Rosuwastatyna

Inhibitor reduktazy HMG-CoA (statyna), lek regulujący gospodarkę lipidową. Wybiórczy i kompetycyjny inhibitor reduktazy HMG-CoA – enzymu ograniczającego szybkość przemiany 3-hydroksy-3-metyloglutarylo-koenzymu A do mewalonianu, prekursora cholesterolu. Działa przede wszystkim w wątrobie, narządzie docelowym dla leków zmniejszających stężenie cholesterolu. Zwiększa liczbę receptorów LDL na powierzchni komórek wątroby, co ułatwia wychwytywanie i katabolizm LDL, hamuje wytwarzanie VLDL w wątrobie i prowadzi do zmniejszenia całkowitej ilości LDL i VLDL. Działanie farmakodynamiczne: zmniejsza podwyższone stężenie frakcji cholesterolu LDL, cholesterolu całkowitego i trójglicerydów oraz zwiększa stężenie frakcji cholesterolu HDL. Zmniejsza również stężenie lipoproteiny ApoB, frakcji non-HDL-C, VLDL-C, VLDL-TG i zwiększa stężenie lipoproteiny ApoA-I; zmniejsza współczynniki LDL-C/HDL-C, całkowitego C/HDL-C, nie-HDL-C/HDL-C oraz ApoB/ApoA-I. Początek i przebieg działania: działanie lecznicze osiągane w ciągu 1 tygodnia od rozpoczęcia leczenia, a 90% maksymalnej odpowiedzi w ciągu 2 tygodni; pełna odpowiedź zwykle w ciągu 4 tygodni i utrzymuje się po tym czasie.

Hipercholesterolemia: pierwotna hipercholesterolemia (typu IIa, w tym rodzinna heterozygotyczna) lub mieszana dyslipidemia (typu IIb) u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku 6 lat i starszych, jako uzupełnienie diety, gdy dieta i inne metody niefarmakologiczne są niewystarczające. Rodzinna homozygotyczna hipercholesterolemia u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku 6 lat i starszych – jako uzupełnienie diety i innych metod zmniejszających stężenie lipidów (np. afereza LDL) lub gdy takie metody są niewłaściwe. Prewencja sercowo-naczyniowa: zapobieganie poważnym zdarzeniom sercowo-naczyniowym u osób z wysokim ryzykiem wystąpienia pierwszego takiego zdarzenia, łącznie z modyfikacją pozostałych czynników ryzyka.

Podanie doustne, o dowolnej porze doby, niezależnie od posiłku. Przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia zaleca się standardową dietę obniżającą stężenie cholesterolu; dawkę ustala się indywidualnie, zależnie od celu terapii i reakcji na leczenie. Leczenie hipercholesterolemii – dorośli: dawka początkowa 5 lub 10 mg raz na dobę, zarówno u pacjentów nieleczonych wcześniej statynami, jak i u dotychczas przyjmujących inne inhibitory reduktazy HMG-CoA. Przy ustalaniu dawki początkowej uwzględnia się stężenie cholesterolu, ryzyko chorób sercowo-naczyniowych oraz ryzyko działań niepożądanych. W razie potrzeby po 4 tygodniach dawkę można zwiększyć. Z uwagi na częstsze działania niepożądane po dawce 40 mg zwiększenie do dawki maksymalnej 40 mg rozważa się jedynie u pacjentów z ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem sercowo-naczyniowym (zwłaszcza