Simoktokog alfa

Lek przeciwkrwotoczny; czynnik krzepnięcia krwi VIII; kod ATC B02BD02. Kompleks czynnik VIII/czynnik von Willebranda tworzą dwie cząsteczki (czynnik VIII i czynnik von Willebranda) o odmiennych funkcjach fizjologicznych. Po podaniu dożylnym czynnik VIII wiąże się z czynnikiem von Willebranda w krążeniu. Aktywny czynnik VIII pełni rolę kofaktora aktywnego czynnika IX, przyspieszając przekształcenie czynnika X w postać aktywną; aktywny czynnik X przekształca protrombinę w trombinę. Trombina następnie przekształca fibrynogen we włóknik, umożliwiając powstanie skrzepu. Niedobór: hemofilia A to sprzężona z płcią, dziedziczna choroba krwi wynikająca ze zmniejszonego poziomu czynnika VIII:C, prowadząca do obfitych krwawień do stawów, mięśni lub narządów wewnętrznych – samoistnych bądź w następstwie urazu przypadkowego lub chirurgicznego. Terapia zastępcza zwiększa stężenie czynnika VIII w osoczu, czasowo korygując jego niedobór i zmniejszając skłonność do krwawień.

Zapobieganie i leczenie krwawień w hemofilii A (wrodzony niedobór czynnika VIII); możliwe stosowanie we wszystkich grupach wiekowych.

Leczenie prowadzone pod nadzorem lekarza doświadczonego w leczeniu hemofilii; droga podania dożylna, z zalecaną szybkością infuzji nie większą niż 4 ml/min. Zasady ogólne: dawkowanie oraz długość terapii zastępczej zależą od stopnia niedoboru czynnika VIII, umiejscowienia i intensywności krwawienia oraz stanu klinicznego pacjenta; dawkę i częstość podawania zawsze dostosowuje się indywidualnie do skuteczności klinicznej w danym przypadku. U pacjentów z niedowagą lub nadwagą dawka wyliczona na masę ciała może wymagać modyfikacji. Zależność dawka–efekt: 1 j.m. czynnika VIII na kg masy ciała podwyższa aktywność czynnika VIII w osoczu o około 2% normalnej aktywności lub o 2 j.m./dl. Wymagana liczba jednostek czynnika VIII = masa ciała (kg) × wymagany wzrost aktywności czynnika VIII (% lub j.m./dl) × 0,5. Leczenie na żądanie (docelowe poziomy czynnika VIII i częstość): Wczesny wylew do stawu, krwawienie do mięśni lub jamy ustnej – 20–40%; powtarzać co 12–24 godz. przez co najmniej 1 dzień, aż do ustąpienia bólu spowodowanego krwawieniem lub zagojenia rany. Bardziej nasilony wylew do stawu, krwawienie do mięśni lub krwiak – 30–60%; powtarzać infuzję co 12–24 godz. przez 3–4 dni lub dłużej, aż do ustąpienia bólu i powrotu sprawności. Krwotoki zagrażające życiu – 60–100%; powtarzać infuzję co 8–24 godz. aż do ustąpienia zagrożenia. Zabiegi chirurgiczne: Drobny zabieg – 30–60%; co 24 godz., co najmniej 1 dzień, aż do zagojenia. Większy zabieg – 80–100% (przed- i pooperacyjnie); powtarzać infuzję co 8–24 godz. aż do odpowiedniego zagojenia rany, następnie kontynuować przez co najmniej 7 kolejnych dni w celu utrzymania aktywności czynnika VIII na poziomie 30–60% (j.m./dl). Profilaktyka: w długotrwałej profilaktyce krwawień u pacjentów z ciężką postacią hemofilii A 20–40 j.m. na kg masy ciała w odstępach 2–3 dni; schemat dostosowywany do odpowiedzi pacjenta; w niektórych przypadkach, zwłaszcza u młodszych pacjentów, konieczne mogą być krótsze odstępy między dawkami lub większe dawki. Dzieci i młodzież: dawkowanie takie samo jak u dorosłych, jednak mogą być wymagane krótsze odstępy między kolejnymi dawkami lub większe dawki. Monitorowanie: w trakcie leczenia zalecane oznaczanie stężenia czynnika VIII w celu ustalenia dawki i częstości powtarzanych infuzji; zwłaszcza przy poważniejszych zabiegach chirurgicznych niezbędne dokładne monitorowanie terapii zastępczej poprzez kontrolę aktywności czynnika VIII w osoczu.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na substancję czynną Ostrożnie: - możliwość wystąpienia reakcji nadwrażliwości typu alergicznego, jak przy każdym produkcie podawanym dożylnie; obecność śladowych ilości ludzkich komórek gospodarza innych niż czynnik VIII - wczesne objawy nadwrażliwości: wysypka, uogólniona pokrzywka, uczucie ucisku w klatce piersiowej, świszczący oddech, spadek ciśnienia krwi i anafilaksja - wytwarzanie przeciwciał neutralizujących (inhibitorów) czynnik VIII jako powikłanie leczenia hemofilii typu A, o ryzyku największym w ciągu pierwszych 50 dni ekspozycji, utrzymującym się przez całe życie - nawrót inhibitorów w niskim mianie po zmianie produktu czynnika VIII u pacjentów wcześniej leczonych, z ekspozycją ponad 100 dni i uprzednim rozwojem inhibitorów, wymagający dokładnego monitorowania po każdej zmianie - możliwa nieskuteczność leczenia u pacjentów z dużym mianem inhibitorów, wymagająca rozważenia innych metod pod nadzorem lekarza doświadczonego w leczeniu hemofilii i inhibitorów czynnika VIII - istniejące czynniki ryzyka zdarzeń sercowo-naczyniowych, ze zwiększonym ryzykiem takich zdarzeń podczas leczenia zastępczego FVIII - ryzyko powikłań centralnego cewnika żylnego: zakażenia miejscowe, bakteriemia i zakrzepica w miejscu jego umieszczenia

