Okskarbazepina

Lek przeciwpadaczkowy, pochodna karboksamidu; strukturalnie pochodna karbamazepiny o zbliżonym działaniu. Działanie farmakologiczne wywierane jest głównie przez czynny metabolit – pochodną monohydroksylową (MHD). Mechanizm działania okskarbazepiny i MHD polega głównie na blokowaniu wrażliwych na napięcie kanałów sodowych, co powoduje stabilizację nadmiernie pobudzonych błon włókien nerwowych, hamowanie powtarzalnych wyładowań neuronów i zmniejszenie przekaźnictwa bodźców synaptycznych. Dodatkowo do efektu przeciwdrgawkowego przyczyniać się mogą wzmożone przewodnictwo potasowe i modulacja zależnych od napięcia kanałów wapniowych. Nie stwierdzono istotnych interakcji z miejscami receptorowymi neuroprzekaźników lub modulatorów w mózgu. W badaniach na zwierzętach okskarbazepina i jej aktywny metabolit są silnymi i skutecznymi środkami przeciwdrgawkowymi; chroniły gryzonie przed uogólnionymi napadami toniczno-klonicznymi i w mniejszym stopniu przed napadami klonicznymi oraz zapobiegały lub zmniejszały częstość przewlekle nawracających napadów częściowych u małp rezusów z implantami aluminiowymi. Nie obserwowano rozwoju tolerancji na okskarbazepinę ani MHD w leczeniu napadów toniczno-klonicznych przy codziennym podawaniu myszom i szczurom przez, odpowiednio, 5 dni lub 4 tygodnie.

Napady padaczkowe częściowe, przebiegające z wtórnie uogólnionymi napadami toniczno-klonicznymi lub bez nich. Monoterapia lub leczenie skojarzone u dorosłych oraz dzieci w wieku 6 lat i starszych.

Zasady ogólne: w monoterapii i leczeniu skojarzonym leczenie rozpoczyna się od skutecznej klinicznie dawki podawanej w dwóch dawkach podzielonych, którą można zwiększać w zależności od reakcji pacjenta na leczenie. Przy zastępowaniu innych leków przeciwpadaczkowych okskarbazepiną ich dawkę należy stopniowo zmniejszać od momentu rozpoczęcia leczenia. W leczeniu skojarzonym może być konieczne zmniejszenie dawki innego jednocześnie stosowanego przeciwpadaczkowego produktu leczniczego i (lub) wolniejsze zwiększanie dawki, gdyż zwiększa się całkowite obciążenie pacjenta przeciwpadaczkowymi produktami leczniczymi. Dorośli – monoterapia i leczenie skojarzone: dawka początkowa 600 mg na dobę (8 do 10 mg/kg mc./dobę) w dwóch podzielonych dawkach. Przy wskazaniach klinicznych dawkę można zwiększać w odstępach około tygodniowych, maksymalnie o 600 mg/dobę, rozpoczynając od dawki początkowej, aż do osiągnięcia pożądanej odpowiedzi klinicznej. Efekt terapeutyczny uzyskuje się przy dawkach mieszczących się w zakresie od 600 mg/dobę do 2400 mg/dobę. W monoterapii u pacjentów nieprzyjmujących w czasie badania innych leków przeciwpadaczkowych skuteczna była dawka 1200 mg/dobę; u pacjentów z padaczką bardziej oporną na leczenie, przechodzących z terapii innymi lekami na monoterapię, skuteczne okazało się podanie dawki 2400 mg/dobę. W kontrolowanych warunkach szpitalnych dawkę zwiększano do 2400 mg/dobę w ciągu 48 godzin. Maksymalna dawka: w leczeniu skojarzonym większość pacjentów nie tolerowała dawki 2400 mg/dobę bez zmniejszenia dawek innych leków przeciwpadaczkowych przyjmowanych jednocześnie, głównie z powodu działań niepożądanych na OUN. Dawki dobowe powyżej 2400 mg/dobę nie były przedmiotem systematycznych badań klinicznych. Dzieci i młodzież: dawka początkowa w monoterapii i leczeniu skojarzonym 8 do 10 mg/kg mc. na dobę, podana w dwóch podzielonych dawkach. Skuteczna i dobrze tolerowana dawka podtrzymująca 30–46 mg/kg mc./dobę, osiągana w ciągu