z rodzinną hipercholesterolemią), u których nie osiągnięto celu przy dawce 20 mg, pozostających pod rutynową kontrolą. Wprowadzanie dawki 40 mg powinno odbywać się pod kontrolą specjalisty. Zapobieganie zdarzeniom sercowo-naczyniowym: w badaniach nad zmniejszeniem ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych stosowano dawkę 20 mg na dobę. Dzieci i młodzież: leczenie u dzieci powinien prowadzić specjalista. Heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna: zwykle początkowo 5 mg na dobę. W wieku 6–9 lat zwykły zakres dawek to 5–10 mg raz na dobę; nie badano dawek większych niż 10 mg w tej grupie wiekowej. W wieku 10–17 lat zwykły zakres to 5–20 mg raz na dobę; nie badano dawek większych niż 20 mg w tej grupie wiekowej. Zwiększanie dawki na podstawie indywidualnej odpowiedzi i tolerancji. Homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna: u dzieci w wieku 6–17 lat zalecana dawka maksymalna to 20 mg raz na dobę. Dawka początkowa 5–10 mg raz na dobę zależnie od wieku, masy ciała i wcześniejszego stosowania statyn; zwiększanie do maksymalnie 20 mg raz na dobę na podstawie indywidualnej odpowiedzi i tolerancji. Doświadczenie ze stosowaniem dawki innej niż 20 mg jest w tej grupie ograniczone. Tabletki 40 mg nie są odpowiednie dla dzieci i młodzieży. Bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci poniżej 6 lat nie badano, dlatego nie zaleca się stosowania w tej grupie wiekowej. Pacjenci w podeszłym wieku: powyżej 70 lat dawka początkowa 5 mg; w pozostałych grupach wiekowych bez konieczności zmiany dawki. Niewydolność nerek: w łagodnych i umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek nie ma konieczności zmiany dawki. Przy umiarkowanych zaburzeniach (klirens kreatyniny <60 ml/min) dawka początkowa 5 mg; dawki 30 mg i 40 mg są przeciwwskazane. Ciężkie zaburzenia czynności nerek stanowią przeciwwskazanie niezależnie od dawki. Niewydolność wątroby: brak zwiększenia ekspozycji ogólnoustrojowej przy ≤7 punktach w skali Child-Pugh, natomiast zwiększoną ekspozycję obserwowano przy 8 lub 9 punktach. U tych pacjentów należy rozważyć ocenę czynności nerek. Brak danych powyżej 9 punktów w skali Child-Pugh. Rasa: u pacjentów pochodzących z Azji stwierdzano zwiększoną ekspozycję ogólnoustrojową – dawka początkowa 5 mg, a dawki 30 mg i 40 mg są przeciwwskazane. Polimorfizm genetyczny: przy typach polimorfizmu prowadzących do zwiększonej ekspozycji zaleca się mniejszą dawkę dobową. Czynniki predysponujące do miopatii: dawka początkowa 5 mg, a dawki 30 mg i 40 mg są przeciwwskazane u niektórych pacjentów z tej grupy. Terapia współistniejąca: gdy to możliwe, rozważa się leki alternatywne lub czasowe zaprzestanie stosowania rozuwastatyny; przy nieuniknionym równoczesnym stosowaniu należy rozważyć bilans korzyści i ryzyka oraz dostosowanie dawki.

