Sulodeksyd

Heparynoid; mieszanina heparyny drobnocząsteczkowej i siarczanu dermatanu. Należy do leków przeciwzakrzepowych z grupy heparyny i pochodnych (kod ATC B01AB11). Wykazuje silne właściwości przeciwzakrzepowe w obrębie naczyń tętniczych i żylnych. Mechanizm przeciwzakrzepowy: zależne od dawki hamowanie niektórych czynników krzepnięcia, głównie aktywowanego czynnika X (Xa). Słaby wpływ na trombinę (IIa) pozwala zwykle uniknąć działania przeciwkrzepliwego. Efekt wzmacniany przez hamowanie adhezji płytek krwi oraz pobudzanie układu fibrynolitycznego. Wpływ na reologię i lipidy: normalizuje parametry lepkości krwi, zmienione u pacjentów z zaburzeniami naczyniowymi i ryzykiem zakrzepicy – głównie przez zmniejszanie stężenia fibrynogenu; normalizuje stężenie lipidów poprzez aktywację lipazy lipoproteinowej. Działa hipolipemizująco. W badaniach klinicznych podanie nie wywierało działania przeciwkrzepliwego.

Dorośli. Objawowe leczenie pierwotnej i wtórnej przewlekłej niewydolności żylnej. Owrzodzenia żylne podudzi, jako uzupełnienie terapii miejscowej – kontynuacja początkowej terapii parenteralnej. Objawowe leczenie przewlekłej obturacyjnej choroby tętnic kończyn dolnych o umiarkowanym nasileniu (II stopień klasyfikacji Fontaine'a) – kontynuacja początkowej terapii parenteralnej. Przedłużona wtórna profilaktyka żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej u pacjentów po zakończeniu standardowego leczenia przeciwzakrzepowego (3 do 12 miesięcy) z powodu zakrzepicy żył głębokich lub zatorowości płucnej. Leczenie twardych wysięków w przebiegu nieproliferacyjnej, łagodnej do umiarkowanej retinopatii cukrzycowej.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na heparynę lub heparynoidy - skaza krwotoczna oraz choroby przebiegające z krwawieniami - jednoczesne stosowanie heparyny lub innych leków przeciwzakrzepowych, w tym doustnych Ostrożnie: - jednoczesne podawanie leków przeciwzakrzepowych wymaga okresowego monitorowania parametrów krzepnięcia krwi

Z uwagi na budowę cząsteczkową zbliżoną do heparyny może nasilać działanie jednocześnie podawanej heparyny oraz doustnych leków przeciwzakrzepowych.

Najczęściej dotyczą zaburzeń żołądkowo-jelitowych oraz reakcji skórnych; w większości odwracalne. Mogą wystąpić krwawienia o różnej lokalizacji – w obrębie żołądka, krwioplucie, zbyt częste miesiączkowanie – szczególnie przy współistnieniu innych czynników ryzyka. Zaburzenia żołądka i jelit – często: biegunka, ból w nadbrzuszu; niezbyt często: krwawienie w obrębie żołądka; z częstością nieznaną: smołowate stolce, wymioty, wzdęcie z oddawaniem wiatrów, dyspepsja, nudności, uczucie dyskomfortu w obrębie jamy brzusznej. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej – często: wysypka; niezbyt często: pokrzywka, wyprysk; z częstością nieznaną: obrzęk naczynioruchowy, rumień, plamica, wybroczyny, świąd. Zaburzenia układu nerwowego – niezbyt często: utrata przytomności, ból głowy; z częstością nieznaną: napad padaczkowy, drżenie. Zaburzenia ucha i błędnika – często: zawroty głowy. Z częstością nieznaną ponadto: niedokrwistość; zaburzenia metabolizmu białek osocza krwi; derealizacja; zaburzenia widzenia; kołatanie serca; nagłe zaczerwienienie twarzy; krwioplucie; zwężenie szyi pęcherza moczowego, dyzuria; zbyt częste miesiączkowanie, obrzęk i rumień w obrębie genitaliów. Zaburzenia ogólne i w miejscu podania – niezbyt często: obrzęki obwodowe, krwiak w miejscu podania; z częstością nieznaną: ból klatki piersiowej, ból, ból w miejscu podania.

Dane kliniczne dotyczące stosowania w ciąży są ograniczone – mniej niż 300 udokumentowanych przypadków. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego działania na toksyczność reprodukcyjną. Ze względów bezpieczeństwa nie zaleca się stosowania podczas ciąży. Laktacja: przeciwwskazany – nie wiadomo, czy sulodeksyd i jego metabolity przenikają do mleka kobiecego lub mleka zwierząt, jednakże dane dotyczące innych glikozaminoglikanów wskazują, że nie są one wydzielane do mleka zwierząt. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków i niemowląt. Nie powinien być stosowany podczas karmienia piersią. Płodność: badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na płodność kobiet i mężczyzn.

Nie wywiera wpływu lub wywiera nieznaczny/nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wchłanianie: wchłania się na całej długości przewodu pokarmowego, co wykazano u szczurów na podstawie farmakodynamicznego działania leku znakowanego fluoresceiną podawanego doustnie, dodwunastniczo, dojelitowo i doodbytniczo. U szczurów i królików wykazano korelację między działaniem a dawką i czasem podania. Po podaniu doustnym u człowieka: pierwszy szczyt stężenia we krwi po 2 h, drugi między 4. a 6. h. W okresie od 6. do 12. h nie jest wykrywany w osoczu. Ponownie pojawia się po 12 h i utrzymuje na stałym poziomie przez około 48 h; ponowne pojawienie się we krwi prawdopodobnie związane z powolnym uwalnianiem z narządów wychwytujących lek, zwłaszcza ze śródbłonka naczyń. Dystrybucja: początkowo gromadzony w komórkach jelitowych, następnie uwalniany do krążenia ogólnoustrojowego. Stężenie w mózgu, nerkach, sercu, płucach, jądrach i surowicy zwiększa się z upływem czasu. Metabolizm: głównie w wątrobie. Eliminacja: wydalany głównie przez nerki; w badaniu z sulodeksydem znakowanym radioizotopem 55,23% dawki wydalane z moczem w ciągu 96 h od podania. Eliminacja z moczem osiąga pierwszy szczyt po 12 h (średnia zawartość w moczu w pierwszych 24 h – 17,6%), drugi po ok. 36 h (eliminacja między 24. a 48. h – 22%), trzeci po ok. 78 h (eliminacja między 48. a 96. h – 14,9%). Po 96 h nie wykrywa się już w moczu. Wydalanie z kałem: w ciągu pierwszych 48 h wykrywa się w kale 23% podanej dawki znakowanej substancji, po tym czasie substancja nieobecna w kale. Liniowość: po podaniu domięśniowym i dożylnym u ludzi wykazano liniową zależność działania farmakologicznego od dawki.