Furosemid Laboratórios Basi

Każda ampułka zawiera 20 mg furosemidu. Każdy 1 mL roztworu zawiera 10 mg furosemidu.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu Każdy mL roztworu zawiera około 3 mg sodu. Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Roztwór do wstrzykiwań/do infuzji. Przejrzysty i bezbarwny roztwór, wolny od cząstek stałych, o pH 8,0 – 9,3 i osmolalności 250 – 400 mOsmol.

Produkt leczniczy Furosemid Laboratórios Basi jest wskazany w przypadku braku odpowiedniej diurezy po doustnym podaniu furosemidu lub gdy stosowanie doustne nie jest możliwe:

• obrzęki i (lub) wodobrzusze w przebiegu zaburzeń czynności serca lub wątroby,
• obrzęki w przebiegu zaburzeń czynności nerek,
• obrzęk płuc (np. w ostrej niewydolności serca),
• przełom nadciśnieniowy (oprócz innych środków terapeutycznych).

Furosemid Laboratórios Basi jest wskazany do stosowania u dorosłych i młodzieży w wieku 15 lat i starszych. Lek można stosować u niemowląt i dzieci w wieku poniżej 15 lat tylko wyjątkowo.

Dawkowanie powinno być ustalane indywidualnie, głównie w zależności od skuteczności terapii. Zawsze należy stosować najmniejszą skuteczną dawkę, która pozwala osiągnąć zamierzony skutek terapeutyczny.

Dawkowanie

Dorośli

Obrzęki i (lub) wodobrzusze w przebiegu zaburzeń czynności serca lub wątroby Dawka początkowa 2–4 mL (co odpowiada 20–40 mg furosemidu) dożylnie. W przypadku obrzęków, które trudno ustępują, dawkę tę można powtarzać w odpowiednich odstępach czasu aż do wystąpienia diurezy.

Obrzęki w przebiegu zaburzeń czynności nerek

Dawka początkowa 2–4 mL (co odpowiada 20–40 mg furosemidu) dożylnie. W przypadku obrzęków, które trudno ustępują, dawkę tę można powtarzać w odpowiednich odstępach czasu aż do wystąpienia diurezy. W zespole nerczycowym dawkę należy ustalać ostrożnie ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych.

Obrzęk płuc (np. w ostrej niewydolności serca) Stosować w połączeniu z innymi środkami terapeutycznymi. Dawka początkowa 2–4 mL (co odpowiada 20–40 mg furosemidu) dożylnie. Jeśli nadal nie obserwuje się zwiększenia diurezy, należy powtórzyć leczenie po 30–60 minutach, w razie konieczności podwajając dawkę.

Przełom nadciśnieniowy Dawka wynosi 2–4 mL (co odpowiada 20–40 mg furosemidu), łącznie z innymi środkami terapeutycznymi.

U osób dorosłych maksymalna dawka dobowa furosemidu nie powinna być większa niż 1500 mg.

Pacjenci w podeszłym wieku Zalecana dawka początkowa wynosi 20 mg na dobę i jest stopniowo zwiększana aż do uzyskania wymaganej odpowiedzi.

Dzieci i młodzież

Niemowlętom i dzieciom w wieku poniżej 15 lat furosemid należy podawać drogą pozajelitową tylko w wyjątkowych sytuacjach zagrożenia. Średnia dawka dobowa wynosi 0,5 mg furosemidu/kg masy ciała. Wyjątkowo można podać do 1 mg furosemidu/kg masy ciała na dobę dożylnie.

Sposób podawania

Dożylne lub domięśniowe.

Zasadniczo Furosemid Laboratórios Basi 10 mg/mL roztwór do wstrzykiwań/do infuzji podaje się dożylnie. W wyjątkowych przypadkach, gdy nie jest możliwe podanie doustne ani dożylne, produkt Furosemid Laboratórios Basi 10 mg/mL roztwór do wstrzykiwań/do infuzji można podawać domięśniowo, ale nie w stanach ostrych (np. nie w obrzęku płuc) i nie w większych dawkach.

Pozajelitowe podawanie furosemidu jest wskazane tylko w przypadkach, gdy podanie doustne jest niewykonalne lub nieskuteczne (np. u pacjentów ze słabym wchłanianiem jelitowym) lub gdy wymagane jest szybkie działanie. W celu osiągnięcia optymalnej skuteczności i zahamowania reakcji wyrównawczych preferowany jest ciągły wlew furosemidu zamiast wielokrotnego podawania we wstrzyknięciu. W przypadku, kiedy stosuje się podawanie pozajelitowe, zaleca się możliwie najszybsze przejście na podawanie doustne.

