Temsirolimus

Lek przeciwnowotworowy, inhibitor kinazy białkowej (mTOR); kod ATC L01EG01. Selektywny inhibitor kinazy mTOR (mammalian target of rapamycin). Estrowy analog syrolimusu; metabolizowany głównie przez CYP3A4 do 5 metabolitów, z których głównym czynnym jest syrolimus. Mechanizm: wiąże wewnątrzkomórkowe białko FKBP-12, a powstały kompleks wiąże i hamuje aktywność kinazy mTOR kontrolującej podział komórek. In vitro, przy wysokim stężeniu (10-20 μM) i nieobecności FKBP-12 może wiązać i hamować mTOR bezpośrednio. Odpowiedź dwufazowa: zaobserwowano dwufazową zależność hamowania wzrostu komórek od dawki – wysokie stężenie powoduje całkowite zahamowanie wzrostu in vitro, natomiast hamowanie za pośrednictwem kompleksu FKBP-12/temsyrolimus ogranicza rozrost komórek o ok. 50%. Hamowanie aktywności mTOR zatrzymuje wzrost komórek nowotworowych w fazie G1 przy stężeniu nanomolarnym oraz zatrzymuje wzrost przy stężeniu mikromolarnym, w wyniku selektywnego przerwania translacji białek regulujących cykl komórkowy – cyklin typu D, c-myc i dekarboksylazy ornitynowej. Zahamowanie mTOR blokuje jej zdolność fosforylowania i kontrolowania czynników translacji białek 4E-BP1 i S6K (leżących poniżej mTOR w kaskadzie PI3-kinazy/AKT), regulujących podział komórek. Działanie antyangiogenne: mTOR może ponadto regulować translację czynników indukowanych hipoksją HIF-1 i HIF-2 alfa – czynników transkrypcyjnych warunkujących adaptację nowotworu do środowiska hipoksyjnego oraz produkcję naczyniowego śródbłonkowego czynnika wzrostu (VEGF). Działanie przeciwnowotworowe może częściowo wynikać z obniżania poziomów HIF i VEGF w nowotworze lub jego mikrośrodowisku, co hamuje rozwój naczyń krwionośnych.

Zaawansowany rak nerkowokomórkowy: leczenie pierwszego rzutu u dorosłych pacjentów z zaawansowanym rakiem nerkowokomórkowym, u których występują co najmniej trzy z sześciu prognostycznych czynników ryzyka. Chłoniak z komórek płaszcza: leczenie dorosłych pacjentów z nawracającym i (lub) opornym chłoniakiem z komórek płaszcza.

Wyłącznie do podawania dożylnego; rozcieńczony roztwór podawany w infuzji dożylnej. Podawany pod nadzorem lekarza doświadczonego w stosowaniu przeciwnowotworowych produktów leczniczych. Ok. 30 min przed każdą dawką premedykacja: difenhydramina 25–50 mg dożylnie (lub podobny lek przeciwhistaminowy). Leczenie kontynuowane, dopóki pacjent odnosi korzyści kliniczne lub do wystąpienia groźnej toksyczności. Rak nerkowokomórkowy (zaawansowany): 25 mg we wlewie dożylnym trwającym 30–60 min raz w tygodniu. Przy podejrzeniu reakcji niepożądanych – czasowe przerwanie i (lub) redukcja dawki; jeśli reakcja nie ustępuje po opóźnieniu dawek, dawkę można zmniejszać o 5 mg/tydzień. Chłoniak z komórek płaszcza: dawka początkowa 175 mg we wlewie 30–60 min raz w tygodniu, przez trzy tygodnie. Następnie dawka tygodniowa 75 mg we wlewie 30–60 min. Dawka początkowa 175 mg wiązała się ze znacznym zwiększeniem liczby działań niepożądanych i wymagała redukcji dawki i (lub) opóźnienia podawania u większości pacjentów. Przy podejrzeniu reakcji niepożądanych – czasowe przerwanie i (lub) redukcja dawki; jeśli reakcja nie ustępuje po opóźnieniu dawek i (lub) optymalnej terapii, dawkę zmniejsza się wg stopni redukcji. Redukcja dawki: stopień -1 – 75 mg (początkowa)/50 mg (podtrzymująca); stopień -2 – 50 mg/25 mg; w badaniu klinicznym dopuszczalna redukcja do dwóch stopni. Populacje szczególne: Podeszły wiek – nie jest konieczne specjalne dostosowanie dawki. Zaburzenia czynności nerek – dostosowanie dawki niezalecane; ostrożnie w ciężkich zaburzeniach czynności nerek. Zaburzenia czynności wątroby – ostrożnie. W raku nerkowokomórkowym z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami – bez dostosowania dawki. W raku nerkowokomórkowym z ciężkimi zaburzeniami i wyjściową liczbą płytek ≥100 x 10⁹/l – 10 mg we wlewie 30–60 min raz w tygodniu. W chłoniaku z komórek płaszcza z łagodnymi zaburzeniami – bez dostosowania dawki; nie stosować w chłoniaku z komórek płaszcza z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby. Dzieci i młodzież – stosowanie niewłaściwe we wskazaniach rak nerkowokomórkowy i chłoniak z komórek płaszcza. Przygotowanie: koncentrat najpierw rozcieńcza się w 1,8 ml dołączonego rozpuszczalnika do stężenia 10 mg/ml; następnie wymaganą ilość mieszaniny (10 mg/ml) szybko wstrzykuje się do 0,9% roztworu chlorku sodu do wstrzykiwań.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na syrolimus lub polisorbat 80 - chłoniak z komórek płaszcza współistniejący z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby Ostrożnie: - zaburzenia czynności wątroby - umiarkowane i ciężkie zaburzenia czynności wątroby ze względu na zwiększone ryzyko zgonu - zaburzenia czynności nerek i hemodializa (brak badań) - zaawansowany rak nerkowokomórkowy lub wcześniejsza niewydolność nerek z uwagi na ryzyko niewydolności nerek - podeszły wiek (≥65 lat) - stosowanie u dzieci i młodzieży (niezalecane) - nowotwory ośrodkowego układu nerwowego oraz jednoczesne leczenie przeciwzakrzepowe z powodu ryzyka krwawienia śródczaszkowego - małopłytkowość ze zwiększonym ryzykiem krwawienia - graniczna neutropenia ze zwiększonym ryzykiem gorączki neutropenicznej - osłabienie odporności ze skłonnością do zakażeń, w tym oportunistycznych - jednoczesne stosowanie kortykosteroidów lub innych leków immunosupresyjnych z ryzykiem zapalenia płuc wywołanego przez Pneumocystis jiroveci - jednoczesne stosowanie interferonu-α ze względu na ryzyko zaćmy - skłonność do reakcji nadwrażliwości i reakcji w trakcie wlewu, w tym zagrażających życiu - stwierdzona nadwrażliwość na leki przeciwhistaminowe lub niemożność ich przyjmowania - cukrzyca oraz ryzyko hiperglikemii u chorych bez cukrzycy - ryzyko śródmiąższowego zapalenia płuc, także prowadzącego do zgonu - hiperlipidemia predysponująca do zawału mięśnia sercowego - okres okołooperacyjny z uwagi na zaburzenia gojenia ran - ryzyko nowotworów złośliwych, zwłaszcza skóry, przy narażeniu na promieniowanie UV - jednoczesne stosowanie sunitynibu z powodu toksyczności - jednoczesne podawanie inhibitorów ACE i (lub) blokerów kanału wapniowego z ryzykiem obrzęku naczynioruchowego - jednoczesne stosowanie silnych induktorów CYP3A4/5 (karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, ryfampicyna, ziele dziurawca) - jednoczesne stosowanie silnych inhibitorów CYP3A4 (nelfinawir, rytonawir, itrakonazol, ketokonazol, worykonazol, nefazodon) - umiarkowane inhibitory CYP3A4 (aprepitant, erytromycyna, flukonazol, werapamil, sok grejpfrutowy) przy dawkach powyżej 25 mg - jednoczesne stosowanie inhibitorów glikoproteiny P - żywe szczepionki w trakcie leczenia

