Kinzalmono

oᵇ

Kinzalmono 20 mg tabletki

dᵒ

Każda tabletka zawiera 20 mg telmisartanu.

e Kinzalmono 40 mg tabletki ⁱ

Każda tabletka zawiera 40 mg telmisartanu. eⁿ z c Kinzalmono 80 mg tabletki z

Każda tabletka zawiera 80 mg telmisartanu.

uˢ

Substancje pomocnicze o znanym działaniu

ᵖ Każda 20 mg tabletka zawiera 84 mg sorbitolu (E420).

dᵒ

Każda 40 mg tabletka zawiera 169 mg sorbitolu (E420).

nᵃ

a Każda 80 mg tabletka zawiera 337 mg sorbitolu (E420).

ⁱ

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1. eⁿ l

wᵒ

ᶻ pᵒ

Tabletka

o Kinzalmono 20 mg tabletki

ᵍ Białe okrągłe tabletki o średnicy 2,5 mm z wytłoczonym kodem „50H” po jednej stronie i logo firmy nᵉ

po drugiej stronie.

aż

Kinzalmono 40 mg tabletki w

Białe podłużne tabletki o długości 3,8 mm z wytłoczonym kodem „51H” po jednej stronie.

z e Kinzalmono 80 mg table otbkiługości

Białe podłużne tabletkyi d 4,6 mm z wytłoczonym kodem „52H” po jednej stronie.

z c i

zᵢₐ

c

l t tętnicze

Naduciśᵏniesnaime oistnego nadciśnienia tętniczego u dorosłych.

Leczenie

Zoaᵈpobieganie chorobom sercowo-naczyniowym

r Zmniejszenie częstości zachorowań z przyczyn sercowo-naczyniowych u osób dorosłych z:

P

• jawną chorobą miażdżycową (choroba niedokrwienna serca, udar mózgu lub choroba tętnic obwodowych w wywiadzie) lub
• cukrzycą typu 2 z udokumentowanymi powikłaniami narządowymi.

Dawkowanie

Leczenie pierwotnego nadciśnienia tętniczego

Zazwyczaj skuteczna dawka wynosi 40 mg jeden raz na dobę. U niektórych pacjentów poprawa może u nastąpić już po dziennej dawce 20 mg. W przypadku braku osiągnięcia docelowych wartości ciśnienioa ᵗ tętniczego krwi, dawka telmisartanu może być zwiększona maksymalnie do 80 mg jeden raz na dobę.

ʳ W przypadku, kiedy rozważane jest zwiększenie dawki, trzeba wziąć pod uwagę fakt, że maksymalne oᵇ działanie obniżające ciśnienie jest osiągane po 4 do 8 tygodni od rozpoczęcia leczenia (patrz punkt 5.1). Alternatywnie, telmisartan można zastosować w skojarzeniu z tiazydowymi lekami dᵒ moczopędnymi takimi jak hydrochlorotiazyd, który jak wykazano, posiada działanie addycyjne w stosunku do obniżającego ciśnienie tętnicze krwi działania telmisartanu. e i n Zapobieganie chorobom sercowo-naczyniowym mge

Zalecana dawka to 80 mg raz na dobę. Nie wiadomo, czy dawki mniejsze niż 80 z telmisartanu są c skuteczne w zmniejszeniu częstości zachorowań z przyczyn sercowo-naczyniozwych.

Zaleca się ścisłą kontrolę ciśnienia tętniczego krwi podczas rozpoczynania podawania telmisartanu uˢ

w celu zmniejszenia częstości zachorowań z przyczyn sercowo-naczyniowych oraz w razie p konieczności dostosowanie dawki leków obniżających ciśnienie tętnicze krwi.

dᵒ

Osoby w podeszłym wieku

Nie ma konieczności dostosowania dawkowania u osób w podeszłym wieku.

nᵃ

a Zaburzenia czynności nerek

i Dostępne jest ograniczone doświadczenie u pacjentów z cinężką niewydolnością nerek lub wymagających hemodializy. U tych pacjentów zaleca sięe podawanie mniejszej dawki początkowej, wynoszącej 20 mg (patrz punkt 4.4). Dostosowanie daowˡkowania nie jest konieczne u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynwności nerek. Telmisartan nie jest usuwany z krwi przez hemofiltrację i nie podlega dializie. z pᵒ

Zaburzenia czynności wątroby

Produkt leczniczy Kinzalmono jest przeciwowskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności g wątroby (patrz punkt 4.3).

e U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby, dawkowanie nie n powinno przekraczać 40 mg jeden raz na dobę (patrz punkt 4.4).

aż

Dzieci i młodzież w

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Kinzalmono u dzieci z i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

Aktualne dane przedstawbioᵉⁿᵒ w punkcie 5.1 oraz 5.2, ale brak zaleceń dotyczących dawkowania.

y Sposób podawania znależy

c Tabletki telmisartanu połknąć w całości raz na dobę, popijając płynem. Produkt leczniczy można przyjmownaⁱć niezależnie od posiłków.

z c Środki ostroeżności, które należy podjąć przed użyciem lub podaniem produktu leczniczego.

l Telmisartan należy przechowywać w szczelnie zamkniętym blistrze ze względu na właściwości

6.t6).

higroskopijne tabletek. Tabletki należy wyjmować z blistra bezpośrednio przed podaniem (patrz uᵏ

ᵖᵘdⁿᵏᵗ

4o.3 Przeciwwskazania

Pʳ

• Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1
• Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6)
• Zaburzenia odpływu żółci
• Ciężkie zaburzenia czynności wątroby

Jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Kinzalmono z produktami zawierającymi aliskiren jest przeciwwskazane u pacjentów z cukrzycą lub zaburzeniami czynności nerek (współczynnik filtracji kłębuszkowej, GFR < 60 ml/min/1,73 m²) (patrz punkty 4.5 i 5.1).

oᵇ Nie należy rozpoczynać leczenia blokerami receptora angiotensyny II w okresie ciąży. O ile kontynuacja leczenia za pomocą blokera receptora angiotensyny II nie jest niezbędna, u m paajcąjentek dᵒ planujących ciążę należy zastosować alternatywne metody leczenia nadciśnienia, które ustalony profil bezpieczeństwa stosowania w ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie blokerami receeptora i angiotensyny II należy natychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć alternatywne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6). eⁿ z c Zaburzenia czynności wątroby z

Nie wolno podawać produktu leczniczego Kinzalmono pacjentom z zastojem żółci, zaburzeniami uˢ

odpływu żółci lub z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 4.3), ponieważ telmisartan p jest wydalany głównie z żółcią. U tych pacjentów można spodziewać się klirensu zmniejszenia wątrobowego telmisartanu. Produkt leczniczy Kinzalmono może być stosowany u pacjentów dᵒ

z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby jedynie z zachowaniem ostrożności. nᵃ

Nadciśnienie naczyniowo-nerkowe

a Stwierdzono zwiększone ryzyko wystąpienia ciężkiego niedociśnienia tętniczego i niewydolności i nerek podczas leczenia produktami leczniczymi wpływającymi na układ renina-angiotensyna-aldosteron pacjentów z obustronnym zwężeniem tętnic neerⁿkowych lub ze zwężeniem tętnicy nerkowej l w przypadku jednej czynnej nerki.