dwóch tygodni; efekty terapeutyczne występowały po średniej dawce podtrzymującej około 30 mg/kg mc. na dobę. Dawkę można zwiększać w odstępach około tygodniowych maksymalnie o 10 mg/kg mc. na dobę, aż do osiągnięcia dawki maksymalnej 46 mg/kg mc. na dobę. Zalecana u dzieci w wieku 6 lat i starszych; nie jest zalecana u dzieci w wieku poniżej 6 lat, ponieważ jej bezpieczeństwo i skuteczność w tej grupie nie zostały wystarczająco udokumentowane. Pacjenci w podeszłym wieku (≥65 lat): brak specjalnych zaleceń dotyczących dawkowania, ponieważ dawki terapeutyczne są dostosowywane indywidualnie. Zmiana dawkowania jest zalecana u pacjentów w podeszłym wieku z zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 mL/min). U pacjentów z ryzykiem wystąpienia hiponatremii wymagane jest ścisłe monitorowanie stężenia sodu. Zaburzenia czynności wątroby: u pacjentów z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby nie ma konieczności zmiany dawkowania; brak danych u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby, dlatego należy zachować ostrożność. Zaburzenia czynności nerek: przy klirensie kreatyniny poniżej 30 mL/min leczenie należy rozpoczynać od połowy zazwyczaj stosowanej dawki początkowej (300 mg/dobę), zwiększanej w odstępach co najmniej tygodniowych aż do uzyskania pożądanej odpowiedzi klinicznej. Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek mogą wymagać bardziej wnikliwej obserwacji podczas zwiększania dawki. Modyfikacja dawki: powyższe zalecenia oparto na dawkach stosowanych w badaniach klinicznych; jednak jeśli to konieczne, można rozważyć zastosowanie mniejszej dawki początkowej. Monitorowanie: rutynowe monitorowanie stężenia okskarbazepiny lub MHD w osoczu nie jest zalecane, jednak może być uzasadnione w sytuacjach, gdy spodziewana jest zmiana klirensu MHD. W takich sytuacjach dawkę można dostosować w oparciu o stężenie w osoczu mierzone 2–4 godziny po przyjęciu dawki. Droga podania: doustnie, w czasie posiłków lub niezależnie od nich. Tabletki są rowkowane i mogą być dzielone na dwie części, aby ułatwić połykanie, jednak tabletka nie dzieli się na równe dawki. Dla dzieci, które nie potrafią połykać tabletek, lub gdy nie można uzyskać przepisanej dawki stosując tabletki, dostępna jest postać zawiesiny doustnej.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na eslikarbazepinę - wcześniejsze przerwanie leczenia z powodu reakcji nadwrażliwości Ostrożnie: - wcześniejsze reakcje nadwrażliwości na karbamazepinę (u ok. 25–30% ryzyko reakcji krzyżowych, w tym ciężkich reakcji skórnych) - nosicielstwo allelu HLA-B*1502 (populacje azjatyckie – ryzyko SJS/TEN) - nosicielstwo allelu HLA-A*3101 (osoby pochodzenia europejskiego lub japońskiego) - ryzyko nasilenia napadów padaczkowych, zwłaszcza u dzieci - współistniejące choroby nerek z małym stężeniem sodu lub jednoczesne stosowanie leków obniżających stężenie sodu (diuretyki, desmopresyna, NLPZ) - podeszły wiek (zwiększone ryzyko hiponatremii) - pierwotna lub wtórna niewydolność serca (ryzyko retencji płynów) - współistniejące zaburzenia przewodzenia w sercu (blok przedsionkowo-komorowy, arytmia) - u dzieci i młodzieży (ryzyko niedoczynności tarczycy – monitorowanie czynności tarczycy) - ciężkie zaburzenia czynności wątroby - zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny poniżej 30 mL/min) - zahamowanie czynności szpiku kostnego (agranulocytoza, niedokrwistość aplastyczna, pancytopenia) - ryzyko myśli i zachowań samobójczych - stosowanie u kobiet przyjmujących hormonalne środki antykoncepcyjne (zmniejszenie ich skuteczności) - jednoczesne spożywanie alkoholu (addycyjne działanie uspokajające) - dziedziczna nietolerancja galaktozy, całkowity niedobór laktazy lub zaburzenia wchłaniania glukozy-galaktozy