Metabolizowany głównie przez CYP3A4 do syrolimusu (główny czynny metabolit). Temsyrolimus jest metabolizowany przede wszystkim przez izoenzym CYP3A4 cytochromu P450 do syrolimusu. Silne inhibitory CYP3A4: jednoczesne podanie z ketokonazolem – silnym inhibitorem CYP3A4 – nie wpływa istotnie na Cmax i AUC temsyrolimusu, jednak AUC syrolimusu wzrasta 3,1-krotnie, a sumaryczne AUC (temsyrolimus + syrolimus) 2,3-krotnie. Silne inhibitory (m.in. nelfinawir, rytonawir, itrakonazol, ketokonazol, worykonazol, nefazodon) zwiększają stężenie syrolimusu we krwi. Należy unikać równoczesnego stosowania z tymi substancjami. Do silnych inhibitorów CYP3A4 zalicza się także inne azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidowe antybiotyki, inhibitory proteazy HIV oraz sok grejpfrutowy. Umiarkowane inhibitory CYP3A4: jednoczesne leczenie z umiarkowanymi inhibitorami CYP3A4 (np. diltiazem, werapamil, klarytromycyna, erytromycyna, aprepitant, amiodaron) powinno być podejmowane z zachowaniem ostrożności u pacjentów otrzymujących dawkę 25 mg, natomiast należy go unikać u pacjentów otrzymujących dawki większe niż 25 mg. Silne induktory CYP3A4/5: jednoczesne podanie z ryfampicyną nie wpływa istotnie na Cmax i AUC temsyrolimusu po podaniu dożylnym, jednak zmniejsza Cmax syrolimusu o 65%, a AUC o 56%. Należy unikać równoczesnego stosowania substancji indukujących CYP3A4/5 (np. karbamazepina, fenobarbital, fenytoina, ryfampicyna, ziele dziurawca). Inhibitory ACE i (lub) blokery kanału wapniowego: u pacjentów otrzymujących temsyrolimus lub inne inhibitory mTOR w skojarzeniu z inhibitorem ACE (np. ramipryl) i (lub) blokerem kanału wapniowego (np. amlodypina) częściej obserwowano obrzęk naczynioruchowy, w tym reakcje opóźnione występujące dwa miesiące po rozpoczęciu leczenia. Sunitynib: równoczesne stosowanie temsyrolimusu i sunitynibu powodowało toksyczność wymagającą ograniczenia dawki – wysypkę rumieniową plamisto-grudkową stopnia 3. i (lub) 4., dnę i (lub) zapalenie tkanki łącznej wymagające hospitalizacji – po dawkach 15 mg temsyrolimusu dożylnie na tydzień oraz 25 mg sunitynibu doustnie na dobę. Kannabidiol (inhibitor P-gp): temsyrolimus jest substratem P-gp in vitro. Jednoczesne stosowanie kannabidiolu z innym doustnym inhibitorem mTOR zwiększało narażenie na inhibitor mTOR około 2,5-krotnie (Cmax i AUC) wskutek hamowania usuwania P-gp z jelit. Zaleca się ostrożność, ścisłą obserwację pod kątem działań niepożądanych i w razie potrzeby modyfikację dawki temsyrolimusu. Produkty lecznicze będące substratami P-gp: temsyrolimus hamuje transport substratów P-gp in vitro (IC50 = 2 µM). Wstępne wyniki badania fazy 1 z jednoczesnym podawaniem lenalidomidu (25 mg) i temsyrolimusu (20 mg) sugerują zwiększone ryzyko działań niepożądanych. Podczas stosowania z substratami P-gp (np. digoksyna, winkrystyna, kolchicyna, dabigatran, lenalidomid i paklitaksel) należy prowadzić ścisłą obserwację w celu wykrycia działań niepożądanych związanych z tymi produktami. Substraty CYP3A4/5: stężenie osiągane po dawce 175 mg może prowadzić do znaczącego zahamowania CYP3A4/5, dlatego należy zachować ostrożność, stosując temsyrolimus w dawce 175 mg z produktami metabolizowanymi głównie przez CYP3A4/5 oraz produktami o wąskim przedziale terapeutycznym. Substraty CYP2D6: nie oczekuje się klinicznie znaczącego wpływu jednoczesnego stosowania temsyrolimusu z substancjami metabolizowanymi przez CYP2D6. Substancje amfifilowe: równoczesne podawanie z innymi substancjami o właściwościach amfifilowych, np. amiodaronem lub statynami, może zwiększyć ryzyko amfifilnej toksyczności płucnej.

