Monografia substancji czynnej
Trymebutyna
Trimebutinum
Informacje przedstawione w monografii substancji zostały opracowane na podstawie wybranych Charakterystyk Produktów Leczniczych (ChPL) leków zawierających tę substancję. W związku z tym, że niektóre sekcje różnych produktów leczniczych mogą nieść niekoniecznie spójne informacje na temat tej substancji, aktualna ChPL danego preparatu pozostaje zawsze ostatecznym i wiążącym źródłem informacji o leku. Po najechaniu na zdanie pojawiają się przypisy ze źródłem ChPL produktu.
Monografia
Trimebutyna; lek stosowany w czynnościowych zaburzeniach jelit; kod ATC A03AA05. Klasyfikowana także jako syntetyczny lek przeciwcholinergiczny – ester z trzeciorzędową grupą aminową; o charakterze muskulotropowym, przeciwskurczowym. Mechanizm: syntetyczny agonista obwodowych receptorów opioidowych µ, δ oraz κ; działa bezpośrednio na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, regulując zaburzenia czynności motorycznej bez wpływu na ośrodkowy układ nerwowy. Agonista receptorów enkefalinergicznych. W odróżnieniu od innych opioidów, takich jak morfina czy kodeina, nie wykazuje selektywności wobec żadnego z trzech typów receptorów opioidowych, dzięki czemu wykazuje zarówno działanie pobudzające, jak i hamujące na perystaltykę przewodu pokarmowego. Stymuluje ruchliwość jelit poprzez wyzwalanie fal fazy III migrującego kompleksu motorycznego oraz hamuje ruchliwość wyzwoloną uprzednią stymulacją (u zwierząt). In vitro: blokowanie kanałów sodowych (CI50 = 8,4 µM) oraz hamowanie wydzielania glutaminianu – przekaźnika neuronów nocyceptywnych. U szczurów hamuje reakcje na rozszerzenie odbytnicy oraz okrężnicy. Normalizacja czynności motorycznej rozpoczyna się już po 30 minutach od podania.
Leczenie objawowe. Zaburzenia motoryki przewodu pokarmowego określane jako zespół jelita drażliwego. Zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego oraz dróg żółciowych: biegunka, zaparcia, bóle brzucha, stany skurczowe jelit. Ból związany z zaburzeniami czynnościowymi przewodu pokarmowego i dróg żółciowych.
Dorośli. Zespół jelita drażliwego: 100 mg maleinianu trimebutyny 3 razy na dobę przed posiłkiem; w wyjątkowych przypadkach dawkę można zwiększyć do 600 mg na dobę w dawkach podzielonych, czyli jedna tabletka 200 mg podawana 3 razy na dobę. Zaburzenia czynnościowe przewodu pokarmowego oraz dróg żółciowych: w biegunce i zaparciach 200 mg 1 lub 2 razy na dobę przed posiłkiem; w bólach brzucha i stanach skurczowych jelit 100 mg 3 razy na dobę przed posiłkiem, z możliwością zwiększenia w wyjątkowych przypadkach do 600 mg na dobę. Postać doustna w zawiesinie – dorośli: zwykle 15 ml 3 razy na dobę; w wyjątkowych przypadkach dawkę można zwiększyć do 30 ml 3 razy na dobę. Dzieci i młodzież. U dzieci w wieku powyżej 12 lat w dawce nie wyższej niż 6 mg/kg masy ciała na dobę. W postaci zawiesiny doustnej: zazwyczaj 1 ml/kg mc./dobę w 2–3 dawkach podzielonych (maksymalna dawka u dzieci i młodzieży o mc. powyżej 45 kg wynosi 45 ml na dobę). U niemowląt dawkę można dodać do butelki z wodą lub mlekiem. Sposób podania. Tabletki połyka się w całości, popijając szklanką wody. Zawiesinę można podać bezpośrednio lub wymieszać z innym płynem.
