Welmanaza alfa

Enzym; rekombinowana ludzka alfa-mannozydaza. Welmanaza alfa jest rekombinowaną postacią ludzkiej alfa-mannozydazy, o sekwencji aminokwasowej białka monomerycznego identycznej jak w naturalnie występującym enzymie ludzkim. Uzupełnia lub zastępuje naturalną alfa-mannozydazę – enzym katalizujący w lizosomie sekwencyjną degradację hybrydowych i złożonych oligosacharydów o dużej zawartości mannozy, zmniejszając w ten sposób ilość ich nagromadzenia.

Enzymatyczna terapia zastępcza w leczeniu objawów pozaneurologicznych w łagodnej do umiarkowanej alfa-mannozydozie.

Nadzór i podający: leczenie pod nadzorem lekarza z doświadczeniem w terapii alfa-mannozydozy lub w stosowaniu enzymatycznych terapii zastępczych w lizosomalnych chorobach spichrzeniowych; podawana przez fachowy personel medyczny z umiejętnością stosowania ETZ i udzielania pomocy w nagłych przypadkach. Schemat: 1 mg/kg mc. raz na tydzień w infuzji dożylnej o kontrolowanej szybkości. Okresowa ocena wyników leczenia; w razie braku jednoznacznych korzyści rozważyć przerwanie. Sposób podania: wyłącznie w infuzji dożylnej. Podawana za pomocą pompy przez zestaw do infuzji z filtrem 0,22 µm o małym stopniu wiązania białek. Czas infuzji ustalany indywidualnie, z maks. szybkością 25 ml/godz. dla kontroli obciążenia białkami; infuzja trwa co najmniej 50 minut. Mniejsza szybkość infuzji uzasadniona klinicznie na początku leczenia lub przy wcześniejszych reakcjach związanych z infuzją (IRR). Przez co najmniej godzinę po infuzji obserwacja pod kątem reakcji związanych z infuzją, zależnie od stanu klinicznego. Grupy szczególne: u osób w podeszłym wieku brak danych i brak opisu właściwego stosowania; bez dostosowania dawki w zaburzeniach czynności nerek lub wątroby; bez dostosowania dawki u dzieci i młodzieży. Infuzja domowa: możliwa u pacjentów dobrze tolerujących infuzje; decyzja po ocenie i zaleceniu lekarza prowadzącego. Dawka i szybkość infuzji takie same jak w warunkach szpitalnych; zmiana tylko pod nadzorem fachowego personelu medycznego i lekarza prowadzącego. W razie wystąpienia reakcji związanych z infuzją, w tym reakcji nadwrażliwości lub anafilaktycznych, natychmiast zmniejszyć szybkość lub przerwać infuzję i zwrócić się do fachowego personelu medycznego.

Bezwzględne przeciwwskazania: - ciężka reakcja alergiczna na substancję czynną Ostrożnie: - nieodwracalne powikłania choroby, takie jak deformacje szkieletu, dysostosis multiplex, objawy neurologiczne i osłabienie czynności poznawczych, na które enzymatyczna terapia zastępcza nie wpływa, gdyż welmanaza alfa nie przenika przez barierę krew-mózg - ryzyko reakcji nadwrażliwości, wymagające zapewnienia łatwego dostępu do właściwej pomocy medycznej podczas podawania - ciężkie reakcje alergiczne lub reakcje typu anafilaktycznego, wymagające natychmiastowego przerwania podawania - ryzyko reakcji związanych z infuzją, w tym reakcji rzekomoanafilaktycznej - wystąpienie w trakcie lub bezpośrednio po infuzji obrzęku naczynioruchowego (obrzęk języka lub gardła), obturacji górnych dróg oddechowych lub niedociśnienia, sugerujących anafilaksję lub reakcję rzekomoanafilaktyczną - konieczność obserwacji pacjenta przez co najmniej godzinę po infuzji pod kątem reakcji związanych z infuzją - możliwość powstawania przeciwciał przeciwko welmanazie alfa, uzasadniająca oznaczenie ich w razie ciężkich reakcji związanych z infuzją albo braku lub zaniku skuteczności, a przy pogarszaniu się stanu rozważenie przerwania leczenia

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji.

