Monografia substancji czynnej
Tafluprost
Tafluprostum
Informacje przedstawione w monografii substancji zostały opracowane na podstawie wybranych Charakterystyk Produktów Leczniczych (ChPL) leków zawierających tę substancję. W związku z tym, że niektóre sekcje różnych produktów leczniczych mogą nieść niekoniecznie spójne informacje na temat tej substancji, aktualna ChPL danego preparatu pozostaje zawsze ostatecznym i wiążącym źródłem informacji o leku. Po najechaniu na zdanie pojawiają się przypisy ze źródłem ChPL produktu.
Monografia
Analog prostaglandyny; lek przeciwjaskrowy i zwężający źrenicę; kod ATC S01EE05. Tafluprost jest fluorowanym analogiem prostaglandyny F2α. Czynny biologicznie metabolit – wolny kwas, będący czynnym biologicznie metabolitem tafluprostu, jest bardzo silnym wybiórczym agonistą ludzkiego receptora prostaglandynowego FP. W formie wolnego kwasu wykazuje 12-krotnie większe powinowactwo do receptora FP niż latanoprost. Mechanizm obniżania ciśnienia śródgałkowego: badania farmakodynamiczne na małpach wskazują, że tafluprost obniża ciśnienie śródgałkowe poprzez zwiększenie odpływu cieczy wodnistej drogą naczyniówkowo-twardówkową. W badaniu nad metabolitami tafluprostu tylko postać kwasu znacznie zmniejszała ciśnienie wewnątrzgałkowe. W modelu zwierzęcym wykazano wpływ na ukrwienie nerwu wzrokowego – u królików, którym przez 4 tygodnie podawano raz dziennie 0,0015% roztwór tafluprostu do oka, doszło do znamiennego wzrostu przepływu krwi przez tarczę nerwu wzrokowego (15%) w porównaniu do wartości wyjściowych, w Dniu 14 i 28.
Obniżanie podwyższonego ciśnienia śródgałkowego w jaskrze z otwartym kątem przesączania oraz w nadciśnieniu ocznym. W monoterapii u pacjentów mogących odnieść korzyść ze stosowania kropli do oczu bez środka konserwującego, u niewystarczająco reagujących na leczenie pierwszego rzutu oraz u nietolerujących lub niemogących stosować leczenia pierwszego rzutu z powodu przeciwwskazań. Jako leczenie wspomagające terapii beta-adrenolitykami. Stosowanie u dorosłych w wieku ≥ 18 lat.
Miejscowo do worka spojówkowego chorego oka (oczu): jedna kropla raz na dobę, wieczorem. Nie częściej niż raz na dobę – częstsze stosowanie może osłabić działanie obniżające ciśnienie śródgałkowe. Podeszły wiek: bez konieczności dostosowania dawki. Populacja pediatryczna: nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Zaburzenia czynności nerek i (lub) wątroby: brak badań, stosować ostrożnie. Zaleca się czasowe uciśnięcie kanalika nosowo-łzowego lub delikatne przymknięcie powiek po podaniu kropli – może to zmniejszyć wchłanianie układowe. Przy stosowaniu więcej niż jednego miejscowego okulistycznego produktu – zachować co najmniej 5 minut przerwy między kolejnymi lekami.
Bezwzględne przeciwwskazania: Ostrożnie: - bezsoczewkowatość lub bezsoczewkowatość rzekoma z rozdarciem tylnej torebki soczewki oraz po wszczepieniu soczewki przedniokomorowej - czynniki ryzyka torbielowatego obrzęku plamki żółtej - czynniki ryzyka zapalenia tęczówki i (lub) błony naczyniowej oka - jaskra neowaskularna, z zamkniętym lub wąskim kątem oraz jaskra wrodzona (brak doświadczenia) - jaskra barwnikowa i torebkowa (ograniczone doświadczenie) - ciężka astma (brak doświadczenia)
Wskutek skrajnie niskiego stężenia układowego po podaniu do oka nie przewiduje się interakcji u ludzi, w związku z czym nie prowadzono ich szczegółowych badań z innymi produktami leczniczymi. Przy jednoczesnym stosowaniu z tymololem w badaniach klinicznych nie wykazano występowania interakcji.