Bezwzględne przeciwwskazania: - czynna choroba wątroby, w tym niewyjaśnione, trwale zwiększone aktywności aminotransferaz przekraczające 3-krotnie górną granicę normy - ciężkie zaburzenia czynności nerek z klirensem kreatyniny <30 ml/min - miopatia - jednoczesne przyjmowanie połączenia sofosbuwiru/welpataswiru/woksylaprewiru - jednoczesne leczenie cyklosporyną - ciąża, okres karmienia piersią oraz wiek rozrodczy bez stosowania skutecznej antykoncepcji - dawki 30 mg i 40 mg u pacjentów z czynnikami predysponującymi do miopatii lub rabdomiolizy, a także jednoczesne stosowanie tych dawek z lekami z grupy fibratów - w odniesieniu do dużych dawek: umiarkowane zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <60 ml/min), niedoczynność tarczycy, genetycznie uwarunkowane choroby mięśni u pacjenta lub w rodzinie, objawy uszkodzenia mięśni po innym inhibitorze reduktazy HMG-CoA lub fibracie, nadużywanie alkoholu, pochodzenie z Azji Ostrożnie: - nadużywanie alkoholu i (lub) choroba wątroby w wywiadzie - czynniki predysponujące do miopatii lub rabdomiolizy: zaburzenia czynności nerek, niedoczynność tarczycy, genetycznie uwarunkowane choroby mięśni u pacjenta lub w rodzinie, objawy uszkodzenia mięśni po innym inhibitorze reduktazy HMG-CoA lub fibracie, nadużywanie alkoholu, wiek >70 lat - dawki powyżej 20 mg, ze względu na działanie na mięśnie szkieletowe (bóle mięśni, miopatia, rzadko rabdomioliza) - jednoczesne stosowanie ezetymibu z inhibitorem reduktazy HMG-CoA (ryzyko rabdomiolizy) - jednoczesne stosowanie gemfibrozylu – niezalecane ze względu na zwiększone ryzyko miopatii - jednoczesne układowe podawanie kwasu fusydowego oraz okres 7 dni po jego zakończeniu - jednoczesne podawanie daptomycyny (ryzyko miopatii i/lub rabdomiolizy) - jednoczesne stosowanie z niektórymi inhibitorami proteaz w skojarzeniu z rytonawirem, o ile nie dostosuje się dawki - ostre, ciężkie objawy wskazujące na miopatię lub stany predysponujące do wtórnej niewydolności nerek na skutek rabdomiolizy (sepsa, niedociśnienie, rozległy zabieg chirurgiczny, uraz, ciężkie zaburzenia metaboliczne, wewnątrzwydzielnicze i elektrolitowe, niekontrolowana padaczka) - ryzyko rozwoju cukrzycy – u pacjentów z glikemią na czczo 5,6–6,9 mmol/l, BMI >30 kg/m², zwiększonym stężeniem trójglicerydów lub nadciśnieniem tętniczym - miastenia lub miastenia oczna, gdyż statyny mogą je wywołać lub nasilić - wcześniejsze wystąpienie ciężkiej reakcji skórnej typu zespołu Stevensa-Johnsona lub DRESS podczas leczenia (bezwzględny zakaz ponownego stosowania) - wtórna hipercholesterolemia spowodowana niedoczynnością tarczycy lub zespołem nerczycowym przed opanowaniem choroby podstawowej

Rozuwastatyna jest substratem białek transportujących, m.in. wątrobowego transportera wychwytującego OATP1B1 oraz transportera wypływu BCRP; równoległe podawanie z lekami będącymi inhibitorami tych białek transportujących może skutkować zwiększeniem stężenia rozuwastatyny w osoczu oraz zwiększeniem ryzyka rozwoju miopatii. Cyklosporyna: podczas jednoczesnego stosowania AUC rozuwastatyny było w przybliżeniu 7-krotnie większe niż u zdrowych ochotników; skojarzenie jest przeciwwskazane, a rozuwastatyna nie wpływa na stężenie cyklosporyny w osoczu. Inhibitory proteaz: jednoczesne stosowanie znacząco zwiększa ekspozycję na rozuwastatynę, a dokładny mechanizm interakcji nie jest znany. Przykładowo skojarzenie rozuwastatyny 10 mg z produktem