wᵒ

Zaburzenia czynności nerek i przeszczep nerki z

W przypadku stosowania produktu leczniczego Kinzalmono u pacjentów z zaburzeniami czynności pᵒ

nerek zaleca się okresowe kontrolowanie stężenia potasu i kreatyniny w surowicy. Brak jest doświadczenia dotyczącego podawania prooduktu leczniczego Kinzalmono pacjentom po niedawno przez przeprowadzonym przeszczepie nerki.

eᵍ

Telmisartan nie jest usuwany z krwi hemofiltrację i nie podlega dializie.

n ż Pacjenci ze zmniejszoną objętościaą wewnątrznaczyniową i (lub) zmniejszonym stężeniem sodu

Objawowe niedociśnienie tętnicwze, szczególnie po pierwszej dawce produktu leczniczego

Kinzalmono, może wystąpić u pacjentów ze zmniejszoną objętością wewnątrznaczyniową i (lub) z zmniejszonym stężeniem soedu, np. w wyniku intensywnego leczenia moczopędnego, ograniczenia spożycia soli, biegunki lubb wymiotów. Zaburzenia te powinny zostać wyrównane przed podaniem produktu leczniczego Kyinzalmono. Niedobory płynów i (lub) sodu powinny zostać wyrównane przed podaniem produktu lzeczniczego Kinzalmono.

c i Podwójna blokandaₘ u,k RłaAdAu S re)nina-angiotensyna-aldosteron (RAA) (ang. Renin-Angiotensin-

z,

Aldosterone syste

c Istnieją doweody iż jednoczesne stosowanie inhibitorów konwertazy angiotensyny (ang. Angiotensin l Converting Enzyme, ACE), antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu zwiększa ryzyko t niedociśnienia tętniczego, hiperkaliemii oraz zaburzeń czynności nerek (w tym ostrej niewydolności k W związku z tym nie zaleca się podwójnego blokowania układu RAA poprzez jednoczesne nsteodrseoᵘkw).anie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu (patrz punkty 4.5 io5ś.l1i).

Je zastosowanie podwójnej blokady układu RAA uważa się za absolutnie konieczne, powinno być

Pʳ

prowadzone wyłącznie pod nadzorem specjalisty, a czynność nerek, stężenie elektrolitów oraz ciśnienie tętnicze krwi powinny być często i ściśle monitorowane.

U pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy stosować jednocześnie inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Inne stany związane z pobudzeniem układu renina-angiotensyna-aldosteron

U pacjentów, u których napięcie naczyniowe i czynność nerek zależą głównie od aktywności układu renina-angiotensyna-aldosteron (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca lub z chorobami nerek, w tym ze zwężeniem tętnicy nerkowej), leczenie produktami leczniczymi, takimi jak telmisartan, wpływającymi na ten układ było związane z gwałtownym obniżeniem ciśnienia u tętniczego krwi, hiperazotemią, oligurią oraz rzadko z ostrą niewydolnością nerek (patrz punkt 4.8). oᵗ r Pierwotny aldosteronizm

oᵇ Pacjenci z pierwotnym aldosteronizmem przeważnie nie odpowiadają na leczenie przeciwnadciśnieniowymi produktami leczniczymi działającymi poprzez hamowanie układu reninadᵒ angiotensyna. Tak więc stosowanie telmisartanu nie jest zalecane.

e i Zwężenie zastawki aortalnej i dwudzielnej, przerostowa kardiomiopatia zawężająca n

Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia krwionośne, wsekabzane jest zachowanie szczególnej ostrożności u pacjentów ze zwężeniem zastawki aortalnejz lu dwudzielnej, c lub przerostową kardiomiopatią zawężającą. z

Pacjenci z cukrzycą leczeni insuliną lub doustnymi lekami przeciwcukrzycuowˢymi

glukozy

U tych pacjentów podczas leczenia telmisartanem może wystąpić hipoglikemia. Dlatego u tych oᵖ

pacjentów należy rozważyć odpowiednie monitorowanie stężenia we krwi; jeśli jest to d wskazane, konieczne może być również dostosowanie dawki insuliny lub leków przeciwcukrzycowych.

nᵃ

Hiperkaliemia a i Stosowanie produktów leczniczych oddziaływujących na układ renina-angiotensyna-aldosteron może powodować hiperkaliemię. eⁿ

U osób w podeszłym wieku, u pacjentów z niewydolnoośˡcią nerek, u pacjentów z cukrzycą, u pacjentów leczonych równocześnie innymi produkwtami leczniczymi, które mogą zwiększać stężenie potasu, i (lub) u pacjentów ze współistniejącymi szchorzeniami, hiperkaliemia może prowadzić do zgonu.

pᵒ

Przed rozważeniem jednoczesnego stosowaonia produktów leczniczych działających na układ renina-angiotensyna-aldosteron należy ocenić stosunek korzyści do ryzyka.

eᵍ

Do głównych czynników ryzyka wystąpienia hiperkaliemii, które należy uwzględnić, należą:

n

• Cukrzyca, zaburzenia czynności nerek, wiek (> 70 lat)
• Jednoczesne stosowanie jedaneżgo lub więcej produktów leczniczych oddziaływujących na układ renina-angiotensyna-aldowsteron, i (lub) suplementów potasu. Produkty lecznicze lub grupy terapeutyczne produktów leczniczych, które mogą wywołać hiperkaliemię, to substytuty soli z zawierające potas, leeki moczopędne oszczędzające potas, inhibitory ACE, blokery receptora angiotensyny II, nibesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, w tym selektywne inhibitory COX-2), heparyna, leki immunosupresyjne (cyklosporyna lub takrolimus) i trimetoprim.

y

• Stany współistzniejące, w szczególności odwodnienie, ostra niewyrównana niewydolność serca, kw parsziecbai megeutacbhoolrióczbna, pogorszenie czynności nerek, nagłe pogorszenie czynności nerek (np.

i rwozpadzien c zakaźnych), rozpad komórek (np. w ostrym niedokrwieniu kończyn, z mięśni poprzecznie prążkowanych, rozległym urazie).

eᶜ

Zaleca sięl szczegółowe monitorowanie stężenia potasu w surowicy u pacjentów z grupy ryzyka (patrz punkt 4.t5).

uᵏ

Różnice etniczne

Zo oᵈbserwacji wynika, że inhibitory konwertazy angiotensyny, telmisartan oraz inne leki z grupy blokerów receptora angiotensyny II wykazują mniejszą skuteczność w obniżaniu nadciśnienia

Pʳ

tętniczego u osób rasy czarnej w porównaniu do osób rasy innej niż czarna. Jest to prawdopodobnie związane z większą częstością występowania zmniejszonego stężenia reniny w populacji pacjentów rasy czarnej z nadciśnieniem tętniczym.