Furosemid Laboratórios Basi 10 mg/mL roztwór do wstrzykiwań/do infuzji należy podawać dożylnie w powolnym wstrzyknięciu. Nie wolno przekraczać szybkości wstrzykiwania 0,4 mL roztworu do wstrzykiwań/do infuzji (co odpowiada 4 mg furosemidu) na minutę. U pacjentów z zaawansowaną niewydolnością nerek (stężenie kreatyniny w surowicy >5 mg/dl) szybkość wstrzykiwania nie powinna być większa niż 0,25 mL roztworu na minutę (co odpowiada 2,5 mg furosemidu na minutę).

W przypadkach, gdy wymagane jest zwiększenie dawki do 25 mL (co odpowiada 250 mg furosemidu), dawkę tę należy podawać za pomocą pompy strzykawkowej. W razie konieczności roztwór można rozcieńczyć.

Furosemid Laboratórios Basi 10 mg/mL roztwór do wstrzykiwań/do infuzji nie może być podawany z innymi produktami leczniczymi w tej samej strzykawce.

Należy zwrócić uwagę, aby pH używanego roztworu mieściło się w zakresie od słabo zasadowego do obojętnego (pH nie niższe niż 7). Nie wolno stosować roztworów kwaśnych, ponieważ może to doprowadzić do wytrącenia się substancji czynnej.

Instrukcja dotycząca rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

Czas stosowania Czas stosowania zależy od charakteru i nasilenia choroby.

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.
• Nadwrażliwość na sulfonamidy (możliwa alergia krzyżowa z furosemidem);
• Niewydolność nerek z bezmoczem niereagująca na leczenie furosemidem;
• Śpiączka wątrobowa i stan przedśpiączkowy związane z encefalopatią wątrobową;
• Ciężka hipokaliemia (patrz punkt 4.8);
• Ciężka hiponatremia;
• Hipowolemia lub odwodnienie;
• Karmienie piersią.

W następujących przypadkach wymagane jest szczególnie uważne monitorowanie:

• niedociśnienie;
• jawna lub utajona cukrzyca (konieczne regularne kontrolowanie glikemii);
• dna moczanowa (regularne kontrolowanie stężenia kwasu moczowego w surowicy);
• niedrożność dróg moczowych (np. w przypadku rozrostu gruczołu krokowego, wodonercza, zwężenia moczowodu);
• hipoproteinemia, np. w zespole nerczycowym (ostrożne miareczkowanie dawki);
• zespół wątrobowo-nerkowy (szybko postępująca niewydolność nerek w połączeniu z ciężką chorobą wątroby, np. marskością wątroby);
• pacjenci szczególnie narażeni na niepożądany epizod ciężkiej hipotensji, np. pacjenci z niedokrwieniem naczyń mózgowych lub chorobą wieńcową serca;
• wcześniaki (ryzyko rozwoju wapnicy nerek /kamicy nerkowej; monitorowanie czynności nerek, USG nerek).

U pacjentów leczonych furosemidem może wystąpić niskie ciśnienie krwi z zawrotami głowy, omdleniami lub utratą przytomności. Dotyczy to w szczególności osób w podeszłym wieku, pacjentów przyjmujących jednocześnie inne produkty lecznicze, które mogą powodować niedociśnienie, oraz pacjentów z innymi zaburzeniami związanymi z ryzykiem niedociśnienia.

U pacjentów z zaburzeniami mikcji (np. w przypadku rozrostu gruczołu krokowego) furosemid może być stosowany tylko wtedy, gdy zapewniony jest swobodny przepływ moczu, ponieważ każda nagła diureza może prowadzić do zatrzymania moczu z nadmiernym rozszerzeniem pęcherza moczowego.

Furosemid powoduje zwiększone wydalanie sodu i chlorków, a w konsekwencji wody. Zwiększone jest również wydalanie innych elektrolitów (zwłaszcza potasu, wapnia i magnezu). Ponieważ podczas leczenia produktem Furosemid Laboratórios Basi 10 mg/mL roztwór do wstrzykiwań/infuzji często obserwuje się zaburzenia równowagi płynów i elektrolitów w wyniku zwiększonego ich wydalania, wskazane jest regularne monitorowanie stężenia elektrolitów w surowicy.

Szczególnie podczas długotrwałego leczenia produktem Furosemid Laboratórios Basi 10 mg/mL roztwór do wstrzykiwań/do infuzji należy regularnie kontrolować stężenie elektrolitów w surowicy (zwłaszcza potasu, sodu, wapnia), wodorowęglanów, kreatyniny, mocznika i kwasu moczowego, a także stężenie glukozy we krwi.