złożonym zawierającym atazanawir 300 mg i rytonawir 100 mg powodowało odpowiednio około trzykrotne i siedmiokrotne zwiększenie AUC i Cmax rozuwastatyny. Równoczesne stosowanie z niektórymi kombinacjami inhibitorów proteaz można rozważyć po uważnej analizie zmiany dawkowania z uwzględnieniem spodziewanego wzrostu ekspozycji. Gemfibrozyl: jednoczesne stosowanie powodowało 2-krotne zwiększenie Cmax oraz AUC rozuwastatyny. Nie należy spodziewać się istotnych interakcji farmakokinetycznych z fenofibratem, jednak mogą wystąpić interakcje farmakodynamiczne. Jednoczesne stosowanie inhibitorów reduktazy HMG-CoA z gemfibrozylem, fenofibratem lub innymi fibratami oraz niacyną (kwasem nikotynowym) w dawce zmniejszającej stężenie lipidów (1 g na dobę lub większej) zwiększa ryzyko miopatii, prawdopodobnie dlatego, że leki te same mogą ją powodować. Jednoczesne stosowanie rozuwastatyny w dawkach 30 mg i 40 mg z fibratami jest przeciwwskazane; u tych pacjentów leczenie należy rozpoczynać od dawki 5 mg. Ezetymib: skojarzenie 10 mg rozuwastatyny z 10 mg ezetymibu powodowało 1,2-krotne zwiększenie AUC rozuwastatyny u pacjentów z hipercholesterolemią; nie można wykluczyć interakcji farmakodynamicznej pod względem występowania działań niepożądanych. Daptomycyna: ryzyko miopatii i/lub rabdomiolizy może być zwiększone przy równoczesnym podawaniu inhibitorów reduktazy HMG-CoA i daptomycyny; należy rozważyć tymczasowe wstrzymanie podawania rozuwastatyny, chyba że korzyści przewyższają ryzyko, a jeśli nie można uniknąć skojarzenia – oznaczać CPK częściej niż raz w tygodniu i uważnie obserwować pacjentów w kierunku objawów miopatii. Kwas fusydowy: nie prowadzono badań interakcji, ale ryzyko miopatii, w tym rabdomiolizy, może być zwiększone przy jednoczesnym stosowaniu statyn z kwasem fusydowym podawanym ogólnoustrojowo. Istnieją doniesienia o przypadkach rabdomiolizy, w tym kilku zakończonych zgonem. Jeśli leczenie ogólnoustrojowym kwasem fusydowym jest niezbędne, stosowanie rozuwastatyny należy przerwać na cały okres tej terapii. Tikagrelor: może wpływać na nerkowe wydalanie rozuwastatyny, zwiększając ryzyko jej akumulacji; w niektórych przypadkach skojarzenie prowadziło do pogorszenia czynności nerek, wzrostu aktywności CPK i rabdomiolizy. Zaleca się kontrolowanie czynności nerek i aktywności kinazy kreatynowej. Leki zobojętniające sok żołądkowy: zawiesina zawierająca wodorotlenek glinu i magnezu zmniejszała stężenie rozuwastatyny w osoczu o około 50%, przy czym efekt był słabszy, gdy podawano ją 2 godziny po rozuwastatynie. Erytromycyna: powoduje zmniejszenie AUC rozuwastatyny o 20% i Cmax o 30%, prawdopodobnie wskutek nasilenia motoryki przewodu pokarmowego. Cytochrom P450: rozuwastatyna nie hamuje ani nie indukuje izoenzymów cytochromu P450, a enzymy te wykazują słabe powinowactwo do niej, wobec czego interakcje metaboliczne za pośrednictwem tego układu nie są spodziewane. Nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji z flukonazolem (inhibitor CYP2C9 i CYP3A4) ani ketokonazolem (inhibitor CYP2A6 i CYP3A4). Interakcje wymagające dostosowania dawki: przy równoczesnym podawaniu leków zwiększających ekspozycję na rozuwastatynę należy dostosować dawkę – rozpocząć od 5 mg raz na dobę, jeżeli spodziewany wzrost AUC jest około 2-krotny lub większy. Maksymalną dawkę dobową należy dobrać tak, aby ekspozycja nie przekroczyła tej przy dawce 40 mg bez leków wchodzących w