Paroksetyna

Selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI). Silny i selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego 5-hydroksytryptaminy (5-HT, serotoniny). Pochodna fenylopiperydyny. Działanie przeciwdepresyjne oraz skuteczność w leczeniu zaburzenia obsesyjno-kompulsyjnego, fobii społecznej, zaburzenia lękowego uogólnionego, zaburzenia stresowego pourazowego oraz zaburzenia lękowego z napadami lęku wynika z wybiórczego hamowania wychwytu zwrotnego serotoniny w neuronach mózgowych. Wśród SSRI paroksetyna jest najsilniejsza. Chemia i selektywność receptorowa: pod względem budowy chemicznej nie należy do grupy trójpierścieniowych, czteropierścieniowych ani innych dostępnych przeciwdepresyjnych produktów leczniczych. Wykazuje niewielkie powinowactwo do receptorów muskarynowych; badania na zwierzętach wykazały słabe właściwości antycholinergiczne. Badania in vitro wykazały, że w odróżnieniu od trójpierścieniowych, ma niewielkie powinowactwo do receptorów adrenergicznych alfa1, alfa2 i beta, dopaminowych (D2), serotoninowych 5-HT1 i 5-HT2 oraz histaminowych (H1). Brak interakcji z receptorami postsynaptycznymi in vitro potwierdzono in vivo – nie wpływa hamująco na ośrodkowy układ nerwowy i nie ma właściwości hipotensyjnych. Efekty farmakodynamiczne: nie zaburza funkcji psychomotorycznych i nie wzmaga hamującego działania etanolu. Podobnie jak inne SSRI, wywołuje objawy nadmiernego pobudzenia receptorów serotoninowych po zastosowaniu u zwierząt uprzednio otrzymujących inhibitory monoaminooksydazy (MAO) lub tryptofan. W dawkach powyżej wymaganych do zahamowania wychwytu zwrotnego serotoniny wykazuje słabe działanie aktywujące, niepodobne do działania amfetaminy. W przeciwieństwie do leków hamujących wychwyt zwrotny noradrenaliny, ma znacznie zredukowaną tendencję do hamowania działania przeciwnadciśnieniowego guanetydyny.

Depresja: leczenie ciężkiego epizodu depresji. Zaburzenia lękowe: zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne; zaburzenie lękowe z napadami lęku, z agorafobią lub bez agorafobii; fobia społeczna; zaburzenie lękowe uogólnione; zaburzenie stresowe pourazowe.

Podanie doustne: raz na dobę, rano, w trakcie posiłku; tabletkę połyka się bez rozgryzania. Ciężki epizod depresji: zalecana dawka 20 mg na dobę. Poprawa zwykle rozpoczyna się po tygodniu, staje się widoczna od drugiego tygodnia leczenia. Dawkowanie należy zweryfikować i w razie potrzeby dostosować w ciągu 3–4 tygodni od rozpoczęcia leczenia, a następnie według oceny klinicznej. Przy niewystarczającej reakcji na 20 mg dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg, aż do maksymalnie 50 mg na dobę. Leczenie powinno trwać dostatecznie długo, co najmniej 6 miesięcy, aby zapewnić ustąpienie objawów. Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne: zalecana dawka 40 mg na dobę; leczenie rozpoczyna się od 20 mg na dobę. Dawkę można stopniowo zwiększać o 10 mg do dawki zalecanej. Przy niewystarczającej reakcji po kilku tygodniach – stopniowe zwiększanie aż do maksymalnie 60 mg na dobę. Leczenie powinno trwać dostatecznie długo, aby zapewnić ustąpienie objawów; okres ten może wynosić kilka miesięcy lub dłużej. Zaburzenie lękowe z napadami lęku: zalecana dawka 40 mg na dobę; leczenie rozpoczyna się od 10 mg na dobę i zwiększa stopniowo o 10 mg, w zależności od reakcji, aż do dawki zalecanej. Rozpoczynanie od małej dawki początkowej ma zminimalizować potencjalne zaostrzenie objawów lęku napadowego, występujące w początkowym okresie leczenia. Przy niewystarczającej reakcji – stopniowe zwiększanie