Szczególnie ścisły nadzór jest wymagany u pacjentów z wysokim ryzykiem wystąpienia zaburzeń elektrolitowych lub w przypadku zwiększonej utraty płynów (np. z powodu wymiotów, biegunki lub intensywnego pocenia się). Należy skorygować hipowolemię lub odwodnienie, a także znaczne zaburzenia elektrolitowe lub zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej. Może to wymagać czasowego przerwania leczenia furosemidem.

Na możliwy rozwój zaburzeń elektrolitowych mają wpływ choroby podstawowe (np. marskość wątroby, niewydolność serca), przyjmowane jednocześnie leki (patrz punkt 4.5) i dieta.

Utrata masy ciała, spowodowana zwiększonym wydalaniem moczu, nie powinna być większa niż 1 kg/dobę, niezależnie od stopnia wydalania moczu.

W zespole nerczycowym dawkę należy ustalać ostrożnie ze względu na ryzyko nasilenia działań niepożądanych.

Jednoczesne stosowanie z rysperydonem: W kontrolowanych placebo badaniach z rysperydonem u pacjentów w podeszłym wieku z demencją większą śmiertelność u pacjentów leczonych jednocześnie furosemidem i rysperydonem (7,3%; średnia wieku 89 lat, zakres wieku 75 do 97 lat) w porównaniu z pacjentami, którzy otrzymywali sam risperidon (3,1%; średnia wieku 84 lata, zakres wieku 70 do 96 lat) lub sam furosemid (4,1%; średnia wieku 80 lat, zakres wieku 67 do 90 lat). Jednoczesne stosowanie rysperydonem z innymi lekami moczopędnymi (głównie diuretykami tiazydowymi w małych dawkach) nie wiązało się z podobnymi wynikami.

Nie zidentyfikowano żadnego mechanizmu patofizjologicznego, który wyjaśniałby to odkrycie i nie ustalono spójnego wzorca przyczyny zgonu. Niemniej jednak wskazana jest ostrożność, a przed podjęciem decyzji o stosowaniu należy rozważyć ryzyko i korzyści związane z tym skojarzeniem lub jednoczesnym leczeniem innymi silnymi lekami moczopędnymi. Nie stwierdzono zwiększonej częstości występowania zgonów u pacjentów, którzy otrzymywali inne leki moczopędne jednocześnie z rysperydonem. Niezależnie od leczenia, odwodnienie było ogólnym czynnikiem ryzyka śmiertelności i dlatego należy go unikać u pacjentów w podeszłym wieku z demencją (patrz sekcja 4.3).

Istnieje możliwość zaostrzenia lub uaktywnienia tocznia rumieniowatego układowego.

Dzieci i młodzież U wcześniaków z zespołem zaburzeń oddychania leczenie moczopędne furosemidem w pierwszych tygodniach życia może zwiększać ryzyko wystąpienia przetrwałego przewodu tętniczego.

Substancje pomocnicze Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na ampułkę, to znaczy lek uznaje się za „wolny od sodu”.

Glikokortyksteroidy, karbenoksolon, środki przeczyszczające i lukrecja Jednoczesne stosowanie furosemidu i glikokortykosteroidów, karbenoksolonu lub środków przeczyszczających może prowadzić do zwiększonej utraty potasu z ryzykiem rozwoju hipokaliemii. Duże ilości lukrecji działają jak karbenoksolon.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i salicylany w dużych dawkach NLPZ (np. indometacyna i kwas acetylosalicylowy) mogą osłabiać działanie furosemidu. U pacjentów, u których wystąpiła hipowolemia podczas leczenia furosemidem lub u których wystąpiło odwodnienie, jednoczesne podawanie NLPZ może wywołać ostrą niewydolność nerek. Toksyczność salicylanów podawanych w dużych dawkach może być nasilona przy jednoczesnym stosowaniu furosemidu.

Produkty lecznicze podlegające znacznemu wydzielaniu w kanalikach nerkowych Probenecyd, metotreksat i inne produkty lecznicze, które podobnie jak furosemid podlegają znacznemu wydzielaniu kanalikowemu w nerkach, mogą zmniejszać działanie furosemidu.

I odwrotnie, furosemid może zmniejszać nerkową eliminację probenecydu i metotreksatu. W przypadku leczenia dużymi dawkami (zwłaszcza jeśli zarówno dawka furosemidu, jak i innego produktu leczniczego jest wysoka) może to prowadzić do podwyższonego stężenia w surowicy i większego ryzyka wystąpienia działań niepożądanych związanych z furosemidem lub jednocześnie stosowanym lekiem.

Fenytoina Opisano osłabienie działania furosemidu przy jednoczesnym podawaniu fenytoiny.