interakcję – np. dawka 20 mg z gemfibrozylem (wzrost 1,9-krotny) oraz dawka 10 mg z atazanawirem/rytonawirem (wzrost 3,1-krotny). Gdy wzrost AUC jest mniejszy niż 2-krotny, nie ma potrzeby zmniejszania dawki początkowej, jednak należy zachować ostrożność przy zwiększaniu dawki powyżej 20 mg. Do leków zwiększających ekspozycję na rozuwastatynę o co najmniej 2-krotny wzrost AUC należą także: sofosbuwir/welpataswir/woksylaprewir z dodatkiem woksylaprewiru (7,4-krotny), darolutamid (5,2-krotny), regorafenib (3,8-krotny), roksadustat (2,9-krotny), welpataswir (2,7-krotny), ombitaswir/parytaprewir/rytonawir/dazabuwir (2,6-krotny), teryflunomid (2,5-krotny), grazoprewir/elbaswir (2,3-krotny), glekaprewir/pibrentaswir (2,2-krotny), lopinawir/rytonawir (2,1-krotny), kampatynib (2,1-krotny), klopidogrel, fostamatinib oraz tafamidis (2,0-krotny). Słabiej (mniej niż 2-krotnie) zwiększają AUC: febuksostat (1,9-krotny), eltrombopag (1,6-krotny), darunawir/rytonawir (1,5-krotny), typranawir/rytonawir, dronedaron oraz itrakonazol (1,4-krotny). AUC rozuwastatyny zmniejsza natomiast bajkalina (o 47%). Bez klinicznie istotnego wpływu na AUC rozuwastatyny pozostają: aleglitazar, fenofibrat, flukonazol, fosamprenawir/rytonawir, ketokonazol, ryfampina i sylimaryna. Wpływ rozuwastatyny na inne leki. Antagoniści witaminy K: rozpoczęcie leczenia lub zwiększenie dawki rozuwastatyny u pacjentów przyjmujących antagonistów witaminy K (np. warfarynę lub inne pochodne kumaryny) może zwiększać INR, a zmniejszenie dawki lub odstawienie – obniżać INR; w takich sytuacjach należy kontrolować INR. Doustne środki antykoncepcyjne / HTZ: jednoczesne stosowanie z doustnymi środkami antykoncepcyjnymi zwiększało AUC etynyloestradiolu i norgestrelu odpowiednio o 26% i 34%, co należy uwzględnić przy ustalaniu dawki środka antykoncepcyjnego. Brak danych farmakokinetycznych dla skojarzenia z HTZ, więc nie można wykluczyć podobnego działania, jednak takie połączenia były stosowane i dobrze tolerowane w badaniach klinicznych. Digoksyna: na podstawie badań nie należy spodziewać się klinicznie istotnych interakcji. Dzieci i młodzież: badania interakcji przeprowadzono tylko u dorosłych, a zakres i stopień interakcji w populacji pediatrycznej nie są znane.

Działania niepożądane rozuwastatyny są najczęściej łagodne i przemijające; jak w przypadku innych inhibitorów reduktazy HMG-CoA, częstość ich występowania zależy od dawki. Zaburzenia krwi i układu chłonnego: rzadko małopłytkowość. Zaburzenia układu immunologicznego: rzadko reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy. Zaburzenia endokrynologiczne: często cukrzyca – częstość zależy od obecności czynników ryzyka (stężenie glukozy we krwi na czczo ≥5,6 mmol/l, BMI &gt;30 kg/m2, podwyższone stężenie trójglicerydów we krwi, nadciśnienie tętnicze w wywiadzie). Zaburzenia psychiczne: depresja z częstością nieznaną. Zaburzenia układu nerwowego: często ból głowy, zawroty głowy; bardzo rzadko polineuropatia, upośledzenie pamięci; z częstością nieznaną neuropatia obwodowa, zaburzenia snu (w tym bezsenność oraz koszmary senne), miastenia. Zaburzenia oka: miastenia oczna z częstością nieznaną. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia: kaszel, duszność z częstością nieznaną; ponadto przy stosowaniu niektórych statyn obserwowano pojedyncze przypadki śródmiąższowego zapalenia płuc, szczególnie podczas długotrwałego leczenia. Zaburzenia żołądka i jelit: często zaparcia, nudności, ból brzucha; rzadko zapalenie trzustki; z częstością nieznaną biegunka. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: rzadko zwiększone stężenie aminotransferaz wątrobowych; bardzo rzadko żółtaczka, zapalenie wątroby. Zwiększenie aktywności aminotransferaz jest zależne od dawki, a w większości przypadków łagodne, bezobjawowe i przemijające. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: niezbyt często świąd, wysypka, pokrzywka; z częstością nieznaną zespół Stevensa-Johnsona, reakcja polekowa z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS). Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej: często ból mięśni; rzadko miopatia (w tym zapalenie mięśni), rabdomioliza, zespół toczniopodobny, zerwanie mięśnia; bardzo rzadko bóle stawów; z częstością nieznaną immunozależna miopatia martwicza, choroby ścięgien, czasem powikłane zerwaniem. Efekty oddziaływania na mięśnie szkieletowe, np. bóle mięśni, miopatia (w tym zapalenie mięśni) oraz rzadko rabdomioliza z lub bez ostrej niewydolności nerek, zgłaszano zwłaszcza w dawkach &gt;20 mg. Obserwowano zależny od dawki wzrost aktywności kinazy kreatynowej, w większości przypadków łagodny, bezobjawowy i przemijający; w przypadku wzrostu &gt;5 x GGN leczenie należy przerwać. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: obserwowano proteinurię, głównie pochodzenia kanalikowego, stwierdzaną testem paskowym; zmianę zawartości białka w moczu z „brak” lub „śladowa” na „++” lub więcej stwierdzano u &lt;1% pacjentów przy dawkach 10 lub 20 mg oraz u ok. 3% przy dawce 40 mg, a po dawce 20 mg zmianę z „brak” lub „śladowa” na „+”. W większości przypadków proteinuria zmniejsza się lub przemija w trakcie leczenia i nie poprzedza wystąpienia ostrej ani postępującej choroby nerek. Częstość hematurii wg danych z badań klinicznych jest mała. Przy stosowaniu niektórych statyn obserwowano także zaburzenia seksualne. Częstość rabdomiolizy oraz ciężkich działań niepożądanych ze strony nerek i wątroby (głównie wzrost aktywności aminotransferaz) jest większa w przypadku stosowania dawki 40 mg. Dzieci i młodzież: wzrost stężenia kinazy kreatynowej &gt;10 x GGN oraz objawy ze strony mięśni występujące po ćwiczeniach lub zwiększonej aktywności fizycznej obserwowano częściej w 52-tygodniowym badaniu klinicznym niż u dorosłych; pod innymi względami profil bezpieczeństwa był zbliżony do obserwowanego u dorosłych.

Stosowanie w ciąży i w okresie karmienia piersią jest przeciwwskazane. Kobiety w wieku rozrodczym powinny stosować skuteczne metody zapobiegania ciąży. Ciąża: cholesterol oraz inne produkty jego przemiany są niezbędne do prawidłowego rozwoju płodu, dlatego ryzyko wynikające ze stosowania inhibitorów reduktazy HMG-CoA przewyższa korzyści wynikające z leczenia w okresie ciąży. W badaniach na zwierzętach uzyskano nieliczne dowody toksycznego wpływu na reprodukcję. W razie zajścia w ciążę podczas leczenia należy niezwłocznie je przerwać. Laktacja: ograniczone dane z opublikowanych doniesień wskazują, że rozuwastatyna jest obecna w mleku kobiet karmiących. Rozuwastatyna jest wydzielana z mlekiem karmiących samic szczura. Ze względu na mechanizm działania istnieje potencjalne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych u niemowląt. Stosowanie w okresie laktacji jest przeciwwskazane. Płodność: brak znanego wpływu na płodność po zastosowaniu rozuwastatyny.