Choroba niedokrwienna serca

Tak jak w przypadku pozostałych leków przeciwnadciśnieniowych, nadmierne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi u pacjentów z kardiomiopatią niedokrwienną lub chorobą niedokrwienną układu sercowo-naczyniowego może powodować wystąpienie zawału serca lub udaru.

u Obrzęk naczynioruchowy jelit oᵗ U pacjentów leczonych blokerami receptora angiotensyny II notowano występowanie obrzęku bʳ naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.8). U tych pacjentów występowały ból brzucha, nudności, o wymioty i biegunka. Objawy ustąpiły po przerwaniu leczenia blokerami receptora angiotensyny II.

Jeśli u pacjenta zostanie rozpoznany obrzęk naczynioruchowy jelit, należy przerwać ob sjtaowsoówwa.nie dᵒ telmisartanu i rozpocząć odpowiednią obserwację do czasu całkowitego ustąpienia e i Sorbitol n

Kinzalmono 20 mg tabletki eabletce.

Produkt leczniczy Kinzalmono 20 mg tabletki zawiera 84,32 mg sorbitolu w każdzej t c z Kinzalmono 40 mg tabletki skażdej

Produkt leczniczy Kinzalmono 40 mg tabletki zawiera 168,64 mg sorbitolu w tabletce.

pᵘ

Kinzalmono 80 mg tabletki

dᵒ

Produkt leczniczy Kinzalmono 80 mg tabletki zawiera 337,28 mg sorbitolu w każdej tabletce.

Pacjenci z dziedziczną nietolerancją fruktozy nie mogą przyjmować tego produktu leczniczego.

nᵃ

a Sód

i Każda tabletka zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu nan tabletkę, to oznacza, że produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”. e l o 4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymwi i inne rodzaje interakcji z Digoksyna

pᵒ

Zaobserwowano wzrost mediany maksymalnego stężenia digoksyny w osoczu (49%) i stężenia minimalnego (20%), gdy podawano l teeclzmeinsiaoarttaenlm jeisdanrotacnzeemśnie z digoksyną. Podczas rozpoczynania, g dostosowywania dawki i kończenia należy monitorować stężenie digoksyny w celu utrzymania stężenia w zakresie terapeutycznym.

nᵉ

Tak jak w przypadku innych produakżtów leczniczych działających na układ renina-angiotensyna-aldosteron, telmisartan może wywwoływać hiperkaliemię (patrz punkt 4.4). Ryzyko to może się zwiększać w przypadku leczenia skojarzonego z innymi produktami leczniczymi, które również mogą z wywoływać hiperkaliemię (substytuty soli zawierające potas, leki moczopędne oszczędzające potas, inhibitory ACE, blokery rbecᵉeptora angiotensyny II, niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ, w tym selektywne inhibitory y COX-2), heparyna, leki immunosupresyjne (cyklosporyna lub takrolimus) oraz trimetoprim). z c i Wystąpienie hipnerkaliemii jest uzależnione od obecności czynników ryzyka. Zagrożenie zwiększa się zₑ

w przypadku skojarzonego leczenia wyżej wymienionymi produktami leczniczymi. Ryzyko jest c szczególniee duż w przypadku skojarzonego leczenia z diuretykami oszczędzającymi potas l i substytutami soli zawierającymi potas. Przykładowo, jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE t lub produktami leczniczymi z grupy NLPZ jest mniej ryzykowne, jeśli zachowane są ściśle środki uᵏ

ostrożności.

Joedᵈnoczesne stosowanie nie jest zalecane.

r P

Leki moczopędne oszczędzające potas lub suplementy potasu

Blokery receptora angiotensyny II, tacy jak telmisartan, łagodzą utratę potasu wywołaną przez leki moczopędne. Diuretyki oszczędzające potas, np. spironolakton, eplerenon, triamteren lub amiloryd, suplementy potasu lub substytuty soli zawierające potas, mogą powodować znaczące zwiększenie stężenia potasu w surowicy. Jeżeli ich równoczesne stosowanie jest wskazane ze względu na stwierdzoną hipokaliemię, należy je stosować ostrożnie i często monitorować stężenie potasu w surowicy.

Lit

Przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy i jego toksyczności było obserwowane u w przypadku jednoczesnego podawania litu z inhibitorami enzymu konwertującego angiotensynę oraoz ᵗ z blokerami receptora angiotensyny II, w tym telmisartanem. Jeżeli jednoczesne zastosowanie okaże

ʳ się konieczne, należy uważnie monitorować stężenie litu w surowicy.

oᵇ

Jednoczesne stosowanie wymaga zachowania ostrożności.

dᵒ Niesteroidowe leki przeciwzapalne e

Produkty lecznicze z grupy NLPZ (tj. kwas acetylosalicylowy w dawkach o działaniu ⁱ przeciwzapalnym, inhibitory COX-2 i nieselektywne NLPZ) mogą zmniejszać przeeciⁿwnadciśnieniowe działanie blokerów receptora angiotensyny II. U niektórych pacjentów z zaburzonzą czynnością nerek c (np. pacjenci odwodnieni lub pacjenci w podeszłym wieku z zaburzoną czynnozścią nerek) jednoczesne podanie blokerów receptora angiotensyny II i środków hamujących cyklooksygenazę może uˢ

powodować dalsze zaburzenia czynności nerek, w tym możliwą ostrą niewydolność nerek, która jest zwykle stanem odwracalnym. Dlatego takie skojarzenie leków powinno być podawane z zachowaniem ᵖ ostrożności, szczególnie u osób w podeszłym wieku. Pacjenci powinni być odpowiednio nawodnieni, dᵒ

należy również rozważyć konieczność monitorowania czynności nerek po rozpoczęciu terapii towarzyszącej, a później okresowo.

nᵃ

a W jednym badaniu skojarzone podawanie telmisartanu i ramiprylu prowadziło do 2,5–krotnego zwiększenia wartości AUC₀₋₂₄ i Cₘₐₓ ramiprylu i ramirylatu. ⁱ Znaczenie kliniczne tych zmian nie jest wiadome. eⁿ l

Leki moczopędne (diuretyki tiazydowe lub diuretykwi pᵒętlowe)

Wcześniejsze leczenie dużymi dawkami leków moczopędnych, takich jak furosemid (diuretyk

ᶻ pętlowy) i hydrochlorotiazyd (diuretyk tiazydowy) może wywołać zmniejszenie objętości krwi pᵒ

i powodować ryzyko wystąpienia niedociśnienia tętniczego w momencie rozpoczęcia terapii telmisartanem.

gᵒ

Jednoczesne stosowanie, może być rozważone.

nᵉ

ż Inne leki przeciwnadciśnie tęntinoiwczeegao

Efekt obniżania ciśnienia w krwi przez telmisartan może zostać nasilony przez jednoczesne stosowanie innych przeciwnadciśnieniowych produktów leczniczych.

z

Dane badania klinicznegob wᵉykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) w wyniku jednyoczesnego zastosowania inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub azliskirenu jest związana z większą częstością występowania zdarzeń c niepożądanych, takich jak niedociśnienie tętnicze, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek i (w tym ostra nienwydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem leku z grupy antagonistów układu z RAA w monoterapii (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.1).

c e lać

Można oczekiwać, że ze względu na farmakologiczne właściwości następujące produkty lecznicze t nasil działanie hipotensyjne wszystkich leków przeciwnadciśnieniowych, w tym telmisartanu: moguą ᵏ Ponadto niedociśnienie ortostatyczne może być spotęgowane przez alkohol, bbaakrbloitfuerna,naym, liefoksit nyanrak.otyczne bądź leki przeciwdepresyjne.

oᵈ

Kortykosteroidy (podawane ogólnoustrojowo)

Pʳ

Zmniejszenie działania przeciwnadciśnieniowego.

