Zydowudyna

Nukleozydowy inhibitor odwrotnej transkryptazy (NRTI); analog nukleozydowy strukturalnie zbliżony do tymidyny, o działaniu przeciwwirusowym wobec HIV-1. Silnie działa in vitro przeciwko retrowirusom, w tym ludzkiemu wirusowi upośledzenia odporności HIV. Aktywacja wewnątrzkomórkowa: zarówno w komórkach zakażonych, jak i niezakażonych ulega fosforylacji przez komórkową kinazę tymidynową do monofosforanu, a kolejne etapy – do difosforanu i trifosforanu – katalizowane są odpowiednio przez komórkową kinazę tymidylanową i kinazy nieswoiste. Mechanizm: trifosforan zydowudyny działa jednocześnie jako inhibitor i substrat odwrotnej transkryptazy wirusa, a jego wbudowanie do łańcucha DNA blokuje dalsze tworzenie prowirusowego DNA, powodując zakończenie replikacji łańcucha. Konkurencyjne powinowactwo trifosforanu do odwrotnej transkryptazy HIV jest około 100-krotnie większe niż do komórkowej polimerazy alfa-DNA. Wykazuje też aktywność in vitro wobec wirusa Epsteina-Barr oraz bakterii Gram-ujemnych. Oporność: oporne szczepy HIV pojawiają się szybko w trakcie monoterapii, co odpowiada za brak korzyści z długotrwałego leczenia jednym lekiem; rozpoznano oporność krzyżową wobec innych nukleozydowych inhibitorów odwrotnej transkryptazy. Oporność wobec analogów tymidyny wynika ze stopniowej akumulacji do sześciu mutacji kodonów 41, 67, 70, 210, 215 i 219 odwrotnej transkryptazy; fenotypowa oporność powstaje przez połączenie mutacji w kodonach 41 i 215 lub przez nagromadzenie co najmniej czterech z sześciu mutacji. Wirusy oporne na zydowudynę mogą ponownie stać się wrażliwe po nabyciu oporności na lamiwudynę, a połączenie lamiwudyny z zydowudyną opóźnia powstawanie szczepów opornych u osób dotychczas nieleczonych.

Leczenie zakażenia HIV u dorosłych i dzieci – w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi. Postać dożylna (roztwór do infuzji): krótkotrwałe leczenie ciężkich objawów zakażenia HIV (AIDS) u pacjentów niemogących przyjmować postaci doustnych; stosowana tylko gdy leczenie doustne nie jest możliwe, z wyjątkiem stosowania w czasie ciąży i porodu. Zapobieganie przeniesieniu zakażenia z matki na dziecko: u kobiet ciężarnych (po 14. tygodniu ciąży) z zakażeniem HIV oraz u noworodków urodzonych przez te kobiety – zmniejsza częstość przeniesienia HIV z matki na płód.

Leczenie powinno być rozpoczynane przez lekarzy specjalistów doświadczonych w leczeniu zakażeń HIV. Dorośli i młodzież (≥30 kg): zalecana dawka doustna w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi wynosi 250 mg lub 300 mg dwa razy na dobę. W schemacie wielolekowym dawka doustna wynosi od 500 do 600 mg/dobę w dwóch lub trzech dawkach podzielonych. Podanie dożylne (dorośli) – koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji podaje się tylko tak długo, jak długo nie można zastosować leczenia doustnego. Dożylnie 1 mg/kg mc. lub 2 mg/kg mc. co 4 godziny zapewnia podobne narażenie ogólnoustrojowe (AUC) jak dawka doustna 1,5 mg/kg mc. lub 3 mg/kg mc. podawana co 4 godziny (600 mg na dobę lub 1200 mg na dobę u pacjenta o masie ciała 70 kg). Dzieci – dawkowanie doustne wg masy ciała: - ≥9 kg i <30 kg: 0,9 ml/kg mc. (9 mg/kg mc.) dwa razy na dobę w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi (np. przy masie 15 kg – 13,5 ml roztworu doustnego dwa razy na dobę); nie należy podawać dawki większej niż 300 mg (30 ml) dwa razy na dobę. - ≥4 kg i <9 kg: 1,2 ml/kg mc. (12 mg/kg mc.) dwa razy na dobę w skojarzeniu z innymi lekami przeciwretrowirusowymi (np. przy masie 5 kg – 6 ml roztworu doustnego dwa razy na dobę). Dawkowanie kapsułkami u dzieci o masie <30 kg: 8–13 kg – 100 mg rano i 100 mg wieczorem (200 mg/dobę); 14–21 kg – 100 mg rano i 200 mg wieczorem (300 mg/dobę); 22–30 kg – 