Węglan dihydroksyglinowo-sodowy

Lek zobojętniający kwas solny zawierający glin; grupa: nadkwaśność, choroba wrzodowa, wzdęcia – produkty glinowe (ATC A02AB04). Węglan dihydroksyglinowo-sodowy zobojętnia nadmiar kwasu solnego w soku żołądkowym. Działanie dwufazowe: szybkie neutralizowanie zbliżone do wodorowęglanu sodu oraz powolne działanie powstającego w żołądku wodorotlenku glinu. Ponadto wiąże kwasy żółciowe i pepsynę, zmniejszając działanie drażniące soku żołądkowego. Ochrania śluzówkę żołądka przed czynnikami drażniącymi, takimi jak niesteroidowe leki przeciwzapalne, cytostatyki, kofeina. Leki zobojętniające zawierające jony glinu wykorzystywane w gojeniu wrzodów żołądka i dwunastnicy oraz w zapobieganiu wrzodom stresowym i ostrym krwawieniom z przewodu pokarmowego.

Objawowo w stanach nadkwaśności soku żołądkowego. Epizodyczna choroba refluksowa przełyku – m.in. zgaga, kwaśne odbijanie, zarzucanie kwaśnej treści żołądkowej. Uszkodzenie błony śluzowej żołądka i dwunastnicy wywołane czynnikami wrzodotwórczymi, np. niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi. Choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy.

Dorośli i dzieci powyżej 6 lat: 15 ml (łyżka stołowa) w godzinę po posiłkach i przed snem lub w razie wystąpienia dolegliwości. Postać do żucia: 1 lub 2 tabletki, rozgryzane lub żute, w godzinę po posiłkach i przed snem lub doraźnie przy dolegliwościach; maksymalna dawka dobowa 6 tabletek.

Bezwzględne przeciwwskazania: - ciężka niewydolność nerek Ostrożnie: - skłonność do zaparć - u dzieci poniżej 6 lat konieczne wcześniejsze ustalenie przyczyny dolegliwości - długotrwałe stosowanie dużych dawek grozi hipofosfatemią wskutek wiązania fosforanów w jelicie cienkim przez glin - zmniejszona czynność nerek oraz dieta z kontrolą podaży sodu, ze względu na zawartość sodu - dziedziczna nietolerancja fruktozy

Wpływa na wchłanianie z przewodu pokarmowego wielu jednocześnie podawanych doustnie leków. Antagoniści receptorów H2: w razie jednoczesnego stosowania odstęp 1/2–1 godziny przed lub po ich podaniu. Fenytoina: może zmniejszać jej wchłanianie; odstęp 2–3 godziny przed lub po podaniu. Fluorochinolony: może zmniejszać wchłanianie; odstęp co najmniej 2 godziny od ich podania. Glikozydy naparstnicy: może zmniejszać wchłanianie i obniżać stężenie w osoczu; wskazana kilkugodzinna przerwa między przyjęciami. Ketokonazol: może znacznie zmniejszać jego wchłanianie; odstęp co najmniej 3 godziny od podania ketokonazolu. Salicylany: wskutek alkalizacji moczu może dojść do zwiększenia wydalania salicylanów i obniżenia ich stężenia w surowicy. Przy jednoczesnym przyjmowaniu z dużymi dawkami konieczna odpowiednia korekta dawkowania salicylanów. Sukralfat: jednoczesne stosowanie może zmniejszać dolegliwości bólowe u chorych z wrzodem dwunastnicy. Mimo to łączne podawanie nie jest zalecane, gdyż może zmniejszać wiązanie sukralfatu z błoną śluzową; wskazany odstęp 1/2 godziny przed lub po jego przyjęciu. U chorych z przewlekłą niewydolnością nerek jednoczesne przyjmowanie może wywołać zatrucie glinem. Tetracykliny: może zmniejszać ich wchłanianie przez tworzenie nierozpuszczalnych kompleksów; odstęp 3–4 godziny przed lub po podaniu. Doustne preparaty żelaza: przyjmowanie należy maksymalnie rozdzielić w czasie.

Ze strony przewodu pokarmowego często: kredowy posmak, łagodne zaparcia, skurcze żołądka; niezbyt często: nudności lub wymioty. Niezbyt często białawe zabarwienie kału. Rzadko, przy długotrwałym stosowaniu lub podawaniu dużych dawek, jako objaw ubytku fosforu: ciągłe zaparcia, utrata apetytu, niezwykła utrata masy ciała, osłabienie mięśni. Ze strony układu mięśniowo-szkieletowego rzadko, przy długotrwałym stosowaniu lub podawaniu dużych dawek, jako skutek utraty fosforanów: osteomalacja i osteoporoza (bóle kości, puchnięcie nadgarstków lub kostek).

W ciąży, zwłaszcza w I trymestrze, oraz w okresie karmienia piersią dopuszczalne wyłącznie w razie uzasadnionej konieczności. Nie stosować długotrwale ani w dużych dawkach.

Nie wpływa na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wchłanianie: zawartość jonów sodu może warunkować działanie ogólne; z jelita cienkiego wchłania się niewielka ilość glinu (poniżej 1%). Eliminacja: glin wytrąca się w jelicie, m.in. jako zasadowy węglan lub fosforan, i jest wydalany z kałem; frakcja glinu wchłonięta do organizmu jest wydalana z moczem, osiągając w nim stężenie 10–220 µg/dm3; wchłonięty sód jest wydalany z moczem.