Ciąża

u Nie zaleca się stosowania blokerów receptora angiotensyny II podczas pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie blokerów receptora angiotensyny II jest przeciwwskazane podczas oᵗ drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).

ʳ oᵇ Brak odpowiednich danych dotyczących stosowania produktu leczniczego Kinzalmono u kobiet w okresie ciąży. Badania na zwierzętach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję (patrz punkt 5.3). dᵒ

e Dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka działania teratogennego w przypadku narażenia na inhibitory ACE podczas pierwszego trymestru ciąży nie są jednoznaczne; nie można jedⁱ nak eⁿ

wykluczyć niewielkiego zwiększenia ryzyka. Pomimo braku danych z kontrolowanych badań z epidemiologicznych dotyczących ryzyka związanego z blokerami receptora angicotensyny II, z tą grupą leków mogą wiązać się podobne zagrożenia. O ile kontynuację leczenia za pomzocą blokera receptora angiotensyny II nie uważa się za niezbędną, u pacjentek planujących ciążę należy zastosować inne leki uˢ

przeciwnadciśnieniowe, o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w okresie ciąży. Po stwierdzeniu ciąży leczenie blokerami receptora angiotensyny II należy nᵖatychmiast przerwać i w razie potrzeby rozpocząć alternatywne leczenie. dᵒ ci

Narażenie na działanie blokerów receptora angiotensyny II podcnzaᵃs drugiego i trzeciego trymestru ciąży powoduje działanie toksyczne dla płodu (pogorszenie czynnoś nerek, małowodzie, opóźnienie a kostnienia czaszki) i noworodka (niewydolność nerek, niedoiciśnienie tętnicze, hiperkaliemia) (patrz także punkt 5.3). Jeżeli do narażenia na działanie blokerów receptora angiotensyny II doszło od eⁿ

drugiego trymestru ciąży, zaleca się badanie ultrasonograᵣfₐiczne nerek i czaszki.

oˡ

Noworodki, których matki przyjmowały blokery recepto angiotensyny II, należy ściśle obserwować w za względu na możliwość wystąpienia niedociśnienia tętniczego (patrz punkty 4.3 i 4.4).

z

Karmienie piersią pᵒ

Z powodu braku informacji dotyczących stosowania produktu leczniczego Kinzalmono podczas karmienia piersią, nie jest on zalecany do stosowania w tym okresie. Podczas karmienia piersią, gᵒ

w szczególności noworodków i dzieci urodzonych przedwcześnie, zaleca się stosowanie innych produktów leczniczych posiadającychn leᵉpiej ustalony profil bezpieczeństwa stosowania.

aż

Płodność

w W badaniach przedklinicznych nie obserwowano wpływu produktu leczniczego Kinzalmono na płodność u mężczyzn i kobiezt.

zdolnośće

Działanzia

c 4.8 e niepożądane

l

Podsukmᵗowanie profilu bezpieczeństwa stosowania

u działania niepożądane produktu leczniczego obejmują reakcje anafilaktyczne i obrzęk

Ciężkie

naczynioruchowy, które mogą występować rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), oraz ostrą niewydolność o neᵈrek.

Pʳ

W badaniach kontrolowanych placebo ogólna częstość występowania działań niepożądanych po telmisartanie była zazwyczaj podobna jak po placebo (41,4% v. 43,9%) u pacjentów leczonych z powodu nadciśnienia tętniczego. Częstość występowania działań niepożądanych nie miała związku z dawką, nie wykazała korelacji z płcią, wiekiem czy rasą pacjentów. Profil bezpieczeństwa stosowania telmisartanu u pacjentów leczonych w celu zmniejszenia częstości zachorowań z przyczyn sercowo-naczyniowych był zgodny z profilem bezpieczeństwa stosowania obserwowanym u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym.

Wymienione poniżej działania niepożądane opisywano w kontrolowanych badaniach klinicznych przeprowadzonych z udziałem pacjentów leczonych z powodu nadciśnienia tętniczego oraz zgłaszano u w raportach po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu. Lista obejmuje również poważne oᵗ działania niepożądane i działania niepożądane prowadzące do zaprzestania stosowania leku zgłocsiząogrnue w trzech długoterminowych badaniach klinicznych z udziałem 21 642 pacjentów leczonych o telmisartanem w celu zmniejszenia częstości zachorowań z przyczyn sercowo-naczyniowych w ᵇ sześciu lat.

dᵒ Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych e i Działania niepożądane zostały przedstawione zgodnie z częstością występowania, z zastosowaniem następującej klasyfikacji: eⁿ bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do <z 1/100), rzadko c (≥ 1/10 000 do < 1/1 000), bardzo rzadko (< 1/10 000). z sᵢₑ

W każdej grupie częstości działania niepożądane zostały przedstawione zgodn z malejącym pᵘ

nasileniem.

dᵒ

Zakażenia i zarażenia pasożytnicze

Niezbyt często:	Zakażenie dróg moczowych, zapalenie pęcherza moczowego; nᵃ zakażenie górnych dróg oddechowych, w tym zapalenie gardła i zapalenie zatok a i
Rzadko:	Posocznica, w tym zakończona zgonem¹ eⁿ
Zaburzenia krwi i układu chłonnego oˡ
Niezbyt często:	Niedokrwistość w
Rzadko:	Eozynofilia, małzpłytkowośćo
Zaburzenia układu immunologicznego pᵒ
Rzadko:	Reakcja aoafilaktyczna, nadwrażliwośćn g
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
	nᵉ
Niezbyt często:	Hiperkaliemia
Rzadko: w	Hiżoglikemia (u pacjentów z cukrzycą), hiponatremiaa p
Zaburzenia psychiczne
z
Niezbyt często:	Bezsenność, depresja
Rzadko: bᵉ	Niepokój
Zaburzenia układu nery owegow z
Niezbyt częsco:t	Omdlenie
Rzadko: nⁱ z	Senność
Zaburzenia ocᵃk
e ᴿᶻᵃl ᵏᵒ:ᵈ t	Zaburzenia widzenia
k ucha i błędnika
Niezbyt często: Zadurzeniabᵘ	Zawroty głowy
o Zaburzenia serca
Pʳ Niezbyt często:	Bradykardia
Rzadko:	Tachykardia
Zaburzenia naczyniowe
Niezbyt często:	Niedociśnienie tętnicze², niedociśnienie ortostatyczne
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często:	Duszność, kaszel
Bardzo rzadko:	Śródmiąższowa choroba płuc⁴
Zaburzenia żołądka i jelit
Niezbyt często:	Ból brzucha, biegunka, niestrawność, wzdęcia, wymioty o
Rzadko:	Suchość błony śluzowej jamy ustnej, dyskomfort w jamie r brzusznej, zaburzenia smaku oᵇ
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Rzadko:	Nieprawidłowa czynność wątroby/zaburzenia wątroby³ dᵒ e
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej i
Niezbyt często:	Świąd, nadmierne pocenie się, wysypka eⁿ
Rzadko:	Obrzęk naczynioruchowy (w tym zakończony zgonem), wyprysk,z rumień, pokrzywka, wysypka polekowa, toksyczne uszkodzeniec z skóry s
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej pᵘ
Niezbyt często:	Ból pleców (np. rwa kulszowa),c kęuriczo moęśawy ól mięśni ś i g en ( ibjni, b d
Rzadko:	Ból stawów, ból kończyn, ból imitujące zapalenie ścięgien) nᵃ
Zaburzenia nerek i dróg moczowych a
Niezbyt często:	Zaburzenia czynności nerek (w tym ostre uszkodzenie nerek)i eⁿ

