Tymostymulina

Pierwotne i wtórne niedobory odporności. Zespoły chorobowe przebiegające z pierwotnym i wtórnym niedoborem immunologicznym. Wspomaganie układu immunologicznego po podstawowej terapii chorób nowotworowych. Przewlekłe, agresywne zapalenie wątroby; niektóre choroby mózgu i rdzenia kręgowego; wczesny okres stwardnienia zanikowego bocznego; reumatoidalne zapalenie stawów; wtórne zaburzenia hemopoezy, także polekowe lub po naświetlaniach promieniami rtg.

Dawkowanie indywidualne, zależne od stanu klinicznego. Zwykle 10–20 mg na dobę przez 30 dni, następnie 20–30 mg tygodniowo. Dalsze stosowanie oraz czas leczenia i dawki zależą od efektu terapeutycznego i wyników badań immunologicznych. Droga podania: podskórnie lub domięśniowo. Roztwór do wstrzykiwań przygotowywany bezpośrednio przed użyciem; po rozpuszczeniu liofilizatu gotowy do iniekcji podskórnej lub domięśniowej.

Możliwy synergizm z niektórymi hormonami przysadki – somatotropiną i hormonem luteinizującym – oraz estrogenami; działanie antagonistyczne wobec hormonów kory nadnerczy, progesteronu i androgenów w zakresie ich wpływu na układ limfatyczny i szpik kostny.

Brak ogólnych objawów ubocznych. Odczyn miejscowy: w miejscu wstrzyknięcia może wystąpić rumień i nieznaczna bolesność. Reakcje nadwrażliwości: mogą wystąpić skórne odczyny uczuleniowe – rumień, świąd, wysypka skórna.

Brak wystarczających danych o stosowaniu w ciąży u ludzi; brak jest wystarczających danych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach wykazano działanie teratogenne; potencjalne zagrożenie dla człowieka nie jest znane. Płodność: w badaniach na zwierzętach nie wykazano szkodliwego wpływu na reprodukcję. Laktacja: brak danych klinicznych dotyczących okresu karmienia piersią, dlatego stosowanie u kobiet karmiących piersią nie jest zalecane.

Nie wpływa lub wpływa w stopniu nieistotnym na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.