Najcięższe: reakcje nadwrażliwości i (lub) reakcje w trakcie wlewu (w tym reakcje zagrażające życiu i rzadkie reakcje prowadzące do zgonu), hiperglikemia i (lub) nietolerancja glukozy, zakażenia, śródmiąższowe choroby płuc (zapalenie płuc), hiperlipidemia, krwotok wewnątrzczaszkowy, niewydolność nerek, perforacja jelit, powikłania w gojeniu ran, małopłytkowość, neutropenia (w tym gorączka neutropeniczna), zatorowość płucna. Zakażenia i zarażenia pasożytnicze. Bardzo często: zakażenia bakteryjne i wirusowe (w tym zakażenie, zakażenie wirusowe, zapalenie tkanki łącznej, półpasiec, opryszczka ust, grypa, zakażenie Herpes simplex, półpasiec oczny, zakażenie wirusem Herpes, zakażenie bakteryjne, zapalenie oskrzeli, ropień, zakażenie ran, zakażenia ran pooperacyjnych); zapalenie płuc (w tym śródmiąższowe zapalenie płuc). Często: posocznica (w tym wstrząs septyczny); kandydoza (w tym jamy ustnej i odbytu) oraz zakażenia grzybicze i (lub) grzybicze zakażenia skóry; zakażenie dróg moczowych; zakażenia górnych dróg oddechowych; zapalenie gardła; zapalenie zatok; nieżyt nosa; zapalenie mieszków włosowych. Niezbyt często: zapalenie krtani. Krew i układ chłonny. Bardzo często: neutropenia; małopłytkowość; niedokrwistość. Często: leukopenia; limfopenia. Układ immunologiczny. Często: reakcje nadwrażliwości i (lub) nadwrażliwość na lek. Częstość nieznana (po wprowadzeniu do obrotu): reakcje typu obrzęk naczynioworuchowy. Metabolizm i odżywianie. Bardzo często: hiperglikemia; hipercholesterolemia; hipertriglicerydemia; zmniejszony apetyt; hipokaliemia. Często: cukrzyca; odwodnienie; hipokalcemia; hipofosfatemia; hiperlipidemia. Zaburzenia psychiczne. Bardzo często: bezsenność. Często: depresja; niepokój. Układ nerwowy. Bardzo często: zaburzenia smaku; ból głowy. Często: zawroty głowy; parestezja; senność; brak smaku. Niezbyt często: krwotok wewnątrzczaszkowy. Oko. Często: zapalenie spojówki (w tym zaburzenia łzawienia). Niezbyt często: krwotok oczny. Ponadto zaobserwowano przypadki zaćmy u niektórych pacjentów otrzymujących równocześnie temsyrolimus i IFN-α. Serce. Niezbyt często: wysięk osierdziowy. Zaburzenia naczyniowe. Często: żylna choroba zatorowo-zakrzepowa (w tym zakrzepica żył głębokich, zakrzepica żył); zakrzepowe zapalenie żył; nadciśnienie tętnicze. Układ oddechowy, klatka piersiowa i śródpiersie. Bardzo często: duszność; krwawienia z nosa; kaszel. Często: śródmiąższowe zapalenie płuc; wysięk opłucnowy. Niezbyt często: zator płucny. Żołądek i jelita. Bardzo często: nudności; biegunka; zapalenie jamy ustnej; wymioty; zaparcie; ból brzucha. Często: krwotok z układu pokarmowego (w tym z odbytu, odbytnicy, hemoroidów, warg i jamy ustnej, krwawienie z dziąseł); zapalenie żołądka; dysfagia; wzdęcie brzucha; aftowe zapalenie jamy ustnej; ból w jamie ustnej; zapalenie dziąseł. Niezbyt często: perforacja jelita i (lub) dwunastnicy. Skóra i tkanka podskórna. Bardzo często: wysypka (w tym wysypka ze świądem, wysypka plamisto-grudkowa, wysypka uogólniona, wysypka krostkowa, wysypka grudkowa); świąd (w tym świąd uogólniony); suchość skóry. Często: zapalenie skóry; złuszczająca się wysypka; trądzik; zaburzenia paznokci; siniaki; wybroczyny. Częstość nieznana (po wprowadzeniu do obrotu): zespół Stevensa-Johnsona. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej. Bardzo często: ból stawów; ból pleców. Często: ból mięśni. Częstość nieznana (po wprowadzeniu do obrotu): rabdomioliza. Nerki i drogi moczowe. Często: niewydolność nerek. Zgłaszano również ostrą, niekiedy śmiertelną niewydolność nerek. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania. Bardzo często: zmęczenie; obrzęk (w tym obrzęk uogólniony, obrzęk twarzy, obrzęk obwodowy, obrzęk moszny, obrzęk narządów płciowych); astenia; zapalenie śluzówki; gorączka; ból; dreszcze; ból w klatce piersiowej. Niezbyt często: zaburzenia gojenia ran. Badania diagnostyczne. Bardzo często: zwiększone stężenie kreatyniny we krwi. Często: zwiększona aktywność aminotransferazy asparaginowej i aminotransferazy alaninowej. Po wprowadzeniu do obrotu, rzadko: zapalenie płuc wywołane przez Pneumocystis jiroveci, niektóre ze skutkiem śmiertelnym. Cechy związane z wlewem i drogą podania: reakcje nadwrażliwości, w tym anafilaksja, duszność, zaczerwienienie twarzy i ból w klatce piersiowej. Śródmiąższowa choroba płuc, w tym przypadki śmiertelne, choć część bezobjawowa; objawy: duszność, kaszel, hipoksja lub gorączka. Śmiertelna perforacja jelita z gorączką, bólem brzucha, kwasicą metaboliczną, krwistymi stolcami, biegunką i (lub) ostrym brzuchem. U pacjentów z guzami OUN otrzymujących leki przeciwzakrzepowe zwiększone ryzyko krwawienia wewnątrzczaszkowego, które może być śmiertelne. Ryzyko toksyczności płucnej jest większe u osób z nieprawidłową czynnością płuc przed leczeniem lub z chorobą płuc w wywiadzie. Ponadto opisano częste zwiększenie aktywności aminotransferaz wątrobowych, a także zaburzenia gojenia ran. Zależność od dawki: po dawce 175 mg na tydzień u pacjentów z MCL zakażenia stopnia 3. lub 4. albo małopłytkowość występują częściej niż po dawce 75 mg na tydzień lub standardowej chemioterapii. Pacjenci w podeszłym wieku: większe prawdopodobieństwo m.in. obrzęku twarzy, zapalenia płuc, wysięku opłucnowego, niepokoju, depresji, bezsenności, duszności, leukopenii, limfopenii, bólu mięśni, bólu stawów, braku smaku, zawrotów głowy, zakażenia górnych dróg oddechowych, zapalenia śluzówki i nieżytu nosa. Dzieci i młodzież: najczęściej zdarzenia hematologiczne (niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość), metaboliczne (hipercholesterolemia, hiperlipidemia, hiperglikemia, zwiększenie aktywności aminotransferazy asparaginianowej (AspAT) i aminotransferazy alaninowej (AlAT) w surowicy) oraz ze strony przewodu pokarmowego (zapalenie błon śluzowych, zapalenie jamy ustnej, nudności i wymioty).

Brak wystarczających danych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży. W badaniach reprodukcyjnych na zwierzętach wykazano szkodliwy wpływ na rozród – embrio-/fetotoksyczność (zwiększona śmiertelność płodów, zmniejszona masa ciała powiązana z opóźnionym kostnieniem szkieletu) u szczurów i królików. U królików obserwowano działanie teratogenne (przepuklina pierścienia pępkowego). Potencjalne zagrożenie dla człowieka pozostaje nieznane. Stosowanie w ciąży jest niedopuszczalne, chyba że korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla płodu. Kobietom w wieku rozrodczym odradza się zachodzenie w ciążę w trakcie leczenia z uwagi na nieznane ryzyko związane z narażeniem we wczesnym okresie ciąży. Mężczyźni z partnerkami w wieku rozrodczym powinni stosować skuteczną antykoncepcję podczas leczenia. Laktacja: przeciwwskazany – nie wiadomo, czy temsyrolimus przenika do mleka ludzkiego, a jego przenikania do mleka u zwierząt nie badano; syrolimus – główny metabolit – przenika jednak do mleka karmiących samic szczurów. W trakcie leczenia należy zaprzestać karmienia piersią ze względu na możliwość wystąpienia u niemowląt działań niepożądanych związanych z substancją. Płodność: u samców szczurów opisywano zmniejszenie płodności oraz częściowo odwracalne zmniejszenie liczby plemników w nasieniu.