Indukcja enzymatyczna: okskarbazepina i jej czynny metabolit MHD są słabymi induktorami izoenzymów CYP3A4 i CYP3A5 cytochromu P450, co może zmniejszać stężenia w osoczu leków metabolizowanych tą drogą – m.in. leków immunosupresyjnych (cyklosporyna, takrolimus), doustnych środków antykoncepcyjnych i niektórych innych leków przeciwpadaczkowych (np. karbamazepiny). Ponadto in vitro okskarbazepina i MHD są słabymi induktorami UDP-glukuronylotransferaz, przez co in vivo mogą wywierać niewielki pobudzający wpływ na metabolizm leków usuwanych głównie poprzez sprzęganie za pomocą UDP-glukuronylotransferaz. Osiągnięcie nowego poziomu indukcji po rozpoczęciu leczenia lub zmianie dawki może potrwać około 2–3 tygodni; indukcja stopniowo zmniejsza się w ciągu 2–3 tygodni po zakończeniu leczenia, przy czym po przerwaniu leczenia konieczne może okazać się zmniejszenie dawek innych jednocześnie stosowanych leków – na podstawie oceny klinicznej pacjenta i (lub) oznaczania stężenia leków w osoczu. Hormonalne środki antykoncepcyjne: wykazano wpływ na dwa składniki doustnych środków antykoncepcyjnych – etynyloestradiol (EE) i lewonorgestrel (LNG) – których średnie wartości AUC zmniejszały się odpowiednio o 48–52% i 32–52%. Jednoczesne stosowanie może być przyczyną nieskuteczności tej metody antykoncepcji; należy stosować inne skuteczne metody antykoncepcji. Zahamowanie enzymów: okskarbazepina i MHD hamują aktywność CYP2C19, przez co przy dużych dawkach mogą wystąpić interakcje z lekami metabolizowanymi głównie tą drogą (np. fenytoiną). Stężenia fenytoiny w osoczu zwiększały się maksymalnie o 40% przy dawkach powyżej 1200 mg/dobę, co może wymagać redukcji dawki jednocześnie stosowanej fenytoiny. Inne leki przeciwpadaczkowe: karbamazepina zmniejsza stężenie MHD o 0–22% (przy zwiększeniu stężenia epoksydu karbamazepiny o 30%), a sama ulega zmniejszeniu o 40%; fenobarbital zwiększa stężenie MHD o 14–15% i sam zmniejsza się o 30–31%; fenytoina zwiększa stężenie MHD o 0–40% i sama zmniejsza się o 29–35%; kwas walproinowy sam zmniejsza się o 0–18% bez wpływu na MHD; klobazam, felbamat i lamotrygina nie wpływają na MHD. Silne induktory enzymów cytochromu P450 i (lub) UGT (ryfampicyna, karbamazepina, fenytoina, fenobarbital) zmniejszają stężenia MHD w osoczu o 29–49% u dorosłych; u dzieci w wieku 4–12 lat klirens MHD zwiększał się o około 35%. Skojarzenie z lamotryginą wiązało się ze zwiększonym ryzykiem działań niepożądanych (nudności, senność, zawroty głowy i bóle głowy) – zaleca się indywidualne, staranne dostosowanie dawkowania i (lub) monitorowanie stężenia leków w osoczu, szczególnie u dzieci leczonych jednocześnie lamotryginą. Nie obserwowano autoindukcji. Interakcje z innymi lekami: cymetydyna, erytromycyna, wiloksazyna, warfaryna i dekstropropoksyfen nie miały wpływu na farmakokinetykę MHD. Ze względu na podobieństwo strukturalne do trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych teoretycznie możliwe są interakcje z inhibitorami monoaminooksydazy (MAOI), choć u pacjentów leczonych trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi nie obserwowano istotnych klinicznie interakcji. Jednoczesne stosowanie litu może nasilać działanie neurotoksyczne.

