Trimetazydyna

Inne leki stosowane w chorobach serca; czynnik metaboliczny hamujący β-oksydację kwasów tłuszczowych przez zablokowanie tiolazy długołańcuchowego 3-ketoacylokoenzymu A, co nasila utlenianie glukozy. W niedokrwionej komórce energia uzyskiwana z utleniania glukozy wymaga mniejszego zużycia tlenu niż w procesie β-oksydacji; nasilenie utleniania glukozy optymalizuje procesy energetyczne komórki, utrzymując prawidłowy metabolizm podczas niedokrwienia. Działanie cytoprotekcyjne: ochrona struktur i funkcji komórek różnych tkanek i narządów przed skutkami niedotlenienia i niedokrwienia. Zachowując metabolizm energetyczny w komórkach narażonych na niedotlenienie lub niedokrwienie, zapobiega spadkowi wewnątrzkomórkowego poziomu ATP, zapewniając prawidłowe funkcjonowanie pomp jonowych i transbłonowego przepływu sodowo-potasowego oraz homeostazę komórkową. Efekt farmakodynamiczny: u pacjentów z chorobą niedokrwienną działa jak czynnik metaboliczny, zachowując w mięśniu sercowym wewnątrzkomórkowe stężenie wysokoenergetycznych fosforanów. Działanie to obserwowane jest głównie w mięśniu serca i narządach neurosensorycznych i nie towarzyszy mu działanie hemodynamiczne ani inne działanie na naczynia krwionośne. Działanie przeciwniedokrwienne osiągane jest bez jednoczesnego wpływu na parametry hemodynamiczne. Właściwości wykazane w badaniach eksperymentalnych na zwierzętach: ułatwia utrzymanie prawidłowego metabolizmu tkanek mięśnia sercowego i tkanek neurosensorycznych podczas niedotlenienia i niedokrwienia; zmniejsza kwasicę wewnątrzkomórkową i zaburzenia transportu jonowego wywołane niedokrwieniem; zmniejsza migrację i naciekanie tkanki mięśnia sercowego przez neutrofile po niedokrwieniu i reperfuzji. Zmniejsza obszar zawału wywołanego w modelach doświadczalnych, bez bezpośredniego wpływu na hemodynamikę. Stosowana także w niedokrwieniu tkanek neurosensorycznych, jak w chorobie Ménière’a.

Stabilna dławica piersiowa u dorosłych – terapia skojarzona, objawowo, gdy leczenie przeciwdławicowe pierwszego rzutu jest niewystarczające lub nietolerowane.

Podanie doustne, w całości, podczas posiłków, popijając wodą. W postaci 20 mg: jedna tabletka trzy razy na dobę, podczas posiłków. W postaci 35 mg: jedna tabletka dwa razy na dobę – rano i wieczorem, podczas posiłków. Zaburzenia czynności nerek: u pacjentów z umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) zalecana dawka to 1 tabletka 35 mg na dobę, podawana rano, podczas posiłku. Dla dawki 20 mg przy umiarkowanym zaburzeniu czynności nerek (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) zalecana dawka wynosi 1 tabletkę dwa razy na dobę, rano i wieczorem, podczas posiłków. Pacjenci w podeszłym wieku: ekspozycja na trimetazydynę może być zwiększona wskutek związanego z wiekiem pogorszenia czynności nerek. Ustalanie dawki należy przeprowadzać z zachowaniem ostrożności. Dzieci i młodzież: nie ustalono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności u dzieci w wieku poniżej 18 lat; brak dostępnych danych. Zabieg chirurgiczny: u pacjentów przed zabiegiem chirurgicznym modyfikacja dawki nie jest konieczna.

Nie stwierdzono interakcji z innymi lekami ani substancjami; również z pokarmami. Badania kliniczne nie wykazały interakcji farmakokinetycznych z żadnymi innymi produktami leczniczymi, także u pacjentów w podeszłym wieku.

