Nonakog gamma

Rekombinowany czynnik krzepnięcia IX; grupa leków przeciwkrwotocznych, czynnik krzepnięcia krwi IX. Czynnik IX to jednołańcuchowa glikoproteina o masie cząsteczkowej około 68000 Da. Jest to czynnik krzepnięcia zależny od witaminy K, syntetyzowany w wątrobie. Mechanizm: czynnik IX jest aktywowany przez czynnik XIa w wewnętrznym szlaku krzepnięcia oraz przez kompleks czynnik VII/czynnik tkankowy w zewnętrznym szlaku krzepnięcia. Aktywowany czynnik IX w połączeniu z aktywowanym czynnikiem VIII aktywuje czynnik X; aktywowany czynnik X przekształca protrombinę w trombinę. Następnie trombina przekształca fibrynogen w fibrynę, co prowadzi do powstania skrzepu. Działanie: terapia zastępcza u pacjentów z hemofilią B (chorobą Christmasa), genetycznym niedoborem czynnika IX. Hemofilia B jest dziedzicznym, związanym z płcią zaburzeniem krzepnięcia krwi, spowodowanym obniżeniem poziomu czynnika IX, w wyniku czego dochodzi do obfitych krwawień do stawów, mięśni lub narządów wewnętrznych, występujących samoistnie lub wskutek przypadkowych bądź chirurgicznych urazów. Terapia zastępcza powoduje podwyższenie poziomu czynnika IX w osoczu, umożliwiając czasowe wyrównanie niedoboru czynnika i zmniejszenie skłonności do krwawień.

Leczenie oraz zapobieganie krwawieniom w przebiegu hemofilii B (wrodzony niedobór czynnika IX). Stosowanie we wszystkich grupach wiekowych.

Nadzór i monitorowanie: leczenie pod nadzorem lekarza doświadczonego w leczeniu hemofilii. W trakcie leczenia zaleca się oznaczanie poziomu czynnika IX dla doboru dawki i częstości wielokrotnych infuzji; odpowiedź na czynnik IX bywa zróżnicowana osobniczo – różne okresy półtrwania i poziomy odzysku. Dawka wyliczona wg masy ciała może wymagać korekty przy niedowadze lub nadwadze. Ścisłe monitorowanie terapii zastępczej badaniami układu krzepnięcia (aktywność czynnika IX w osoczu) konieczne zwłaszcza przy poważnych zabiegach chirurgicznych. Podstawy dawkowania: dawka i czas terapii zastępczej zależą od ciężkości niedoboru czynnika IX, umiejscowienia i nasilenia krwawienia, stanu klinicznego, wieku oraz parametrów farmakokinetycznych (odzysk przyrostowy, okres półtrwania). Aktywność wyraża się w j.m. odwołujących się do aktualnego wzorca WHO dla produktów zawierających czynnik IX. Aktywność w osoczu podaje się także jako wartość procentową względem prawidłowego osocza ludzkiego. Jedna j.m. aktywności czynnika IX odpowiada zawartości czynnika IX w jednym ml prawidłowego ludzkiego osocza. Dorośli i młodzież ≥12 lat – leczenie doraźne: empirycznie 1 j.m./kg mc. podnosi aktywność czynnika IX w osoczu o 0,9 j.m./dl (zakres 0,5–1,4) lub o 0,9% wartości prawidłowej u pacjentów w wieku 12 lat lub starszych. Wymagana liczba jednostek = masa ciała (kg) × pożądany wzrost aktywności (% lub j.m./dl) × odwrotność obserwowanego odzysku (dl/kg); dla odzysku 0,9 j.m./dl na j.m./kg mnożnik wynosi 1,1 dl/kg. Dawkę i częstość zawsze ustala się wg skuteczności klinicznej. Docelowe poziomy w krwawieniach i zabiegach: aktywność czynnika IX nie powinna spadać poniżej wskazanego poziomu przez odpowiedni okres. Wczesny wylew do stawu, krwawienie z mięśni lub jamy ustnej: 20%, powtarzać co 24 godziny, co najmniej 1 dzień, aż do ustąpienia krwawienia (ustąpienie bólu lub zagojenie rany). Bardziej nasilony wylew do stawu, krwawienie z mięśni lub krwiak: infuzja co 24 godziny przez 3–4 dni lub dłużej, aż do ustąpienia bólu i ostrego upośledzenia funkcji. Krwawienia zagrażające życiu: 100%, infuzja co 8–24 godziny aż do ustąpienia zagrożenia. Drobny zabieg chirurgiczny (w tym ekstrakcja zęba): 30–60%, co 24 godziny, co najmniej 1 dzień, aż do zagojenia rany. Poważny zabieg: 80–100% przed i po zabiegu, infuzja co 8–24 godziny aż do właściwego zagojenia rany, następnie terapia przez co najmniej 7 kolejnych dni z utrzymaniem aktywności 30–60% (j.m./dl). Profilaktyka (≥12 lat): w długotrwałej profilaktyce krwawień w ciężkiej hemofilii B zwykle 40–60 j.m./kg co 3–4 dni u pacjentów w wieku 12 lat lub starszych. Zależnie od farmakokinetyki, wieku, fenotypu krwawienia i aktywności fizycznej mogą być potrzebne krótsze odstępy lub wyższe dawki. Dzieci i młodzież 12–17 lat: dawkowanie identyczne jak u dorosłych. Dzieci <12 lat – leczenie doraźne: empirycznie 1 j.m./kg mc. podnosi aktywność w osoczu o 0,7 j.m./dl (zakres 0,31–1,0) lub o 0,7% wartości prawidłowej u pacjentów w wieku poniżej 12 lat. Wymagana liczba jednostek = masa ciała (kg) × pożądany wzrost × odwrotność obserwowanego odzysku (dl/kg); dla odzysku 0,7 j.m./dl na j.m./kg mnożnik wynosi 1,4 dl/kg; jako wskazówki co do krwawień i zabiegów można stosować tabelę dla dorosłych. Profilaktyka <12 lat: 40–80 j.m./kg w odstępach co 3–4 dni. Droga i sposób podania: podanie dożylne. Samodzielne podawanie lub podawanie przez opiekuna wymaga odpowiedniego szkolenia. Szybkość infuzji dostosowana do komfortu pacjenta, maksymalnie do 10 ml/min. Nie podawać w infuzji ciągłej.