Bezwzględne przeciwwskazania: - dziedziczna nietolerancja galaktozy, brak laktazy lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy (zawiera laktozę) - nietolerancja fruktozy lub niedobór sacharazy-izomaltazy w postaci zawierającej sacharozę Ostrożnie: - nie zaleca się stosowania u dzieci w wieku poniżej 12 lat - u pacjentów z cukrzycą (ze względu na zawartość węglowodanów)
Zotepina może nasilać działanie antycholinergiczne trimebutyny. Trimebutyna przedłuża i nasila działanie d-tubokuraryny. Osłabia działanie cyzaprydu. Łączne stosowanie z prokainamidem może nasilać hamujący wpływ nerwu błędnego na przewodnictwo w mięśniu sercowym, z możliwym nadmiernym przyspieszeniem rytmu serca. Jednoczesne podanie z lekami działającymi na kanały wapniowe (antagoniści kanałów wapniowych, kaptopryl, rezerpina, midazolam) zmniejsza dokomórkowy napływ jonów wapnia, co może hamować skurcz mięśni gładkich jelit.
Często: senność, ospałość, uczucie zmęczenia, zawroty głowy, uczucie ciepła lub zimna, bóle głowy, apatia; ze strony przewodu pokarmowego suchość w jamie ustnej, zaburzenia smaku, biegunka, niestrawność, bóle nadbrzusza, odrętwienie ust, nudności, wymioty, zaparcia, uczucie pragnienia. Niezbyt często: wysypka; stany przedomdleniowe/omdlenia (obserwowane głównie po podaniu dożylnym). Rzadko: zaburzenia rytmu serca; zaburzenia czynności wątroby; wzrost aktywności enzymów wątrobowych (AlAT, AspAT). Bardzo rzadko: niepokój; osłabienie słuchu; zapalenie wątroby; świąd, pokrzywka, zaczerwienienie, pęcherze, grudki, wysięk, rumień wielopostaciowy; zatrzymanie moczu; ze strony układu rozrodczego i piersi zaburzenia menstruacji, bolesne powiększenie piersi u kobiet, ginekomastia u mężczyzn, ból piersi. Częstość nieznana: nadwrażliwość (reakcje dotyczące głównie skóry); ciężkie reakcje skórne, w tym ostra uogólniona osutka krostkowa, rumień wielopostaciowy, toksyczne wykwity skórne, złuszczające zapalenie skóry, kontaktowe zapalenie skóry, zapalenie skóry, rumień, świąd oraz pokrzywka.
W badaniach na zwierzętach (szczury, króliki) nie stwierdzono działania teratogennego ani szkodliwego wpływu na rozwój. Brak odpowiednich, kontrolowanych badań u kobiet w ciąży. W I trymestrze – jako środek ostrożności nie zaleca się stosowania w pierwszym trymestrze ciąży. W II i III trymestrze – nie przewiduje się szkodliwego działania na organizm matki lub dziecka, jednak zastosowanie należy rozważyć jedynie w razie konieczności. Ogólnie stosowanie w ciąży można rozważyć tylko, gdy potencjalne korzyści przewyższają ryzyko dla matki i płodu. Laktacja: dozwolony – karmienie piersią jest możliwe w czasie leczenia trimebutyną. Płodność: brak danych o wpływie trimebutyny na płodność.
Nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn; przy stosowaniu zgodnie z zaleconym dawkowaniem nie obniża sprawności psychofizycznej.
Po podaniu doustnym wchłania się z przewodu pokarmowego niemal całkowicie. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane w ciągu 30 minut od podania; wg innych danych maksymalne stężenie we krwi po 1 do 2 godzin. W niewielkim stopniu wiązana z białkami osocza – w około 5%. Metabolizm wątrobowy; po podaniu doustnym metabolizowana w wątrobie i wydalana z moczem w postaci metabolitów. Eliminacja szybka, głównie z moczem: ok. 70% wydalane w ciągu 24 godzin. Po podaniu doustnym przechodzi przez barierę łożyskową w ilości około 0,05%, a do mleka w około 0,04%.