200 mg rano i 200 mg wieczorem (400 mg/dobę); alternatywnie u dzieci o masie 28–30 kg – 250 mg rano i 250 mg wieczorem (500 mg/dobę). U dzieci o masie ciała do 8 kg oraz u pacjentów mających trudności z połykaniem kapsułek zalecana jest postać roztworu doustnego w odpowiednich dawkach. Dawkowanie dożylne u dzieci: dane są ograniczone; stosowano dawki dożylne w zakresie od 80 do 160 mg/m² pc. co 6 godzin (320 do 640 mg/m² pc. na dobę); dawka 120 mg/m² pc. co 6 godzin odpowiada w przybliżeniu dawce doustnej 180 mg/m² pc. co 6 godzin. Zalecana dawka doustna w schemacie wielolekowym wynosi od 360 do 480 mg/m² pc. na dobę w 3–4 dawkach podzielonych, co odpowiada w przybliżeniu dożylnej dawce 240 do 320 mg/m² pc. na dobę w 3–4 dawkach podzielonych. Dzieci <4 kg: brak danych wystarczających do zalecania specjalnego dawkowania. Zapobieganie przeniesieniu zakażenia HIV z matki na płód i noworodka: - kobietom ciężarnym po 14. tygodniu ciąży doustnie 500 mg na dobę (tzn. 100 mg pięć razy na dobę) do czasu rozpoczęcia porodu. - W czasie porodu początkowo w jednogodzinnej infuzji dożylnej 2 mg/kg mc., a następnie w ciągłej infuzji dożylnej 1 mg/kg mc./godzinę do chwili zaciśnięcia pępowiny. - Noworodek: doustnie 0,2 ml/kg mc. (2 mg/kg mc.) co 6 godzin, rozpoczynając przed upływem 12 godzin od porodu i kontynuując do ukończenia 6 tygodni życia. Jeśli doustne podawanie noworodkowi nie jest możliwe – dożylnie co 6 godzin w dawce 1,5 mg/kg mc. w półgodzinnej infuzji dożylnej. - Cięcie cesarskie: na 4 godziny przed operacją rozpocząć infuzję dożylną; jeśli zabieg zostanie przełożony, zakończyć infuzję i wznowić podawanie doustne. Modyfikacja dawki przy objawach hematologicznych: jeśli stężenie hemoglobiny zmniejszy się w stopniu istotnym klinicznie – do 7,5-9,0 g/100 ml (4,65 5,59 mmol/l) lub liczba granulocytów obojętnochłonnych zmniejszy się do wartości 0,75-1,0 × 109/l, należy zmniejszyć dawkę lub przerwać podawanie. Pacjenci w podeszłym wieku: właściwości farmakokinetyczne u pacjentów powyżej 65 lat nie były badane; z uwagi na związane z wiekiem pogorszenie czynności nerek i zmiany parametrów hematologicznych zaleca się badania kontrolne przed rozpoczęciem i w trakcie leczenia. Zaburzenia czynności nerek: w ciężkiej niewydolności nerek z klirensem kreatyniny ≤10 ml/min oraz w krańcowej niewydolności nerek u pacjentów hemodializowanych lub dializowanych otrzewnowo – 100 mg co 6 do 8 godzin (300 do 400 mg na dobę); parametry hemodynamiczne i odpowiedź kliniczna mogą wpływać na konieczność dalszego dostosowania dawki. Dożylnie w ciężkich zaburzeniach nerek: 1 mg/kg mc. 3 do 4 razy na dobę, co odpowiada zalecanej dawce doustnej 300 do 400 mg na dobę, uwzględniającej biodostępność po podaniu doustnym wynoszącą 60-70%. Hemodializa i dializa otrzewnowa mają niewielki wpływ na wydalanie zydowudyny, natomiast zwiększają wydalanie jej metabolitu glukuronidowego. Zaburzenia czynności wątroby: dane u pacjentów z marskością wątroby wskazują na możliwość kumulacji leku wskutek zmniejszenia sprzęgania z kwasem glukuronowym; może być konieczna zmiana dawkowania, choć z powodu niepełnych danych ścisłe zalecenia nie są możliwe. Jeśli monitorowanie stężenia w osoczu jest niemożliwe, należy zwracać uwagę na objawy złej tolerancji (niedokrwistość, leukopenia, neutropenia) i zmniejszyć dawkę i (lub) wydłużyć przerwy między dawkami. Sposób podawania – postać dożylna: powolna infuzja dożylna w postaci rozcieńczonej, przez okres ponad jednej godziny. Nie podawać domięśniowo. Postać doustna (kapsułki): kapsułki połyka się w całości, bez ich otwierania; jeśli połknięcie jest niemożliwe, można je otworzyć, a proszek dodać do niewielkiej ilości półpłynnego pokarmu lub płynu i podać natychmiast po przygotowaniu.