u t

Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania ⱼ,

	oˡ
Niezbyt często:	Ból w klatce piersiowe osłabienie w
Rzadko:	Objawy grypopodobne z o
Badania diagnostyczne	p
Niezbyt często:	Zwiększone stężenie kreatyniny w osoczu o
Rzadko: w	Zmniejszone stężenie hemoglobiny, zwiększone stężenie kwasu eᵍ we krwi, zwiększona aktywność enzymów mątcnowwgoh, zwiększona aktywność fosfokinazy kreatynowej wewo rz bo e yco kr aʷⁱż

¹,²,³,⁴: szczegółowy opis, patrz podpunkt „Opis wybranych działań niepożądanych” z Opis wybranych działań niepożądanych

bᵉ

Posocznica

W badaniu PRoFESS y u c pyacjentów przyjmujących telmisartan zaobserwowano zwiększoną częstość z występowania posoczni w porównaniu do placebo. Zjawisko to może być przypadkowe lub c związane z aktualnie nieznanym mechanizmem (patrz również punkt 5.1).

nⁱ

z Niedociśniencie tętnicze

To działaniee niepożądane było zgłaszane jako częste u pacjentów z kontrolowanym ciśnieniem l tętniczym, którym poza standardowymi lekami podawano telmisartan w celu zmniejszenia ryzyka t chorób sercowo-naczyniowych.

wystuąpᵏienia

Nieprawidłowa czynność wątroby / zaburzenia czynności wątroby o okresie

Wᵈiększość przypadków nieprawidłowej czynności wątroby / zaburzeń czynności wątroby zgłoszonych Pʳw po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu wystąpiła u pacjentów z Japonii.

U Japończyków istnieje większe prawdopodobieństwo wystąpienia tych działań niepożądanych.

Śródmiąższowa choroba płuc

Po wprowadzeniu produktu leczniczego do obrotu zgłaszano przypadki śródmiąższowej choroby płuc pozostające w związku czasowym z przyjmowaniem telmisartanu. Nie ustalono jednak związku przyczynowego.

Obrzęk naczynioruchowy jelit

Po zastosowaniu blokerów receptora angiotensyny II notowano przypadki wystąpienia obrzęku naczynioruchowego jelit (patrz punkt 4.4). u oᵗ Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych r

ₐ Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań oᵇ niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowani produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszaćₐ dᵒ

wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszani wymienionego w załączniku V. e i

o Najważniejsze objawy przedawkowania telmisartanu to niedociśnienie ᵖ i tachykardia;

dtętnicze

opisywano również bradykardię, zawroty głowy, zwiększenie stężenia kreatyniny w surowicy oraz ostrą niewydolność nerek.

nᵃ

a Postępowanie

i

Telmisartan nie jest usuwany przez hemofiltrację i nie poedⁿlega dializie. Pacjenta należy dokładnie ca obserwować i zastosować leczenie objawowe i podtrzyomˡ ujące. Postępowanie zależy od czasu, jaki upłynął od przyjęcia preparatu i nasilenia objawów.w Zale się sprowokowanie wymiotów i (lub) płukanie żołądka. W leczeniu przedawkowania pozmocne może być zastosowanie węgla aktywowanego. Należy często kontrolować stężenie elektrolitów i kreatyniny w surowicy.

pᵒ

W przypadku wystąpienia niedociśnienia tętniczego pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach, szybko uzupełniając sole oraz objętość wewnątrznaczyniową.

gᵒ

nᵉ

5.1 Farmakodynamika

aż

z Grupa farmakoterapeutyczna: Blokery receptora angiotensyny II (ang. angiotensin II receptor blockers, ARB), produktyb pᵉroste; kod ATC: C09CA07.

y Mechanizm działaniaz

c i Telmisartan jestn czynnym po zastosowaniu doustnym, wybiórczym blokerem receptora zᵢₐ

angiotensyny II (typ AT₁). Dzięki wysokiemu powinowactwu telmisartan wypiera angiotensynę II z miejsc wieązᶜan z podtypem AT₁ receptora, który jest odpowiedzialny za poznany mechanizm l działania angiotensyny II. Telmisartan nie wykazuje nawet częściowego działania agonistycznego stosunku do receptora AT₁. Telmisartan selektywnie łączy się z receptorem AT₁. To połączenie jest kᵗ

ʷ u Telmisartan nie wykazuje powinowactwa do innych receptorów, w tym do receptora AT₂ dᵒłʳuᵃᶻgointrnwyacłhe,. mniej poznanych podtypów receptora AT. Funkcja tych receptorów nie jest znana; nie zonᵈadne są też skutki ich nadmiernego pobudzenia przez angiotensynę II, której stężenie zwiększa się po wpływem telmisartanu. Telmisartan zmniejsza stężenie aldosteronu. Telmisartan nie hamuje

Pʳ

aktywności reninowej osocza oraz nie blokuje kanałów jonowych. Telmisartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (kininazy II), enzymu odpowiedzialnego także za rozkład bradykininy. Tak więc nie należy się spodziewać nasilenia działań niepożądanych związanych z działaniem bradykininy.

U ludzi dawka 80 mg telmisartanu prawie całkowicie hamuje zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi wywołane przez angiotensynę II. To hamujące działanie utrzymuje się przez 24 godziny i można je stwierdzić w dalszym ciągu po 48 godzinach.

