Piroksykam

Niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ) z grupy oksykamów, pochodna benzotiazyny; pierwszy przedstawiciel oksykamów. Poza działaniem przeciwzapalnym wykazuje właściwości przeciwbólowe i przeciwgorączkowe. Zmniejsza lub hamuje rozwój wszystkich objawów stanu zapalnego niezależnie od jego przyczyny. Mechanizm nie został w pełni poznany; badania in vitro oraz in vivo wykazały wpływ na kilku etapach odpowiedzi immunologicznej i zapalnej poprzez: hamowanie syntezy prostanoidów, w tym prostaglandyn, na drodze odwracalnego hamowania cyklooksygenazy; hamowanie agregacji białych krwinek; hamowanie migracji komórek wielojądrzastych oraz monocytów do obszaru zapalenia; hamowanie uwalniania enzymów lizosomalnych z pobudzanych leukocytów; hamowanie produkcji anionów ponadtlenkowych przez granulocyty obojętnochłonne; zmniejszenie systemowego i maziówkowego wytwarzania czynnika reumatycznego u pacjentów z seropozytywnym reumatoidalnym zapaleniem stawów. W odróżnieniu od indometacyny jest odwracalnym inhibitorem syntezy prostaglandyn. Nie działa poprzez stymulację osi przysadkowo-nadnerczowej. W badaniach in vitro nie stwierdzono niekorzystnego wpływu na metabolizm chrząstki.

Objawowe leczenie choroby zwyrodnieniowej stawów, reumatoidalnego zapalenia stawów oraz zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa. Ze względu na profil bezpieczeństwa piroksykam nie jest lekiem pierwszego rzutu w przypadku wskazań do stosowania leków z grupy NLPZ. Decyzja o jego zastosowaniu powinna opierać się na ocenie sumarycznego ryzyka u pacjenta.

Leczenie powinni rozpoczynać lekarze doświadczeni w diagnostyce i leczeniu zapalnych lub zwyrodnieniowych chorób reumatycznych. Maksymalna zalecana dawka dobowa wynosi 20 mg; występowanie działań niepożądanych można ograniczyć poprzez stosowanie najmniejszej skutecznej dawki przez możliwie najkrótszy okres, konieczny do złagodzenia objawów. Korzyści z leczenia i jego tolerancję należy zweryfikować w ciągu 14 dni; przy kontynuacji trzeba często oceniać jej zasadność. Dorośli – droga doustna i domięśniowa. W reumatoidalnym zapaleniu stawów, chorobie zwyrodnieniowej stawów oraz zesztywniającym zapaleniu stawów kręgosłupa dawka początkowa wynosi 20 mg raz na dobę, a u większości pacjentów dawka podtrzymująca – 20 mg na dobę. W niewielkiej grupie pacjentów wystarczająca może być dawka podtrzymująca 10 mg na dobę. Osoby w podeszłym wieku: należy rozważyć zmniejszenie dawki dobowej; odpowiednią dawkę powinien dokładnie ustalić lekarz. Ze względu na udowodniony związek ze zwiększonym ryzykiem powikłań ze strony przewodu pokarmowego należy rozważyć skojarzenie z lekami chroniącymi błonę śluzową żołądka (np. mizoprostol lub inhibitory pompy protonowej), zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku. Postać domięśniowa: roztwór do wstrzykiwań domięśniowych zalecany jest do leczenia początkowego stanów ostrych oraz zaostrzeń przewlekłych stanów chorobowych. Wstrzyknięcia wykonuje się aseptycznie we względnie duże mięśnie; proponowane miejsce to górny zewnętrzny kwadrant pośladka (mięsień pośladkowy wielki). Przed wstrzyknięciem należy zaaspirować, aby upewnić się, że końcówka igły nie znajduje się w świetle naczynia. Postać doustna: tabletki przyjmuje się doustnie w czasie posiłku. Nie stosować w leczeniu pierwszego rzutu: ze względu na profil bezpieczeństwa przewodu pokarmowego piroksykam nie powinien być stosowany w leczeniu pierwszego rzutu, gdy wskazane są NLPZ, ani u pacjentów najbardziej narażonych na poważne działania niepożądane dotyczące przewodu pokarmowego. Dzieci i młodzież: dawkowanie i wskazania do stosowania nie zostały ustalone.