Leki mielosupresyjne i nefrotoksyczne (m.in. pentamidyna podawana ogólnie, dapson, pirymetamina, ko-trymoksazol, amfoterycyna, flucytozyna, gancyklowir, interferon, winkrystyna, winblastyna, doksorubicyna): równoczesne stosowanie leków o potencjalnym działaniu nefrotoksycznym lub mielosupresyjnym może zwiększyć ryzyko działań niepożądanych zydowudyny; w przypadku konieczności jednoczesnego podawania należy szczególnie uważnie kontrolować czynność nerek i parametry hematologiczne, a w razie konieczności zmniejszyć dawkę jednego lub więcej leków. W dawkach profilaktycznych niepełne dane z badań klinicznych nie wskazują na istotnie zwiększone ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych na zydowudynę z ko-trymoksazolem, pentamidyną w postaci aerozolu, pirymetaminą i acyklowirem w dawkach stosowanych w zapobieganiu zakażeniom. Ryfampicyna: zmniejsza AUC zydowudyny o 48% ± 34%, co może spowodować częściową lub całkowitą utratę skuteczności jej działania; skojarzenia ryfampicyny i zydowudyny należy unikać. Stawudyna: antagonizm in vitro – skojarzenia stawudyny z zydowudyną należy unikać. Probenecyd: zwiększa AUC zydowudyny o 106% (przedział 100–170%), dlatego należy ściśle obserwować, czy nie rozwijają się zaburzenia hematologiczne. Lamiwudyna: nieznaczne zwiększenie Cmax zydowudyny (o 28%) bez znaczącej zmiany całkowitego narażenia (AUC); zydowudyna nie wpływa na farmakokinetykę lamiwudyny. Fenytoina: opisano kilka przypadków zmniejszenia jej stężenia we krwi oraz 1 przypadek zwiększenia u pacjentów otrzymujących zydowudynę – wskazane staranne monitorowanie stężenia fenytoiny we krwi. Atowakwon: zydowudyna nie wpływa na jego farmakokinetykę, natomiast atowakwon zmniejsza stopień metabolizmu zydowudyny do jej glukuronidowego metabolitu (wzrost AUC zydowudyny o 33%, spadek najwyższego stężenia metabolitu glukuronidowego w surowicy o 19%); przy długotrwałym leczeniu atowakwonem konieczna szczególnie uważna obserwacja. Kwas walproinowy, flukonazol, metadon: zwiększają AUC zydowudyny z jednoczesnym zmniejszeniem jej klirensu; ze względu na potencjalną toksyczność zydowudyny pacjenta należy ściśle kontrolować. Klarytromycyna: podawana doustnie zmniejsza wchłanianie zydowudyny – należy zachować przerwę przynajmniej dwóch godzin między podaniem obu leków. Inne leki wpływające na glukuronidację: metabolizm zydowudyny mogą zmieniać leki hamujące jej sprzęganie z kwasem glukuronowym lub bezpośrednio hamujące metabolizm w mikrosomach wątroby, m.in. kwas acetylosalicylowy, kodeina, morfina, indometacyna, ketoprofen, naproksen, oksazepam, lorazepam, cymetydyna, klofibrat, dapson i izoprynozyna; możliwość interakcji należy uwzględnić zwłaszcza podczas długotrwałego leczenia.