Skuteczność kliniczna i bezpieczeństwo stosowania u oᵗ Leczenie pierwotnego nadciśnienia tętniczego r

ₑ Po podaniu pierwszej dawki telmisartanu działanie przeciwnadciśnieniowe występuje stopniowo oᵇ w ciągu 3 godzin. Maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi jest osiągane zwykle po upływi 4 do 8 tygodni od rozpoczęcia leczenia i utrzymuje się podczas długotrwałego leczenia.

dᵒ Ambulatoryjne pomiary ciśnienia tętniczego krwi wykazały, że dzia płarneipear partzue,c oiwbenjamducijśąenci reónwionwieeż i utrzymuje się na stałym poziomie w okresie 24 godzin od przyjęcia n okres ostatnich 4 godzin przed przyjęciem następnej dawki preparatu. Potwierdzająe to wyniki badań kontrolowanych placebo, w których stosunek wartości minimalnego do maksymalznego obniżenia cₑⱼₑ

ciśnienia tętniczego krwi (trough to peak ratio) stale wynosił powyżej 80%, zarzówno po podaniu dawki 40 mg, jak i 80 mg telmisartanu. W przypadku ciśnienia skurczowegos istni wyraźna zależność czasu powrotu do wartości wyjściowych od dawki leku. W przypadku ciśnienia pᵘ

rozkurczowego dane są niespójne.

dᵒ

Telmisartan podany pacjentom z nadciśnieniem tętniczym obniża zarówno ciśnienie skurczowe, jak a i rozkurczowe krwi, nie wpływając na częstość akcji serca. Udział działania moczopędnego n i zwiększającego wydalanie sodu z moczem w działaniu hipotensyjnym produktu leczniczego nie aₒ

został dotychczas określony. Skuteczność przeciwnadciśnieniowa telmisartanu jest porównywalna i z innymi produktami leczniczymi przeciwnadciśnieniowymni (c wykazano w badaniach klinicznych, w których porównywano telmisartan z amlodypiną, atenoelolem, enalaprylem, hydrochlorotiazydem i lizynoprylem). oˡ w W przypadku nagłego przerwania leczenia telmisazrtanem ciśnienie tętnicze krwi powraca stopniowo, w ciągu kilku dni, do wartości sprzed rozpoczęcia leczenia, bez zjawiska odbicia.

pᵒ

W badaniach klinicznych bezpośrednio porównujących dwie metody leczenia niżgᵒ

przeciwnadciśnieniowego częstość występowania suchego kaszlu u pacjentów leczonych telmisartanem była znacząco mniejsza u pacjentów leczonych inhibitorami konwertazy nᵉ

angiotensyny.

aż

Zapobieganie chorobom sercowwo-naczyniowym

W badaniu ONTARGET (ONgoing Telmisartan Alone and in Combination with Ramipril Global z Endpoint Trial) porównano wpływ telmisartanu, ramiprylu i leczenia skojarzonego telmisartanem z ramiprylem na czę cshtoorśoćbb wąᵉystępowania zdarzeń sercowo-naczyniowych u 25 620 pacjentów w wieku 55 lat i starszych z y niedokrwienną serca, udarem mózgu, przemijającym napadem niedokrwiennym, chzorobą tętnic obwodowych lub cukrzycą typu 2 z powikłaniami narządowymi c (np. z retinopatią, przerostem lewej komory mięśnia sercowego, makro- lub mikroalbuminurią) i w wywiadzie. Jenststoow gorupa pacjentów z ryzykiem wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych.

zostalzi ₗₒ

₈c

Pacjenci e przydzieleni do jednej z następujących trzech badanych grup: telmisartan l 80 mg (n = 542), ramipryl 10 mg (n = 8 576), terapia skojarzona w postaci telmisartanu 80 mg t z ramiprylem 10 mg (n = 8 502), a następnie byli obserwowani przez średni okres 4,5 roku.

uᵏ

Tedlmisartan wykazał podobną skuteczność do ramiprylu w zmniejszaniu częstości występowania poiecrzwysnzioorwzyędcho,w zeagwoa złłożonego punktu końcowego, na który składał się zgon z przyczyn sercowo-na serca niezakończony zgonem, udar mózgu niezakończony zgonem lub

Pʳ

hospitalizacja z powodu zastoinowej niewydolności serca. Częstość występowania pierwszorzędowego punktu końcowego była porównywalna w grupie telmisartanu (16,7%) i ramiprylu (16,5%). Współczynnik ryzyka dla telmisartanu względem ramiprylu wyniósł 1,01 (97,5% CI 0,93-1,10, p (nie gorszy niż) = 0,0019 z marginesem 1,13). Wskaźnik śmiertelności z przyczyn ogólnych wyniósł 11,6% i 11,8% odpowiednio w grupie pacjentów otrzymujących telmisartan i ramipryl.

Telmisartan okazał się podobnie skuteczny jak ramipryl pod względem zapobiegania wcześniej ustalonemu drugorzędowemu punktowi końcowemu, składającemu się ze zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału serca niezakończonego zgonem, udaru mózgu niezakończonego zgonem [0,99 u (97,5% CI 0,90-1,08), p (nie gorszy niż) = 0,0004], będącego pierwszorzędowym punktem końcowymoᵗ referencyjnego badania HOPE (The Heart Outcomes Prevention Evaluation Study), w którym

ʳ porównywano działanie ramiprylu z placebo.

oᵇ

W badaniu TRANSCEND pacjenci nietolerujący inhibitorów ACE zostali przydzieleni losowo według dᵒ podobnych kryteriów włączenia co w badaniu ONTARGET do grupy stosującej telmisartan 80 mg (n = 2 954) lub placebo (n = 2 972), oba dodane do standardowej terapii. Średni okres obeserwacji wynosił 4 lata i 8 miesięcy. Nie wykazano istotnych statystycznie różnic częstości wystⁱępowania pierwszorzędowego punktu końcowego (zgon z przyczyn sercowo-naczyniowych, zeaⁿwał serca niezakończony zgonem, udar mózgu niezakończony zgonem lub hospitalizacja z pzowodu zastoinowej c niewydolności serca) [15,7% w grupie telmisartanu i 17,0% w grupie placebo zze współczynnikiem ryzyka 0,92 (95% CI 0,81-1,05, p = 0,22)]. Wykazano korzyści stosowania telmisartanu uˢ

w porównaniu z placebo pod względem wcześniej ustalonego drugorzędowego złożonego punktu końcowego, składającego się ze zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych, zawału serca

ᵖ niezakończonego zgonem, udaru mózgu niezakończonego zgonem [0,87 (95% CI 0,76-1,00, dᵒ

p = 0,048)]. Wykazano brak korzystnego wpływu terapii telmisartanem na częstość występowania zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych (współczynnik ryzyka 1,03, 95% CI 0,85-1,24).

nᵃ

a Kaszel i obrzęk naczynioruchowy występowały rzadziej u pacjentów leczonych telmisartanem niż u pacjentów leczonych ramiprylem, podczas gdy niedociśnieⁱnie tętnicze zgłaszane było częściej u osób otrzymujących telmisartan. eⁿ l

Stosowanie telmisartanu w skojarzeniu z ramiprylemw nᵒie powoduje uzyskania dodatkowych korzyści w porównaniu do stosowania ramiprylu lub telmisartanu w monoterapii. Śmiertelność z przyczyn

ᶻ sercowo-naczyniowych i śmiertelność ogólna były znacząco wyższe w przypadku stosowania leczenia pᵒ

skojarzonego. Ponadto w grupie otrzymującej leczenie skojarzone zaobserwowano znacząco częstsze występowanie hiperkaliemii, niewydolnoścoi nerek, niedociśnienia tętniczego i omdleń. Z tego powodu nie zaleca się jednoczesnego stosowania telmisartanu i ramiprylu w takiej grupie pacjentów.

ᵍ nᵉ

W badaniu PRoFESS (Prevention Rżegimen For Effectively avoiding Second Strokes) z udziałem pacjentów w wieku 50 lat i starszych, którzy ostatnio przebyli udar, odnotowano zwiększoną częstość występowania posocznicy w odwnieᵃsieniu do telmisartanu w porównaniu z placebo, 0,70% vs. 0,49% [ryzyko względne 1,43 (95% przedział ufności 1,00-2,06)]; częstość występowania posocznicy zakończonej zgonem była zwᶻiększona u pacjentów przyjmujących telmisartan (0,33%) w porównaniu do pacjentów przyjmującbycᵉh placebo (0,16%) [ryzyko względne 2,07 (95% przedział ufności 1,14-3,76)]. Zaobserwyowane zwiększenie częstości występowania posocznicy związane ze stosowaniem telmisazrtanu może być albo przypadkowe, albo spowodowane aktualnie nieznanym c mechanizmem.

nⁱ

z W dwóch dużych randomizowanych, kontrolowanych badaniach klinicznych ONTARGET (ang. ONgoing Teelᶜmistartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) i VA l NEPHRON-D (ang. The Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) oceniono jednoczesne zastosowanie inhibitora ACE z antagonistą receptora angiotensyny II.

ᵗ Badanᵏie ONTARGET było przeprowadzone z udziałem pacjentów z chorobami układu sercowo-naczᵘyniowego, chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi, uodᵈowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych. W celu uzyskania bardziej szczegółowych informacji patrz podpunkt „Zapobieganie chorobom sercowo-naczyniowym”.

Pʳ

Badanie VA NEPHRON-D było przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.

Badania te wykazały brak istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i (lub) wyniki w zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej, podczas gdy zaobserwowano zwiększone ryzyko hiperkaliemii, ostrego uszkodzenia nerek i (lub) niedociśnienia tętniczego, w porównaniu z monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych tych leków, przytoczone wyniki również mają znaczenie w przypadku innych inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.

Dlatego też u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie należy jednocześnie stosować inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II. u oᵗ Badanie ALTITUDE (ang. Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal bʳ Disease Endpoints) było zaprojektowane w celu zbadania korzyści z dodania aliskirenu do o standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek i (lub) z chorobą układu sercowo-naczyniowego.

dᵒ

Badanie zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych. Zgony sercowo-naczyniowe i udary mózgu występowały częściej w grupie otrzymująceej aliskiren i w odniesieniu do grupy placebo. W grupie otrzymującej aliskiren odnotowano również częstsze występowanie zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych (hipeerⁿkaliemia, niedociśnienie tętnicze i niewydolność nerek) względem grupy placebo. z c z Dzieci i młodzież s pᵘ

Nie określono bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu leczniczego Kinzalmono u dzieci i młodzieży w wieku poniżej 18 lat.

ocdenᵒiano

a Działanie obniżające ciśnienie tętnicze dwóch dawek telmisartanu u 76 pacjentów n z nadciśnieniem tętniczym i znaczną nadwagą, w wieku 6 do < 18 lat (masa ciała ≥ 20 kg i ≤ 120 kg, a średnia masa ciała 74,6 kg), po podaniu telmisartanu 1 mg/kg (n = 29 leczonych) lub 2 mg/kg i (n = 31 leczonych) przez trwający cztery tygodnie okres lenczenia. Do momentu włączenia nie diagnozowano obecności wtórnego nadciśnienia tętniczeego. W przypadku niektórych badanych l pacjentów zastosowano dawki większe niż dawki zaleocane w leczeniu nadciśnienia tętniczego u osób dorosłych, osiągając dawkę dobową porównywalnąw do dawki 160 mg, którą testowano u osób dorosłych. Po skorygowaniu o grupę wiekową średnia zmiana skurczowego ciśnienia tętniczego mog/ᶻkg, -9,7

w porównaniu ze stanem wyjściowym (pierwszorzędowy punkt końcowy) wynosiła -14,5 (1,7) mmHg p w grupie przyjmującej telmisartan w dawce 2 (1,7) mmHg w grupie przyjmującej telmisartan 1 mg/kg oraz -6,0 (2,4) mmHg wo grupie otrzymującej placebo. Skorygowana zmiana g rozkurczowego ciśnienia tętniczego w porównaniu ze stanem wyjściowym wynosiła odpowiednio -8,4 (1,5) mmHg, -4,5 (1,6) mmHg oraz -3,5 (2,1) mmHg. Zmiana zależała od dawki.

nᵉ

Uzyskane w tym badaniu dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania u pacjentów w wieku od 6 do

< 18 lat wydają się być zasadniczoa pżodobne do danych dotyczących osób dorosłych. Nie oceniono bezpieczeństwa stosowania długwotrwałej terapii telmisartanem u dzieci i młodzieży.

Obserwowanego w tej populacji zwiększenia liczby eozynofili nie stwierdzano w populacji dorosłych. nie

Jego istotność i znaczenie keliᶻniczne nie są znane.

Uzyskane dane p kolipnuiclazcnjei b pozwalają określić bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności telmisartanu w y dzieci i młodzieży.

z c 5.2 Właściwości farmakokinetyczne

i n z Wchłanianie

c eⱼ

l Telmisartan jest wchłaniany szybko, lecz w różnym stopniu. Średnia wartość biodostępności bezwzględne telmisartanu wynosi około 50%. Jeżeli telmisartan jest przyjmowany z pokarmem, to kᵗ

ᵢₑ pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC0-∞) wynosi zʷmd pnrᵘizeyjsbzlieżneineiu od 6% (dla dawki 40 mg) do 19% (dla dawki 160 mg). Przez 3 godziny od podania sotężen w osoczu jest podobne, niezależnie od tego, czy telmisartan był przyjęty na czczo czy z pokarmem.

Pʳ

Liniowość lub nieliniowość

Nie oczekuje się, by niewielkie zmniejszenie wartości AUC powodowało zmniejszenie skuteczności terapeutycznej. Brak liniowej zależności między dawkami a stężeniem w osoczu krwi. Cₘₐₓ i w mniejszym stopniu AUC zwiększają się nieproporcjonalnie po dawkach większych niż 40 mg. u oᵗ Dystrybucja

bʳ

o Telmisartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza (> 99,5%), szczególnie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia pozorna objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) dᵒ

wynosi około 500 l.

e i Metabolizm

eⁿ

Telmisartan jest metabolizowany w procesie sprzęgania do pochodnych glukuronizdowych związków c macierzystych, nieposiadających aktywności farmakologicznej. z s Eliminacja

pᵘ, ᶻ

Telmisartan charakteryzuje się dwuwykładniczą farmakokinetyką rozkładu okresem półtrwania dᵒ

w fazie końcowej eliminacji > 20 godz. Maksymalne stężenie w osoczu (Cₘₐₓ) oraz w mniejszym a stopniu pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększa się n nieproporcjonalnie do dawki. Nie wykazano, by telmisartan przyjmowany w zalecanej dawce ulegał a kumulacji mającej znaczenie kliniczne. Stężenia w osoczu były większe u kobiet niż u mężczyzn, i zjawisko to nie miało istotnego wpływu na skuteczność.

eⁿ

moczem

Po podaniu doustnym (i dożylnym) telmisartan jest praowˡie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Całkowite wydalanie z w wynosi < 1% podanej dawki. Całkowity klirens osoczowy (Clₜₒₜ) jest duży (około 1 000 mlz/min) w porównaniu z przepływem wątrobowym o krwi (około 1 500 ml/min).

