Tyrbanibulina

Chemioterapeutyk do stosowania dermatologicznego; kod ATC D06BX03. Tyrbanibulina zaburza mikrotubule poprzez bezpośrednie wiązanie z tubuliną, co prowadzi do zatrzymania cyklu komórkowego i śmierci proliferujących komórek; działanie wiąże się z zakłóceniem sygnalizacji kinazy tyrozynowej Src.

Powierzchniowe leczenie niehiperkeratotycznego, niehipertroficznego rogowacenia słonecznego (stopnia I w skali Olsena) w obrębie twarzy lub skóry głowy u osób dorosłych.

Stosowanie miejscowe (zewnętrzne) na skórę. Maść z tyrbanibuliną nanosi się na zmieniony chorobowo obszar na twarzy albo skórze głowy, raz na dobę, przez pięć kolejnych dni stanowiących jeden cykl leczenia. Cienką warstwę maści nanosi się na leczony obszar o powierzchni do 25 cm2. Nie stosować częściej niż raz na dobę. Częstość i pora: stosowanie mniej więcej o tej samej porze każdego dnia. W razie pominięcia dawki należy zastosować maść jak najszybciej, a następnie kontynuować zgodnie ze schematem. Ocena efektu i ewentualne powtórzenie: efekt terapeutyczny można ocenić po około ośmiu tygodniach od rozpoczęcia leczenia. Jeżeli w badaniu kontrolnym po około ośmiu tygodniach od rozpoczęcia cyklu lub później nie stwierdzono całkowitego ustąpienia objawów w leczonym obszarze, należy ponownie ocenić efekty i rozważyć ponowne wdrożenie leczenia. Brak danych klinicznych dotyczących leczenia dłużej niż jeden cykl obejmujący pięć kolejnych dni. W razie nawrotu objawów lub pojawienia się nowych zmian w leczonym obszarze należy rozważyć inne opcje leczenia. Ograniczenia miejsca podania: nie stosować do czasu wygojenia się skóry po leczeniu jakimkolwiek innym produktem leczniczym, procedurą albo zabiegiem chirurgicznym; nie nanosić na otwarte rany ani uszkodzoną skórę. Leczonego obszaru nie należy bandażować ani w inny sposób osłaniać. Przez około osiem godzin po zastosowaniu należy unikać mycia i dotykania leczonego obszaru; po tym czasie obszar można umyć wodą z łagodnym mydłem. Sposób podania: wyłącznie do stosowania zewnętrznego; unikać kontaktu z oczami, ustami oraz wewnętrzną stroną nozdrzy i uszu. Miejsce podania: twarz lub skóra głowy. Szczególne grupy: u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby nie prowadzono badań; na podstawie danych z farmakologii klinicznej i badań in vitro korekta dawki nie jest konieczna. U osób w podeszłym wieku korekta dawki nie jest wymagana. Stosowanie u dzieci i młodzieży nie jest właściwe we wskazaniu rogowacenie słoneczne.

Bezwzględne przeciwwskazania: Ostrożnie: - unikać kontaktu z oczami ze względu na ryzyko ich podrażnienia - nie stosować wewnątrz nozdrzy, w uszach ani na wargach - nie nanosić na otwarte rany ani uszkodzoną skórę z naruszoną barierą skórną - nie stosować do wygojenia skóry po innym leczeniu, procedurze lub zabiegu chirurgicznym - unikać lub minimalizować nadmierną ekspozycję na światło słoneczne, w tym lampy kwarcowe i solaria - pacjenci z obniżoną odpornością - zmiany rogowacenia słonecznego nieprawidłowe klinicznie lub podejrzane o progresję do raka kolczystokomórkowego

Nie badano interakcji tyrbanibuliny. Ze względu na miejscową drogę podania, krótki, pięciodniowy cykl leczenia oraz niską ekspozycję ogólnoustrojową (nanomolowe średnie Cmax), a także dane in vitro, potencjał interakcji przy maksymalnej ekspozycji klinicznej ocenia się jako niski.

Dominują miejscowe reakcje skórne w miejscu zastosowania; większość ma charakter przejściowy, o nasileniu od lekkiego do umiarkowanego. Bardzo często: rumień (91%), łuszczenie się skóry (82%), tworzenie się strupów (46%), obrzęk (39%), nadżerki/owrzodzenie (12%) w miejscu zastosowania. Często: powstawanie pęcherzyków/krost (8%); świąd (9,1%) oraz ból (9,9%) w miejscu zastosowania; ból obejmuje ból, tkliwość, kłucie i uczucie pieczenia w miejscu zastosowania. Ciężkie reakcje: ogólna częstość ciężkich miejscowych reakcji skórnych wynosiła 13%, a wśród nich o częstości >1%: łuszczenie się skóry (9%), rumień (6%) i tworzenie się strupów (2%). Przebieg: żadna z miejscowych reakcji skórnych nie wymagała leczenia; ich liczba osiągała szczyt 8 dni po rozpoczęciu leczenia i zwykle ustępowały w ciągu 2–3 tygodni po jego zakończeniu. Świąd i ból w obszarze leczenia miały charakter przejściowy, występowały głównie w okresie pierwszych 10 dni od rozpoczęcia leczenia, a większość tych zdarzeń nie wymagała leczenia.

Ciąża: dane dotyczące stosowania tyrbanibuliny u kobiet w ciąży ograniczone lub brak; w badaniach na zwierzętach wykazano szkodliwy wpływ na reprodukcję. Nie zaleca się stosowania w ciąży ani u kobiet w wieku rozrodczym niestosujących skutecznej antykoncepcji. Laktacja: ograniczone – nie wiadomo, czy tyrbanibulina lub jej metabolity przenikają do mleka kobiecego. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków i dzieci. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub leczenia podejmuje się z uwzględnieniem korzyści z karmienia dla dziecka i korzyści z terapii dla matki. Płodność: brak danych u ludzi dotyczących wpływu na płodność. W nieklinicznych badaniach płodności i wczesnego rozwoju zarodkowego u szczurów obserwowane zmiany wskazywały na toksyczny wpływ na płodność samców.

Nie wywiera wpływu lub wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn jest nieistotny.

Wchłanianie: po podaniu miejscowym raz na dobę przez pięć kolejnych dni na powierzchni 25 cm2 wchłanianie minimalne; niskie stężenie w osoczu w stanie stacjonarnym (średnie Cmax 0,258 ng/mL, tj. 0,598 nM; AUC0–24h 4,09 ng∙h/mL). Dystrybucja: wiązanie z białkami osocza ok. 88%. Metabolizm: głównie przez CYP3A4, w mniejszym stopniu przez CYP2C8 (in vitro); główne szlaki: N-debenzylacja i hydroliza. Metabolity scharakteryzowano przy stosowaniu maksymalnej dawki – ekspozycja ogólnoustrojowa minimalna. In vitro nie hamuje ani nie indukuje enzymów CYP450 oraz nie jest inhibitorem transporterów wypływu i wychwytu w warunkach maksymalnej ekspozycji klinicznej. Eliminacja: usuwanie z organizmu człowieka nie zostało w pełni scharakteryzowane. Zaburzenia czynności nerek i wątroby: brak formalnych badań u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby lub nerek; ze względu na niskie narażenie ogólnoustrojowe po podaniu miejscowym raz na dobę przez pięć dni wpływ zmian czynności wątroby lub nerek na eliminację jest mało prawdopodobny, korekta dawki nie jest potrzebna.