Wodorofosforan magnezu

Preparat magnezu; grupa farmakoterapeutyczna: preparaty magnezu, kod ATC A12CC05. Rola fizjologiczna: udział w licznych przemianach metabolicznych – synteza i wykorzystanie związków wysokoenergetycznych oraz synteza wielu enzymów. Działanie stabilizujące na błony komórkowe. Utrzymuje stan mitochondriów zapewniający wydajną fosforylację. Chroni lizosomy, warunkuje stabilność rybosomów i umożliwia wiązanie mRNA z rybosomami. Główny stabilizator komórkowy i wewnątrzkomórkowy, uczestniczący we wszystkich podstawowych czynnościach fizjologicznych. Działanie neurotropowe i nerwowo-mięśniowe: działanie uspokajające, a niedobór – nadpobudliwość nerwowo-mięśniowa. Działanie depresyjne na autonomiczny układ nerwowy, w nadmiarze możliwe porażenie zwojów nerwowych. Zmniejsza pobudliwość włókien mięśniowych poprzecznie prążkowanych. Układ krążenia: ochronny wpływ na mięsień sercowy przez zmniejszenie jego niedotlenienia. Wydłuża czas przewodzenia bodźców w układzie bodźcoprzewodzącym. Przeciwdziała gromadzeniu wapnia i zmianom tkanki łącznej w ścianach naczyń. Fizjologiczny czynnik przeciwzakrzepowy stabilizujący płytki krwi. Działanie immunologiczne i inne: usprawnia fagocytozę i wytwarzanie limfocytów, co łagodzi proces zapalny. udział w procesach obronnych ustroju – przeciwdziałanie stresom, niedotlenieniu, uczuleniom i stanom zapalnym, pobudzanie fagocytozy oraz aktywacja układu dopełniacza. Udział w rozwoju i mineralizacji kości; niedobór przyspiesza starzenie tkanki kostnej. Niezbędny do syntezy niektórych hormonów, np. insuliny.

Niedobór magnezu.

Dorośli: 1–2 tabletki 3 razy na dobę. Podanie doustne. Zalecane po posiłku, popijając wodą. Nie stosować poniżej 12. roku życia.

Bezwzględne przeciwwskazania: - hipermagnezemia - ciężka niewydolność nerek z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min - jednoczesna antybiotykoterapia - zaburzenia przewodnictwa przedsionkowo-komorowego (blok) - bradykardia - miastenia rzekomoporaźna - biegunka

Równoczesne stosowanie z antybiotykami tetracyklinowymi, doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi z grupy pochodnych hydroksykumaryny oraz z preparatami zawierającymi fosforany, związki wapnia i żelaza prowadzi do wzajemnego zmniejszenia wchłaniania z przewodu pokarmowego.

Przy zalecanym dawkowaniu nie zgłaszano działań niepożądanych. Większe dawki związków magnezu mogą wywoływać zaburzenia żołądkowo-jelitowe – nudności, wymioty, biegunkę.

W dawkach zalecanych dopuszczalne stosowanie zarówno w ciąży, jak i w okresie karmienia piersią.

Nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wchłanianie w jelicie cienkim, w około 30%. Odbywa się w bliższym odcinku jelita cienkiego. Przenika ze światła jelita do komórek nabłonkowych na drodze dyfuzji biernej oraz transportu aktywnego, a następnie jest transportowany z komórek do krwi mechanizmem zależnym od energii metabolicznej. Wchłanianie zwiększają: białko i laktoza; dieta kwaśna, białka zwierzęce, tłuszcze nienasycone, witamina B6, sód. Wchłanianie ograniczają: duże ilości tłuszczu w pożywieniu (tworzenie nierozpuszczalnych związków); zwiększone spożycie błonnika pokarmowego, fitynianów, szczawianów i garbników; białka roślinne, tłuszcze nasycone, włókno pokarmowe, kwas fitynowy i alkohol. Dystrybucja: stężenie w osoczu 0,7–1,0 mmol/l. Około 70% w formie niezwiązanej, 30% związane z białkami krwi – albuminami i globulinami. Pierwiastek wewnątrzkomórkowy, transportowany do wnętrza komórek drogą ułatwionej dyfuzji; odpływ z komórek zależny od aktywności transportu i procesów energetycznych. Rozmieszczenie w organizmie: połowa w kościach, ¼ w mięśniach szkieletowych, pozostała część w innych tkankach. Eliminacja: wydalanie nerkowe jest głównym mechanizmem regulującym zawartość magnezu we krwi. Wydalanie z moczem zwiększa się przy nadmiarze, a zmniejsza przy niedoborze. Wydalanie jelitowe ma niewielkie znaczenie.