aż do maksymalnie 60 mg na dobę. Leczenie powinno trwać dostatecznie długo; okres ten może wynosić kilka miesięcy lub dłużej. Fobia społeczna / zespół lęku społecznego: zalecana dawka 20 mg na dobę; przy niewystarczającej odpowiedzi po kilku tygodniach – stopniowe zwiększanie o 10 mg aż do maksymalnie 50 mg na dobę. Terapię długoterminową należy regularnie oceniać. Zaburzenie lękowe uogólnione: zalecana dawka 20 mg na dobę; przy niewystarczającej odpowiedzi – stopniowe zwiększanie o 10 mg aż do maksymalnie 50 mg na dobę. Terapię długotrwałą należy regularnie oceniać. Zaburzenie stresowe pourazowe: zalecana dawka 20 mg na dobę; przy niewystarczającej odpowiedzi – stopniowe zwiększanie o 10 mg aż do maksymalnie 50 mg na dobę. Terapię długotrwałą należy regularnie oceniać. Odstawianie: należy unikać nagłego przerywania leczenia. W badaniach klinicznych stosowano schemat stopniowego odstawiania, zmniejszając dawkę dobową co tydzień o 10 mg; przy trudnych do zniesienia objawach po redukcji dawki lub przerwaniu leczenia można rozważyć powrót do uprzednio stosowanej dawki. Następnie zmniejszanie dawki można kontynuować w sposób bardziej stopniowy. Pacjenci w podeszłym wieku: obserwuje się zwiększone stężenie w osoczu, lecz zakres pokrywa się z obserwowanym u osób młodszych. Dawkowanie rozpoczyna się od dawki początkowej zalecanej u dorosłych; u niektórych korzystne może być zwiększenie dawki, ale maksymalna dawka nie powinna przekraczać 40 mg na dobę. Niewydolność nerek lub wątroby: zwiększenie stężenia w osoczu występuje przy ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny mniejszy niż 30 ml/min) lub niewydolności wątroby, dlatego dawkowanie powinno być ograniczone do dolnego zakresu dawek. Dzieci i młodzież (7–17 lat): nie należy stosować w leczeniu dzieci i młodzieży, ponieważ w kontrolowanych badaniach klinicznych stosowanie wiązało się ze zwiększeniem ryzyka zachowań samobójczych i wrogości. Ponadto nie wykazano odpowiedniej skuteczności. Dzieci poniżej 7 lat: zastosowanie nie było badane; nie należy stosować, dopóki bezpieczeństwo i skuteczność w tej grupie wiekowej nie zostaną określone.

Bezwzględne przeciwwskazania: - jednoczesne stosowanie z inhibitorami monoaminooksydazy (MAO) - jednoczesne stosowanie z prekursorami serotoniny (L-tryptofan, oksytryptan) - jednoczesne stosowanie z tiorydazyną, której samodzielne podanie może prowadzić do wydłużenia odstępu QTc, ciężkich komorowych zaburzeń rytmu typu torsades de pointes i nagłego zgonu - jednoczesne stosowanie z pimozydem - skojarzenie z linezolidem dopuszczalne tylko wyjątkowo, pod warunkiem ścisłej kontroli objawów zespołu serotoninowego i monitorowania ciśnienia tętniczego - u osób uczulonych na orzeszki ziemne lub soję, ze względu na możliwe reakcje uczuleniowe na białko sojowe zawarte w lecytynie sojowej Ostrożnie: - u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat - u pacjentów z zachowaniami samobójczymi w wywiadzie lub nasilonymi myślami samobójczymi przed rozpoczęciem leczenia - u pacjentów w wieku poniżej 25 lat, ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobojczych - w skojarzeniu z innymi lekami serotoninergicznymi i (lub) neuroleptykami, z ryzykiem zespołu serotoninowego - w skojarzeniu z opioidami (tramadol, petydyna, buprenorfina lub jej połączenie z naloksonem) - u pacjentów z manią w wywiadzie - w ciężkiej niewydolności nerek lub niewydolności wątroby - u pacjentów z cukrzycą, u których może dojść do zmiany kontroli glikemii i konieczności dostosowania dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych - u pacjentów z padaczką - u pacjentów, u których wystąpił napad drgawkowy (należy odstawić lek) - u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem przesączania lub jaskrą w wywiadzie, ze względu na możliwe rozszerzenie źrenic - u pacjentów z zaburzeniami serca - u pacjentów z wydłużeniem odstępu QT w wywiadzie rodzinnym lub przyjmujących leki potencjalnie wydłużające QT - u pacjentów z istotną chorobą serca, taką jak niewydolność serca, choroba niedokrwienna serca, blok serca lub arytmie komorowe, bradykardia oraz hipokaliemia lub hipomagnezemia - u pacjentów z ryzykiem hiponatremii, np. w podeszłym wieku, przy marskości wątroby lub jednocześnie stosowanych lekach - przy jednoczesnym stosowaniu doustnych leków przeciwzakrzepowych, leków wpływających na czynność płytek lub innych zwiększających ryzyko krwawienia (atypowe leki przeciwpsychotyczne, takie jak klozapina, pochodne fenotiazyny, większość trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy, NLPZ, inhibitory COX-2) - u pacjentów z krwawieniami w wywiadzie lub stanami predysponującymi do krwawień - podczas leczenia tamoksyfenem, którego należy unikać ze względu na zmniejszenie stężenia endoksyfenu

Interakcje farmakodynamiczne (serotoninergiczne): jednoczesne podawanie paroksetyny i leków serotoninergicznych może prowadzić do wystąpienia objawów związanych z działaniem serotoniny i może powodować zespół serotoninowy, stan potencjalnie zagrażający życiu. Wymagane jest zachowanie ostrożności i ścisła kontrola podczas skojarzonego leczenia paroksetyną i lekami serotoninergicznymi (takimi jak L-tryptofan, tryptany, linezolid, chlorek metylotioniny (błękit metylenowy), leki z grupy SSRI, lit, opioidy – tramadol, petydyna, buprenorfina – i produkty zawierające ziele dziurawca zwyczajnego, Hypericum perforatum). Należy także zachować ostrożność w przypadku stosowania fentanylu w znieczuleniu ogólnym lub w leczeniu przewlekłego bólu. Jednoczesne stosowanie paroksetyny i inhibitorów MAO jest przeciwwskazane z uwagi na ryzyko zespołu serotoninowego. Hamowanie CYP2D6: podobnie jak pozostałe leki przeciwdepresyjne, w tym inne leki z grupy SSRI, paroksetyna hamuje aktywność izoenzymu CYP2D6 wątrobowego cytochromu P-450. Może to prowadzić do zwiększenia stężenia w osoczu innych jednocześnie podawanych leków metabolizowanych przez ten izoenzym; dotyczy to atomoksetyny, niektórych trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych (klomipramina, nortryptylina, dezypramina), neuroleptyków z grupy pochodnych fenotiazyny (perfenazyna, tiorydazyna), rysperydonu, niektórych leków przeciwarytmicznych z grupy 1c (propafenon, flekainid) i metoprololu. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania paroksetyny i metoprololu podawanego w niewydolności serca ze względu na wąski indeks terapeutyczny metoprololu w tym wskazaniu. Pimozyd: jednoczesne podanie pojedynczej małej dawki pimozydu (2 mg) z paroksetyną w dawce 60 mg zwiększało stężenie pimozydu średnio 2,5-krotnie, co tłumaczy się właściwościami paroksetyny polegającymi na hamowaniu aktywności CYP2D6. W związku z wąskim zakresem terapeutycznym pimozydu i jego zdolnością wydłużania odstępu QT jednoczesne stosowanie pimozydu i paroksetyny jest przeciwwskazane. Leki wydłużające odstęp QT: ryzyko wydłużenia odstępu QTc i (lub) arytmii komorowych (np. TdP) może być zwiększone przy jednoczesnym stosowaniu z lekami wydłużającymi QTc, np. niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi; jednoczesne stosowanie tiorydazyny i paroksetyny jest przeciwwskazane, ponieważ paroksetyna, hamując aktywność izoenzymu wątrobowego CYP450 2D6, może zwiększać stężenie tiorydazyny w osoczu, co może wydłużyć odstęp QT. Tamoksyfen: w literaturze opisywano interakcje farmakokinetyczne pomiędzy inhibitorami CYP2D6 i tamoksyfenem, wykazujące 65–75% zmniejszenie stężenia w osoczu jednej z najbardziej aktywnych postaci tamoksyfenu, tj. endoksyfenu. W niektórych badaniach obserwowano zmniejszoną skuteczność tamoksyfenu podczas jednoczesnego stosowania niektórych leków przeciwdepresyjnych SSRI, dlatego w miarę możliwości należy unikać jego łączenia z silnymi inhibitorami CYP2D6 (w tym z paroksetyną). Enzymy metabolizujące – induktory i inhibitory: metabolizm i farmakokinetyka paroksetyny mogą być zaburzone przez indukcję lub hamowanie aktywności enzymów metabolizujących leki, a w skojarzeniu z lekami hamującymi te enzymy zalecane dawki paroksetyny powinny mieścić się w dolnym zakresie dawkowania. Nie uważa się za konieczne dostosowanie dawki początkowej przy jednoczesnym podawaniu induktorów enzymów (karbamazepina, ryfampicyna, fenobarbital, fenytoina) ani fosamprenawiru/rytonawiru; wszelkie zmiany dawki paroksetyny po włączeniu lub odstawieniu induktora należy opierać na ocenie działania klinicznego (tolerancja i skuteczność). Fozamprenawir/rytonawir: stosowanie fozamprenawiru/rytonawiru 700/100 mg dwa razy na dobę z paroksetyną 20 mg na dobę u zdrowych ochotników przez 10 dni znacząco zmniejszało stężenie paroksetyny w osoczu o około 55%. Paroksetyna nie wpływała znacząco na metabolizm fozamprenawiru/rytonawiru; brak danych o stosowaniu dłużej niż 10 dni. Przeciwpadaczkowe: jednoczesne podawanie karbamazepiny, fenytoiny lub walproinianu sodu u pacjentów z padaczką nie wpływało na parametry farmakokinetyczne i farmakodynamiczne leków przeciwpadaczkowych. Procyklidyna: codzienne podawanie paroksetyny znacznie zwiększa stężenie procyklidyny w osoczu, a w razie objawów przeciwcholinergicznych dawkę procyklidyny należy zmniejszyć. Środki blokujące przewodnictwo nerwowo-mięśniowe: stosowanie SSRI może obniżyć aktywność cholinesterazy w osoczu, co powoduje wydłużenie czasu blokady nerwowo-mięśniowej wywoływanej przez miwakurium i suksametonium. Doustne leki przeciwzakrzepowe: może dochodzić do interakcji farmakodynamicznej między paroksetyną i doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi – jednoczesne stosowanie może prowadzić do zwiększenia działania przeciwzakrzepowego i ryzyka krwawienia, dlatego wymaga szczególnej ostrożności. NLPZ, kwas acetylosalicylowy i inne leki przeciwpłytkowe: może dochodzić do interakcji farmakodynamicznych między paroksetyną a niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi lub kwasem acetylosalicylowym, co może prowadzić do zwiększenia ryzyka krwawienia. Ostrożność zalecana jest u pacjentów stosujących leki z grupy SSRI jednocześnie z doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi, lekami wpływającymi na czynność płytek krwi lub zwiększającymi ryzyko krwawienia (np. atypowe leki przeciwpsychotyczne, takie jak klozapina, pochodne fenotiazyny, większość trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, kwas acetylosalicylowy, NLPZ, inhibitory COX-2), a także u pacjentów z krwawieniami w wywiadzie lub stanami predysponującymi do wystąpienia krwawienia. Prawastatyna: jednoczesne podawanie paroksetyny i prawastatyny może prowadzić do zwiększenia stężenia glukozy we krwi, a u pacjentów z cukrzycą stosujących paroksetynę jednocześnie z prawastatyną może być konieczne dostosowanie dawki doustnych leków przeciwcukrzycowych i (lub) insuliny.