Nie prowadzono badań nad wpływem rozuwastatyny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn; z jej właściwości farmakodynamicznych wynika, że taki wpływ jest mało prawdopodobny. W trakcie leczenia mogą wystąpić zawroty głowy, co należy uwzględnić podczas prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

Wchłanianie z przewodu pokarmowego niecałkowite; bezwzględna biodostępność ok. 20%. Maksymalne stężenie w osoczu po ok. 5 godzinach od podania doustnego. W znacznym stopniu wychwytywana przez wątrobę – główne miejsce tworzenia cholesterolu i usuwania cholesterolu LDL; objętość dystrybucji ok. 134 l; wiązanie z białkami osocza (głównie albuminami) ok. 90%. Metabolizm w niewielkim stopniu – metabolizowana jedynie w ok. 10%; małe powinowactwo do enzymów cytochromu P450. Główny izoenzym to CYP2C9, w mniejszym stopniu 2C19, 3A4 i 2D6. Główne metabolity to pochodne N-demetylowane i laktonowe; metabolit N-demetylowany jest ok. 50% mniej aktywny, a metabolity laktonowe uznaje się za nieaktywne klinicznie. Hamuje ponad 90% aktywności reduktazy HMG-CoA. Wychwyt wątrobowy zachodzi za pośrednictwem transportera błonowego OATP-C, istotnego w eliminacji wątrobowej. Eliminacja: ok. 90% dawki wydalane w postaci niezmienionej z kałem (dawka wchłonięta i niewchłonięta), pozostała część z moczem; ok. 5% wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Okres półtrwania w fazie eliminacji ok. 19 godzin, niezależny od wielkości dawki. Średni klirens osoczowy ok. 50 l/h. Ekspozycja rośnie proporcjonalnie do dawki; parametry nie zmieniają się po wielokrotnym podaniu dobowym. Wiek i płeć: brak istotnego klinicznie wpływu wieku i płci dorosłych na farmakokinetykę. Rasa: u pacjentów rasy azjatyckiej (Japonia, Chiny, Filipiny, Wietnam, Korea) ok. 2-krotne zwiększenie mediany AUC i Cmax w porównaniu z rasą kaukaską; u Hindusów ok. 1,3-krotne zwiększenie mediany AUC i Cmax. Brak istotnych klinicznie różnic między rasą kaukaską a czarną. Niewydolność nerek: łagodne i umiarkowane zaburzenia czynności nerek nie wpływają na stężenie rozuwastatyny ani metabolitów N-demetylowanych w osoczu. W ciężkiej niewydolności nerek (CrCl <30 ml/min) 3-krotny wzrost stężenia w osoczu i 9-krotny wzrost stężenia metabolitów N-demetylowanych względem zdrowych ochotników. U pacjentów dializowanych stężenie w stanie stacjonarnym o ok. 50% większe niż u zdrowych ochotników. Ryzyko miopatii zwiększone w niewydolności nerek – statyny stosować ostrożnie, zwłaszcza w większych dawkach. Dawkowanie wg klirensu kreatyniny: CrCl 30–60 ml/min – dawka początkowa 5 mg raz na dobę, maksymalna 20 mg raz na dobę; CrCl poniżej 30 ml/min – przeciwwskazana. Niewydolność wątroby: bez zwiększenia ekspozycji u pacjentów z wynikiem ≤7 pkt w skali Child-Pugh; u dwóch pacjentów z 8 i 9 pkt co najmniej 2-krotny wzrost ekspozycji względem grup z niższą punktacją; brak danych powyżej 9 pkt w skali Child-Pugh. Polimorfizm genetyczny: dystrybucja zależna od transporterów OATP1B1 i BCRP; polimorfizmy SLCO1B1 (OATP1B1) i/lub ABCG2 (BCRP) – ryzyko zwiększonej ekspozycji; genotypy SLCO1B1 c.521CC oraz ABCG2 c.421AA wiążą się z większą ekspozycją (AUC) niż c.521TT lub c.421CC. U pacjentów o znanych polimorfizmach zalecana mniejsza dawka dobowa. Dzieci i młodzież: u dzieci i młodzieży z heterozygotyczną hipercholesterolemią rodzinną (10–17 lub 6–17 lat) ekspozycja porównywalna lub mniejsza niż u dorosłych, przewidywalna względem dawki i czasu w okresie 2-letnim.