Glikozydy nasercowe i produkty lecznicze, które mogą powodować wydłużenie odstępu QT W przypadku jednoczesnego leczenia glikozydami nasercowymi należy pamiętać, że jeśli podczas leczenia furosemidem wystąpi hipokaliemia i (lub) hipomagnezemia, wrażliwość mięśnia sercowego na glikozydy nasercowe będzie zwiększona. Istnieje większe ryzyko komorowych zaburzeń rytmu serca (w tym torsade de pointes) w przypadku jednoczesnego stosowania produktów leczniczych, które mogą powodować zespół długiego odstępu QT (np. terfenadyna, niektóre leki przeciwarytmiczne klasy I i III) oraz w przypadku zaburzeń elektrolitowych.

Nefrotoksyczne produkty lecznicze Furosemid może nasilać szkodliwe działanie nefrotoksycznych produktów leczniczych (np. antybiotyków, takich jak aminoglikozydy, cefalosporyny, polimyksyny). Czynność nerek może ulec pogorszeniu u pacjentów leczonych jednocześnie furosemidem i wysokimi dawkami niektórych cefalosporyn. Jeśli podczas leczenia cisplatyną stosuje się wymuszoną diurezę za pomocą furosemidu, furosemid można podawać tylko w małych dawkach (np. 40 mg u pacjentów z prawidłową czynnością nerek) i jeśli bilans płynów jest dodatni. W przeciwnym razie nefrotoksyczność cisplatyny może być zwiększona.

Ototoksyczne produkty lecznicze Ototoksyczność aminoglikozydów (np. kanamycyny, gentamycyny, tobramycyny) i innych ototoksycznych produktów leczniczych może być zwiększona podczas jednoczesnego podawania furosemidu. Wszelkie występujące zaburzenia słuchu mogą być nieodwracalne. Należy zatem unikać jednoczesnego stosowania wyżej wymienionych produktów leczniczych. Podczas jednoczesnego stosowania cisplatyny i furosemidu należy wziąć pod uwagę możliwość uszkodzenia słuchu.

Lit Jednoczesne podawanie furosemidu i litu prowadzi do nasilenia kardio- i neurotoksycznego działania litu z powodu zmniejszonego wydalania litu. W związku z tym u pacjentów otrzymujących to skojarzenie zaleca się uważne kontrolowanie stężenia litu w osoczu.

Inne przeciwnadciśnieniowe produkty lecznicze W przypadku jednoczesnego stosowania z furosemidem innych leków przeciwnadciśnieniowych, leków moczopędnych lub produktów leczniczych o działaniu hipotensyjnym można spodziewać się stosunkowo gwałtownego obniżenia ciśnienia krwi.

Inhibitory ACE lub antagoniści receptora angiotensyny II Obserwowano ciężkie epizody hipotensyjne, a nawet wstrząs i pogorszenie czynności nerek (w pojedynczych przypadkach ostra niewydolność nerek), zwłaszcza gdy inhibitor ACE lub antagonista receptora angiotensyny II był podawany po raz pierwszy lub po raz pierwszy w wyższej dawce. Jeśli to możliwe, leczenie furosemidem należy tymczasowo przerwać lub, jako minimum, zmniejszyć dawkę na 3 dni przed rozpoczęciem leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II lub zwiększeniem jego dawki.

Teofilina i leki zwiotczające mięśnie typu kurary Furosemid może nasilać działanie teofiliny lub leków zwiotczających mięśnie typu kurary.

Przeciwcukrzycowe produkty lecznicze Działanie leków przeciwcukrzycowych może być osłabione podczas jednoczesnego stosowania furosemidu.

Sympatykomimetyki Działanie leków sympatykomimetycznych stosowanych w nadciśnieniu (np. epinefryny, norepinefryny) może być osłabione podczas jednoczesnego stosowania furosemidu.

Rysperydon Wskazana jest ostrożność u pacjentów leczonych rysperydonem, a przed podjęciem decyzji o leczeniu należy rozważyć ryzyko i korzyści takiego skojarzenia lub jednoczesnego leczenia furosemidem lub innymi silnymi lekami moczopędnymi (patrz punkt 4.4 dotyczący zwiększonej śmiertelności u pacjentów w podeszłym wieku z demencją otrzymujących jednocześnie rysperydon).

Lewotyroksyna Wysokie dawki furosemidu mogą hamować wiązanie hormonów tarczycy z białkami transportowymi. Może to skutkować początkowym przejściowym wzrostem stężenia wolnych hormonów tarczycy, a następnie ogólnym spadkiem ich stężenia. Należy kontrolować stężenie hormonów tarczycy.

