Zieleń indocyjaninowa

Środek diagnostyczny (barwnik do obrazowania); zieleń indocyjaninowa. Nie wykazuje działania farmakologicznego po podaniu dożylnym, śródskórnym, podskórnym ani okołoguzowym. Podstawa działania – właściwości spektralne: ostro zdefiniowany szczyt absorpcji światła w bliskiej podczerwieni przy 800 nm we krwi, osoczu i płynie limfatycznym. Przy tej długości fali gęstość optyczna hemoglobiny natlenionej we krwi jest w przybliżeniu równa gęstości hemoglobiny zredukowanej, co umożliwia pomiar stężenia we krwi, osoczu, surowicy i płynie limfatycznym na podstawie gęstości optycznej przy 800 nm, niezależnie od zmian nasycenia tlenem. Zastosowanie diagnostyczne: umożliwia rejestrację krzywych rozcieńczenia wskaźników do celów diagnostycznych i badawczych.

Podawany we wstrzyknięciu dożylnym, śródskórnym, podskórnym lub około guza. Przed podaniem proszek wymaga rekonstytucji wodą do wstrzykiwań. Zrekonstytuowany roztwór jest przejrzysty i wolny od widocznych cząstek. Zabiegi diagnostyczne powinny być przeprowadzane pod nadzorem lekarza. Dawka pojedyncza (dorośli, osoby w podeszłym wieku, dzieci): Diagnostyka serca, krążenia, mikrokrążenia i perfuzji tkanek oraz przepływu krwi w mózgu – 0,1–0,3 mg/kg mc. w postaci wstrzyknięcia dożylnego typu bolus; diagnostyka czynności wątroby – 0,25–0,5 mg/kg mc. w bolusie dożylnym; angiografia oka – 0,1–0,3 mg/kg mc. w bolusie dożylnym; identyfikacja wartowniczych węzłów chłonnych i wizualizacja dróg limfatycznych niezależnie od masy ciała – 5–10 mg na wstrzyknięcie śródskórne, podskórne lub około guza. Odpowiada to 1–2 ml odtworzonego roztworu o stężeniu 5 mg/ml; objętość na wstrzyknięcie nie powinna być większa niż 2 ml. Całkowita dawka dobowa: Dorośli, osoby w podeszłym wieku, młodzież 11–18 lat – mniej niż 5 mg/kg mc. Pojedyncze dawki u dzieci i młodzieży są takie same jak u dorosłych, ale całkowitą dawkę dobową należy utrzymywać poniżej 2,5 mg/kg mc. u dzieci w wieku od 2 do 11 lat i poniżej 1,25 mg/kg mc. u dzieci w wieku od 0 do 2 lat. Węzły wartownicze / drogi limfatyczne: całkowita dawka dobowa nie powinna być większa niż 10 mg; nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży, ponieważ dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania i skuteczności są niewystarczające. Zaburzenia czynności nerek: brak specjalnych zaleceń dotyczących dawkowania; pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek należy uważnie monitorować pod kątem występowania działań niepożądanych. Zaburzenia czynności wątroby: brak specjalnych zaleceń dotyczących dawkowania; u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (np. z alkoholową lub żółciową marskością wątroby) klirens osoczowy zieleni indocyjaninowej może być zmniejszony. Sposób podania: Do diagnostyki serca, układu krążenia, mikrokrążenia i czynności wątroby oraz angiografii oka – wstrzyknięcie dożylne przez igłę iniekcyjną, cewnik centralny lub obwodowy lub cewnik naczyniowy. Dla optymalnej jakości krzywych rozcieńczenia wskaźnika pierwszego przejścia wstrzyknięcie powinno być wykonane jak najbliżej łożyska naczyniowego, narządu lub tkanki będącej przedmiotem zainteresowania. Przy wstrzyknięciu do żyły obwodowej nakłucie żyły wykonuje się po założeniu opaski uciskowej, a po jej zwolnieniu natychmiast wstrzykuje się roztwór i podnosi kończynę górną do góry. Zapewnia to szybki transport barwnika z miejsca wstrzyknięcia, a wstrzyknięcie do żyły obwodowej jest wtedy praktycznie równoważne wstrzyknięciu do żyły centralnej. Węzły wartownicze przy raku piersi: wstrzyknięcie w okolicę znajdującą się na drodze spływu chłonki do badanych węzłów chłonnych i przez nie drenowaną, podane śródskórnie, podskórnie (śródtkankowo) lub około guza. Transport zieleni indocyjaninowej do wartowniczych węzłów chłonnych można przyspieszyć przez masaż piersi; obrazowanie można rozpocząć w ciągu 15 minut od wstrzyknięcia.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na jod - nadwrażliwość na jodek sodu, o ile nie zastosowano szczególnych środków ostrożności - nadczynność tarczycy - autonomiczne gruczolaki tarczycy - wcześniaki i noworodki z hiperbilirubinemią wymagającą transfuzji wymiennej, ze względu na wypieranie bilirubiny z połączeń z białkami - wcześniejsza zła tolerancja wstrzyknięcia, z uwagi na ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych Ostrożnie: - ryzyko ciężkich reakcji anafilaktycznych – konieczny nadzór lekarza, dostępny sprzęt resuscytacyjny oraz monitorowanie przez co najmniej godzinę po podaniu - ciężka niewydolność nerek, z powodu zwiększonej częstości działań niepożądanych – stosowanie po dokładnej ocenie korzyści i ryzyka - znaczna otyłość (BMI > 40), gdyż mapowanie węzłów wartowniczych i wizualizacja dróg limfatycznych mogą być zaburzone

