Octan nomegestrolu

Progestagen, pochodna 19-norprogesteronu; stosowany w wyrównywaniu niedoborów progesteronu. Powinowactwo do receptorów progesteronowych ok. 2,5-krotnie większe niż hormonu naturalnego. Pozbawiony działania maskulinizującego, anabolicznego, estrogennego, adrenokortykotropowego i przeciwzapalnego. Nie zaburza metabolizmu glukozy ani gospodarki wodno-elektrolitowej. Nie wpływa na wynik próby bromosulfoftaleinowej. Działanie przeciwgonadotropowe: hamuje owulację, zmniejsza wydzielanie gonadotropin, obniża stężenie estrogenu we krwi krążącej oraz hamuje wydzielanie endogennego progesteronu. Efekt przeciwgonadotropowy nie u wszystkich pacjentów jest całkowity.

Kobiety przed menopauzą – zaburzenia miesiączkowania związane ze zmniejszonym wydzielaniem lub brakiem wydzielania progesteronu: skąpe lub rzadkie miesiączkowanie, nadmiernie częste miesiączkowanie, brak miesiączkowania. Czynnościowe krwawienia z narządów płciowych: krwotoki maciczne, krwotoki miesiączkowe, również krwawienia związane z włókniakami. Objawy poprzedzające lub związane z menstruacją: bolesne miesiączkowanie samoistne, zespół przedmiesiączkowy, okresowe bóle sutków. Kobiety po menopauzie – w skojarzeniu z estrogenami (cykle sztucznie wywołane) w hormonalnej terapii zastępczej. Stosowanie w wymienionych wskazaniach ograniczone do sytuacji, w których inne interwencje uważa się za niewłaściwe.

Średnia dawka dobowa: 5 mg (1 tabletka). Kobiety przed menopauzą: leczenie trwa zwykle 10 dni, od 16 do 25 dnia cyklu. Kobiety po menopauzie: dawkowanie zależy od rodzaju zastosowanej hormonalnej terapii zastępczej. W ciągłej hormonalnej terapii zastępczej stosowany przez 12 do 14 dni każdego cyklu. Dawkę i czas leczenia można modyfikować w zależności od wskazania i reakcji pacjenta na produkt leczniczy. Leczenie należy ograniczyć do najmniejszej skutecznej dawki i najkrótszego czasu trwania.

Bezwzględne przeciwwskazania: - krwotok z dróg rodnych o nierozpoznanej przyczynie - idiopatyczna zakrzepica żylna w wywiadzie lub czynna żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna) - czynne lub przebyte tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe (np. zawał serca) - obecne lub przebyte ciężkie zaburzenia czynności wątroby - oponiak obecny lub w wywiadzie - przebyta żylna choroba zakrzepowo-zatorowa lub skłonność do zakrzepów, do czasu oceny układu krzepnięcia lub wdrożenia leczenia przeciwzakrzepowego - ciąża Ostrożnie: - niepełne działanie przeciwgonadotropowe u części pacjentek - choroby sercowo-naczyniowe - niestabilne nadciśnienie tętnicze - cukrzyca - porfiria - dziedziczna nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy (typu Lapp) lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy - mięśniaki gładkie macicy lub endometrioza - rak piersi u krewnych pierwszego stopnia pokrewieństwa - choroby wątroby, np. gruczolak wątroby - kamica żółciowa - migrena lub silne bóle głowy - toczeń rumieniowaty układowy - rozrost błony śluzowej trzonu macicy w wywiadzie - padaczka - astma - otoskleroza - duża otyłość (BMI > 30 kg/m²) jako czynnik ryzyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej - przedłużone unieruchomienie, znaczny uraz lub poważny zabieg chirurgiczny, z czasowym wstrzymaniem terapii przed operacją - zaburzenia czynności nerek lub serca z uwagi na retencję płynów - krańcowa niewydolność nerek - wcześniej rozpoznana hipertriglicerydemia z uwagi na ryzyko zapalenia trzustki - rozpoczynanie terapii po 65. roku życia z uwagi na możliwe przyspieszenie postępu otępienia

Metabolizm progestagenów może ulec przyspieszeniu przy jednoczesnym stosowaniu leków indukujących enzymy uczestniczące w metabolizmie: przeciwdrgawkowych (fenobarbital, karbamazepina, fenytoina) oraz przeciwzakaźnych (ryfampicyna, ryfabutyna). Nasilenie metabolizmu progestagenów może prowadzić do osłabienia ich działania terapeutycznego.

Rzadko: oponiak. Częstość nieznana: przyrost masy ciała; bezsenność; zaburzenia widzenia; nasilenie niewydolności żylnej kończyn dolnych oraz wystąpienie zatorowego zakrzepu żylnego; zaburzenia żołądkowo-jelitowe; alergie skórne, hirsutyzm; zaburzenia miesiączkowania, brak miesiączki, krwawienia śródcykliczne; gorączka. Efekty klasy przy skojarzonej terapii estrogenowo-progestagenowej: estrogenozależne nowotwory łagodne i złośliwe, m.in. rak błony śluzowej trzonu macicy; żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (zakrzepowe zapalenie żył głębokich kończyn dolnych i miednicy lub zatorowość płucna), występująca znacznie częściej wśród kobiet poddanych HTZ niż u kobiet jej niestosujących. Ponadto: zawał mięśnia sercowego i udar mózgu; zaburzenia dróg żółciowych; zmiany skórne – ostuda, rumień wielopostaciowy, rumień guzowaty, plamica Henocha-Schönleina; możliwa demencja. Rak piersi: całkowite ryzyko rozwoju raka piersi wzrasta wraz z czasem stosowania HTZ u kobiet obecnie lub wcześniej stosujących HTZ. Leczenie skojarzone estrogenowo-progestagenowe zwiększa ogólne ryzyko raka piersi w porównaniu z leczeniem samymi estrogenami. Rak błony śluzowej trzonu macicy: u kobiet z zachowaną macicą ryzyko rozrostu błony śluzowej i rozwoju raka wzrasta wraz z czasem stosowania samych estrogenów. Ryzyko to zwiększa się 2–12-krotnie przy leczeniu samymi estrogenami, zależnie od dawki i czasu leczenia; dodanie progestagenu znacznie zmniejsza ryzyko rozwoju raka.

Niewskazany w ciąży. Ograniczone dane z przypadków ekspozycji kobiet ciężarnych na octan nomegestrolu nie wskazują na działania niepożądane u płodu; większość opublikowanych badań epidemiologicznych nie wykazała działania teratogennego ani toksycznego na płód u kobiet przypadkowo narażonych w ciąży na terapeutyczne dawki estrogenów i progestagenów. Laktacja: przeciwwskazany – niezalecany w okresie karmienia piersią ze względu na przenikanie steroidów do mleka kobiecego.

Może powodować zaburzenia widzenia.

Po podaniu doustnym szybko się wchłania; stężenie maksymalne osiągane w 2. godzinie, okres półtrwania ok. 40 godzin. Wiązanie z białkami osocza wysokie (97,7% ± 0,1%), zbliżone do progesteronu; brak wiązania z SHBG (globuliną wiążącą steroidy płciowe) i z CBG (transkortyną – globuliną wiążącą kortyzol). Metabolizm głównie przez hydroksylację, podobnie jak inne pochodne progesteronu. Metabolity częściowo sprzęgane (glukurono- i siarczanowe), wydalane głównie z kałem, częściowo z moczem. Przy dawce 5 mg/d nie dochodzi do kumulacji. Dobra biodostępność i długi okres półtrwania po podaniu doustnym w dawce dobowej.