Inne interakcje Jednoczesne stosowanie cyklosporyny A i furosemidu wiąże się ze zwiększonym ryzykiem dnawego zapalenia stawów w wyniku hiperurykemii wywołanej przez furosemid i zaburzonego wydalania kwasu moczowego przez nerki wywołanego przez cyklosporynę. U pacjentów z grupy wysokiego ryzyka uszkodzenia nerek w wyniku podania środka kontrastowego pogorszenie czynności nerek występowało częściej w przypadku leczenia furosemidem po badaniu z użyciem środka kontrastowego niż u pacjentów z grupy ryzyka, którzy przed badaniem z użyciem środka kontrastowego otrzymywali jedynie nawodnienie dożylne.

W pojedynczych przypadkach dożylne podanie furosemidu w ciągu 24 godzin po przyjęciu wodzianu chloralu może powodować uczucie gorąca, pocenie się, niepokój, nudności, nadciśnienie i tachykardię. Należy zatem unikać jednoczesnego stosowania furosemidu i chloralu wodzianu.

Ciąża Furosemid powinien być stosowany w ciąży tylko przez krótki okres i tylko po szczególnie dokładnej ocenie wskazań do jego stosowania, ponieważ furosemid przekracza barierę łożyskową. Leki moczopędne nie są odpowiednie do rutynowego leczenia nadciśnienia i obrzęków w ciąży, ponieważ upośledzają perfuzję łożyska, a tym samym wzrost wewnątrzmaciczny. Jeśli konieczne jest podawanie furosemidu kobietom w ciąży z niewydolnością serca lub zaburzeniami czynności nerek, należy bardzo dokładnie kontrolować stężenie elektrolitów i hematokryt, a także wzrost płodu. W przypadku furosemidu omówiono wypieranie bilirubiny z jej miejsc wiązania z albuminami, a tym samym zwiększone ryzyko żółtaczki jąder podkorowych w przypadku hiperbilirubinemii. Furosemid przenika przez łożysko i osiąga 100% stężenia w surowicy matki we krwi pępowinowej. Dotychczas nie zgłoszono żadnych wad rozwojowych u ludzi, które mogłyby być związane z narażeniem na furosemid. Istnieje jednak ograniczone doświadczenie pozwalające na jednoznaczną ocenę potencjalnego szkodliwego wpływu na zarodek/płód. Może dojść do stymulacji produkcji moczu u płodu w macicy. Podczas leczenia wcześniaków furosemidem obserwowano występowanie kamicy moczowej.

Karmienie piersią Furosemid przenika do mleka ludzkiego i hamuje laktację. Kobietom karmiącym piersią nie wolno zatem podawać furosemidu. W stosownych przypadkach należy przerwać karmienie piersią (patrz także punkt 4.3).

Płodność

Brak dostępnych danych.

Nawet jeśli produkt leczniczy jest stosowany zgodnie z zaleceniami, może on wpływać na zdolność reagowania w takim stopniu, że zdolność prowadzenia pojazdów, obsługiwania maszyn lub wykonywania niebezpiecznych zadań może być upośledzona. Dotyczy to zwłaszcza początku leczenia, zwiększania dawki lub zmiany leków oraz w przypadku spożywania alkoholu.

Poniższe oceny są używane do wyrażania częstotliwości występowania działań niepożądanych: Bardzo często (≥1/10) Często (≥1/100 do <1/10) Niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100) Rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000) Bardzo rzadko (<1/10 000) Nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych)

Oceny częstości występowania działań niepożądanych są oparte na danych literaturowych i odnoszą się do badań, w których łącznie 1 387 pacjentów było leczonych różnymi dawkami furosemidu z różnych wskazań.

Zaburzenia krwi i układu chłonnego Często: hemokoncentracja (jeśli diureza jest nadmierna). Niezbyt często: małopłytkowość. Rzadko: eozynofilia, leukopenia. Bardzo rzadko: niedokrwistość hemolityczna, niedokrwistość aplastyczna, agranulocytoza. Objawami agranulocytozy mogą być: gorączka z dreszczami, zmiany na błonach śluzowych i ból gardła.

Zaburzenia układu immunologicznego Niezbyt często: alergiczne reakcje skórne i błon śluzowych (patrz „Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej”). Rzadko: ciężkie reakcje anafilaktyczne i anafilaktoidalne, takie jak wstrząs anafilaktyczny (leczenie, patrz punkt 4.9). Początkowe objawy wstrząsu to: reakcje skórne, takie jak zaczerwienienie lub pokrzywka, niepokój, ból głowy, pocenie się, nudności, sinica. Nieznana: zaostrzenie lub uaktywnienie tocznia rumieniowatego układowego.