Klirens zieleni indocyjaninowej może ulec zmianie pod wpływem leków wpływających na czynność wątroby. Probenecyd i niektóre jego metabolity przenikają do żółci i mogą hamować wydalanie zieleni indocyjaninowej z żółcią, co może fałszować wynik testu czynnościowego wątroby z jej użyciem. Wpływ na wchłanianie: jednoczesne stosowanie niektórych leków i środków do wstrzykiwań może zmieniać wchłanianie; zmniejszają je środki zawierające wodorosiarczyn sodu, szczególnie w skojarzeniu z heparyną. Zmniejszają wchłanianie: leki przeciwdrgawkowe; związki wodorosiarczynu; haloperydol; heroina; petydyna; metamizol; metadon; morfina; nitrofurantoina; alkaloidy opium; fenobarbital; fenylobutazon. Zwiększają wchłanianie: cyklopropan; probenecyd; ryfamycyna.

Reakcje anafilaktyczne; bardzo rzadko: skurcz tętnic wieńcowych, nudności, pokrzywka; częstość nieznana: przebarwienie w miejscu wstrzyknięcia.

Dane z ograniczonej liczby zastosowań w ciąży (ok. 242) nie wskazują na szkodliwy wpływ zieleni indocyjaninowej na przebieg ciąży ani stan zdrowia płodu/noworodka. Poza tym brak innych istotnych danych epidemiologicznych. Brak badań na zwierzętach dotyczących reprodukcji, teratogenności i rakotwórczości; potencjalne zagrożenie dla ludzi pozostaje nieznane. W ciąży wskazana ostrożność; należy unikać wielokrotnego podawania w ciągu jednej doby. Laktacja: ograniczone – nie wiadomo, czy przenika do mleka kobiecego. Z uwagi na przenikanie wielu substancji do mleka, u karmiących piersią zalecana ostrożność. Płodność: brak danych dotyczących wpływu na płodność.

Brak badań oceniających wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wchłanianie: po podaniu śródskórnym, podskórnym lub okołoguzowym przechodzi do węzłów chłonnych naczyniami limfatycznymi, a następnie do krwiobiegu. Po podaniu doustnym lub doodbytniczym nie wchłania się z jelit. Dystrybucja: brak istotnego krążenia pozawątrobowego i wewnątrzwątrobowego; znikomy wychwyt nerkowy, obwodowy i płucny barwnika. U zdrowych ochotników niewykrywalna w moczu i w płynie mózgowo-rdzeniowym. Nie przenika przez barierę łożyskową. Objętość dystrybucji odpowiada objętości krwi. Wiązanie z białkami: po podaniu dożylnym szybko wiąże się z białkami osocza, głównie z beta-apolipoproteiną B (95%); w chłonce i śródmiąższu preferencyjnie z albuminą. Metabolizm: nie jest metabolizowana. Eliminacja: po podaniu dożylnym zanikanie z osocza jest dwufazowe – początkowy t1/2 fazy eliminacji 3–4 min oraz faza wtórna z zależnym od dawki t1/2 ok. 60–80 min. Po podaniu śródskórnym, podskórnym lub okołoguzowym t1/2 może być wydłużony. Droga wątrobowa: wychwytywana z osocza niemal wyłącznie przez komórki miąższowe wątroby (transport maksymalny Tm ok. 0,1 mg/min/kg) i wydzielana w postaci niezmienionej i niesprzężonej w całości do żółci; szczyt stężenia w żółci po ok. ½–2 h, zależnie od podanej ilości. Wobec braku reabsorpcji jelitowej nie występuje krążenie wewnątrzwątrobowe.