Tezepelumab

Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych, inne leki o działaniu ogólnym stosowane w obturacyjnych chorobach dróg oddechowych; kod ATC R03DX11. Przeciwciało monoklonalne: tezepelumab jest przeciwciałem monoklonalnym (IgG2λ) skierowanym przeciwko limfopoetynie zrębu grasicy (TSLP), uniemożliwiającym jej interakcję z heterodimerycznym receptorem dla TSLP. Rola TSLP: w przebiegu astmy i CRSwNP czynniki wyzwalające, zarówno alergiczne, jak i niealergiczne, wywołują wytwarzanie TSLP. Skutek zablokowania TSLP: zmniejszenie stężenia wielu biomarkerów i cytokin związanych ze stanem zapalnym dróg oddechowych i błony śluzowej w astmie i CRSwNP – m.in. eozynofilów we krwi, eozynofilów w błonie podśluzowej dróg oddechowych, IgE, FeNO, IL-5 i IL-13. Zastrzeżenie: mechanizm działania tezepelumabu w astmie i CRSwNP nie został ostatecznie ustalony.

Ciężka astma – podtrzymujące leczenie uzupełniające u dorosłych i młodzieży w wieku od 12 lat, gdy choroba jest niedostatecznie kontrolowana pomimo dużych dawek wziewnych kortykosteroidów w skojarzeniu z innym lekiem stosowanym w leczeniu podtrzymującym. Przewlekłe zapalenie zatok przynosowych z polipami nosa (CRSwNP) – terapia uzupełniająca, wraz z kortykosteroidami donosowymi, w ciężkiej postaci u dorosłych, u których leczenie kortykosteroidami ogólnoustrojowymi i (lub) zabieg chirurgiczny nie zapewniają odpowiedniej kontroli choroby.

Podawany podskórnie. Przeznaczony do długotrwałego leczenia. Decyzję o kontynuacji terapii podejmuje się co najmniej raz w roku, w oparciu o stopień kontroli choroby. Astma – dorośli i młodzież ≥12 lat: 210 mg tezepelumabu podskórnie co 4 tygodnie. CRSwNP – dorośli: 210 mg tezepelumabu podskórnie co 4 tygodnie. Pominięcie dawki: należy podać jak najszybciej, po czym wznowić podawanie w zaplanowanym dniu. Jeśli przypada pora kolejnej dawki, podaje się ją zgodnie z planem; nie podawać dawki podwójnej. Szczególne grupy: u pacjentów w podeszłym wieku (≥65 lat) bez konieczności dostosowania dawki. Bez dostosowania dawki w zaburzeniach czynności nerek i wątroby. Dzieci: brak danych o bezpieczeństwie i skuteczności u dzieci poniżej 12 lat w astmie. W CRSwNP brak danych u osób poniżej 18 lat. Sposób podania: możliwe samodzielne wstrzyknięcie przez pacjenta lub podanie przez opiekuna po przeszkoleniu w technice iniekcji podskórnych. Miejsce wstrzyknięcia: udo lub brzuch, z pominięciem obszaru w promieniu 5 cm wokół pępka. Górną część ramienia można wykorzystać tylko przy podaniu przez personel medyczny lub opiekuna – nie do samodzielnej iniekcji. Nie wstrzykiwać w skórę bolesną, zasinioną, zaczerwienioną lub stwardniałą. Zaleca się rotację miejsca wstrzyknięcia przy każdym podaniu.

Bezwzględne przeciwwskazania: Ostrożnie: - nie stosować w leczeniu nagłych zaostrzeń astmy - unikać nagłego odstawienia kortykosteroidów, których dawkę należy zmniejszać stopniowo i pod nadzorem lekarza - ryzyko reakcji nadwrażliwości, w tym anafilaksji i wysypki, występujących w ciągu kilku godzin, niekiedy z opóźnieniem do kilku dni - przebyta anafilaksja niezwiązana z tezepelumabem jako czynnik ryzyka anafilaksji - teoretyczne ryzyko ciężkich zakażeń wskutek blokowania limfopoetyny zrębu grasicy - wcześniej rozpoznane ciężkie zakażenia wymagają leczenia przed rozpoczęciem terapii - obserwowana dysproporcja liczbowa ciężkich zdarzeń sercowo-naczyniowych w długoterminowym badaniu klinicznym - możliwy udział w odpowiedzi immunologicznej na zakażenia pasożytami jelitowymi, które wcześniej rozpoznane wymagają leczenia przed rozpoczęciem terapii - zawartość L-proliny potencjalnie szkodliwej w hiperprolinemii

Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji. Nie zaleca się jednoczesnego stosowania żywych szczepionek atenuowanych. Nie stwierdzono natomiast wpływu na odpowiedź poszczepienną – w badaniu u pacjentów w wieku 12–21 lat z astmą o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego tezepelumab nie zaburzał humoralnej odpowiedzi przeciwciał indukowanej sezonową czterowalentną szczepionką przeciw grypie. Nie oczekuje się klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę jednocześnie podawanych leków przeciwastmatycznych. Ponadto powszechnie stosowane leki przeciwastmatyczne – antagoniści receptora leukotrienowego, teofilina/aminofilina oraz doustne kortykosteroidy – nie wpływały na klirens tezepelumabu.

