Monografia substancji czynnej
Tyreotropina alfa
Thyrotropinum alfa
Monografia
Grupa: hormony przedniego płata przysadki oraz ich analogi. Tyreotropina alfa (rekombinowany ludzki hormon tyreotropowy) – heterodimeryczna glikoproteina wytwarzana technologią rekombinacji DNA. Zbudowana z dwóch niekowalencyjnie połączonych podjednostek: alfa (92 aminokwasy, dwa miejsca N-glikozylacji) oraz beta (118 aminokwasów, jedno miejsce N-glikozylacji). Właściwości biochemiczne porównywalne z endogennym ludzkim TSH. Mechanizm: wiązanie z receptorami TSH na komórkach nabłonkowych tarczycy, co pobudza wychwyt jodu, jego przemianę oraz syntezę i uwalnianie tyreoglobuliny, trijodotyroniny (T3) i tyroksyny (T4). Może powodować rozrost (hiperplazję) tkanki tarczycy. Znaczenie kliniczne: umożliwia stymulację TSH niezbędną do wychwytu radiojodu i uwalniania tyreoglobuliny w stanie eutyreozy, przy zachowaniu supresji hormonami tarczycy, co pozwala uniknąć niedoczynności tarczycy związanej z odstawieniem tych hormonów.
Dobrze zróżnicowany rak tarczycy – diagnostyka pooperacyjna: u pacjentów po tyreoidektomii, poddawanych supresji hormonalnej, do oznaczania tyreoglobuliny (Tg) w surowicy z obrazowaniem lub bez, po podaniu radiojodu w celu ablacji pozostałości tkanki tarczycy. Kontrola pacjentów niskiego ryzyka: u chorych z dobrze zróżnicowanym rakiem tarczycy o niewykrywalnych stężeniach Tg w surowicy, poddawanych supresji hormonalnej i bez stymulowanego przez rhTSH wzrostu Tg – badania kontrolne z oznaczaniem stężenia Tg po stymulacji rhTSH. Stymulacja przed ablacją radiojodem: stymulacja poprzedzająca leczenie metodą ablacji pozostałości tkanki tarczycy radiojodem w dawce od 30 mCi/1,1 GBq do 100 mCi/3,7 GBq u pacjentów z dobrze zróżnicowanym rakiem tarczycy po niemal całkowitym lub całkowitym chirurgicznym usunięciu tarczycy, u których wyniki badań nie wykazują odległych przerzutów.
Nadzór leczenia: wyłącznie przez lekarzy posiadających fachową wiedzę w zakresie leczenia raka tarczycy. Dorośli: dwie dawki tyreotropiny alfa po 0,9 mg w odstępie 24-godzinnym, wyłącznie w postaci wstrzyknięć domięśniowych. Po odtworzeniu w wodzie do wstrzykiwań 1,0 ml roztworu (0,9 mg) podaje się domięśniowo w pośladek. Dzieci i młodzież: z uwagi na brak danych podawanie jedynie w wyjątkowych sytuacjach. Podeszły wiek: modyfikacja dawki nie jest wymagana. Zaburzenia czynności nerek: u pacjentów ze znacznym zaburzeniem czynności nerek specjalista medycyny nuklearnej powinien starannie dobrać aktywność radiojodu. Brak badań dotyczących alternatywnych schematów dawkowania u pacjentów ze schyłkową niewydolnością nerek, które wskazywałyby na konieczność zmniejszenia dawki w tej populacji. Zaburzenia czynności wątroby: nie wymaga szczególnej ostrożności. Obrazowanie/ablacja radiojodem: radiojod podaje się 24 godziny po wstrzyknięciu ostatniej dawki. Scyntygrafię diagnostyczną wykonuje się od 48 do 72 godzin po podaniu radiojodu, natomiast scyntygrafię po ablacji można odroczyć o kilka dodatkowych dni, aby zmniejszeniu uległa aktywność tła. Kontrolne oznaczenie tyreoglobuliny (Tg): próbkę krwi pobiera się 72 godziny po wstrzyknięciu ostatniej dawki. U pacjentów po tyreoidektomii z dobrze zróżnicowanym rakiem tarczycy oznaczanie Tg powinno być prowadzone zgodnie z obowiązującymi zaleceniami.
Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na bydlęcy lub ludzki hormon tyreotropowy - ciąża Ostrożnie: - pacjenci w podeszłym wieku z chorobą serca (wada zastawkowa, kardiomiopatia, choroba wieńcowa, przebyta lub obecna tachyarytmia, w tym migotanie przedsionków), u których nie wykonano wycięcia tarczycy - pacjenci ze znaczącą pozostałością tkanki tarczycy in situ, z powodu przejściowego istotnego wzrostu stężenia hormonu tarczycy w surowicy - przerzuty zlokalizowane w ograniczonych przestrzeniach (mózg, rdzeń kręgowy, oczodół) lub naciekające szyję, gdzie miejscowy obrzęk lub krwotok mogą powiększyć guz i wywołać poważne objawy neurologiczne, obrzęk krtani lub niewydolność oddechową - stany, w których miejscowy wzrost guza może zagrażać ważnym dla życia narządom – zalecana premedykacja kortykosteroidami
Nie przeprowadzono formalnych badań interakcji z innymi lekami. W badaniach klinicznych nie stwierdzono interakcji z hormonami tarczycy – trijodotyroniną (T3) i tyroksyną (T4) – podczas ich jednoczesnego podawania. Interakcja o znaczeniu diagnostycznym dotyczy kinetyki radiojodu: u pacjentów poddawanych supresji hormonalnej umożliwia obrazowanie po podaniu radiojodu w stanie eutyreozy. Klirens radiojodu jest o około 50% wyższy w eutyreozie niż w hipotyreozie, gdy występuje zaburzenie czynności nerek, co zmniejsza retencję radiojodu w organizmie w momencie obrazowania. Czynnik ten należy uwzględnić przy doborze aktywności radiojodu stosowanego w obrazowaniu.
Bardzo często: nudności; ból głowy. Nudności i ból głowy występują odpowiednio u ok. 11% i 6% pacjentów. Często: zawroty głowy; wymioty; zmęczenie; osłabienie. Niezbyt często: grypa; brak smaku; zaburzenia smaku; parestezje; biegunka; pokrzywka; wysypka; ból szyi; ból pleców; objawy grypopodobne; gorączka; dreszcze; uderzenia gorąca. Częstość nieznana: obrzęk guza i ból związany z przerzutami; udar; drżenie; kołatanie serca; uczucie gorąca; duszność; świąd; nadmierne pocenie się; ból stawów; ból mięśni; dyskomfort, ból, świąd, wysypka i pokrzywka w miejscu wstrzyknięcia; zmniejszenie stężenia TSH. Reakcje nadwrażliwości: rzadko obserwowane; obejmowały pokrzywkę, wysypkę, świąd, zaczerwienienie oraz objawy przedmiotowe i podmiotowe ze strony układu oddechowego. U pacjentów z zachowaną częścią lub całym gruczołem tarczowym: bardzo rzadko nadczynność tarczycy lub migotanie przedsionków. Powiększenie pozostałości tkanki tarczycy lub przerzutów: możliwe po podaniu, prowadzące do ostrych objawów zależnych od anatomicznej lokalizacji tkanki. Przy przerzutach do OUN opisywano porażenie połowicze, niedowład połowiczy lub utratę wzroku. Zgłaszano również obrzęk krtani, niewydolność oddechową wymagającą tracheotomii oraz ból w miejscu przerzutu. Immunogenność: u żadnego z 481 pacjentów nie stwierdzono przeciwciał przeciw tyreotropinie alfa, ani po pojedynczym, ani po wielokrotnym podaniu.
Brak danych z badań reprodukcyjnych na zwierzętach; nie wiadomo, czy podanie kobiecie ciężarnej może uszkodzić płód ani czy wpływa na zdolności rozrodcze. Przeciwwskazana w ciąży, ponieważ w diagnostycznej scyntygrafii całego ciała stosowana łącznie z radiojodem, co naraża płód na wysoką dawkę produktu radioaktywnego. Laktacja: przeciwwskazany – nie wiadomo, czy tyreotropina alfa i (lub) jej metabolity przenikają do mleka kobiecego, a zagrożenia dla dziecka karmionego piersią nie można wykluczyć. Podczas karmienia piersią nie należy stosować. Płodność: wpływ na płodność u ludzi nieznany.
Może upośledzać zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn z uwagi na możliwość wystąpienia zawrotów głowy oraz bólu głowy.
Farmakokinetykę oceniano u chorych na dobrze zróżnicowanego raka tarczycy po pojedynczym wstrzyknięciu domięśniowym 0,9 mg; stężenie maksymalne wynosiło 116 ±38 mU/l i osiągane było po ok. 13 ±8 godzin od podania. Okres półtrwania w fazie eliminacji: 22 ±9 godzin. Główną drogą eliminacji tyreotropiny alfa są nerki, w mniejszym stopniu wątroba.
Informacje przedstawione w monografii substancji zostały opracowane na podstawie wybranych Charakterystyk Produktów Leczniczych (ChPL) leków zawierających tę substancję. Aktualna ChPL danego preparatu pozostaje zawsze ostatecznym i wiążącym źródłem informacji o leku.