Bezwzględne przeciwwskazania: - czynna lub przebyta choroba wrzodowa żołądka i (lub) dwunastnicy, krwawienie lub perforacja przewodu pokarmowego - choroby przewodu pokarmowego ze zwiększonym ryzykiem krwawień, jak wrzodziejące zapalenie jelita grubego, choroba Leśniowskiego-Crohna, nowotwory przewodu pokarmowego lub zapalenie uchyłków w wywiadzie - czynne owrzodzenie lub zapalenie błony śluzowej przewodu pokarmowego - jednoczesne stosowanie z innymi NLPZ, w tym selektywnymi inhibitorami COX-2 oraz kwasem acetylosalicylowym w dawkach przeciwbólowych - jednoczesne stosowanie z lekami przeciwzakrzepowymi - ciężkie reakcje alergiczne na piroksykam w wywiadzie, zwłaszcza skórne, jak rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka - przebyta reakcja skórna dowolnego nasilenia na piroksykam, inne NLPZ oraz pozostałe leki - wywołanie astmy, nieżytu nosa, polipów nosa, obrzęku naczynioruchowego lub pokrzywki przez kwas acetylosalicylowy albo inne NLPZ - ciężka niewydolność wątroby - ciężka niewydolność nerek - umiarkowana lub ciężka niewydolność serca - nadciśnienie tętnicze - ciężka choroba hematologiczna, skaza krwotoczna lub zaburzenia krzepnięcia - wcześniaki i noworodki - dzieci - leczenie bólu okołooperacyjnego przy pomostowaniu aortalno-wieńcowym (CABG) - ciąża lub jej podejrzenie oraz okres karmienia piersią Ostrożnie: - wiek powyżej 70 lat (wysokie ryzyko powikłań pokarmowych); unikać podawania powyżej 80 lat - jednoczesne przyjmowanie doustnych kortykosteroidów, SSRI, leków hamujących agregację płytek lub alkoholu - jednoczesne stosowanie doustnych leków przeciwzakrzepowych (zwiększone ryzyko krwawień) - niekontrolowane nadciśnienie tętnicze, zastoinowa niewydolność serca, choroba niedokrwienna serca, choroba tętnic obwodowych lub choroba naczyń mózgu - czynniki ryzyka chorób układu krążenia (nadciśnienie, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu) przed długotrwałym leczeniem - zaburzenia czynności serca i inne stany powodujące lub nasilające retencję płynów - zastoinowa niewydolność serca, marskość wątroby, zespół nerczycowy oraz jawna choroba nerek - znaczne odwodnienie - zaburzenia czynności nerek (zaleca się mniejsze dawki) - osoby wolno metabolizujące substraty CYP2C9 (ryzyko zwiększonych stężeń w osoczu) - cukrzyca (piroksykam może zwiększać stężenie glukozy we krwi) - astma lub skłonność do reakcji alergicznych (ryzyko skurczu oskrzeli i wstrząsu)

Kwas acetylosalicylowy i inne NLPZ: należy unikać stosowania piroksykamu jednocześnie z kwasem acetylosalicylowym lub z innymi lekami z grupy NLPZ, w tym z innymi postaciami piroksykamu, ponieważ brak jest wystarczających danych, które wykazywałyby, że stosowanie takiej terapii skojarzonej wiąże się z większą poprawą niż poprawa uzyskana po podawaniu piroksykamu w monoterapii; co więcej, występuje wówczas zwiększona możliwość pojawienia się działań niepożądanych. Jednoczesne stosowanie piroksykamu i kwasu acetylosalicylowego prowadziło do zmniejszenia stężenia piroksykamu w osoczu do około 80% oczekiwanej wartości. Piroksykam zaburza działanie przeciwpłytkowe kwasu acetylosalicylowego stosowanego w małej dawce, a zatem może zaburzać profilaktyczne leczenie kwasem acetylosalicylowym chorób układu sercowo-naczyniowego. Leki przeciwzakrzepowe: NLPZ, w tym piroksykam, mogą