Najgroźniejsze klinicznie następstwa dotyczą układu krwiotwórczego: do najcięższych objawów niepożądanych wywoływanych przez zydowudynę należą: niedokrwistość (podczas leczenia której może być konieczne toczenie krwi), neutropenia i leukopenia. Częściej notuje się je u pacjentów leczonych większymi dawkami (1200-1500 mg/dobę) oraz u chorych w zaawansowanym stadium zakażenia HIV, a zwłaszcza jeśli liczba komórek CD4 jest mniejsza niż 100/mm3. Zwiększoną częstość neutropenii notowano również wtedy, gdy liczba komórek obojętnochłonnych, stężenia hemoglobiny i witaminy B12 były niskie przed rozpoczęciem leczenia. Częstość w podziale na kategorie. Krew i układ chłonny – często: niedokrwistość (czasami powodująca konieczność przetoczenia krwi), neutropenia i leukopenia; niezbyt często: trombocytopenia i pancytopenia z hipoplazją szpiku kostnego; rzadko: wybiórcza aplazja układu czerwonokrwinkowego; bardzo rzadko: niedokrwistość aplastyczna. Zaburzenia metabolizmu – często: nadmierne stężenie kwasu mlekowego; rzadko: kwasica mleczanowa bez hipoksemii, jadłowstręt. Leczenie zydowudyną jest związane z utratą podskórnej tkanki tłuszczowej, w szczególności w obrębie twarzy, kończyn i pośladków. Podczas leczenia przeciwretrowirusowego mogą zwiększać się stężenia lipidów i glukozy we krwi. Zaburzenia psychiczne – rzadko: lęk i depresja. Układ nerwowy – bardzo często: ból głowy; często: zawroty głowy; rzadko: bezsenność, parestezje, senność, otępienie, drgawki. Serce – rzadko: kardiomiopatia. Układ oddechowy – niezbyt często: duszność; rzadko: kaszel. Przewód pokarmowy – bardzo często: nudności; często: wymioty, ból brzucha i biegunka; niezbyt często: wzdęcia; rzadko: zapalenie trzustki, przebarwienia błony śluzowej jamy ustnej, zaburzenie smaku i dyspepsja. Częstość występowania nudności i innych często notowanych klinicznych działań niepożądanych stale zmniejsza się w ciągu pierwszych kilku tygodni leczenia. Wątroba i drogi żółciowe – często: zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych i stężenia bilirubiny we krwi; rzadko: choroby wątroby, takie jak ciężka hepatomegalia ze stłuszczeniem. U pacjentów leczonych analogami nukleozydów obserwowano przypadki kwasicy mleczanowej, czasami zakończone zgonem, zazwyczaj związane z ciężkim powiększeniem i stłuszczeniem wątroby. Skóra – niezbyt często: wysypka i świąd; rzadko: przebarwienia skóry i paznokci, pokrzywka i potliwość. Układ mięśniowo-szkieletowy – często: bóle mięśni; niezbyt często: miopatia. Długotrwałe stosowanie zydowudyny wiąże się z miopatią. Nerki i drogi moczowe – rzadko: częste oddawanie moczu. Układ rozrodczy i piersi – rzadko: ginekomastia. Zaburzenia ogólne – często: złe samopoczucie; niezbyt często: gorączka, uogólnione bóle i astenia; rzadko: dreszcze, bóle w klatce piersiowej i objawy grypopodobne. Reakcje związane z odbudową odporności i procesy autoimmunizacyjne. U pacjentów z ciężkimi niedoborami immunologicznymi, zakażonych HIV, w czasie rozpoczynania złożonej terapii przeciwretrowirusowej wystąpić może reakcja zapalna na niewywołujące objawów lub przetrwałe patogeny oportunistyczne. Zgłaszano także przypadki zaburzeń autoimmunologicznych (takich jak choroba Gravesa-Basedowa, autoimmunologiczne zapalenie wątroby, zapalenie wielomięśniowe oraz zespół Guillain-Barrè), jednak czas do ich wystąpienia jest bardziej zróżnicowany i mogą one wystąpić wiele miesięcy po rozpoczęciu leczenia. Martwica kości – notowana szczególnie u pacjentów z ogólnie znanymi czynnikami ryzyka, zaawansowanym stadium zakażenia HIV lub długotrwale poddawanych złożonej terapii przeciwretrowirusowej; częstość występowania nie jest znana. Przy podaniu dożylnym u dorosłych leczonych dłużej niż 2 tygodnie najczęstszymi działaniami niepożądanymi były: niedokrwistość, neutropenia oraz leukopenia; odczyny miejscowe pojawiały się niezbyt często. Zastosowanie w zapobieganiu przeniesieniu zakażenia z matki na płód: u kobiet ciężarnych przed porodem, w grupie leczonej zydowudyną, często obserwowano tendencję do występowania lekkiej lub średnio nasilonej niedokrwistości. Stężenie hemoglobiny u noworodków było nieznacznie niższe niż w grupie placebo, bez konieczności przetaczania krwi, a niedokrwistość ustępowała w ciągu 6 tygodni od zakończenia podawania leku.