p Dzieci i młodzież

wieku

gᵒ

Farmakokinetykę dwóch dawek telmisartanu, która stanowiła drugi cel badania, oceniono u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (n = 57) w od 6 do < 18 lat po przyjmowaniu telmisartanu 1 mg/kg nᵉ

lub 2 mg/kg przez trwający cztery tygₜodnie okres leczenia. Ocena farmakokinetyki obejmowała ustalenie stanu stacjonarnego telmaisżartanu u dzieci i młodzieży oraz zbadanie różnic związanych z wiekiem. Chociaż badanie byłwo zby małe, by umożliwić pełną ocenę farmakokinetyki u dzieci w wieku poniżej 12 lat, wyniki są zasadniczo zgodne z wynikami dotyczącymi dorosłych i potwierdzają nieliniowość tᶻelmisartanu, zwłaszcza w przypadku wartości Cₘₐₓ.

bᵉ

Płeć y

z c Obserwowano różnice w stężeniu leku w osoczu, przy czym u kobiet stężenie maksymalne (Cₘₐₓ) oraz pole powierzchnni pⁱod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) były odpowiednio około z 3- i 2-krotnie większe niż u mężczyzn.

c e l Osoby w podeszłym wieku

kᵗ

telmisartanu nie różni się u osób w podeszłym wieku i u osób w wieku poniżej

F⁶⁵ar lmaᵘta.kokinetyka

oᵈ

Zaburzenia czynności nerek

Pʳ

U pacjentów z łagodną do umiarkowanej oraz z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek obserwowano dwukrotne zwiększenie stężenia w osoczu. Natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych hemodializie obserwowano zmniejszone stężenia w osoczu. U pacjentów z niewydolnością nerek telmisartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza i nie może być usunięty poprzez hemodializę. Okres półtrwania w fazie eliminacji nie zmienia się u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Zaburzenia czynności wątroby

u Badania farmakokinetyczne u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wykazały zwiększenie oᵗ biodostępności bezwzględnej do prawie 100%. Okres półtrwania w fazie eliminacji nie ulega zmianie

ʳ u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby.

oᵇ

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

dᵒ W badaniach przedklinicznych dotyczących bezpieczeństwa stosowania ekspozycja po peodaniu dawek porównywalnych z dawkami z zakresu terapeutycznego powodowała zmniejszenie paraⁱmetrów czerwonokrwinkowych (erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu), zmiany w hemoedyⁿnamicznej czynności nerek (zwiększenie stężenia azotu mocznikowego i kreatyniny we krwiz), jak również c zwiększenie stężenia potasu w surowicy u zwierząt z prawidłowym ciśnieniemz tętniczym. U psów stwierdzono poszerzenie z zanikiem kanalików nerkowych. U szczurów i psów stwierdzono również uˢ

uszkodzenie błony śluzowej żołądka (nadżerki, owrzodzenia, zmiany zapalne). Tym, wynikającym z działania farmakologicznego działaniom niepożądanym, znanym z przedklinicznych badań zarówno

ᵖ inhibitorów konwertazy angiotensyny, jak i blokerów receptora angiotensyny II zapobiegano przez dᵒ

doustne uzupełnienie soli.

a n U obu gatunków zwierząt obserwowano zwiększenie aktywności reninowej osocza i przerost/rozrost a komórek przykłębuszkowych nerek. Nie wydaje się, aby powyższe zmiany, typowe dla inhibitorów i konwertazy angiotensyny i innych blokerów receptora angiotensyny II, miały znaczenie kliniczne.

eⁿ

l Nie zaobserwowano jednoznacznych dowodów na działanie teratogenne, jednak po zastosowaniu toksycznych dawek telmisartanu obserwowano wpływwᵒ na rozwój noworodka, np. mniejsza masa ciała lub opóźniony czas otwarcia oczu.

oᶻ

p W badaniach in vitro nie stwierdzono działania mutagennego oraz znaczącego efektu klastogennego.

W badaniach na myszach i szczurach nie stwierdzono działania rakotwórczego.

gᵒ

Nie zaobserwowano wpływu telmisartanu na płodność samców ani samic.

nᵉ

aż

6.1 Substancje pomocnicze

bᵉ

Powidon (K25) y

Meglumina z

c Sodu wodorotlenek

i Sorbitol (E420) nₐₙ

z Magnezu stearyni

c e l 6.2 Niezgodności farmaceutyczne

t ᴺⁱᵉ u doᵏtyczy.

d 6o.3 Okres ważności

Pʳ

Kinzalmono 20 mg tabletki

3 lata

Kinzalmono 40 mg i 80 mg tabletki

4 lata

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Brak specjalnych zaleceń dotyczących temperatury przechowywania produktu leczniczego. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu ochrony przed wilgocią. u t o 6.5 Rodzaj i zawartość opakowania r oᵇ Blistry Aluminium/Aluminium (PA/PA/A1/PVC/A1). Jeden blister zawiera 7 tabletek.

dᵒ Kinzalmono 20 mg tabletki

Wielkość opakowań: blister po 14, 28, 56 lub 98 tabletek. e i

Kinzalmono 40 mg i 80 mg tabletki eⁿ

Wielkość opakowań: blister po 14, 28, 56 lub 98 tabletek lub blister perforowany z podzielny na dawki c pojedyncze zawierające 28 × 1 tabletka. z s przygotowania

Nie wszystkie wielkości opakowań muszą znajdować się w obrocie.

pᵘ

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

nᵃ

Telmisartan należy przechowywać w szczelnym blistrze ze względu na higroskopijne właściwości a tabletek. Tabletki należy wyjmować z blistra bezpośrednio przed podaniem.

i lub

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego eⁿ jego odpady należy usunąć zgodnie l z lokalnymi przepisami.

wᵒ

7. Podmiot odpowiedzialny

gᵒ

Bayer AG

51368 Leverkusen

nᵉ

Niemcy ż

wᵃ

8. Numer pozwolenia

Kinzalmono 20 mg tabletbkⁱᵉ

EU/1/98/091/009 (14 tyabletek)

EU/1/98/091/010 (28zt taabblleetteekk))

c EU/1/98/091/011 (56

i EU/1/98/091/01n2 (98 tabletek)

c Kinzalmoneo ⁴⁰ᶻmg tabletki

l EU/1/98/091/001 (14 tabletek)

t EU/1/98/091/002 (28 tabletek)

uᵏ (56 tabletek)

EEUU//11//9988//009911//000034 (98 tabletek)

EoUᵈ/1/98/091/013 (28 × 1 tabletka)

Pʳ

Kinzalmono 80 mg tabletki

EU/1/98/091/005 (14 tabletek)

EU/1/98/091/006 (28 tabletek)

EU/1/98/091/007 (56 tabletek)

EU/1/98/091/008 (98 tabletek)

EU/1/98/091/014 (28 × 1 tabletka)

9. Data wydania lub przedłużenia pozwolenia

u t o Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 16 grudnia 1998 r Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 19 listopada 2008 oᵇ

10. Data zatwierdzenia lub aktualizacji tekstu

e i