Sulfogwajakol

Lek wykrztuśny. Stosowany jako środek wykrztuśny w kaszlu z odkrztuszaniem wydzieliny. Uwalniany z rozpadu sulfogwajakolu gwajakol wykazuje działanie wykrztuśne, zmniejszając lepkość wydzieliny oskrzelowej oraz usuwając jej nieprzyjemny smak i zapach. Wykazuje ponadto słabe działanie odkażające. Wprowadzenie do cząsteczki gwajakolu podstawnika sulfonowego w postaci soli potasowej osłabiło jego drażniące działanie na błony śluzowe przewodu pokarmowego.

Stany zapalne górnych dróg oddechowych; kaszel.

Podanie doustne. Dzieci powyżej 6 lat: 5 ml (1 łyżeczka) 3–4 razy na dobę; dzieci starsze i młodzież: 10 ml (2 łyżeczki) 3–4 razy na dobę; dorośli: 10 ml (1 łyżka stołowa) 3–4 razy na dobę.

Bezwzględne przeciwwskazania: - wiek poniżej 6 lat - czynna choroba wrzodowa - uczulenie na produkty pszczele (zawiera ziołomiód sosnowy) - wrodzona nietolerancja fruktozy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy lub niedobór sacharazy-izomaltazy Ostrożnie: - stwierdzona wcześniej nietolerancja niektórych cukrów

Możliwe kojarzenie z innymi lekami, m.in. przeciwgorączkowymi i antybiotykami. Wpływ na wyniki badań laboratoryjnych: w trakcie leczenia oraz w ciągu 24 godzin od ostatniego podania metabolity gwajakolu obecne w moczu mogą zmieniać wyniki badań biochemicznych, zwłaszcza oznaczeń kwasu hydroksyindolooctowego (5-HIAA) i kwasu wanilinomigdałowego.

Ogólnie dobrze tolerowany – nie obserwowano istotnych objawów niepożądanych. Sporadycznie notowano działanie przeczyszczające. Możliwa nadwrażliwość na składniki.

Z uwagi na nierozpoznane ryzyko działania toksycznego, dopuszczalne wyłącznie w porozumieniu z lekarzem – zarówno w ciąży, jak i podczas karmienia piersią.

Nie stwierdzono wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Po podaniu doustnym ulega powolnemu rozkładowi w jelitach do wolnego gwajakolu. Gwajakol wchłania się do krwi, jest wydalany przez drogi oddechowe i drażni błonę śluzową oskrzeli, wywołując odruch wykrztuśny.