Zaburzenia żołądkowo-jelitowe należą do najczęstszych: bardzo często nudności; często zaparcia, biegunka, wymioty, suchość jamy ustnej. Bardzo rzadko krwawienia z przewodu pokarmowego, a z częstością nieznaną mikroskopowe zapalenie jelita grubego. W zakresie zaburzeń psychicznych często: senność, bezsenność, pobudzenie, nieprawidłowe marzenia senne (w tym koszmary senne); niezbyt często: splątanie, omamy; rzadko: reakcje maniakalne, lęk, depersonalizacja, napady paniki, akatyzja. Z częstością nieznaną: myśli samobójcze, zachowania samobójcze, agresja, bruksizm; myśli i zachowania samobójcze odnotowywano w trakcie leczenia lub w krótkim czasie po jego przerwaniu, przypadki agresji zgłaszano po wprowadzeniu do obrotu, a objawy te mogą być również spowodowane chorobą podstawową. Zaburzenia układu nerwowego: często zawroty głowy, drżenie, ból głowy, zaburzenia koncentracji; niezbyt często objawy pozapiramidowe; rzadko drgawki oraz zespół niespokojnych nóg (RLS); bardzo rzadko zespół serotoninowy (pobudzenie, splątanie, pocenie się, omamy, hiperrefleksja, mioklonie, dreszcze, tachykardia i drżenie). Doniesienia o objawach pozapiramidowych obejmujących dystonie ustno-twarzowe otrzymywano niekiedy od pacjentów ze współistniejącymi zaburzeniami ruchowymi lub przyjmujących leki neuroleptyczne. Z farmakologii klasy wynika, że reakcje pozapiramidowe (w tym dystonie ustno-twarzowe) oraz objawy odstawienne zgłaszano w związku z paroksetyną częściej niż z innymi lekami z grupy SSRI. Zaburzenia oka: często niewyraźne widzenie; niezbyt często rozszerzenie źrenic; bardzo rzadko ostra jaskra. Z częstością nieznaną szumy uszne. Zaburzenia serca i naczyniowe: niezbyt często tachykardia zatokowa; rzadko bradykardia. Niezbyt często przemijające podwyższenie lub obniżenie ciśnienia tętniczego oraz niedociśnienie ortostatyczne; wahania ciśnienia zgłaszano zwykle u pacjentów z wcześniej występującym nadciśnieniem lub lękiem. Często ziewanie. Zaburzenia metaboliczne i endokrynologiczne: często zwiększenie stężenia cholesterolu, zmniejszenie apetytu; niezbyt często zaburzenia stężenia glukozy we krwi u pacjentów z cukrzycą; rzadko hiponatremia, obserwowana przeważnie u osób w podeszłym wieku i czasami związana z zespołem niewłaściwego wydzielania ADH. Bardzo rzadko zespół niewłaściwego wydzielania hormonu antydiuretycznego (ADH). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: niezbyt często nieprawidłowe krwawienie, przeważnie dotyczące skóry i błon śluzowych (w tym wybroczyny oraz krwawienia z dróg rodnych), leukopenia; bardzo rzadko trombocytopenia. Zaburzenia układu immunologicznego: bardzo rzadko ciężkie i zagrażające życiu reakcje alergiczne, w tym reakcje anafilaktoidalne i obrzęk naczynioruchowy. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: rzadko zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych; bardzo rzadko zaburzenia czynności wątroby (takie jak zapalenie wątroby, czasami związane z żółtaczką i (lub) niewydolnością wątroby). W przypadku przedłużonego zwiększenia aktywności enzymów wątrobowych należy rozważyć odstawienie paroksetyny. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często pocenie się; niezbyt często wysypka, świąd; bardzo rzadko ciężkie reakcje skórne (w tym rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona i martwica toksyczno-rozpływna naskórka), pokrzywka, nadwrażliwość na światło. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe: rzadko ból stawów, ból mięśni. Badania epidemiologiczne, prowadzone głównie u pacjentów w wieku 50 lat i powyżej, wykazały zwiększone ryzyko złamań kości u pacjentów przyjmujących SSRI i trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne; mechanizm tego ryzyka jest nieznany. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: niezbyt często zatrzymanie moczu, nietrzymanie moczu. Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: bardzo często zaburzenia seksualne; rzadko hiperprolaktynemia/mlekotok, zaburzenia miesiączkowania (w tym krwotoczna miesiączka, nieprawidłowe krwawienie z macicy, brak miesiączki, opóźniona miesiączka i nieregularna miesiączka); bardzo rzadko priapizm. Z częstością nieznaną krwotok poporodowy, zgłaszany dla grupy leków SSRI i SNRI. Zaburzenia ogólne: często osłabienie, zwiększenie masy ciała; bardzo rzadko obrzęki obwodowe. Objawy odstawienia po zaprzestaniu podawania paroksetyny: często zawroty głowy, zaburzenia czucia, zaburzenia snu, lęk, ból głowy; niezbyt często pobudzenie, nudności, drżenie, splątanie, pocenie się, chwiejność emocjonalna, zaburzenia widzenia, palpitacje, biegunka, drażliwość. Przerwanie leczenia (zwłaszcza nagłe) często prowadzi do objawów odstawienia, obejmujących m.in. parestezje, wrażenie wstrząsów elektrycznych i szum uszny; objawy te są zwykle łagodne do umiarkowanych i ustępują samoistnie, jednak u części pacjentów mogą być ciężkie i (lub) przedłużone, dlatego zaleca się stopniowe odstawianie przez zmniejszanie dawek. U dzieci i młodzieży w badaniach klinicznych obserwowano wzmożenie zachowań związanych z samobójstwem (w tym próby i myśli samobójcze), samouszkodzenia oraz zwiększoną wrogość, przy czym myśli i próby samobójcze dotyczyły głównie młodzieży z ciężkim epizodem depresyjnym. Zwiększona wrogość występowała zwłaszcza wśród dzieci z zaburzeniem obsesyjno-kompulsyjnym, szczególnie w wieku poniżej 12 lat. Ponadto zmniejszenie apetytu, drżenie, pocenie się, hiperkineza, pobudzenie, chwiejność emocjonalna (płaczliwość i wahania nastroju) oraz zdarzenia związane z krwawieniami, głównie skóry lub błon śluzowych. Podczas stopniowego zmniejszania dawki lub po odstawieniu obserwowano chwiejność emocjonalną (w tym płaczliwość, wahania nastroju, samouszkodzenia, myśli i próby samobójcze), nerwowość, zawroty głowy, nudności i ból brzucha. W przedawkowaniu, wynikającym z farmakologii klasy SSRI, dominują nudności, wymioty oraz pobudzenie OUN; zgłaszano zgony.

Dane epidemiologiczne wiążą stosowanie w I trymestrze ze zwiększonym ryzykiem wrodzonych wad rozwojowych, szczególnie układu sercowo-naczyniowego (np. ubytki w przegrodzie międzykomorowej lub międzyprzedsionkowej serca); mechanizm tych zmian jest nieznany. Ryzyko urodzenia dziecka z wadą układu sercowo-naczyniowego w wyniku narażenia w ciąży wynosi mniej niż 2/100 w porównaniu do ok. 1/100 w populacji ogólnej. Dopuszczalna w ciąży tylko przy bezwzględnych wskazaniach; u kobiet w ciąży lub planujących ciążę należy rozważyć alternatywną metodę leczenia. Należy unikać nagłego przerywania stosowania w ciąży. Narażenie na leki z grupy SSRI lub SNRI w ciągu miesiąca przed porodem wiąże się ze zwiększonym (mniej niż dwukrotnie) ryzykiem krwotoku poporodowego. Stosowanie SSRI, szczególnie w późnym okresie ciąży, może zwiększać ryzyko przetrwałego nadciśnienia płucnego u noworodka (PPHN); obserwowane ryzyko wynosi ok. pięć przypadków na 1000 ciąż, wobec jednego do dwóch przypadków na 1000 ciąż w populacji ogólnej. Noworodki matek kontynuujących leczenie w późnym okresie ciąży, zwłaszcza w III trymestrze, wymagają obserwacji. Mogą u nich wystąpić: zespół zaburzeń oddechowych, sinica, bezdech, drgawki, wahania temperatury ciała, trudności w pobieraniu pokarmu, wymioty, hipoglikemia, hipertonia, hipotonia, hiperrefleksja, drżenie, drżączka ze zdenerwowania, drażliwość, letarg, nieustanny płacz, senność i trudności w zasypianiu. Objawy te mogą wynikać z działania serotoninergicznego lub być objawami odstawienia; w większości przypadków ujawniają się natychmiast lub wkrótce (<24 godzin) po porodzie. Badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na rozród, ale nie wykazały bezpośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka lub płodu, przebieg porodu lub rozwój pourodzeniowy. Laktacja: ograniczone – do mleka kobiecego przenika niewielka ilość paroksetyny. W opublikowanych badaniach stężenia w surowicy niemowląt karmionych piersią były niewykrywalne (<2 ng/ml) lub bardzo małe (<4 ng/ml), bez oznak działania leku; jeśli nie przewiduje się objawów, można rozważyć karmienie piersią. Płodność: badania na zwierzętach wykazały, że stosowanie może wpływać na jakość nasienia. Wyniki badań in vitro z wykorzystaniem materiału ludzkiego mogą sugerować wpływ na jakość nasienia, jednak opisy przypadków stosowania niektórych SSRI (w tym paroksetyny) wykazały, że działanie to jest przemijające; wpływ na płodność u ludzi nie został do tej pory określony.

