Monografia substancji czynnej
Pantotenian wapnia
Calcii pantothenas
Monografia
Witamina z grupy B; pantotenian wapnia to sól wapniowa kwasu pantotenowego (witamina B5). Kwas pantotenowy jest tradycyjnie zaliczany do witamin z grupy B; stanowi składnik koenzymu A, niezbędnego w metabolizmie węglowodanów, tłuszczów i białek. W komórkach występuje głównie w postaci koenzymu A (CoA). Uczestniczy w procesach wzrostu, wpływa na regenerację skóry oraz wzrost włosów i paznokci. W mniejszym stopniu wykazuje też działanie przeciwzapalne oraz uszczelniające nabłonki.
Niedobory kwasu pantotenowego – zarówno w leczeniu, jak i w profilaktyce.
Podanie doustne. Dorośli: 1–2 tabletki 2–3 razy na dobę. Dzieci od 4 lat: 1 tabletka 2–4 razy na dobę.
Bezwzględne przeciwwskazania: - dziedziczna nietolerancja galaktozy, niedobór laktazy typu Lappa lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy Ostrożnie: - hiperkalcemia (nie przekraczać zalecanej dawki) - kamica nerkowa (nie przekraczać zalecanej dawki) - zaburzenia czynności nerek (nie przekraczać zalecanej dawki)
Brak danych o klinicznie istotnych interakcjach.
Kwas pantotenowy uznawany jest za związek zasadniczo nietoksyczny. Przy stosowaniu zgodnym z zalecanym dawkowaniem działania niepożądane nie występują. Opisano przypadek zagrażającego życiu eozynofilowego zapalenia opłucnej i osierdzia w związku ze stosowaniem biotyny łącznie z kwasem pantotenowym; objawy ustąpiły po odstawieniu witamin.
Dobowe zapotrzebowanie na kwas pantotenowy w ciąży wynosi 5 mg do 10 mg na dobę; w tym zakresie dawek nie obserwowano niekorzystnego wpływu na ciążę i laktację. Stosowanie w okresie ciąży i laktacji dopuszczalne jedynie w przypadkach, gdy w opinii lekarza korzyść dla matki przeważa nad potencjalnym zagrożeniem dla płodu lub dziecka.
Brak danych o negatywnym wpływie na sprawność psychofizyczną oraz zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi urządzeń będących w ruchu.
Kwas pantotenowy łatwo wchłania się z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym. Przenika do wszystkich tkanek, także do mleka matki, osiągając w tkankach stężenie od 2 do 45 μg/g. Eliminacja: około 70% wydalane w postaci niezmienionej z moczem, a około 30% z kałem.
Informacje przedstawione w monografii substancji zostały opracowane na podstawie wybranych Charakterystyk Produktów Leczniczych (ChPL) leków zawierających tę substancję. Aktualna ChPL danego preparatu pozostaje zawsze ostatecznym i wiążącym źródłem informacji o leku.