Bezwzględne przeciwwskazania: - stwierdzona alergia na białko chomika Ostrożnie: - możliwość reakcji nadwrażliwości typu alergicznego, ze śladową zawartością białek chomika - wysokie ryzyko nadwrażliwości u pacjentów uprzednio nieleczonych, zwłaszcza z mutacjami genetycznymi wysokiego ryzyka związanymi z powstawaniem inhibitora - zwiększone ryzyko anafilaksji przy kolejnej ekspozycji u pacjentów z inhibitorami czynnika IX - konieczność monitorowania wytwarzania przeciwciał neutralizujących (inhibitorów) po powtórnym leczeniu - ryzyko zespołu nerczycowego po indukcji tolerancji immunologicznej u pacjentów z hemofilią B i obecnością inhibitorów czynnika IX - ryzyko powikłań zakrzepowych w chorobach wątroby, po zabiegach chirurgicznych, u noworodków oraz w grupach ryzyka zdarzeń zakrzepowych lub rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego - zwiększone ryzyko sercowo-naczyniowe u pacjentów z obecnymi czynnikami ryzyka sercowo-naczyniowego - ryzyko powikłań związanych z cewnikiem do centralnego dostępu żylnego, w tym zakażeń miejscowych, bakteriemii i zakrzepicy w miejscu wprowadzenia

Nie zgłaszano interakcji rekombinowanego ludzkiego czynnika krzepnięcia IX (rDNA) z innymi produktami leczniczymi.

Reakcje nadwrażliwości/alergiczne: rzadko; mogą obejmować obrzęk naczynioruchowy, pieczenie i kłucie w miejscu infuzji, dreszcze, zaczerwienienie, pokrzywkę uogólnioną, ból głowy, pokrzywkę, niedociśnienie tętnicze, senność, nudności, niepokój, tachykardię, uczucie ucisku w klatce piersiowej, mrowienie, wymioty, świszczący oddech; w niektórych przypadkach mogą ulegać progresji do ciężkiej anafilaksji (łącznie z wstrząsem anafilaktycznym). Progresja do ciężkiej anafilaksji w ścisłym związku czasowym z wytworzeniem inhibitorów czynnika IX. Objawy typu alergicznego: duszność, świąd, uogólniona pokrzywka i wysypka. W klasyfikacji tabelarycznej: nadwrażliwość – częstość nie znana; zaburzenia smaku – często; ból w kończynie – często. Inhibitory czynnika IX: u pacjentów z hemofilią B może dojść do wytworzenia przeciwciał neutralizujących czynnik IX; objawem świadczącym o ich obecności jest niewystarczająca odpowiedź kliniczna na leczenie. Immunogenność względem białka gospodarza: bardzo rzadko wytworzenie przeciwciał przeciwko białku chomika wraz z reakcjami nadwrażliwości. Zespół nerczycowy: zgłaszany po próbach indukcji tolerancji immunologicznej u pacjentów z hemofilią B i obecnością inhibitorów czynnika IX oraz reakcjami alergicznymi w wywiadzie. Powikłania zakrzepowo-zatorowe: ryzyko epizodów zakrzepowo-zatorowych po podaniu produktów zawierających czynnik IX, większe dla preparatów niskooczyszczonych. Ze stosowaniem produktów niskooczyszczonych wiązano zawał serca, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, zakrzepicę żylną i zator płucny; przy wysokooczyszczonym czynniku IX działania tego rodzaju występują rzadko. Dzieci i młodzież: częstość, rodzaj i stopień ciężkości działań niepożądanych powinny być takie same jak u dorosłych.

Dane dotyczące stosowania w ciąży ograniczone lub brak; nie prowadzono badań wpływu na reprodukcję u zwierząt. Stosowanie w ciąży i podczas karmienia piersią tylko przy wyraźnym wskazaniu. Nie wiadomo, czy czynnik IX ani jego metabolity przenikają do mleka kobiecego. Brak danych o wpływie na płodność.

Nie wywiera wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów ani obsługiwania maszyn.