nasilać działanie leków przeciwzakrzepowych, takich jak warfaryna lub acenokumarol; należy unikać stosowania piroksykamu jednocześnie z lekami przeciwzakrzepowymi. Leki przeciwpłytkowe i SSRI: zwiększone ryzyko krwawienia z przewodu pokarmowego. Leki przeciwnadciśnieniowe (diuretyki, inhibitory ACE, antagoniści receptora AT1 angiotensyny II, β-adrenolityki): NLPZ mogą zmniejszać skuteczność diuretyków oraz innych leków przeciwnadciśnieniowych, w tym inhibitorów ACE, AIIA i ß-adrenolityków. U pacjentów z zaburzoną czynnością nerek (odwodnionych lub w podeszłym wieku z zaburzoną czynnością nerek) jednoczesne podawanie inhibitora ACE lub leków z grupy AIIA i (lub) diuretyków z inhibitorem cyklooksygenazy może prowadzić do zaburzenia czynności nerek, w tym do ostrej niewydolności nerek, która jest na ogół odwracalna. Zaleca się ostrożność, szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku, odpowiednie nawodnienie oraz okresowe monitorowanie czynności nerek. Glikozydy nasercowe (digoksyna, digitoksyna): NLPZ mogą powodować zwiększenie niewydolności serca, zmniejszenie przesączania kłębuszkowego (GFR) oraz zwiększenie stężenia glikozydów w osoczu. Jednoczesne podawanie digoksyny lub digitoksyny nie ma wpływu na stężenie piroksykamu ani żadnego z tych leków w osoczu. Leki neutralizujące sok żołądkowy: jednoczesne podawanie leków neutralizujących sok żołądkowy nie ma wpływu na stężenie piroksykamu w osoczu. Cymetydyna: niewielki wzrost absorpcji piroksykamu, bez istotnych zmian parametrów eliminacji. Cymetydyna zwiększa pole pod krzywą (AUC0-120h) i Cmax piroksykamu o około 13% do 15%, bez istotnych różnic w przypadku stałych tempa eliminacji i okresu półtrwania. Niewielki, aczkolwiek istotny wzrost absorpcji prawdopodobnie nie będzie miał znaczenia klinicznego. Cholestyramina: zwiększa klirens po podaniu doustnym i zmniejsza okres półtrwania piroksykamu; aby zminimalizować tę interakcję, piroksykam należy podawać przynajmniej 2 godziny przed podaniem cholestyraminy lub 6 godzin po jej podaniu. Glikokortykosteroidy: zwiększone ryzyko powstawania owrzodzeń w przewodzie pokarmowym i (lub) krwawienia z przewodu pokarmowego. Cyklosporyna, takrolimus: możliwe zwiększenie ryzyka wystąpienia objawów nefrotoksycznych. Lit i leki silnie wiążące się z białkami osocza: piroksykam w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza, dlatego może wypierać inne leki z tego wiązania; w razie podawania piroksykamu pacjentom przyjmującym leki silnie wiążące się z białkami osocza wymagane jest dokładne monitorowanie pacjentów, aby w razie potrzeby zmienić dawkowanie. NLPZ, w tym piroksykam, powodują zwiększenie stężenia litu w osoczu w stanie stacjonarnym; zaleca się monitorowanie stężenia litu na początku leczenia, podczas zmian dawkowania oraz po odstawieniu piroksykamu. Metotreksat: NLPZ, w tym piroksykam, mogą zmniejszać wydalanie metotreksatu, co zwiększa jego stężenie w osoczu; wymagana ostrożność, szczególnie u pacjentów otrzymujących duże dawki metotreksatu. Leki zawierające potas i diuretyki oszczędzające potas: równoczesne stosowanie zwiększa ryzyko wystąpienia hiperkaliemii. Antybiotyki chinolonowe: nie zaleca się jednoczesnego podawania piroksykamu i chinolonów. Domaciczne wkładki antykoncepcyjne: piroksykam może zmniejszać skuteczność ich działania.