Brak lub nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Przy podaniu dożylnym większej dawki 175 mg w leczeniu chłoniaka z komórek płaszcza (MCL) zawartość etanolu może zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Metabolizowany głównie w wątrobie przez CYP3A4; powstaje 5 metabolitów, z których głównym czynnym metabolitem jest syrolimus. Syrolimus ma równie silne działanie co temsyrolimus. In vitro obserwowano powstawanie syrolimusu, seco-temsyrolimusu i seco-syrolimusu; dodatkowymi drogami metabolizmu były hydroksylowanie, redukcja i demetylowanie. Po podaniu pojedynczej dawki 25 mg AUC syrolimusu było 2,7 razy większe od AUC temsyrolimusu, głównie z powodu dłuższego okresu półtrwania syrolimusu. Okres półtrwania: temsyrolimus ok. 17,7 h, syrolimus ok. 73,3 h. Średni klirens temsyrolimusu we krwi pełnej po dawce 25 mg wynosił 11,4 ± 2,4 l/h. Objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym we krwi pełnej po dawce 25 mg wynosiła 172 litry. Dystrybucja związana jest z preferencyjnym wiązaniem białka FKBP-12 w komórkach krwi; średnia stała dysocjacji (Kd) wynosiła 5,1 ± 3,0 ng/ml. Eliminacja: po podaniu temsyrolimusu znakowanego [14C] wydalanie zachodziło głównie z kałem (78%), a wydalanie nerkowe substancji czynnej i metabolitów stanowiło 4,6% podanej dawki. W kale nie wykryto koniugatów siarczanów i glukuronianów, co sugeruje, że sulfuryzacja i glukuronidacja nie są głównymi szlakami wydalania; nie należy więc oczekiwać wpływu inhibitorów tych szlaków na wydalanie temsyrolimusu. Transport i hamowanie enzymów: temsyrolimus i syrolimus in vitro są substratami P-gp. In vitro temsyrolimus hamował aktywność CYP3A4/5, CYP2D6, CYP2C9 i CYP2C8 (wartości Ki odpowiednio 3,1, 1,5, 14 i 27 µM). Przy dawce 175 mg (Cmax ok. 2,6 µM) możliwe jest wystąpienie interakcji z równocześnie podawanymi substratami CYP3A4/5. Mało prawdopodobne jest natomiast, by po podaniu dożylnym hamował klirens metaboliczny substratów CYP2C9, CYP2C8, CYP2B6 lub CYP2E1. Zaburzenia czynności wątroby: wymagana ostrożność, ponieważ metabolizm zachodzi głównie w wątrobie. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (ODWG grupa D) otrzymujących 10 mg AUC temsyrolimusu było ok. 1,7 razy wyższe niż u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami (grupa B). U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby zaleca się redukcję dawki do 10 mg, aby uzyskać narażenie na temsyrolimus i syrolimus zbliżone do sumy uzyskiwanej po dawce 25 mg u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Interakcje metaboliczne (CYP3A4): ketokonazol nie wpływał na ekspozycję na temsyrolimus, ale zwiększał ekspozycję na metabolit; stosowanie z innymi silnymi inhibitorami CYP3A4 (azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy, inhibitory proteazy HIV, sok grejpfrutowy) również może zwiększać stężenie syrolimusu. ryfampicyna nie wpływała na ekspozycję na temsyrolimus, lecz zmniejszała ekspozycję na syrolimus; silne induktory CYP3A4 (deksametazon, fenytoina, karbamazepina, fenobarbital) także mogą zmniejszać ekspozycję na syrolimus, a ziele dziurawca może w sposób nieprzewidywalny obniżać stężenie temsyrolimusu w osoczu. Szczególne populacje: farmakokinetyka nie zmienia się istotnie w zależności od płci ani rasy. Wiek nie wydaje się istotnie zmieniać farmakokinetyki temsyrolimusu i syrolimusu. Zwiększenie masy ciała (38,6–158,9 kg) wiązało się z dwukrotnym wzrostem minimalnego stężenia syrolimusu we krwi pełnej. U dzieci i młodzieży klirens temsyrolimusu był niższy, a ekspozycja (AUC) wyższa niż u dorosłych, natomiast ekspozycja na syrolimus była proporcjonalnie zmniejszona, przez co łączna ekspozycja (AUCsum) była porównywalna z dorosłymi.