Najczęstszym działaniem niepożądanym jest przekrwienie oka; w badaniach klinicznych w Europie i USA dotyczących postaci ze środkiem konserwującym występowało u ok. 13% pacjentów. W większości przypadków miało charakter łagodny i było powodem przerwania leczenia średnio u 0,4% pacjentów w badaniach kluczowych. W 3-miesięcznym badaniu III fazy w USA porównującym postać bez środka konserwującego z tymololem bez środka konserwującego przekrwienie oka wystąpiło u 4,1% (13/320) leczonych tafluprostem. Ze strony układu oddechowego, z częstością nieznaną: zaostrzenie astmy, duszność.
Przeciwwskazany w ciąży, chyba że jest to bezwzględnie konieczne – przy braku innych dostępnych możliwości leczenia. Brak wystarczających danych dotyczących stosowania tafluprostu u kobiet w ciąży; może wywierać szkodliwe działanie farmakologiczne na przebieg ciąży i (lub) rozwój płodu/noworodka. W badaniach na zwierzętach wykazano szkodliwy wpływ na reprodukcję. U kobiet w wieku rozrodczym lub zdolnych do zajścia w ciążę stosowanie dopuszczalne wyłącznie przy jednoczesnej skutecznej metodzie zapobiegania ciąży. Laktacja: przeciwwskazany. Nie wiadomo, czy tafluprost lub jego metabolity przenikają do mleka kobiecego; w badaniu na szczurach stwierdzono przenikanie tafluprostu i (lub) jego metabolitów do mleka po podaniu miejscowym. Płodność: podawany dożylnie w dawkach do 100 μg/kg/dobę nie wpływał na reprodukcję i płodność u samic i samców szczurów.
Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługę maszyn jest niewielki. Po zakropleniu może przejściowo wystąpić niewyraźne widzenie; do czasu powrotu ostrości widzenia należy powstrzymać się od prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
Wchłanianie: po podaniu do worka spojówkowego 0,0015% roztworu raz na dobę stężenie tafluprostu w postaci kwasu w osoczu jest niskie, o podobnym profilu w dniu 1. i 8. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane po 10 minutach, opadające poniżej granicy wykrywalności (10 pg/ml) przed upływem godziny. Zbliżone wartości Cmax (26,2 i 26,6 pg/ml) oraz AUC0-ost (394,3 i 431,9 pg*min/ml) w dniu 1. i 8. wskazują na osiągnięcie stanu stacjonarnego w pierwszym tygodniu podawania do oka. Brak statystycznie znamiennych różnic w dostępności ogólnoustrojowej między postacią z konserwantem i bez konserwanta. Dystrybucja: małe powinowactwo do melaniny – brak swoistej dystrybucji w tęczówce, ciele rzęskowym i naczyniówce z nabłonkiem barwnikowym siatkówki (badania na małpach). Wiązanie kwasu tafluprostu z albuminą surowicy ludzkiej in vitro wynosi 99% przy stężeniu 500 ng/ml. Metabolizm: głównym szlakiem jest hydroliza do czynnego farmakologicznie metabolitu – kwasu tafluprostu – dalej metabolizowanego przez glukuronidację lub beta-oksydację. Produkty beta-oksydacji (1,2-dinor i 1,2,3,4-tetranor kwasu tafluprostu) są nieczynne farmakologicznie i mogą ulegać glukuronidacji lub hydroksylacji. Izoenzymy cytochromu P450 (CYP) nie uczestniczą w metabolizmie wolnego kwasu. Za hydrolizę estru do kwasu tafluprostu odpowiada esteraza karboksylowa; może w niej uczestniczyć także butyrylocholinoesteraza, ale nie acetylocholinoesteraza. Eliminacja: dane z badań na zwierzętach – po podaniu do oka znakowanego tafluprostu przez 21 dni u królików odzyskano w odchodach ok. 87% dawki radioaktywnej. Z moczem wydalane ok. 27–38%, a z kałem ok. 44–58% całkowitej dawki.