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji tej substancji z innymi produktami leczniczymi.

Reakcje nadwrażliwości/alergiczne (obserwowane rzadko dla preparatów czynnika VIII): obrzęk naczynioruchowy, pieczenie i kłucie w miejscu infuzji, dreszcze, zaczerwienienie, ból głowy, wysypka, spadek ciśnienia tętniczego, letarg, nudności, niepokój, tachykardia, uczucie ucisku w klatce piersiowej, mrowienie, pokrzywka (w tym uogólniona), wymioty, świszczący oddech; w pewnych przypadkach mogą prowadzić do ciężkiej reakcji anafilaktycznej, włącznie ze wstrząsem. Wytwarzanie inhibitorów: u pacjentów z hemofilią A leczonych czynnikiem VIII może dochodzić do wytwarzania przeciwciał neutralizujących (inhibitorów), co objawia się niewystarczającą odpowiedzią kliniczną. Często: nadwrażliwość; gorączka. Niezbyt często: niedokrwistość; niedokrwistość pokrwotoczna; zawroty głowy; ból głowy; parestezje; obwodowy układowy zawrót głowy; duszność; suchość w ustach; ból pleców; ból w klatce piersiowej; stan zapalny w miejscu wstrzyknięcia; ból w miejscu wstrzyknięcia; złe samopoczucie; obecność przeciwciał nieneutralizujących u pacjentów uprzednio leczonych. Inhibicja czynnika VIII: niezbyt często u pacjentów uprzednio leczonych, bardzo często u pacjentów uprzednio nieleczonych. Przeciwciała nieneutralizujące: wykryto u jednego dorosłego pacjenta, przy bardzo niskim mianie i dodatnim wyniku tylko przy najniższym rozcieńczeniu; nie stwierdzono aktywności inhibicyjnej (zmodyfikowane badanie Bethesda), bez wpływu na skuteczność kliniczną i odzysk in vivo. Dzieci i młodzież: przyjmuje się, że częstość, typ i ciężkość działań niepożądanych są takie same jak u dorosłych.

Ze względu na rzadkie występowanie hemofilii A u kobiet brak doświadczenia w stosowaniu podczas ciąży i karmienia piersią; nie prowadzono badań nad wpływem na reprodukcję u zwierząt. Stosowanie w ciąży i podczas karmienia piersią dopuszczalne tylko w razie ścisłego wskazania. Brak danych dotyczących wpływu na płodność.

Bez wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Farmakokinetykę oceniano metodą chromogenną po dawce 50 j.m./kg. U wcześniej leczonych dorosłych (18–65 lat) z ciężką hemofilią A: AUC ok. 22,6 h*j.m./ml; końcowy okres półtrwania śr. 14,7 h (mediana 12,5; zakres 5,4–55,6); przyrostowy odzysk in vivo ok. 2,5%/j.m./kg; klirens ok. 3,0 ml/h/kg. Wartości zależne od wieku: u dzieci w wieku od 6 do 12 lat AUC ok. 13,2 h*j.m./ml; okres półtrwania śr. 10,0 h; odzysk ok. 1,9%/j.m./kg; klirens ok. 4,3 ml/h/kg. U dzieci w wieku od 2 do 5 lat AUC ok. 11,7 h*j.m./ml; okres półtrwania śr. 9,5 h; odzysk ok. 1,9%/j.m./kg; klirens ok. 5,4 ml/h/kg. U młodszych dzieci w porównaniu z dorosłymi odzysk i okres półtrwania są niższe, a klirens wyższy, co może częściowo wynikać z wyższej objętości osocza na kilogram masy ciała u młodszych pacjentów. Zależność od masy ciała u dorosłych: wraz ze wzrostem BMI rośnie AUC (prawidłowa masa ciała 20,4; podwyższona masa ciała 24,9; nadwaga 33,5 h*j.m./ml) i odzysk in vivo (2,4 → 2,7 → 2,8%/j.m./kg), a maleje klirens (3,2 → 2,6 → 1,8 ml/h/kg).