Najczęstsze, występujące u ponad 10% pacjentów: senność, bóle i zawroty głowy, podwójne widzenie, nudności, wymioty oraz zmęczenie. Zaburzenia krwi i układu chłonnego: niezbyt często leukopenia; rzadko hamowanie czynności szpiku kostnego, niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza, pancytopenia, neutropenia; bardzo rzadko małopłytkowość. Zaburzenia układu immunologicznego: rzadko reakcje anafilaktyczne; bardzo rzadko nadwrażliwość. Nadwrażliwość może mieć charakter wielonarządowy z wysypką i gorączką oraz zajęciem innych narządów: krwi i układu chłonnego (eozynofilia, trombocytopenia, leukopenia, limfadenopatia, powiększenie śledziony), wątroby (zapalenie wątroby, nieprawidłowe wyniki badań czynnościowych wątroby), mięśni i stawów (obrzęk stawów, bóle mięśni, bóle stawów), układu nerwowego (encefalopatia wątrobowa), nerek (śródmiąższowe zapalenie nerek, niewydolność nerek, białkomocz), płuc (obrzęk płuc, astma, skurcz oskrzeli, śródmiąższowe zapalenie płuc, duszność), a także obrzęk naczynioruchowy. Zaburzenia endokrynologiczne: często zwiększenie masy ciała; niezbyt często niedoczynność tarczycy. Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: często hiponatremia; rzadko zespół przypominający zespół nieprawidłowego wydzielania wazopresyny, z letargiem, nudnościami, zawrotami głowy, zmniejszeniem osmolalności surowicy, wymiotami, bólami głowy, splątaniem lub innymi neurologicznymi objawami. Stężenie sodu w surowicy poniżej 125 mmol/l odnotowano u 2,7% pacjentów, zwykle bezobjawowo i bez konieczności dostosowania dawki. Bardzo rzadko hiponatremia jest związana z objawami takimi jak drgawki, encefalopatia, zaburzenia świadomości, splątanie, zaburzenia widzenia (nieostre widzenie), niedoczynność tarczycy, wymioty, nudności. Zwykle występowała w ciągu pierwszych 3 miesięcy leczenia. Zaburzenia psychiczne: często pobudzenie (np. nerwowość), chwiejność afektu, stan splątania, depresja, apatia. Zaburzenia układu nerwowego: bardzo często senność, bóle głowy, zawroty głowy; często ataksja, drżenie mięśni, oczopląs, zaburzenia koncentracji uwagi, amnezja, zaburzenia mowy (w tym dyzartria), częstsze podczas zwiększania dawki. Zaburzenia oka: bardzo często podwójne widzenie; często nieostre widzenie i zaburzenia widzenia. Zaburzenia ucha i błędnika: często zawroty głowy pochodzenia błędnikowego. Zaburzenia serca: bardzo rzadko blok przedsionkowo-komorowy i zaburzenia rytmu serca. Zaburzenia naczyniowe: niezbyt często nadciśnienie tętnicze. Zaburzenia przewodu pokarmowego: bardzo często wymioty i nudności; często biegunka, bóle brzucha, zaparcia; bardzo rzadko zapalenie trzustki i (lub) zwiększenie aktywności lipazy i (lub) amylazy. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: bardzo rzadko zapalenie wątroby. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często wysypka, łysienie, trądzik; niezbyt często pokrzywka; rzadko osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (DRESS) oraz ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP); bardzo rzadko zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksyczno-rozpływna naskórka (zespół Lyella), obrzęk naczynioruchowy, rumień wielopostaciowy. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i kości: rzadko zmniejszona gęstość mineralna kości, osteopenia, osteoporoza i złamania u pacjentów poddanych przewlekłemu leczeniu; mechanizm oddziaływania na metabolizm kości nie został ustalony. Bardzo rzadko toczeń rumieniowaty układowy. Zaburzenia ogólne: bardzo często zmęczenie; często astenia. Badania diagnostyczne: niezbyt często zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i fosfatazy zasadowej we krwi; rzadko zmniejszenie stężenia T4 o niepewnym znaczeniu klinicznym. Urazy: niezbyt często upadki.

