nie prowadzono badań interakcji. Przeciwciała monoklonalne zwykle nie wykazują istotnego potencjału do interakcji, gdyż nie oddziałują bezpośrednio na enzymy cytochromu P450 ani nie są substratami transporterów wątrobowych czy nerkowych. Pośredni wpływ na cytochrom P450 uznaje się za mało prawdopodobny, ponieważ substancja jest skierowana przeciw egzogennemu wirusowi. Diagnostyka: brak wpływu na wyniki testów RT-PCR oraz szybkich testów antygenowych wykrywających RSV, wykorzystujących przeciwciała ukierunkowane na miejsce antygenowe I, II lub IV białka fuzyjnego F wirusa RSV. Szczepionki: jako bierna immunizacja swoista dla RSV – nie oczekuje się wpływu na czynną odpowiedź immunologiczną na jednocześnie podawane szczepionki. W badaniach klinicznych podanie łącznie z rutynowymi szczepionkami wieku dziecięcego dawało profil bezpieczeństwa i reaktogenności podobny do samych szczepień; dopuszczalne jest jednoczesne stosowanie ze szczepionkami wieku dziecięcego. Nie mieszać z innymi szczepionkami w tej samej strzykawce lub fiolce; przy jednoczesnym wstrzyknięciu podawać w oddzielnych strzykawkach i w różne miejsca.

Niezbyt często: wysypka (wysypka, wysypka grudkowo-plamista, wysypka plamkowa); reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ból, stwardnienie, obrzęk, opuchnięcie w miejscu wstrzyknięcia); gorączka. Częstość nieznana: nadwrażliwość. Wysypka pojawiała się w ciągu 14 dni po podaniu, w większości o nasileniu łagodnym do umiarkowanego. Gorączka i reakcje w miejscu wstrzyknięcia występowały w ciągu 7 dni po podaniu; reakcje w miejscu wstrzyknięcia nie były ciężkie.

Brak danych w dostarczonych dokumentach.

Brak danych w dostarczonych dokumentach.

Farmakokinetyka liniowa, proporcjonalna do dawki po podaniu domięśniowym w zakresie 25–300 mg, u dzieci i dorosłych. Po podaniu domięśniowym stężenie maksymalne osiągane w ciągu 6 dni (zakres 1–28 dni); bezwzględna dostępność biologiczna ok. 84%. Dystrybucja: objętość dystrybucji w kompartmencie centralnym i obwodowym wynosi odpowiednio 216 ml i 261 ml dla niemowlęcia o masie ciała 5 kg; wzrasta wraz ze zwiększeniem masy ciała. Metabolizm: jako ludzkie przeciwciało monoklonalne klasy IgG1κ rozkładany przez enzymy proteolityczne obecne w całym organizmie; nie jest metabolizowany przez enzymy wątrobowe. Eliminacja: eliminowany w mechanizmie katabolizmu wewnątrzkomórkowego, bez dowodów na szlak klirensu zależny od receptorów docelowych. Klirens ok. 3,42 ml/dobę dla niemowlęcia o masie ciała 5 kg, a okres półtrwania w fazie końcowej ok. 71 dni; klirens wzrasta wraz ze zwiększaniem masy ciała. Rasa: nie obserwowano klinicznie istotnego wpływu rasy. Zaburzenia czynności nerek: jako przeciwciało monoklonalne klasy IgG nie jest usuwany przez nerki z uwagi na dużą masę cząsteczkową, dlatego zmiana czynności nerek nie powinna wpływać na klirens. Jednak u jednego pacjenta z zespołem nerczycowym obserwowano zwiększony klirens. Zaburzenia czynności wątroby: przeciwciała monoklonalne klasy IgG nie są usuwane głównie w drodze metabolizmu wątrobowego. Jednak u niektórych osób z przewlekłą chorobą wątroby, która może wiązać się z utratą białka, obserwowano zwiększony klirens. Populacje szczególne: brak istotnego wpływu przewlekłej choroby płuc wcześniaków lub hemodynamicznie istotnej wrodzonej choroby serca na farmakokinetykę. U dzieci z przewlekłą chorobą płuc wcześniaków lub hemodynamicznie istotną wrodzoną chorobą serca oraz z obniżoną odpornością, otrzymujących dawkę 200 mg w drugim sezonie zakażeń RSV, ekspozycja w surowicy była nieznacznie większa i w znacznym stopniu pokrywała się z ekspozycją w badaniu podstawowym. Zależność PK/PD: dodatnia korelacja między wartością AUC w surowicy (na podstawie klirensu początkowego) przekraczającą 12,8 mg × doba/ml a mniejszą częstością MA RSV LRTI.