Piroksykam jest na ogół dobrze tolerowany; najczęściej występujące działania niepożądane dotyczą przewodu pokarmowego. Postać z β-cyklodekstryną jest lepiej tolerowana przez przewód pokarmowy niż sam piroksykam, ze względu na krótszą obecność substancji czynnej w przewodzie pokarmowym, co zmniejsza ryzyko podrażnienia na skutek bezpośredniego kontaktu z błoną śluzową. Zaburzenia żołądka i jelit. Często: uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej, ból brzucha, zaparcia, biegunka, zaburzenia w nadbrzuszu, wzdęcia z oddawaniem gazów, nudności, wymioty, niestrawność; niezbyt często: zapalenie błony śluzowej jamy ustnej; częstość nieznana: zapalenie błony śluzowej żołądka, krwawienie z przewodu pokarmowego (w tym wymioty krwawe i smoliste stolce), zapalenie trzustki, perforacje, owrzodzenia. Ponadto opisywano suchość w ustach. Długotrwałe podawanie dawek 30 mg lub większych zwiększa ryzyko występowania działań niepożądanych dotyczących przewodu pokarmowego. Zaburzenia krwi i układu chłonnego. Często: niedokrwistość, małopłytkowość, leukopenia, eozynofilia; częstość nieznana: niedokrwistość aplastyczna, niedokrwistość hemolityczna. Opisywano także zahamowanie czynności szpiku oraz wybroczyny. Zaburzenia układu immunologicznego. Częstość nieznana: anafilaksja, choroba posurowicza. Zaburzenia metabolizmu i odżywiania. Często: jadłowstręt, hiperglikemia; niezbyt często: hipoglikemia; częstość nieznana: zatrzymanie płynów. Zaburzenia psychiczne. Częstość nieznana: depresja, zaburzenia snu, omamy, bezsenność, dezorientacja, zmiany nastroju, nerwowość. Zaburzenia układu nerwowego. Często: ból głowy, zawroty głowy, senność, zawroty głowy spowodowane zaburzeniem błędnika; częstość nieznana: aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, parestezje. Zaburzenia oka. Niezbyt często: niewyraźne widzenie; częstość nieznana: podrażnienia oka, opuchnięte powieki. Zaburzenia ucha i błędnika. Często: szumy uszne; częstość nieznana: zaburzenie słuchu. Zaburzenia serca. Niezbyt często: kołatanie serca. W związku z leczeniem lekami z grupy NLPZ zgłaszano występowanie obrzęków, nadciśnienia tętniczego i niewydolności serca. Należy pamiętać o możliwości wystąpienia zastoinowej niewydolności serca u pacjentów w podeszłym wieku lub pacjentów z zaburzeniami czynności serca. Wyniki badań klinicznych i dane epidemiologiczne sugerują, że przyjmowanie niektórych leków z grupy NLPZ (szczególnie w dużych dawkach i w leczeniu przewlekłym) może być związane z niewielkiego stopnia zwiększonym ryzykiem wystąpienia tętniczych incydentów zakrzepowych (na przykład zawału mięśnia sercowego lub udaru). Zaburzenia naczyniowe. Częstość nieznana: zapalenie naczyń, nadciśnienie tętnicze. Zaburzenia układu oddechowego. Częstość nieznana: skurcz oskrzeli, duszność, krwawienie z nosa. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych. Częstość nieznana: żółtaczka, zapalenie wątroby zakończone zgonem. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej. Często: świąd, wysypka skórna; bardzo rzadko: zespół Stevensa-Johnsona, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (zespół Lyella); częstość nieznana: łysienie, obrzęk naczynioruchowy, złuszczające zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy, osutka polekowa z eozynofilią i objawami układowymi (zespół DRESS), rumień trwały polekowy, skazy niemałopłytkowe (plamica Henocha-Schoenleina), oddzielanie się paznokcia od łożyska, nadwrażliwość na światło, pokrzywka, zmiany pęcherzowe. Zaburzenia nerek i dróg moczowych. Rzadko: śródmiąższowe zapalenie nerek, zespół nerczycowy, niewydolność nerek, martwica brodawek nerkowych; częstość nieznana: zapalenie kłębuszków nerkowych. Zaburzenia układu rozrodczego. Częstość nieznana: spadek płodności u kobiet. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania. Często: obrzęk (głównie kostek); częstość nieznana: miejscowe działania niepożądane (uczucie pieczenia) lub uszkodzenia tkanek (powstawanie ropni jałowych, martwica tkanki tłuszczowej) w miejscu wstrzyknięcia, złe samopoczucie, przemijający ból podczas wstrzyknięcia. Przy podaniu domięśniowym możliwe są ból oraz sporadycznie uszkodzenie tkanek w miejscu wstrzyknięcia, a przy stosowaniu doodbytniczym miejscowe podrażnienie i sporadycznie krwawienie. Postaci stosowane miejscowo mogą powodować reakcje w miejscu podania, a po miejscowym użyciu żelu opisywano zespół nerczycowy i śródmiąższowe zapalenie nerek. Badania diagnostyczne. Często: odwracalne zwiększenie stężenia azotu mocznikowego (BUN), zwiększona aktywność aminotransferaz w surowicy, zwiększenie masy ciała, zmniejszone stężenie hemoglobiny oraz zmniejszenie wartości hematokrytu niezwiązane z krwawieniem z przewodu pokarmowego; niezbyt często: odwracalne zwiększenie stężenia kreatyniny we krwi; częstość nieznana: dodatnie miana przeciwciał przeciwjądrowych (ANA), zmniejszenie masy ciała. Opisywano też podwyższoną aktywność fosfatazy zasadowej. Przedawkowanie. Po dawkach szacowanych do 300–400 mg część osób nie miała objawów; po 200–300 mg występowały zawroty głowy i niewyraźne widzenie; po dawce 600 mg opisano śpiączkę z powrotem świadomości w ciągu godziny i pełnym ustąpieniem w ciągu 24 godzin. U 2-letniego dziecka po spożyciu 100 mg piroksykamu opisano ciężką, wielonarządową toksyczność.