Najczęstsze: zwiększenie masy ciała (15%), reakcje związane z infuzją (13%), biegunka (10%), ból głowy (7%), ból stawów (7%), zwiększone łaknienie (5%) oraz ból kończyny (5%); w większości o nasileniu nieciężkim. Bardzo często: biegunka; gorączka; zwiększenie masy ciała. Często: nadwrażliwość; reakcja rzekomoanafilaktyczna; zwiększone łaknienie; zachowanie psychotyczne; bezsenność pierwotna; utrata przytomności; drżenie; splątanie; omdlenie; ból głowy; zawroty głowy; obrzęk powiek; podrażnienie oka; przekrwienie oka; sinica; bradykardia; krwawienie z nosa; wymioty; ból w nadbrzuszu; nudności; ból brzucha; refluksowe zapalenie żołądka; pokrzywka; nadmierne pocenie się; ból stawów; ból kończyny; sztywność stawów; ból mięśni; ból pleców; ostra niewydolność nerek; dreszcze; ból w miejscu wprowadzenia cewnika; uczucie gorąca; zmęczenie; złe samopoczucie; ból głowy po zabiegu. Częstość nieznana: nosicielstwo chorób bakteryjnych; zapalenie wsierdzia; czyrak; zakażenie gronkowcami; zmniejszone łaknienie; pobudzenie; nietrzymanie stolca; zaburzenia psychotyczne; nerwowość; apatia; ataksja; senność; hipotonia; nasilone łzawienie; głuchota; niedomykalność zastawki aortalnej; kołatanie serca; tachykardia; niedociśnienie tętnicze; kruchość naczyń krwionośnych; bladość; ból jamy ustnej i gardła; obrzęk gardła; świszczący oddech; ból podczas przełykania; obrzęk naczynioruchowy; rumień; wysypka; obrzęk stawów; zwiększone ucieplenie tkanek w okolicy stawów; astenia; reakcja związana z infuzją. Reakcje związane z infuzją: notowane u 13% pacjentów, obejmowały m.in. nadwrażliwość, sinicę, nudności, wymioty, gorączkę, dreszcze, uczucie gorąca, złe samopoczucie, pokrzywkę, reakcję rzekomoanafilaktyczną i nadmierne pocenie się. Miały nasilenie lekkie lub umiarkowane, w 2 przypadkach zgłoszone jako ciężkie; ustąpiły u wszystkich pacjentów. W ramach tych reakcji opisano nadwrażliwość u 3 pacjentów oraz reakcję rzekomoanafilaktyczną u 1 pacjenta, o nasileniu lekkim do umiarkowanego. Ciężkie działania niepożądane: łącznie 4 – utrata przytomności, ostra niewydolność nerek oraz dreszcze i hipertermia; we wszystkich przypadkach ustąpiły bez powikłań. Ostra niewydolność nerek o umiarkowanym nasileniu prowadziła do czasowego przerwania leczenia i ustąpiła całkowicie w ciągu 3 miesięcy; w czasie jej wystąpienia odnotowano jednoczesne długotrwałe leczenie dużymi dawkami ibuprofenu. Utratę przytomności zgłoszono u jednego pacjenta, 8 dni po ostatniej infuzji i po 14 miesiącach leczenia. Dzieci i młodzież: u dzieci w wieku poniżej 6 lat profil bezpieczeństwa był podobny do obserwowanego w poprzednich badaniach, z podobną częstością występowania, rodzajem i nasileniem działań niepożądanych. W wieku od 6 do 17 lat profil bezpieczeństwa był podobny do obserwowanego u pacjentów dorosłych.

Brak danych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży; w badaniach na zwierzętach nie stwierdzono bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na ciążę, rozwój zarodka lub płodu, poród ani rozwój pourodzeniowy. Nie zalecana w ciąży, chyba że stan kliniczny kobiety wymaga podania welmanazy alfa. Laktacja: dozwolony – nie wiadomo, czy welmanaza alfa lub jej metabolity przenikają do mleka ludzkiego. Wchłanianie z mleka u karmionego dziecka uznaje się za minimalne, bez przewidywanego negatywnego wpływu. Dopuszczona do stosowania w okresie karmienia piersią. Płodność: brak danych klinicznych dotyczących wpływu na płodność. W badaniach na zwierzętach nie wykazano zaburzeń płodności.

Bez wpływu lub wpływ nieistotny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podawana we wlewie dożylnym. W stanie stacjonarnym, po infuzji 1 mg/kg mc. raz na tydzień, średnie maksymalne stężenie w osoczu wynosi ok. 8 µg/ml i jest osiągane po ok. 1,8 godz. od rozpoczęcia podania, co odpowiada średniemu czasowi trwania wlewu. Dystrybucja: mała objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (0,27 l/kg), wskazująca na ograniczenie do osocza – zgodnie z oczekiwaniami dla białka tej wielkości. Klirens z osocza średnio 6,7 ml/h/kg mc., zgodny z szybkim wychwytem komórkowym przez receptory dla mannozy. Metabolizm: jako białko ulega rozkładowi na małe peptydy i ostatecznie aminokwasy, podobnie jak inne naturalnie występujące białka. Eliminacja: po zakończeniu wlewu stężenie w osoczu maleje dwufazowo, ze średnim końcowym okresem półtrwania ok. 30 godz. Liniowość: profil liniowy (pierwszego rzędu); Cmax i AUC rosną proporcjonalnie do dawki w zakresie 0,8–3,2 mg/kg mc. (25–100 jednostek/kg mc.). Zaburzenia czynności nerek i wątroby: białka o masie >50 000 Da, jak welmanaza alfa, nie są wydalane przez nerki, dlatego nie przewiduje się wpływu niewydolności nerek ani wątroby na farmakokinetykę. Dzieci i młodzież: parametry farmakokinetyczne odpowiadają danym u dorosłych; brak kumulacji w stanie stacjonarnym, a dane potwierdzają odpowiedniość dawki 1 mg/kg mc. również u pacjentów poniżej 6. roku życia. Płeć: nie stwierdzono wyraźnych różnic farmakokinetycznych zależnych od płci.