Zaburzenia układu nerwowego: często zawroty głowy, ból głowy; niezbyt często parestezje; z częstością nieznaną objawy parkinsonizmu (drżenie, bezruch, hipertonia), niestabilny chód, zespół niespokojnych nóg, inne powiązane zaburzenia ruchowe, zwykle przemijające po przerwaniu leczenia; również z częstością nieznaną zaburzenia snu (bezsenność, senność). Zaburzenia ucha i błędnika: z częstością nieznaną zawroty głowy pochodzenia błędnikowego. Zaburzenia serca: rzadko kołatanie serca, skurcze dodatkowe, tachykardia. Zaburzenia naczyniowe: rzadko niedociśnienie tętnicze, niedociśnienie ortostatyczne, które może być związane ze złym samopoczuciem, zawrotami głowy lub upadkami, zwłaszcza u pacjentów przyjmujących leki przeciwnadciśnieniowe, zaczerwienienie twarzy. Zaburzenia żołądka i jelit: często ból brzucha, biegunka, niestrawność, nudności i wymioty; z częstością nieznaną zaparcia. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: często wysypka, świąd, pokrzywka; z częstością nieznaną reakcja na lek z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP), obrzęk naczynioruchowy. Zaburzenia ogólne: często astenia. Zaburzenia krwi i układu chłonnego: z częstością nieznaną agranulocytoza, małopłytkowość, plamica małopłytkowa. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: z częstością nieznaną zapalenie wątroby. Ze stosowaniem wiązano też objawy neurologiczne: u ośmiu pacjentów w podeszłym wieku (w wieku 72–94 lat) opisano rozwój objawów parkinsonizmu podczas przyjmowania trimetazydyny, które ustępowały całkowicie po odstawieniu leku. W badaniu retrospektywnym niepożądany wpływ na funkcje ruchowe, w tym parkinsonizm, zaburzenia chodu i drżenie, wystąpił u 56 spośród 130 pacjentów i był częstszy u osób starszych.

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania w ciąży u ludzi. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka i (lub) płodu, poród oraz rozwój pourodzeniowy. Mimo to nie przeprowadzono odpowiednio liczebnych, kontrolowanych badań u kobiet w ciąży, wobec czego nie można wykluczyć ryzyka wystąpienia wad rozwojowych u płodu. Nie zaleca się stosowania w okresie ciąży ze względu na niepełne ustalenie bezpieczeństwa. Laktacja: przeciwwskazany – nie wiadomo, czy trimetazydyna lub jej metabolity przenikają do mleka kobiecego. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków i (lub) niemowląt. Przeciwwskazana w okresie karmienia piersią. Płodność: w badaniach dotyczących toksycznego wpływu na rozród nie stwierdzono wpływu na płodność samic ani samców szczurów.

Trimetazydyna nie wykazuje działania hemodynamicznego, jednak po wprowadzeniu do obrotu obserwowano przypadki zawrotów głowy i senności, co może wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wchłanianie: po podaniu doustnym trimetazydyna wchłania się szybko z przewodu pokarmowego; dostępność biologiczna >85%. Maksymalne stężenie w osoczu (T max) w ciągu mniej niż 2 h od podania. W postaci o zmodyfikowanym uwalnianiu maksymalne stężenie w osoczu po około pięciu godzinach od podania. W okresie 24 h stężenie w osoczu utrzymuje się na poziomie ≥75% wartości maksymalnej przez kolejne 11 godzin. Stan stacjonarny: po 24–36 h podawania zalecanej dawki (postać standardowa), natomiast dla postaci MR stałe stężenie osiągane po 60 godzinach i stabilne przez cały okres leczenia. Nie stwierdzono interakcji z pokarmami. Dystrybucja: po pojedynczej dawce 20 mg maksymalne stężenie (C max) ok. 55 ng/ml. Słabe wiązanie z białkami osocza (ok. 16%); względna objętość dystrybucji 4,8 l/kg, co oznacza dobre przenikanie do tkanek. Eliminacja: wydalanie głównie z moczem, w postaci niezmienionej. Klirens całkowity stanowi sumę dominującego klirensu nerkowego, bezpośrednio odpowiadającego klirensowi kreatyniny, oraz mniejszego klirensu wątrobowego, który maleje z wiekiem. Okres półtrwania: ok. 6 godzin dla postaci standardowej; dla postaci MR średnio 7 godzin, a u chorych powyżej 65 lat zwiększa się do 12 godzin. Liniowość: farmakokinetyka liniowa po podaniu pojedynczej dawki do 100 mg; dawki powtarzane wykazywały liniową odpowiedź w czasie. Podeszły wiek: ekspozycja może być zwiększona wskutek związanego z wiekiem pogorszenia czynności nerek. U ochotników w wieku 55–65 lat oraz powyżej 75 lat ekspozycja wzrastała odpowiednio 1,1-krotnie i 1,4-krotnie, co nie wymagało zmian dawkowania. Zaburzenia czynności nerek: ekspozycja zwiększona średnio 1,7-krotnie w umiarkowanych zaburzeniach (klirens kreatyniny 30–60 ml/min) oraz średnio 3,1-krotnie w ciężkich zaburzeniach (klirens kreatyniny poniżej 30 ml/min) w porównaniu ze zdrowymi ochotnikami z prawidłową czynnością nerek. Dzieci: nie badano farmakokinetyki u dzieci i młodzieży (<18 lat).