Kobiety w wieku rozrodczym: może osłabiać skuteczność doustnej antykoncepcji zawierającej etynyloestradiol i lewonorgestrel, może powodować nieskuteczność doustnych środków antykoncepcyjnych zawierających etynyloestradiol (EE) i lewonorgestrel (LNG); zaleca się wysoce skuteczne metody antykoncepcji, najlepiej niehormonalne, np. wkładki domaciczne. Ciąża – ryzyko klasy: w populacji leczonej odnotowano zwiększenie częstości wad rozwojowych przy terapii wieloma lekami, zwłaszcza w schematach zawierających walproinian. Ryzyko związane z okskarbazepiną: dostępna umiarkowana liczba danych (300–1000 ciąż), przy ograniczonych danych o związku z wadami wrodzonymi; nie notuje się zwiększenia całkowitej częstości wad wrodzonych w porównaniu z populacją ogólną (2-3%), jednak dysponując taką liczbą danych nie można całkowicie wykluczyć umiarkowanego ryzyka teratogennego. Wyniki badań dotyczące ryzyka zaburzeń rozwojowych układu nerwowego u dzieci narażonych na okskarbazepinę w czasie ciąży są sprzeczne i nie można go wykluczyć. Dane z nordyckiego badania rejestrowego wskazują na zwiększone ryzyko urodzenia dzieci za małych w stosunku do wieku ciążowego (SGA; masa urodzeniowa poniżej 10. percentyla dla płci i etapu ciąży) po narażeniu w okresie płodowym. Ryzyko SGA u dzieci kobiet z padaczką przyjmujących okskarbazepinę wynosiło 15,2% wobec 10,9% u dzieci kobiet z padaczką nieprzyjmujących leku przeciwpadaczkowego. Postępowanie: przy zajściu w ciążę lub planowaniu ciąży należy ponownie dokładnie rozważyć konieczność leczenia okskarbazepiną. Zaleca się minimalne skuteczne dawki i monoterapię, jeśli możliwe, szczególnie w pierwszych trzech miesiącach ciąży, gdyż ryzyko wad wrodzonych przy terapii skojarzonej jest większe niż w monoterapii. Nie należy przerywać skutecznej terapii przeciwpadaczkowej, ponieważ nasilenie choroby jest niekorzystne zarówno dla matki, jak i dla płodu. Monitorowanie i profilaktyka: niektóre leki przeciwpadaczkowe mogą sprzyjać niedoborowi kwasu foliowego z ryzykiem nieprawidłowości rozwoju płodu, dlatego zaleca się suplementację kwasu foliowego przed ciążą i w jej trakcie. Ponieważ skuteczność suplementacji nie została udowodniona, należy zaproponować diagnostyczne badania prenatalne, także pacjentkom przyjmującym kwas foliowy. Stężenie aktywnego metabolitu (MHD) w osoczu może stopniowo zmniejszać się przez cały okres ciąży. Zaleca się dokładne monitorowanie odpowiedzi klinicznej dla utrzymania kontroli napadów, rozważenie kontroli zmian stężeń MHD w osoczu, a także kontroli po porodzie, gdy dawkę zwiększano w czasie ciąży. Ryzyko dla noworodka: opisywano krwawienia u noworodków wywołane lekami przeciwpadaczkowymi indukującymi enzymy wątrobowe; w celu profilaktyki należy podawać witaminę K1 kobiecie ciężarnej przez kilka ostatnich tygodni ciąży oraz noworodkowi. Laktacja: ograniczone – okskarbazepina i czynny metabolit (MHD) przenikają do mleka; stężenie MHD w osoczu niemowląt karmionych piersią wynosi 0,2-0,8 µg/mL, co odpowiada do 5% stężenia w osoczu matki. Choć narażenie wydaje się małe, nie można wykluczyć ryzyka dla niemowlęcia, dlatego decyzję o karmieniu piersią należy podejmować, uwzględniając korzyści z karmienia i ryzyko działań niepożądanych. U karmionego niemowlęcia należy obserwować, czy nie występują senność i słaby przyrost masy ciała. Płodność: brak danych o wpływie na płodność ludzi; u szczurów nie obserwowano wpływu okskarbazepiny na płodność. Obserwowano wpływ MHD na parametry rozrodu samic szczura po dawkach porównywalnych z dawkami stosowanymi u ludzi.

Okskarbazepina wywiera umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Wynika to z możliwych działań niepożądanych: zawrotów głowy, senności, ataksji, podwójnego widzenia, nieostrego widzenia, zaburzeń widzenia, hiponatremii i zaburzeń świadomości, zwłaszcza na początku leczenia lub po zmianie dawki (częściej w fazie zwiększania dawki). Z tego względu pacjenci powinni zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn.