Hamując syntezę i uwalnianie prostaglandyn poprzez odwracalne zablokowanie cyklooksygenazy, zahamowanie syntezy prostaglandyn może niekorzystnie wpływać na przebieg ciąży i (lub) rozwój zarodkowo-płodowy. Ciąża ogólnie: badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, jednak ze względu na to, że nie ustalono bezpieczeństwa stosowania piroksykamu u kobiet w ciąży, o ile to możliwe, stosowanie podczas ciąży nie jest zalecane. I i II trymestr: dane z badań epidemiologicznych wskazują, że stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn we wczesnych stadiach ciąży zwiększa ryzyko samoistnego poronienia. Ponadto wiązane z wrodzonymi wadami serca i wytrzewieniem wrodzonym po stosowaniu inhibitora syntezy prostaglandyn w pierwszych okresach ciąży. W badaniach na zwierzętach stwierdzono, że podawanie inhibitorów syntezy prostaglandyn powoduje utratę zarodka przed lub po zagnieżdżeniu. W pierwszym i drugim trymestrze ciąży nie należy podawać, chyba że jest to bezwzględnie konieczne; jeśli stosowany przez kobietę starającą się o ciążę lub podczas pierwszego i drugiego trymestru ciąży, zastosowana dawka powinna być jak najmniejsza, a czas trwania leczenia jak najkrótszy. Od 20. tygodnia ciąży: może powodować małowodzie wskutek zaburzeń czynności nerek płodu. Może ono wystąpić krótko po rozpoczęciu leczenia i jest zwykle odwracalne po jego przerwaniu. W drugim lub trzecim trymestrze ciąży leki z grupy NLPZ mogą powodować zaburzenia czynności nerek u płodu, które mogą przyczyniać się do zmniejszenia ilości płynu owodniowego lub w ciężkich przypadkach do małowodzia. Zgłaszano także przypadki zwężenia przewodu tętniczego po zastosowaniu leczenia w drugim trymestrze ciąży, większość z nich ustąpiła po zakończeniu leczenia. Wskazane jest rozważenie przedporodowego monitorowania w kierunku małowodzia oraz zwężenia przewodu tętniczego po ekspozycji przez kilka dni od 20. tygodnia ciąży, a w przypadku stwierdzenia małowodzia lub zwężenia przewodu tętniczego należy zaprzestać stosowania. U kobiet w ciąży należy ściśle monitorować ilość płynu owodniowego. III trymestr: przeciwwskazany – piroksykam jest przeciwwskazany do stosowania podczas trzeciego trymestru ciąży. Wszystkie inhibitory syntezy prostaglandyn mogą wówczas działać na płód: toksyczne działanie dotyczące płuc i serca (w tym przedwczesne zwężenie/zamknięcie przewodu tętniczego i nadciśnienie płucne) oraz zaburzenia czynności nerek. U matki i noworodka pod koniec ciąży może prowadzić do wydłużenia czasu krwawienia w wyniku działania antyagregacyjnego, które może wystąpić nawet po zastosowaniu bardzo małych dawek, oraz hamowania czynności skurczowej macicy powodującego opóźnienie lub przedłużanie się porodu. W badaniach na zwierzętach obserwowano zwiększoną częstość występowania trudnych (dystocja szyjki) oraz opóźnionych porodów u ciężarnych zwierząt, u których kontynuowano podawanie do okresu zaawansowanej ciąży. Laktacja: przeciwwskazany – badano obecność piroksykamu w mleku kobiet karmiących na początku leczenia i po leczeniu długotrwałym (52 dni); przenika do mleka w stężeniu stanowiącym od około 1% do 3% stężenia w osoczu matki. Nie zaobserwowano kumulowania się piroksykamu w mleku odpowiadającego kumulowaniu podczas leczenia w osoczu matki. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania u kobiet karmiących piersią, dlatego nie zaleca się jego stosowania u tych pacjentek – wg innych danych stosowanie u kobiet karmiących piersią jest przeciwwskazane. Płodność: ze względu na mechanizm działania leki z grupy NLPZ mogą opóźniać lub uniemożliwiać pękanie pęcherzyków jajnikowych, co wiąże się z odwracalną niepłodnością u niektórych kobiet. Stosowanie nie jest zalecane u kobiet, które planują zajście w ciążę, a u kobiet, które mają trudności z zajściem w ciążę lub które są poddawane badaniom w związku z niepłodnością, należy rozważyć zakończenie stosowania.