Najczęstsze objawy w astmie: ból stawów (3,8%) oraz zapalenie gardła (4,1%); w CRSwNP – zapalenie gardła (5,4%). Często: zapalenie gardła (obejmujące zapalenie gardła, bakteryjne zapalenie gardła, paciorkowcowe zapalenie gardła i wirusowe zapalenie gardła); wysypka (w tym wysypka ze świądem, wysypka rumieniowa, wysypka grudkowo-plamista, wysypka plamkowa); ból stawów; reakcja w miejscu wstrzyknięcia. Częstość nieznana: nadwrażliwość, w tym reakcja anafilaktyczna. Reakcje w miejscu wstrzyknięcia: rumień, obrzęk oraz ból w miejscu wstrzyknięcia – u 3,8% leczonych dawką 210 mg podskórnie co 4 tygodnie. Populacja pediatryczna: u młodzieży w wieku 12–17 lat profil bezpieczeństwa był na ogół podobny do obserwowanego w ogólnej populacji.

Dane dotyczące stosowania w ciąży są ograniczone lub brak ich całkowicie (mniej niż 300 kobiet w ciąży). W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Jako ludzkie przeciwciało IgG przenika przez barierę łożyska, w związku z czym może zostać przekazany rozwijającemu się płodowi. Zaleca się unikanie stosowania w okresie ciąży, chyba że oczekiwane korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Laktacja: to zależy – nie wiadomo, czy przenika do mleka ludzkiego. Ludzkie IgG przenikają do mleka w ciągu kilku pierwszych dni po urodzeniu, a wkrótce potem ich stężenie się zmniejsza; dlatego nie można wykluczyć zagrożenia dla dziecka karmionego piersią w tym krótkim okresie. W tym szczególnym okresie należy rozważyć przerwanie karmienia piersią albo przerwanie podawania, uwzględniając korzyści z karmienia dla dziecka i korzyści z leczenia dla kobiety. Później stosowanie podczas karmienia piersią jest dopuszczalne, jeśli wymaga tego stan kliniczny pacjentki. Płodność: brak danych u ludzi. W badaniach na zwierzętach nie wykazano szkodliwego wpływu na płodność.

Nie wpływa lub wpływa w stopniu nieistotnym na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.

Farmakokinetyka proporcjonalna do dawki w zakresie 2,1–420 mg po podaniu podskórnym; zbliżona u pacjentów z astmą i z CRSwNP. Wchłanianie: maksymalne stężenie w surowicy po ok. 3–10 dniach od pojedynczego wstrzyknięcia podskórnego. Bezwzględna dostępność biologiczna ok. 77%. Miejsce wstrzyknięcia (brzuch, udo, górna część ramienia) nie wpływa istotnie na dostępność biologiczną. Dystrybucja: objętość dystrybucji w kompartmencie centralnym 3,9 l, w obwodowym 2,2 l (dla masy ciała 70 kg). Metabolizm: ludzkie przeciwciało monoklonalne (IgG2λ); rozkładane przez proteolityczne enzymy obecne w całym organizmie, bez udziału enzymów wątrobowych. Eliminacja: usuwany w mechanizmie katabolizmu wewnątrzkomórkowego; brak dowodów na zależność klirensu od antygenu docelowego. Klirens ok. 0,17 l/dobę (masa ciała 70 kg). Okres półtrwania w fazie eliminacji ok. 26 dni. Czynniki demograficzne: wiek, płeć i rasa bez klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę. większa masa ciała wiąże się z mniejszą ekspozycją, jednak bez znaczącego wpływu na skuteczność i bezpieczeństwo – dostosowanie dawki niekonieczne. Brak klinicznie istotnych różnic u pacjentów ≥65 lat wobec młodszych. U młodzieży 12–17 lat z astmą farmakokinetyka bez klinicznie istotnych różnic względem dorosłych. Nerki: klirens podobny przy łagodnych (klirens kreatyniny 60 do <90 ml/min) i umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek (30 do <60 ml/min) oraz u osób z prawidłową czynnością nerek (≥90 ml/min). Nie badano ciężkich zaburzeń czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min); nie jest usuwany przez nerki. Wątroba: przeciwciała monoklonalne IgG nie są usuwane głównie w metabolizmie wątrobowym – nie należy oczekiwać wpływu zaburzeń czynności wątroby na klirens. Wyjściowe wartości AlAT, AspAT i bilirubiny bez wpływu na klirens.