Wchłanianie: po podaniu doustnym okskarbazepina jest całkowicie wchłaniana i intensywnie metabolizowana do farmakologicznie aktywnego metabolitu (MHD); Cmax dla MHD ok. 24,9 µmol/l przy tmax ~6 h po dawce 600 mg na czczo, wg innej charakterystyki Cmax ~34 µmol/l przy tmax ~4,5 h. Pokarm nie ma wpływu na szybkość i stopień wchłaniania okskarbazepiny, dlatego może być przyjmowana razem z posiłkiem lub niezależnie od posiłku. Dystrybucja: pozorna objętość dystrybucji MHD wynosi 49 litrów; około 40% MHD wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminami; w zakresie dawek terapeutycznych wiązanie z białkami nie zależy od stężenia leku w osoczu. Okskarbazepina i MHD nie wiążą się z kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Okskarbazepina i MHD przenikają przez łożysko; w jednym przypadku stężenia MHD w osoczu noworodka i w osoczu matki były podobne. Aktywny metabolit przenika do mleka kobiecego. Metabolizm: okskarbazepina jest szybko redukowana przez enzymy cytozolowe w wątrobie do MHD, który jest głównie odpowiedzialny za farmakologiczne działanie; MHD sprzęgany dalej z kwasem glukuronowym, a niewielka część (4% dawki) ulega oksydacji do farmakologicznie nieaktywnego metabolitu (pochodnej 10,11-dihydroksylowej, DHD). Okskarbazepina i jej metabolit hamują izoenzym CYP2C19, a w dużych dawkach mogą zwiększać stężenia fenobarbitalu lub fenytoiny; ponadto mają zdolność indukcji CYP3A4 i CYP3A5, co może zmniejszać stężenia m.in. dihydropirydynowych antagonistów wapnia i doustnych środków antykoncepcyjnych. Indukcja enzymów wątrobowych słabsza niż w przypadku karbamazepiny. Stężenia czynnego metabolitu mogą być obniżane przez silne induktory izoenzymów cytochromu P450, takie jak karbamazepina, fenytoina lub fenobarbital. Eliminacja: głównie w postaci metabolitów wydalanych przede wszystkim przez nerki; ponad 95% dawki w moczu (mniej niż 1% jako niezmieniona okskarbazepina), z kałem mniej niż 4% dawki. Około 80% dawki w moczu: glukuronidy MHD (49%), niezmieniony MHD (27%), nieaktywny DHD (~3%) i sprzężona okskarbazepina (~13%). Okskarbazepina eliminowana szybko, t½ 1,3–2,3 h, natomiast MHD średnio 9,3 ± 1,8 h. Stężenie stacjonarne MHD osiągane w ciągu 2–3 dni; farmakokinetyka MHD liniowa w zakresie 300–2400 mg/dobę. Zaburzenia czynności nerek: liniowa zależność między klirensem kreatyniny a nerkowym klirensem MHD; u osób z klirensem kreatyniny <30 ml/min okres półtrwania w fazie eliminacji MHD wydłuża się o 60–90% (16 do 19 godzin), a wartość AUC zwiększa się dwukrotnie w porównaniu z osobami o prawidłowej czynności nerek. U dorosłych z klirensem kreatyniny <30 ml/min zaleca się zmniejszenie dawki początkowej do 300 mg/dobę (połowa zwykłej dawki), zwiększanej w odstępach tygodniowych lub dłuższych. Zaburzenia czynności wątroby: łagodne i umiarkowane zaburzenia czynności wątroby nie miały wpływu na farmakokinetykę okskarbazepiny ani MHD; nie badano okskarbazepiny u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby. Populacje szczególne: średni klirens MHD dostosowany do masy ciała u dzieci w wieku 4–12 lat jest o około 40% większy niż u dorosłych, a ekspozycja na MHD sięga ok. 2/3 poziomu u dorosłych przy podobnej dawce/kg; klirens metabolitu monohydroksylowego jest o około 80% wyższy u dzieci w wieku 2–4 lat niż u dorosłych. U osób w podeszłym wieku (60–82 lata) Cmax i AUC MHD o 30–60% większe niż u młodszych, co wynika z wiekowego zmniejszenia klirensu kreatyniny. U kobiet w ciąży osoczowe stężenia MHD mogą stopniowo zmniejszać się w czasie ciąży; w jednym badaniu redukcja o ok. 36% w III trymestrze. Nie obserwowano różnic w farmakokinetyce zależnych od płci.