Może wpływać na zahamowanie odruchów, dlatego zaleca się ostrożność podczas wykonywania czynności wymagających szybkiego refleksu: prowadzenia pojazdów i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. Mogą pojawić się objawy takie jak: obrzęk powiek, zaburzenia widzenia czy podrażnienie spojówek, a w przypadku ich wystąpienia należy natychmiast skontaktować się z lekarzem. Rutynowe badanie okulistyczne i badanie w lampie szczelinowej nie wykazały zmian ocznych, jednak w razie wystąpienia powyższych objawów takie badania powinny być wykonane.

Wchłanianie: z przewodu pokarmowego szybkie i w znacznym stopniu, z maksymalnym stężeniem we krwi po 3–5 godzinach od podania doustnego. Szybsze wchłanianie po podaniu domięśniowym; częściowe wchłanianie po podaniu miejscowym. Postać z β-cyklodekstryną: po podaniu doustnym wchłania się jedynie sama substancja czynna, a nie cały kompleks; wchłanianie szybsze niż niemodyfikowanego piroksykamu – maksymalne stężenie w osoczu osiągane po 30–60 minutach od dawki doustnej. β-cyklodekstryna nie ulega wchłonięciu, lecz jest metabolizowana w okrężnicy do różnych cukrów; nie wykrywa się jej w surowicy ani w moczu, ulega rozkładowi przez florę bakteryjną okrężnicy do maltozy i glukozy. Dystrybucja: wiązanie z białkami osocza ok. 99%, objętość dystrybucji 0,12–0,14 l/kg mc. Przenika do mleka kobiecego. Stan stacjonarny: osiągany u większości pacjentów w ciągu 7–12 dni. Dawka nasycająca 40 mg/dobę przez pierwsze 2 dni, a następnie 20 mg/dobę pozwala u dużego odsetka pacjentów (ok. 76%) osiągnąć stan stacjonarny bezpośrednio po drugiej dawce, przy zbliżonym AUC i okresie półtrwania jak przy dawce 20 mg/dobę. Metabolizm: intensywny; mniej niż 5% dawki dobowej wydalane w postaci niezmienionej z moczem i kałem; metabolizm głównie wątrobowy za pośrednictwem CYP2C9. Głównym szlakiem jest hydroksylacja pierścienia pirydylowego łańcucha bocznego, następnie sprzęganie z kwasem glukuronowym i wydalanie z moczem. Eliminacja: częściowo nerkowa, częściowo z kałem; w moczu ok. 2/3 dawki dobowej. Klirens nerkowy po dawce jednorazowej ok. 0,28 ml/h/kg mc. (ok. 10,4% klirensu osoczowego). Podlega krążeniu wątrobowo-jelitowemu. W postaci z β-cyklodekstryną współczynniki eliminacji, Kel i okres półtrwania nie różnią się od wolnego piroksykamu, gdyż kompleks wpływa tylko na kinetykę wchłaniania; substancja czynna wydalana z moczem po 72 h stanowi ok. 10% podanej dawki. Okres półtrwania: długi, w osoczu ok. 50 godzin. Farmakogenetyka i osoby wolno metabolizujące: aktywność CYP2C9 jest zmniejszona u osób z polimorfizmem genetycznym, np. CYP2C9*2 i CYP2C9*3. Ogólnoustrojowe stężenie piroksykamu było odpowiednio 1,7-, 1,7- i 5,3-krotnie większe u osób z genotypami CYP2C9*1/*2, CYP2C9*1/*3 oraz CYP2C9*3/*3 w porównaniu z genotypem prawidłowym CYP2C9*1/*1. Średni okres półtrwania był odpowiednio 1,7- i 8,8-krotnie dłuższy przy genotypach CYP2C9*1/*3 i CYP2C9*3/*3 niż przy CYP2C9*1/*1. U pacjentów, u których znany lub podejrzewany jest spowolniony metabolizm przez CYP2C9, piroksykam należy stosować ostrożnie ze względu na możliwość nieprawidłowo wysokiego stężenia w osoczu wskutek obniżonego klirensu metabolicznego.