Zaburzenia metabolizmu i odżywiania (patrz punkt 4.4) Bardzo często: zaburzenia elektrolitowe (w tym objawowe), odwodnienie i hipowolemia (szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku), podwyższenie stężenia trójglicerydów we krwi. Często: hiponatremia i hipochloremia (zwłaszcza przy ograniczonym spożyciu chlorku sodu), hipokaliemia (zwłaszcza przy jednoczesnym zmniejszeniu spożycia potasu i (lub) zwiększonej utracie potasu, np. z powodu wymiotów lub przewlekłej biegunki), podwyższenie stężenia cholesterolu we krwi, podwyższenie stężenia kwasu moczowego we krwi i zaostrzenie dny moczanowej. Niezbyt często: zmniejszona tolerancja glukozy i hiperglikemia. U pacjentów z jawną cukrzycą może to prowadzić do pogorszenia kontroli metabolicznej oraz ujawnienia się utajonej cukrzycy (patrz punkt 4.4). Nieznana: hipokalcemia, hipomagnezemia, kwasica metaboliczna, zespół pseudo-Barttera (związany z niewłaściwym i (lub) długotrwałym stosowaniem furosemidu). Typowe objawy hiponatremii to apatia, skurcze łydek, anoreksja, astenia, senność, wymioty i stan dezorientacji. Hipokaliemia może powodować występowanie objawów nerwowo-mięśniowych (osłabienie mięśni, parestezje, niedowład), jelitowych (wymioty, zaparcia, meteoryzm), nerkowych (wielomocz, polidypsja) i sercowych (zaburzenia tworzenia impulsów i przewodzenia). Poważna utrata potasu może prowadzić do paraliżu jelit lub zaburzeń świadomości, a nawet śpiączki. W rzadkich przypadkach hipokalcemia może wywołać tężyczkę.

W wyniku hipomagnezemii w rzadkich przypadkach obserwowano tężyczkę lub występowanie zaburzeń rytmu serca.

Zaburzenia układu nerwowego Często: encefalopatia wątrobowa u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.3). Rzadko: parestezje. Nieznana: Zawroty głowy, omdlenia i utrata przytomności, ból głowy.

Zaburzenia ucha i błędnika Niezbyt często: zaburzenia słuchu, w większości przypadków odwracalne, szczególnie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub hipoproteinemią (np. w przypadku zespołu nerczycowego) i (lub) w przypadku zbyt szybkich wstrzyknięć dożylnych. Głuchota (czasami nieodwracalna). Rzadko: szumy uszne.

Zaburzenia naczyniowe Bardzo często (w przypadku infuzji dożylnych): niedociśnienie, w tym zespół ortostatyczny (patrz punkt 4.4). Rzadko: zapalenie naczyń krwionośnych. Nieznana: zakrzepica (zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku). Jeśli diureza jest nadmierna, mogą wystąpić problemy z krążeniem (w tym zapaść krążeniowa), szczególnie u pacjentów w podeszłym wieku i dzieci, które objawiają się głównie bólem głowy, zawrotami głowy, zaburzeniami widzenia, suchością w jamie ustnej, i pragnieniem, niedociśnieniem i zaburzeniami ortostatycznymi.

Zaburzenia żołądka i jelit Niezbyt często: nudności. Rzadko: wymioty, biegunka. Bardzo rzadko: ostre zapalenie trzustki.

Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych Bardzo rzadko: cholestaza wewnątrzwątrobowa, zwiększenie aktywności aminotransferaz.

Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej Niezbyt często: świąd, pokrzywka, wysypka, pęcherzowe zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy, pemfigoid, złuszczające zapalenie skóry, plamica, nadwrażliwość na światło. Nieznana: Zespół Stevensa-Johnsona, toksyczna rozpływna martwica naskórka, ostra uogólniona osutka krostowa (AGEP), wysypka polekowa z eozynofilią i objawami ogólnoustrojowymi (DRESS), reakcje lichenoidalne.

Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej Nieznana: zgłaszano przypadki rabdomiolizy, często w połączeniu z ciężką hipokaliemią (patrz punkt 4.3).

Zaburzenia nerek i dróg moczowych Bardzo często: podwyższenie stężenia kreatyniny we krwi. Często: zwiększona objętość moczu Rzadko: cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek. Nieznana: podwyższenie stężenia sodu w moczu, podwyższenie stężenia chlorków w moczu, podwyższenie stężenia mocznika we krwi, objawy niedrożności dróg moczowych (np. u pacjentów z rozrostem gruczołu krokowego, wodonerczem, zwężeniem moczowodu), a nawet zatrzymanie moczu z wtórnymi powikłaniami (patrz punkt 4.4), wapnica nerek i (lub) kamica moczowa u wcześniaków (patrz punkt 4.4), niewydolność nerek (patrz punkt 4.5).

Wady wrodzone, choroby rodzinne i genetyczne Nieznana: Zwiększone ryzyko przetrwałego przewodu tętniczego u wcześniaków leczonych furosemidem w pierwszych tygodniach życia.