Bezpieczeństwo stosowania w ciąży u ludzi nie zostało potwierdzone w odpowiednio zaprojektowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych pod kątem wad wrodzonych; stosowanie u kobiet w ciąży należy rozważać wyłącznie wtedy, gdy oczekiwane korzyści przeważają nad ryzykiem dla płodu. Dane z rejestru ciąż (APR), obejmujące ponad 13 000 przypadków kobiet w ciąży i w okresie poporodowym, nie wykazują zwiększonego ryzyka ciężkich wad wrodzonych w porównaniu z częstością w populacji ogólnej. Zastosowanie po 14. tygodniu ciąży u zakażonych HIV oraz u ich noworodków: znacząco zmniejsza częstość przeniesienia zakażenia HIV z matki na płód. W badaniu kontrolowanym placebo redukcja przeniesienia wynosiła ok. 70%; leczenie rozpoczynano między 14. a 34. tygodniem ciąży u kobiet z liczbą CD4 od 200 do 1818/mm3, a ich dzieci otrzymywały lek do 6. tygodnia życia. Mimo leczenia w niektórych przypadkach przeniesienie wirusa może jednak nastąpić. Skuteczność w zapobieganiu transmisji nie jest znana u kobiet uprzednio długotrwale leczonych zydowudyną lub innymi lekami przeciwretrowirusowymi ani u kobiet ze zmniejszoną wrażliwością na zydowudynę. Długotrwałe skutki narażenia in utero oraz w okresie niemowlęcym nie są znane. Na podstawie badań karcinogenności i mutagenności u zwierząt nie można wykluczyć takich działań u ludzi, a znaczenie tych wyników dla zakażonych i niezakażonych noworodków pozostaje nieznane; kobiety kwalifikowane do leczenia należy o tym ryzyku informować. W badaniach na zwierzętach po podaniu doustnym: u ciężarnych szczurów i królików w dawkach odpowiednio do 450 i do 500 mg/kg mc./dobę w głównej fazie organogenezy nie stwierdzono działania teratogennego. Obserwowano jednak statystycznie znamiennie większą częstość resorpcji płodów u szczurów przy dawkach od 150 do 450 mg/kg mc./dobę i u królików przy 500 mg/kg mc./dobę. W odrębnym badaniu dawka 3000 mg/kg mc./dobę u szczurów, zbliżona do doustnej średniej dawki śmiertelnej, powodowała znaczną toksyczność u ciężarnych samic i zwiększała częstość wad u płodów, natomiast nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach 600 mg/kg mc./dobę lub mniejszych. Laktacja: przeciwwskazany – zaleca się, aby kobiety zakażone HIV nie karmiły piersią, w celu uniknięcia przeniesienia wirusa. W rzadkich, wyjątkowych sytuacjach braku dostępnego preparatu zastępującego mleko matki należy postępować zgodnie z lokalnymi oficjalnymi wytycznymi dotyczącymi karmienia piersią. Zydowudyna przenika do mleka: po pojedynczej dawce doustnej 200 mg średnie stężenia w surowicy i w mleku były podobne, a po podaniu 300 mg dwa razy na dobę stosunek stężenia w mleku do stężenia w osoczu matki wynosił od 0,4 do 3,2. Średnie stężenie w osoczu niemowląt wynosiło 24 ng/ml w dniu porodu i było poniżej granicy oznaczalności testu (30 ng/ml) w 2., 6., 14. i 24. tygodniu po urodzeniu; wewnątrzkomórkowego stężenia trifosforanu zydowudyny u niemowląt karmionych piersią nie mierzono, więc kliniczne znaczenie stężeń związku macierzystego w osoczu pozostaje nieznane. Płodność: dawki doustne do 450 mg/kg mc./dobę nie wpływały na płodność szczurów. Brak danych o wpływie na płodność u kobiet; nie wykazano wpływu na liczbę, morfologię ani ruchliwość plemników u mężczyzn.

