Rozanoliksyzumab

Lek immunosupresyjny z grupy inhibitorów noworodkowego receptora Fc (FcRn); kod ATC L04AL02. Humanizowane przeciwciało monoklonalne klasy IgG4; obniża stężenie IgG w surowicy przez hamowanie wiązania IgG z FcRn – receptorem, który fizjologicznie chroni IgG przed degradacją wewnątrzkomórkową i zawraca IgG na powierzchnię komórki. Tym samym mechanizmem redukuje stężenie patogennych autoprzeciwciał IgG związanych z gMG. Bez klinicznie istotnego wpływu na stężenie albuminy, która wiąże się z FcRn w innym miejscu.

Uogólniona miastenia (gMG) u dorosłych – jako terapia dodana do standardowego leczenia, u chorych z dodatnim wynikiem badania na obecność przeciwciał przeciwko receptorowi acetylocholiny (AChR) lub przeciwciał skierowanych przeciw mięśniowo-specyficznemu receptorowi kinazy tyrozynowej (anty-MuSK).

Leczenie inicjuje i nadzoruje specjalista doświadczony w terapii zaburzeń nerwowo-mięśniowych lub neurozapalnych. Cykl terapeutyczny: 1 dawka na tydzień podawana przez 6 tygodni. Zalecana całkowita dawka tygodniowa zależy od masy ciała. Podeszły wiek: dostosowanie dawki nie jest wymagane. Zaburzenia czynności nerek: ograniczone dane u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (eGFR > 45 ml/min/1,73 m2), brak danych przy ciężkich zaburzeniach czynności nerek. Dostosowania dawki nie uznaje się za konieczne, ponieważ jest mało prawdopodobne, aby na farmakokinetykę wpływały zaburzenia czynności nerek. Zaburzenia czynności wątroby: brak danych; dostosowania dawki nie uznaje się za konieczne, ponieważ jest mało prawdopodobne, aby na farmakokinetykę wpływały zaburzenia czynności wątroby. Dzieci i młodzież: nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności poniżej 18 lat, dane niedostępne. Droga i miejsce podania: podskórnie, najlepiej w dolny prawy lub dolny lewy kwadrant brzucha, poniżej linii pępka. Nie podawać w miejscach, gdzie skóra jest tkliwa, zaczerwieniona lub stwardniała. Sposób infuzji: podawanie za pomocą pompy infuzyjnej (strzykawkowej) lub ręcznie za pomocą strzykawki. Przy pompie infuzyjnej – stała prędkość przepływu nieprzekraczająca 20 ml/h. Przy podaniu ręcznym – prędkość przepływu komfortowa dla pacjenta; w badaniach klinicznych czas trwania infuzji podawanej ręcznie wynosił od 1 do 30 minut, przy medianie 5 minut na pacjenta.

Bezwzględne przeciwwskazania: - brak istotnych klinicznie przeciwwskazań poza nadwrażliwością Ostrożnie: - zbliżający się przełom miasteniczny lub jego pierwsze objawy z uwagi na brak danych o leczeniu - zwiększone ryzyko zakażeń wskutek przemijającego obniżenia stężenia IgG - klinicznie istotne czynne zakażenie – nie rozpoczynać leczenia do jego ustąpienia lub wdrożenia odpowiedniej terapii - możliwość wystąpienia aseptycznego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych - ryzyko reakcji związanych z infuzją, w tym wysypki i obrzęku naczynioruchowego, wymagające monitorowania w trakcie podania i przez 15 minut po nim - unikanie szczepień żywymi lub żywymi atenuowanymi szczepionkami w trakcie leczenia - hiperprolinemia – stosowanie ograniczone do braku alternatywnego leczenia z powodu zawartości proliny

Poprzez wpływ na FcRn-zależny mechanizm recyklingu IgG rozanoliksyzumab obniża stężenia w surowicy produktów leczniczych opartych na IgG (przeciwciała monoklonalne, immunoglobulina dożylna [IVIg]) oraz białek fuzyjnych Fc-peptydu, jeśli podawane są jednocześnie z rozanoliksyzumabem lub w ciągu 2 tygodni po jego podaniu. Takie terapie należy rozpoczynać 2 tygodnie po podaniu rozanoliksyzumabu, monitorując ich skuteczność. Wpływ dwukierunkowy – obniżenie stężenia samego rozanoliksyzumabu: immunoglobuliny podawane dożylnie lub podskórnie, PLEX/plazmafereza oraz immunoadsorpcja mogą zmniejszać jego stężenie. Szczepionki: odpowiedź na jakąkolwiek szczepionkę w trakcie leczenia nie jest znana; z uwagi na obniżenie poziomu IgG nie zaleca się stosowania żywych atenuowanych ani żywych szczepionek.

Najczęstsze: ból głowy (48,4%), biegunka (25,0%) i gorączka (12,5%). Bardzo często: ból głowy (obejmuje ból głowy i migrenę); biegunka; gorączka. Często: zakażenia górnych dróg oddechowych (w tym zapalenie nosogardzieli); nudności; wymioty; wysypka (w tym wysypka grudkowa i rumieniowa); obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk języka); bóle stawów; reakcje w miejscu wstrzyknięcia (wysypka w miejscu wstrzyknięcia, reakcja alergiczna, rumień, zapalenie, dyskomfort oraz rumień i ból w miejscu infuzji). Częstość nieznana (zgłoszenia po wprowadzeniu do obrotu): zakażenie wirusem Herpes (półpasiec, opryszczka zwykła i jamy ustnej); aseptyczne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych. Charakterystyka bólu głowy: występował najczęściej po pierwszej infuzji i w ciągu 1 do 4 dni po infuzji. Poza jednym przypadkiem (1,6%) o ciężkim nasileniu pozostałe bóle głowy miały nasilenie łagodne (28,1%) lub umiarkowane (18,8%), bez zwiększenia częstości przy powtarzanym leczeniu cyklicznym.

Ciąża: dane u kobiet w ciąży ograniczone. W badaniach na zwierzętach nie stwierdzono bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój zarodkowo-płodowy, poród ani rozwój pourodzeniowy. W badaniach na zwierzętach u potomstwa matek leczonych urodzeniowy poziom IgG był bardzo niski, zgodnie z farmakologicznym mechanizmem działania. Zastosowanie w ciąży tylko wtedy, gdy korzyści kliniczne przeważają nad ryzykiem. Ze względu na spodziewane zmniejszenie poziomu przeciwciał u matki oraz zahamowanie ich przekazywania do płodu przewiduje się osłabienie biernej ochrony noworodka. Wymaga to rozważenia ryzyka i korzyści podania szczepionek żywych/żywych atenuowanych niemowlętom narażonym w macicy. Laktacja: ograniczone – przenikanie do mleka ludzkiego nieznane. Matczyne IgG przenikają do mleka w pierwszych dniach po porodzie, po czym ich stężenie szybko maleje, dlatego w tym krótkim okresie nie można wykluczyć ryzyka dla karmionego piersią niemowlęcia. Karmienie piersią dopuszczalne tylko wtedy, gdy korzyści kliniczne przeważają nad ryzykiem. Płodność: wpływ na płodność u ludzi nieznany; w badaniach na zwierzętach nie wykazano szkodliwego wpływu na płodność.

Nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wchłanianie: po podaniu podskórnym maksymalne stężenie w osoczu osiągane po ok. 2 dniach; bezwzględna biodostępność ok. 70% (analiza populacyjna). Dystrybucja: pozorna objętość dystrybucji ok. 7 l; katabolizm do małych peptydów i aminokwasów szlakami podobnymi do endogennej IgG. Eliminacja: pozorny klirens liniowy wolnej substancji czynnej ok. 0,9 l/dobę; okres półtrwania zależny od stężenia, nie może być obliczony; stężenie w osoczu niewykrywalne w ciągu tygodnia od podania. Liniowość: farmakokinetyka nieliniowa, typowa dla przeciwciała monoklonalnego, zależna od dostępności cząsteczki docelowej. W stanie stacjonarnym maksymalne stężenia i AUC odpowiednio 3- i 4-krotnie wyższe przy dawce ≈10 mg/kg mc. w porównaniu z ≈7 mg/kg mc. Szczególne grupy: brak klinicznie istotnego wpływu wieku, płci i rasy na farmakokinetykę. Nerki/wątroba: nie prowadzono odrębnych badań w zaburzeniach czynności nerek i wątroby; nie oczekuje się ich wpływu na farmakokinetykę; w analizie populacyjnej czynność nerek (eGFR 38–161 ml/min/1,73 m2) ani parametry wątrobowe (ALT, AST, fosfataza alkaliczna, bilirubina) nie miały klinicznie istotnego wpływu na pozorny klirens liniowy. Immunogenność: przeciwciała neutralizujące wiązały się z 24% zmniejszeniem całkowitej ekspozycji w osoczu; bez widocznego wpływu na skuteczność i bezpieczeństwo.