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania Rzadko: gorączka. Nieznana: po wstrzyknięciu domięśniowym reakcje miejscowe, takie jak ból.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem Departamentu Monitorowania Niepożądanych Działań Produktów Leczniczych Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych Al. Jerozolimskie 181C PL-02-222 Warszawa tel.: + 48 22 49 21 301 faks: + 48 22 49 21 309 Strona internetowa: https://smz.ezdrowie.gov.pl

Działania niepożądane można zgłaszać również podmiotowi odpowiedzialnemu.

a) Objawy przedawkowania Obraz kliniczny w przypadku ostrego lub przewlekłego przedawkowania zależy od stopnia utraty płynów i elektrolitów. Przedawkowanie może prowadzić do niedociśnienia, zaburzeń ortostatycznych, zaburzeń elektrolitowych (hipokaliemia, hiponatremia, hipochloremia) lub zasadowicy. W cięższych przypadkach niedoboru płynów może wystąpić znaczna hipowolemia, odwodnienie, zapaść krążeniowa i hemokoncentracja z tendencją do zakrzepicy. W przypadku szybkiej utraty płynów i elektrolitów mogą wystąpić stany majaczeniowe. W rzadkich przypadkach może wystąpić wstrząs anafilaktyczny (objawy: pocenie się, nudności, sinica, ciężki epizod hipotensyjny, zaburzenia świadomości, a nawet śpiączka).

b) Środki terapeutyczne w przypadku przedawkowania W przypadku przedawkowania lub wystąpienia objawów hipowolemii (niedociśnienie tętnicze, zaburzenia ortostatyczne) należy natychmiast przerwać leczenie produktem Furosemid Laboratórios Basi 10 mg/mL roztwór do wstrzykiwań/do infuzji. Oprócz monitorowania parametrów życiowych, należy wielokrotnie monitorować i korygować nieprawidłowości: równowagę płynów i elektrolitów, równowagę kwasowo-zasadową, stężenie glukozy we krwi i skład moczu. U pacjentów z zaburzeniami mikcji (np. w przypadku rozrostu gruczołu krokowego) należy zapewnić swobodny przepływ moczu, ponieważ każda nagła diureza może prowadzić do zatrzymania moczu z nadmiernym rozszerzeniem pęcherza moczowego.

Leczenie hipowolemii: uzupełnienie objętości płynów. Leczenie hipokaliemii: uzupełnienie potasu. Leczenie zapaści krążeniowej: pozycja wstrząsowa, w razie konieczności terapia wstrząsowa.

Działania ratunkowe w przypadku wstrząsu anafilaktycznego Przy pierwszych objawach (np. reakcje skórne, takie jak pokrzywka lub zaczerwienienie, niepokój, ból głowy, pocenie się, nudności, sinica):

• Przerwać wstrzyknięcie lub infuzję, utrzymać dostęp żylny.
• Oprócz standardowych procedur ratunkowych, pozycja Trendelenburga, utrzymanie drożności dróg oddechowych, podawanie tlenu.
• W razie konieczności należy wdrożyć inne środki, w tym środki intensywnej opieki medycznej (podawanie epinefryny, uzupełnianie objętości płynów, glikokortykosteroidów itp.)

5.1 Farmakodynamika

Grupa farmakoterapeutyczna: leki moczopędne pętlowe, sulfonamidy, proste, kod ATC: C03CA01

Furosemid jest silnym, krótko- i szybko działającym diuretykiem pętlowym. Blokując nośnik jonów Na+/2Cl-/K+, hamuje wchłanianie zwrotne tych jonów we wstępującej części pętli Henlego. Frakcja wydalanego sodu może wzrosnąć do 35% filtracji kłębuszkowej sodu. W wyniku zwiększonego wydalania sodu dochodzi do zwiększonego wydalania moczu i wzrostu wydzielania K+ w kanalikach dystalnych jako wtórnego efektu osmotycznego wiązania wody Zwiększa się również eliminacja jonów Ca2+ i Mg2+. Oprócz utraty wyżej wymienionych elektrolitów może wystąpić zmniejszone wydalanie kwasu moczowego i zaburzenia równowagi kwasowo-zasadowej prowadzące do zasadowicy metabolicznej.

Furosemid przerywa cewkowo-kłębuszkowy mechanizm sprzężenia zwrotnego w plamce gęstej, a zatem nie występuje osłabienie działania saluretycznego. Furosemid prowadzi do zależnej od dawki stymulacji układu renina-angiotensyna-aldosteron.