Na podstawie farmakologii substancji czynnej nie da się przewidzieć niekorzystnego wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn; nie przeprowadzono badań oceniających taki wpływ. Przy ocenie zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn należy uwzględnić ogólny stan kliniczny pacjenta oraz występujące działania niepożądane. W postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji, stosowanej zwykle u pacjentów hospitalizowanych, ocena zdolności prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn zwykle nie jest konieczna.

Wchłanianie i biodostępność: dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego; biodostępność 60–70% dla wszystkich badanych dawek. Metabolizm pierwszego przejścia w wątrobie; szczyt stężenia w osoczu po ok. 1 h. Pokarm opóźnia wchłanianie, ale prawdopodobnie nie wpływa na biodostępność. Dystrybucja: po podaniu dożylnym okres półtrwania w fazie końcowej ok. 1,1 h, całkowity klirens ustrojowy 27,1 ml/min/kg, objętość dystrybucji 1,6 l/kg. Przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego – stosunek stężenia w PMR do osocza średnio ok. 0,5. Przenika przez łożysko, wykrywana w płynie owodniowym i we krwi płodu, a także w nasieniu i w mleku. Słabo wiąże się z białkami osocza (34–38%), przez co interakcje z wypierania z miejsc wiązania są mało prawdopodobne. Metabolizm: wewnątrzkomórkowo przekształcana do czynnego trójfosforanu; ponadto metabolizowana w wątrobie, głównie do nieczynnego glukuronidu, wydalana z moczem w postaci niezmienionej i jako metabolit. Głównym metabolitem, obecnym w osoczu i moczu, jest 5'-glukuronid, stanowiący ok. 50–80% dawki wydalanej z moczem. Po podaniu dożylnym zidentyfikowano także metabolit 3'-amino-3'-deoksytymidynę (AMT). Eliminacja: klirens nerkowy znacznie przewyższa klirens kreatyniny, co wskazuje na istotny udział wydzielania kanalikowego. Okres półtrwania w osoczu ok. 1 h. Populacje szczególne – noworodki i dzieci: u noworodków poniżej 14. dnia życia zmniejszone sprzęganie z kwasem glukuronowym, a w konsekwencji zwiększona biodostępność, zmniejszony klirens i wydłużony okres półtrwania; powyżej 14. dnia życia farmakokinetyka zbliżona do dorosłych. Klirens jest niski, a okres półtrwania wydłużony do ok. 7 h u wcześniaków. Ciąża: wraz z rozwojem ciąży nie obserwowano kumulacji, a farmakokinetyka była podobna jak u kobiet niebędących w ciąży. Wskutek biernego przenikania przez łożysko stężenie w osoczu noworodka w czasie porodu było zasadniczo podobne do stężenia u matki. Zaburzenia czynności nerek: w ciężkich zaburzeniach czynności nerek klirens po podaniu doustnym był o ok. 50% mniejszy niż przy prawidłowej czynności nerek. Dawki doustne wymagają zmniejszenia w ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny poniżej 10–15 ml/min) oraz u chorych dializowanych – doustnie 100 mg co 6–8 h, dożylnie 1 mg/kg co 6–8 h. Hemodializa i dializa otrzewnowa nie mają istotnego wpływu na eliminację samej zidowudyny, natomiast zwiększają eliminację nieczynnego metabolitu glukuronidowego. Zaburzenia czynności wątroby: ostrożność u pacjentów z upośledzoną czynnością wątroby, którzy mogą wymagać redukcji dawki; chorych z czynnikami ryzyka choroby wątroby należy monitorować; nie zaleca się stosowania w umiarkowanej do ciężkiej niewydolności wątroby (Child-Pugh 7–15).