Leczenie paroksetyną nie wiąże się z zaburzeniem funkcji poznawczych ani psychomotorycznych. Mimo to, podobnie jak w przypadku wszystkich leków wpływających na czynności psychiczne, wskazana jest ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Paroksetyna nie nasila zaburzeń sprawności psychicznej i motorycznej wywołanych przez alkohol, jednak jednoczesne stosowanie paroksetyny i alkoholu nie jest zalecane.

Wchłania się dobrze z przewodu pokarmowego po podaniu doustnym, podlegając metabolizmowi pierwszego przejścia, wskutek czego ilość dostępna w krążeniu układowym jest mniejsza niż ilość wchłonięta z przewodu pokarmowego. Szczytowe stężenia w osoczu występują w ciągu około 5 godzin od przyjęcia. Kinetyka nieliniowa: częściowe wysycenie efektu pierwszego przejścia i zmniejszony klirens osoczowy przy zwiększającym się nasyceniu organizmu, po większych pojedynczych dawkach lub po podawaniu wielokrotnym, dają nieproporcjonalne zwiększenia stężeń w osoczu i niestałe parametry farmakokinetyczne; nieliniowość jest jednak zwykle nieznaczna i ograniczona do osób, u których stężenie w osoczu po małych dawkach jest małe. Stężenie w stanie stacjonarnym ustala się po 7–14 dniach leczenia postaciami o natychmiastowym lub kontrolowanym uwalnianiu, a farmakokinetyka nie zmienia się podczas długotrwałego stosowania. Dystrybucja: rozlegle rozprowadzana do tkanek – tylko ok. 1% znajduje się w osoczu; w stężeniach terapeutycznych ok. 95% wiąże się z białkami. Nie wykazano zależności między stężeniem w osoczu a działaniem klinicznym (działania niepożądane i skuteczność). Metabolizm: intensywny efekt pierwszego przejścia w wątrobie; główny szlak to oksydacja, następnie metylacja oraz tworzenie sprzężeń glukuronidowych i siarczanowych. W metabolizmie częściowo uczestniczy izoenzym CYP2D6. Główne metabolity są polarne, skoniugowane, łatwo usuwane z organizmu i wobec względnego braku aktywności farmakologicznej jest mało prawdopodobne, aby przyczyniały się do terapeutycznego działania. Metabolizm nie zaburza selektywnego działania na neuronalny wychwyt zwrotny 5-HT. Eliminacja: ok. 64% dawki wydalane z moczem w postaci metabolitów (w postaci niezmienionej <2%), ok. 36% z kałem, prawdopodobnie z żółcią (w postaci niezmienionej <1%) – wydalanie prawie wyłącznie na drodze przemiany metabolicznej. Wydalanie metabolitów jest dwufazowe: początkowo w wyniku metabolizmu pierwszego przejścia, następnie układowej eliminacji. Okres półtrwania w fazie eliminacji jest zmienny, najczęściej wynosi około jednej doby; podawany jest jako około 21 godzin. Populacje szczególne: u osób w podeszłym wieku oraz z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek lub wątroby występują zwiększone stężenia w osoczu, ale zakres stężeń pokrywa się z zakresem u zdrowych dorosłych. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek zaleca się mniejsze dawki. W ciężkiej niewydolności nerek lub wątroby zalecana początkowa dawka doustna wynosi 10 mg na dobę, zwiększana w razie potrzeby do maksymalnie 40 mg na dobę; zaleca się ograniczenie dawek do dolnej części zakresu. Maksymalna dawka dobowa u osób w podeszłym wieku lub wyniszczonych wynosi 40 mg, przy sugerowanej dawce początkowej 10 mg na dobę. U osób w podeszłym wieku lub wyniszczonych sugerowana maksymalna dawka dobowa wynosi 40 mg.