W niewydolności serca furosemid prowadzi do ostrego zmniejszenia obciążenia wstępnego serca z powodu rozszerzenia żylnych naczyń pojemnościowych. Ten wczesny efekt naczyniowy wydaje się być wywierany przez prostaglandyny i jest zależny od odpowiedniej czynności nerek z aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron i nienaruszoną syntezą prostaglandyn. Hipotensyjne działanie furosemidu jest wynikiem zwiększonego wydalania chlorku sodu i zmniejszonej reakcji mięśni gładkich naczyń krwionośnych na bodźce zwężające naczynia krwionośne, a także zmniejszenia objętości krwi.

5.2 Farmakokinetyka

Wchłanianie Po dożylnym podaniu furosemidu początku działania można spodziewać się w ciągu 2 do 15 minut.

Dystrybucja Wiązanie furosemidu z białkami osocza wynosi około 95%; w przypadku zaburzeń czynności nerek może być ono zmniejszone nawet o 10%. Względna objętość dystrybucji wynosi 0,2 l/kg masy ciała (u noworodków 0,8 l/kg masy ciała).

Metabolizm i eliminacja Furosemid podlega metabolizmowi wątrobowemu tylko w niewielkim stopniu (około 10%) i jest wydalany głównie w postaci niezmienionej. Eliminacja odbywa się przez nerki (dwie trzecie) oraz żółć i kał (jedna trzecia).

U pacjentów z prawidłową czynnością nerek okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 1 godziny; w przypadku schyłkowej niewydolności nerek może być wydłużony nawet do 24 godzin.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Ostra toksyczność doustna była niska u wszystkich badanych gatunków. Badania toksyczności przewlekłej na szczurach i psach doprowadziły do zmian w nerkach (w tym zwłóknienia i zwapnienia nerek).

Testy toksykologii genetycznej in vitro i in vivo nie wykazały klinicznie istotnych dowodów na działanie genotoksyczne furosemidu.

Długoterminowe badania na szczurach i myszach nie wykazały żadnego potencjału nowotworowego.

W badaniach toksyczności reprodukcyjnej po podaniu wysokich dawek u płodów szczurów występowała zmniejszona liczba zróżnicowanych kłębuszków nerkowych oraz anomalie szkieletowe łopatki, kości ramieniowej i żeber (z powodu hipokaliemii), a także wodonercze u płodów myszy i królików.

6.1 Substancje pomocnicze

Sodu chlorek Sodu wodorotlenek (do ustalenia pH) Woda do wstrzykiwań

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Roztworów do wstrzykiwań wykazujących odczyn kwaśny lub lekko kwaśny i znaczną pojemność buforową w zakresie kwasowości nie należy mieszać z roztworem do wstrzykiwań/do infuzji Furosemid Laboratórios Basi 10 mg/mL. W przypadku tych mieszanin wartość pH zostaje przesunięta do zakresu kwasowego, a słabo rozpuszczalny furosemid wytrąca się w postaci krystalicznego osadu.

Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6.

6.3 Okres ważności

5 lat

Po pierwszym otwarciu: Podczas stosowania produkt leczniczy wykazał stabilność fizyczną i chemiczną przez 24 godziny w temperaturze pokojowej. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt leczniczy należy zużyć natychmiast. W przeciwnym razie użytkownik ponosi odpowiedzialność za okres przydatności do podania i warunki przed użyciem.

Okres ważności po rozcieńczeniu: Wykazano stabilność chemiczną i fizyczną przez 24 godziny w temperaturze 25°C. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast. Jeśli nie zostanie natychmiast zużyty, za czas i warunki przechowywania w trakcie użytkowania odpowiada użytkownik.

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed światłem. Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Ampułka z oranżowego szkła typu I, z punktem OPC, zawierająca 2 mL roztworu do wstrzykiwań / do infuzji, w tekturowym pudełku.

Wielkość opakowań: 50 ampułek

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Tylko do jednorazowego użytku.

Produkt leczniczy należy zużyć natychmiast po otwarciu ampułki. Pozostałą zawartość po użyciu należy wyrzucić.

Produkt leczniczy należy obejrzeć przed użyciem. Produktu leczniczego nie należy stosować, jeśli widoczne są oznaki zepsucia (np. cząstki lub przebarwienia).

Można rozcieńczać z:

• chlorkiem sodu 9 mg/mL (0,9%) roztworu do wstrzykiwań,
• roztworem Ringera,
• płynem Ringera z mleczanami.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

7. Podmiot odpowiedzialny

Laboratórios Basi – Indústria Farmacêutica, S.A. Parque Industrial Manuel Lourenço Ferreira, Lote 15 3450-232 Mortágua, Portugalia Tel.: +351 231 920 250 Faks: +351 231 921 055 e-mail: [email protected]

8. Numer pozwolenia

Pozwolenie nr

9. Data wydania lub przedłużenia pozwolenia

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: