Mevlyq
Roztwór do wstrzykiwań
Podmiot odpowiedzialny: Yes pharmaceutical development services gmbh
Mevlyq
Opakowania i refundacja
Opakowania są niedostępne dla tego produktu.
Charakterystyka Produktu Leczniczego
Każdy ml zawiera 0,5 mg erybuliny mezylanu w ilości odpowiadającej 0,44 mg erybuliny. Każda fiolka o pojemności 2 ml zawiera erybuliny mezylan w ilości odpowiadającej 0,88 mg erybuliny.
Substancja pomocnicza o znanym działaniu:
Każdy ml roztworu do wstrzykiwań zawiera 40 mg etanolu.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.
Roztwór do wstrzykiwań (płyn do wstrzykiwań). Przezroczysty, bezbarwny roztwór wodny o wartości pH 6,0-9,0.
Mevlyq jest wskazany do stosowania w terapii dorosłych pacjentów z rakiem piersi miejscowo zaawansowanym lub z przerzutami, z progresją choroby po zastosowaniu co najmniej jednego cyklu chemioterapii w leczeniu zaawansowanej postaci choroby (patrz punkt 5.1). Poprzednio stosowane leczenie powinno obejmować substancję z grupy antracyklin oraz taksanów w terapii adjuwantowej lub w leczeniu przerzutowej choroby nowotworowej, chyba że u pacjentów wystąpiły przeciwwskazania.
Mevlyq jest wskazany do stosowania w terapii dorosłych pacjentów z nieoperacyjnym tłuszczakomięsakiem, którzy otrzymali uprzednio terapię wykorzystującą antracyklinę (chyba że była przeciwwskazana) w leczeniu choroby zaawansowanej lub dającej przerzuty (patrz punkt 5.1).
Produkt Mevlyq powinien być przepisywany wyłącznie przez wykwalifikowanego lekarza z doświadczeniem w odpowiednim stosowaniu terapii przeciwnowotworowej. Powinien go podawać wyłącznie odpowiednio wykwalifikowany fachowy personel medyczny.
Dawkowanie
Zalecana dawka erybuliny w postaci gotowego do użycia roztworu wynosi 1,23 mg/m2 pc., którą należy podać dożylnie w ciągu 2 do 5 minut, w 1. i 8. dniu każdego 21-dniowego cyklu.
Uwaga: Zalecana dawka odnosi się do części zasadowej substancji czynnej (erybuliny). Wyliczenie indywidualnej dawki, jaką należy podać pacjentowi, należy przeprowadzić w oparciu o moc gotowego do użycia roztworu zawierającego 0,44 mg/ml erybuliny oraz zalecaną dawkę wynoszącą 1,23 mg/m2. Przedstawione poniżej zalecenia dotyczące zmniejszenia dawki przedstawione są również jako dawka erybuliny, jaką należy podać w oparciu o moc gotowego do użycia roztworu.
W głównych badaniach, odpowiadających im publikacjach oraz w niektórych innych regionach, np. w Stanach Zjednoczonych i Szwajcarii, zalecana dawka wyrażona jest w oparciu o formę soli (erybuliny mezylan).
U pacjentów mogą wystąpić nudności i wymioty. Należy rozważyć profilaktyczne zastosowanie leków przeciwwymiotnych, w tym kortykosteroidów.
Opóźnienie podania dawki w trakcie leczenia
W poniższych przypadkach podanie produktu Mevlyq należy wstrzymać w 1. i 8. dniu:
- całkowita liczba neutrofilów (ANC, ang. absolute neutrophil count) < 1 x 109/l
- płytki krwi < 75 x 109/l
- toksyczność niehematologiczna 3. lub 4. stopnia.
Zmniejszenie dawki w trakcie leczenia
W tabeli poniżej przedstawiono zalecenia dotyczące zmniejszenia dawki w trakcie leczenia.
Zalecenia dotyczące zmniejszenia dawki
| Działanie niepożądane, które wystąpiło po poprzednim podaniu produktu Mevlyq | Zalecana dawka erybuliny |
|---|---|
| Hematologiczne | |
| ANC < 0.5 x 109/l trwająca dłużej niż 7 dni | 0,97 mg/m2 pc. |
| Neutropenia o wartości ANC < 1 x 109/l, z gorączką lub zakażeniem | |
| Trombocytopenia z liczbą płytek krwi < 25 x 109/l | |
| Trombocytopenia z liczbą płytek krwi < 50 x 109/l z krwotokiem lub wymagająca transfuzji krwi lub płytek krwi | |
| Niehematologiczne | |
| Jakakolwiek reakcja 3. lub 4. stopnia w poprzednim cyklu | |
| Nawrót któregokolwiek z wymienionych wyżej działań niepożądanych - hematologicznych lub niehematologicznych | |
| Pomimo zmniejszenia dawki do 0,97 mg/m2 pc. | 0,62 mg/m2 pc. |
| Pomimo zmniejszenia dawki do 0,62 mg/m2 pc. | Rozważyć przerwanie leczenia |
Dawki erybuliny nie należy ponownie zwiększać po jej zmniejszeniu.
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
Zaburzenia czynności wątroby spowodowane przerzutami Zalecana dawka erybuliny u pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A w skali Child-Pugh) wynosi 0,97 mg/m2 pc. podane dożylnie w ciągu 2 do 5 minut, w 1. i 8. dniu 21-dniowego cyklu. Zalecana dawka erybuliny u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa B w skali Child-Pugh) wynosi 0,62 mg/m2 pc. podane dożylnie w ciągu 2 do 5 minut, w 1. i 8. dniu 21-dniowego cyklu. Nie przeprowadzono badań ciężkich zaburzeń czynności wątroby (klasa C w skali Child-Pugh), należy się jednak spodziewać, że w przypadku stosowania erybuliny u takich pacjentów konieczne jest większe zmniejszenie dawki.
Zaburzenia czynności wątroby spowodowane marskością wątroby Nie przeprowadzono badań w tej grupie pacjentów. Dawki wymienione powyżej mogą być stosowane w łagodnym i umiarkowanym zaburzeniu czynności, zaleca się jednak ścisłą kontrolę, ponieważ może zajść konieczność ponownego dostosowania dawkowania.
Pacjenci z zaburzeniami czynności nerek
U niektórych pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny < 50 ml/min) może wystąpić zwiększenie ekspozycji na erybulinę i może zajść konieczność zmniejszenia dawki. U wszystkich pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się ostrożność i ścisłą kontrolę (patrz punkt 5.2).
Pacjenci w podeszłym wieku
Brak szczególnych zaleceń dotyczących dostosowania dawkowania w zależności od wieku pacjenta (patrz punkt 4.8).
Dzieci i młodzież
Stosowanie produktu Mevlyq u dzieci i młodzieży nie jest właściwe we wskazaniu: rak piersi.
Nie określono dotychczas bezpieczeństwa stosowania ani skuteczności produktu Mevlyq u dzieci od urodzenia do 18 lat we wskazaniu: mięsak tkanek miękkich. Dane nie są dostępne.
Sposób podawania
Produkt Mevlyq jest przeznaczony do podania dożylnego.
Dawkę można rozcieńczyć w objętości do 100 ml roztworu do wstrzykiwań chlorku sodu, 9 mg/ml (0,9%). Nie należy rozcieńczać w 5% roztworze glukozy do infuzji. Instrukcje dotyczące rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6. Przed podaniem produktu leczniczego należy upewnić się, czy jest odpowiedni obwodowy dostęp żylny lub drożny dostęp centralny żylny. Brak dowodów na powodowanie pęcherzy lub działanie drażniące erybuliny mezylanu. W przypadku wynaczynienia należy prowadzić leczenie objawowe. Informacje dotyczące obchodzenia się z produktami leczniczymi cytotoksycznymi, patrz punkt 6.6.
- Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1
- Karmienie piersią
Hematologia
Mielosupresja jest zależna od dawki i początkowo przejawia się jako neutropenia (patrz punkt 4.8). U wszystkich pacjentów, przed podaniem każdej dawki erybuliny, należy kontrolować morfologię krwi. Leczenie erybuliną można rozpocząć jedynie u pacjentów z bezwzględną liczbą neutrofilów ≥ 1,5 x 109/l oraz liczbą płytek krwi > 100 x 109/l.
Gorączka neutropeniczna wystąpiła u < 5% pacjentów leczonych erybuliną. Pacjenci, u których wystąpiła gorączka neutropeniczna, ciężka neutropenia lub trombocytopenia powinni być leczeni zgodnie z zaleceniami zawartymi w punkcie 4.2.
U pacjentów z aktywnością aminotransferazy alaninowej (AlAT) i aminotransferazy asparaginianowej (AspAT) > 3 x górnej granicy normy (GGN) częściej występowała neutropenia 4. stopnia oraz gorączka neutropeniczna. Chociaż dane są ograniczone, również u pacjentów ze stężeniem bilirubiny > 1,5 x GGN częściej występowała neutropenia 4. stopnia oraz gorączka neutropeniczna.
Zgłaszano śmiertelne przypadki gorączki neutropenicznej, posocznicy z neutropenią, posocznicy oraz wstrząsu septycznego.
Ciężką neutropenię można opanować stosując czynnik stymulujący tworzenie kolonii granulocytów (G-CSF) lub lek równoważny, według uznania lekarza prowadzącego, zgodnie z odpowiednimi wytycznymi (patrz punkt 5.1).
Neuropatia obwodowa
Pacjentów należy ściśle kontrolować w kierunku wystąpienia objawów ruchowej i czuciowej neuropatii obwodowej. Wystąpienie ciężkiej neurotoksyczności obwodowej wymaga wstrzymania podania lub zmniejszenie dawki (patrz punkt 4.2).
W badaniach klinicznych pacjenci, u których w chwili rozpoczęcia badania występowała neuropatia większa niż 2. stopnia, byli wykluczeni. Natomiast u pacjentów, u których w chwili rozpoczęcia badania występowała neuropatia 1. i 2. stopnia, nie występowały częściej nowe objawy lub nasilenie istniejących objawów w porównaniu do pacjentów, u których w chwili rozpoczęcia badania nie występowała neuropatia.
Wydłużenie odstępu QT
W niekontrolowanym, otwartym badaniu EKG u 26 pacjentów obserwowano wydłużenie odstępu QT, niezależne od stężenia erybuliny, w 8. dniu, bez obserwacji wydłużenia odstępu QT w 1. dniu. W razie rozpoczęcia leczenia zaleca się kontrolę EKG u pacjentów z wrodzoną niewydolnością serca, bradyarytmiami lub u pacjentów leczonych równocześnie produktami leczniczymi, o których wiadomo, że wydłużają odstęp QT, w tym lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i III, oraz u pacjentów z zaburzeniami elektrolitów. Przed rozpoczęciem podawania produktu Mevlyq należy skorygować niskie stężenie potasu (hipokaliemia), wapnia (hipokalcemia) i magnezu (hipomagnezemia) i okresowo monitorować wartości tych elektrolitów w trakcie leczenia. Należy unikać stosowania erybuliny u pacjentów z wrodzonym zespołem wydłużonego odstępu QT.
Substancje pomocnicze
Ten produkt leczniczy zawiera 80 mg alkoholu (etanolu) w każdej fiolce 2 ml. Ilość alkoholu w dawce (5 ml) tego produktu leczniczego jest równoważna mniej niż 5 ml piwa lub 2 ml wina. Mała ilość alkoholu w tym produkcie leczniczym nie będzie powodowała zauważalnych skutków.
Ten produkt leczniczy zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu na każdą fiolkę 2 ml, to znaczy produkt leczniczy uznaje się za „wolny od sodu”.
Erybulina jest wydalana głównie (do 70%) na drodze wydalania żółciowego. Nie jest znane białko transportowe uczestniczące w tym procesie. Erybulina nie jest substratem nośnika białka oporności raka piersi (BCRP), anionów organicznych (OAT1, OAT3, OATP1B1, OATP1B3), białka oporności wielolekowej (MRP2, MRP4) ani pompy eksportu soli kwasów żółciowych (BSEP).
Interakcje erybuliny z innymi lekami będącymi inhibitorami lub induktorami CYP3A4 nie powinny wystąpić. Ketokonazol, będący inhibitorem CYP3A4 oraz glikoproteiny P (P-gp), ani ryfampicyna, będąca induktorem CYP3A4, nie wpływały na ekspozycję na erybulinę (AUC, Cmax).
Wpływ erybuliny na farmakokinetykę innych produktów leczniczych
Badania in vitro wskazują, że erybulina jest słabym inhibitorem enzymu CYP3A4, ważnego w metabolizmie leków. Nie są dostępne dane z badań in vivo. Podczas jednoczesnego stosowania substancji o wąskim oknie terapeutycznym oraz usuwanych głównie w wyniku metabolizmu przez CYP3A4 (np. alfentanyl, cyklosporyna, ergotamina, fentanyl, pimozyd, chinidyna, syrolimus, takrolimus) należy zachować ostrożność oraz zaleca się ścisłą kontrolę pacjenta w celu wykrycia zdarzeń niepożądanych.
Erybulina w stężeniach mających zastosowanie w praktyce klinicznej nie hamuje enzymów CYP1A2, 2B6, 2C8, 2C9, 2C19, 2D6 ani 2E1.
Erybulina w stężeniach mających znaczenie kliniczne nie hamowała aktywności białek transportowych BCRP, OCT1, OCT2, OAT1, OAT3, OATP1B1 ani OATP1B3.
Ciąża
Brak danych dotyczących stosowania erybuliny u kobiet w okresie ciąży. Erybulina wykazuje działanie embriotoksyczne, fetotoksyczne i teratogenne u szczurów. Produktu Mevlyq może być stosowany w okresie ciąży, tylko w razie wyraźnie koniecznośc i po uprzedniej dokładnej ocenie korzyści dla matki oraz ryzyka dla płodu.
Kobiety w wieku rozrodczym muszą być poinformowane o konieczności unikania zajścia w ciążę podczas stosowania przez nie produktu Mevlyq oraz o konieczności stosowania wysoce skutecznej metody antykoncepcji w trakcie leczenia produktem Mevlyq oraz przez 7 miesięcy po okresie leczenia.
Mężczyźni mający partnerki w wieku rozrodczym muszą być poinformowani o konieczności niepłodzenia dzieci podczas przyjmowania produktu Mevlyq i konieczności stosowania skutecznej metody antykoncepcji w trakcie leczenia produktem Mevlyq oraz przez 4 miesiące po okresie leczenia.
Karmienie piersią
Nie wiadomo, czy erybulina/metabolity przenikają do mleka ludzkiego lub mleka zwierząt. Nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/dzieci, dlatego produktu Mevlyq nie wolno stosować w okresie karmienia piersią (patrz punkt 4.3).
Płodność
U szczurów i psów obserwowano toksyczny wpływ na jądra (patrz punkt 5.3). Przed leczeniem mężczyźni powinni poszukać informacji na temat możliwości konserwacji nasienia, ze względu na nieodwracalną bezpłodność, którą może spowodować leczenie produktem Mevlyq.
Produkt Mevlyq może powodować takie działania niepożądane jak zmęczenie i zawroty głowy, które mogą wywierać niewielki lub umiarkowany wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Należy poinformować pacjenta, aby nie prowadził pojazdów i nie obsługiwał maszyn, jeżeli czuje się zmęczony lub ma zawroty głowy.
Podsumowanie profilu bezpieczeństwa
Do najczęściej obserwowanych działań niepożądanych występujących w związku ze stosowaniem produktu Mevlyq należy supresja szpiku kostnego, co objawia się jako neutropenia, leukopenia, niedokrwistość, małopłytkowość oraz powiązane zakażenia. Zgłaszano również rozwój lub nasilenie się występującej wcześniej neuropatii obwodowej. Pośród działań niepożądanych występuje również toksyczność w kierunku układu pokarmowego, co objawia się jako zaburzenia łaknienia, nudności, wymioty, biegunka, zaparcie oraz zapalenie jamy ustnej. Inne działania niepożądane to zmęczenie, łysienie, zwiększona aktywność enzymów wątrobowych, posocznica oraz zespół bólu mięśniowo-szkieletowego.
Tabelaryczne zestawienie działań niepożądanych
O ile inaczej nie zapisano, tabela przedstawia częstość działań niepożądanych obserwowanych u pacjentów z rakiem piersi oraz mięsakami tkanek miękkich, którzy otrzymali zalecaną dawkę w badaniach klinicznych fazy II i III.
Kategorie częstości występowania działań niepożądanych zdefiniowano jako: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1 000 do < 1/100), rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1 000) i bardzo rzadko (< 1/10 000). W obrębie każdej kategorii działania niepożądane wymieniono w kolejności zmniejszającego się nasilenia. W przypadku reakcji 3. lub 4. stopnia podane są rzeczywista częstość całkowita oraz częstość reakcji 3. lub 4. stopnia.
| Klasyfikacja układów i narządów | Działania niepożądane – wszystkie stopnie | |||
|---|---|---|---|---|
| Bardzo często (częstość %) | Często (częstość %) | Niezbyt często (częstość %) | Rzadko lub częstość nieznana | |
| Zakażenia i zarażennaczepasożyti i | Zakażenie układu mo3/zow,7%) 8,5%)(G c 4: 0ego ( Zapalenie płuc (1,6%) (G3/4: 1,0%) Kandydoza jamy ustnej Opryszczka jamy ustnej Infekcja górnych dróg oddechowych Zapalenie nosogardzieli Nieżyt nosa Półpasiec | Posocznica (0,5%) (G3/4: 0,5%)a Peuoczniniąz0,2%)nostropeca ( (G3/4: 0,2%) a W,s2/%:0,2ep)yczny(0 3r4ąs s%t(G t z) a | ||
| Zaburzenia krwi i układu chłonnego | Neutropenia (53,6%) (G3/4: 46,0%) Leukopenia (27,9%) (G3/4: 17,0%) Niedokrwistość (21,8%) (G3/4: 3,0%) | Limfopenia (5,7%) (G3/4: 2,1%) Geo5%c)pkGi3/znan44rtą%z (a c4:( ,,u ro en4 ) a Trombocytopenia (4,2%) (G3/4: 0,7%) | Rozsiane wykrzepianie wewnątrznac zynioweb | |
| Zaburzenia meżywoainimu iod tabi l z a | Zmniejszony apetyt (27%)%) (G3/4:0,2,5 d | Hipokaliemia (6,8%) (G3/4: 2,0%) Hipo%)agn3/zemia%)(2,8 m (G e 4: 0,3 Odwodnienie (2,8%) (G3/4: 0,5%) d HiperglifkeemaaHipofos atmi i Hipokalcemia | ||
| Zaburzenia psychiczne | Bezsenność Depresja | |||
| Zaburzenia układu nerwowego | Neuropatia obwodowac (35,9%) (G3/4: 7,3%) | Zaburzenia smaku Zawroty głowy (9,0%) (G3/4: | ||
| Klasyfikacja układów i narządów | Działania niepożądane – wszystkie stopnie | |||
| Bardzo często (częstość %) | Często (częstość %) | Niezbyt często (częstość %) | Rzadko lub częstość nieznana | |
| Ból głowy (17,5%) (G3/4: 0,7%) | 0,4%)d Hipestezja Letarg Neurotoksyczność | |||
| Zaburzenia oka | Zwiększone łzawienie (5,8%) (G3/4: 0,1%)d Zapalenie spojówek | |||
| Zaburzenia ucha i błędnika | Zawroty głowy Szumy uszne | |||
| Zaburzenia serca | Częstoskurcz | |||
| Zaburzenia naczyniowe | Uderzenia gorąca Zat3%)wGś3/4:łucna(1, oro (o ć p 1,1%)a | Zakrzepica żył głębokich | ||
| Zaburzenia udadakcupiwegowejokłtedhoersio,kl i i śródpiersia | Duszność (15,2%)a (G3/4: 3,5%)a Ka3z4: 015%)%)(Gs/ el (, 5,0 d | Ból jamy ustnej i gardła Kreżawneosa z nosaNiw yt i nie | Śródmiąższowa c0,or%baGł3/c :( h 2 o ) ( p u4 0,1%) | |
| Zaburzenia żołądka i jelit | Nudności (35,7%) (G3/4: 1,1%) d Zaparcia (22,3%) (G3/4: 0,7%)d Biegunka (18,7%) (G3/4: 0,8%) Wymioty (18,1%) (G3/4: 1,0%) | Ból brzucha Zstpale(11,j1%)yu a nej nie am (G3/4: 1,0%) d SGestoa0,us%) (6,5%)Nu3h4:śwnotść( ic/ r ć 3 d Rrefeuykożwyądkowo-p z lł ks oł Wzdęcie brzucha | Owrzodzenia jamy ustnej Zapalenie trzustki | |
| Zaburzenia wątrowy ch rógżółciob y i d | Zwiększona aktywność As3/AT1,7,%%)(Gp 4: (4 7 ) d Zkwyęwnzoćaa t i ksośn Al9AT (7,6%) (G3/4:1, %) d Zkwyęwnzoćaa t i ksośn GGT (1,7%) (G3/4: 0,9%) d Hiperbilirubinemia (1,4%) (G3/4: 0,4%) | Hepatotoksyczność (0,8%) (G3/4: 0,6%) | ||
| Klasyfikacja układów i narządów | Działania niepożądane – wszystkie stopnie | |||
| Bardzo często (częstość %) | Często (częstość %) | Niezbyt często (częstość %) | Rzadko lub częstość nieznana | |
| Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej | Utrata włosów | Wysypka (4,9%) (G3/4: 0,1%) Świąd (3,9%) (G3/4: 0,1%)d Choroby paznokci Nocne poty Suchość skóry Rumień Nadmierne pocenie się Erytrodyzestezja dłoniowo podeszwowa (1,0%) (G3/4: 0,1%)d | Obrzęk naczynioruchowy | **Zespół Soevensa /J thnsona Toksyczna nekroliza naskórka b |
| Zaburzenia mięśniowo skkinketłowznejtza el i ąc e i | Ból stawów i mięśni (20%)%) (G3/4:1,0,4 BG3/pl:eców ) 12,8%)( ól 4 1,5% ( Ból kończyn (10,0%) (G3/4: 0,7%) d | Ból kości (6,7%) (G3/4: 1,2%) S51u%cz (mi3ś4:( ,k3r%) Gę/ni0 , ) d Ból mięśniowo szkieletowy Mięśniowo szatkiepiewsyobwejklkiel to r i ól Osłabienie mięśniowe | ||
| Zaburzenia neoczoiwdrógm rek ych | Bolesne oddawanie moczu | Krwiomocz Białkomocz Niewydolność nerek | ||
| Zaburzenia ogólncu ptodanwmiejse i s any ia | Zmęczenie/Astenia (57%)%) (G3/4:7,3,2 Gorączka (21,8%) (G3/4: 0,7%) | Zapalenie błon śluzowych (6,4%) (G3/4: 0,9%)d Obrzęk obwodowy Ból Dreszcze Ból w klatce piersiowej Choroba grypopodobna | ||
| Badania diagnostyczne | Zmniejszenie masy ciała (11,4%) (G3/4: 0,4%)d |
a. W tym zdarzenia 5. stopnia b. Ze spontanicznych zgłoszeń c. Obejmuje klasyfikację z zastosowaniem zalecanych terminów neuropatii obwodowej, obwodowej neuropatii ruchowej, polineuropatii, parestezji, obwodowej neuropatii czuciowej, obwodowej neuropatii ruchowo-czuciowej oraz polineuropatii demielinizacyjnej d. Brak zdarzeń 4. stopnia *. Rzadko **. Częstość nieznana
W ujęciu ogólnym profil bezpieczeństwa był podobny w grupach pacjentów z nowotworem piersi oraz mięsakiem tkanek miękkich.
Opis wybranych działań niepożądanych
Neutropenia
Obserwowana neutropenia była przemijająca i nie kumulowała się, średni czas minimalnego spadku liczby neutrofili wynosił 13 dni, natomiast średni czas wyleczenia ciężkiej neutropenii (< 0,5 x 109/l) wynosił 8 dni. Liczba neutrofili < 0,5 x 109/l, utrzymująca się dłużej niż 7 dni, wystąpiła u 13% pacjentów z rakiem piersi leczonych erybuliną w badaniu EMBRACE. Neutropenię zgłoszono jako zdarzenie niepożądane zaistniałe w trakcie leczenia (ang. Treatment Emergent Adverse Event; TEAE) u 151 z 404 pacjentów z grupy z mięsakiem (37,4% dla wszystkich stopni), w porównaniu do 902 z 1559 pacjentów z grupy z rakiem piersi (57,9% dla wszystkich stopni). Łączne częstości TEAE oraz nieprawidłowości w liczbie neutrofili wynosiły odpowiednio 307/404 (76,0%) oraz 1314/1559 (84,3%). Mediana czasu trwania leczenia wynosiła 12,0 tygodni dla pacjentów z mięsakiem oraz 15,9 tygodni dla pacjentów z rakiem piersi. Zgłaszano śmiertelne przypadki gorączki neutropenicznej, posocznicy z neutropenią, posocznicy oraz wstrząsu septycznego. Wśród 1963 pacjentów z rakiem piersi lub mięsakiem tkanek miękkich, którzy otrzymywali erybulinę w dawce stosowanej w badaniach klinicznych, wystąpił jeden przypadek śmiertelny posocznicy z neutropenią (0,1%) oraz jeden przypadek śmiertelny gorączki neutropenicznej (0,1%). Ponadto wystąpiły 3 przypadki śmiertelne posocznicy (0,2%) oraz jeden wstrząsu septycznego (0,1%). Ciężką neutropenię można opanować podając G-CSF lub lek równoważny, według uznania lekarza prowadzącego, zgodnie z odpowiednimi wytycznymi. G-CSF otrzymywało 18% lub 13% pacjentów leczonych erybuliną w dwóch badaniach klinicznych fazy III dotyczących raka piersi (odpowiednio badanie 305 oraz 301). W badaniu fazy III dotyczącym mięsaka (badanie 309), 26% pacjentów leczonych erybuliną otrzymywało G-CSF. Neutropenia spowodowała przerwanie leczenia u < 1% pacjentów otrzymujących erybulinę.
Rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe
Zgłaszano przypadki rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego, zazwyczaj w połączeniu z neutropenią i (lub) sepsą.
Neuropatia obwodowa
Najczęściej występującym działaniem niepożądanym u 1559 pacjentów z rakiem piersi, które było powodem przerwania leczenia erybuliną, była neuropatia obwodowa (3,4%). Średni czas do wystąpienia neuropatii obwodowej 2. stopnia wynosił 12,6 tygodni (po 4 cyklach leczenia). Spośród 404 pacjentów z mięsakiem 2 pacjentów przerwało leczenie erybuliną w związku z wystąpieniem neuropatii obwodowej. Mediana czasu do progresji do neuropatii obwodowej 2. stopnia wynosiła 18,4 tygodnia.
Rozwój neuropatii obwodowej 3. i 4. stopnia wystąpił u 7,4% pacjentów z rakiem piersi oraz 3,5% pacjentów z mięsakiem. W badaniach klinicznych prawdopodobieństwo wystąpienia lub nasilenia objawów u pacjentów, u których występowała neuropatia w chwili rozpoczęcia badania, było takie same jak u pacjentów, u których w chwili rozpoczęcia badania nie występowała neuropatia. U pacjentów z rakiem piersi, u których w chwili rozpoczęcia badania występowała neuropatia 1. lub 2. stopnia, częstość wystąpienia, wynikającej z leczenia, neuropatii 3. stopnia wynosiła 14%.
Hepatotoksyczność
U niektórych pacjentów, u których przed rozpoczęciem leczenia erybuliną stwierdzono prawidłową / nieprawidłową aktywność enzymów wątrobowych, po rozpoczęciu leczenia erybuliną zgłaszano zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. W przypadku większości pacjentów należących do tej grupy takie zwiększenie aktywności obserwowano na wczesnym etapie leczenia erybuliną, w 1-2 cyklu leczenia. Zakładano, że nie jest to objaw toksyczności, ale jest to prawdopodobnie efekt adaptacji wątroby do leczenia, jednakże u większości pacjentów zgłaszano również hepatotoksyczność.
Specjalne grupy pacjentów
Pacjenci w podeszłym wieku
Spośród 1 559 pacjentów z rakiem piersi poddanych leczeniu erybuliną w zalecanej dawce 283 pacjentów (18,2%) było w wieku ≥ 65 lat. Spośród 404 pacjentów z mięsakiem poddanych leczeniu erybuliną 90 pacjentów (22,3%) było w wieku ≥ 65 lat. Profil bezpieczeństwa erybuliny u pacjentów w podeszłym wieku (≥ 65 lat) był podobny jak u pacjentów < 65 lat, poza przypadkami astenii/zmęczenia. W tych przypadkach częstość wstępowania wzrastała z wiekiem. Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów w podeszłym wieku.
Pacjenci z zaburzeniami czynności wątroby
U pacjentów z aktywnością AlAT i AspAT > 3 x GGN częściej występowała neutropenia 4. stopnia oraz gorączka neutropeniczna. Chociaż dane są ograniczone, również u pacjentów ze stężeniem bilirubiny > 1,5 x GGN, częściej występowała neutropenia 4. stopnia oraz gorączka neutropeniczna (patrz również punkty 4.2 i 5.2).
Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych
Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.
W jednym przypadku przedawkowania pacjent nieumyślnie otrzymał 7,6 mg erybuliny (około czterokrotność planowanej dawki), co wywołało reakcję nadwrażliwości (3. stopnia) w 3. dniu oraz neutropenię (3. stopnia) w 7. dniu. Obydwa działania niepożądane ustąpiły po zastosowaniu leczenia podtrzymującego.
Nie jest znane antidotum na przedawkowanie erybuliny. W przypadku przedawkowania należy ściśle kontrolować stan pacjenta. Postępowanie w przypadku przedawkowania powinno obejmować leczenie podtrzymujące, mające na celu leczenie widocznych objawów.
5.1 Farmakodynamika
Grupa farmakoterapeutyczna: Leki przeciwnowotworowe, pozostałe leki przeciwnowotworowe, kod ATC: L01XX41
Erybuliny mezylan to inhibitor dynamicznej niestabilności mikrotubul, należący do klasy halichondrynowych leków przeciwnowotworowych. Erybulina jest strukturalnie uproszczonym syntetycznym analogiem halichondryny B, naturalnej substancji wyizolowanej z gąbek morskich Halichondria okadai.
Erybulina hamuje fazę wzrostu mikrotubul bez wpływu na fazę skracania oraz rozdziela tubulinę w nieproduktywne agregaty. Erybulina działa poprzez mechanizm antymitotyczny bazujący na tubulinie, prowadzący do blokady cyklu komórkowego w fazie G2/M, rozerwania wrzeciona mitotycznego i w końcu apoptotycznej śmierci komórki w wyniku przedłużającej się i nieodwracalnej blokady mitozy.
Skuteczność kliniczna
Rak piersi
Skuteczność erybuliny mezylanu w raku piersi potwierdzono głównie w dwóch randomizowanych, porównawczych badaniach fazy III.
W zasadniczym badaniu fazy III EMBRACE (Badanie 305) uczestniczyło 762 pacjentek z miejscowo nawracającym lub dającym przerzuty rakiem piersi, które poprzednio otrzymały co najmniej dwa, ale nie więcej niż pięć schematów chemioterapii, obejmujących antracyklinę i taksan (jeśli nie było przeciwwskazań). U pacjentek musiała nastąpić progresja choroby w ciągu 6 miesięcy od ostatnio zastosowanego schematu chemioterapii. Status HER2 u pacjentek był następujący: 16,1% pozytywny, 74,2% negatywny oraz 9,7% nieznany; równocześnie w przypadku 18,9% pacjentek obserwowano wynik potrójnie negatywny. Pacjentki randomizowano w stosunku 2:1 do grupy otrzymującej erybuliny mezylan lub inne leczenie z wyboru lekarza (TPC; ang: treatment of physician’s choice), z czego 97% pacjentek otrzymywało chemioterapię (26% winorelbinę, 18% gemcytabinę, 18% kapecytabinę, 16% taksan, 9% antracyklinę, 10% inny rodzaj chemioterapii), a 3% leczenie hormonalne.
Badanie osiągnęło pierwszorzędowy punkt końcowy z całkowitym czasem przeżycia statystycznie istotnie dłuższym w grupie otrzymującej erybulinę w porównaniu do grupy TPC w 55% przypadków. Wynik ten został potwierdzony zaktualizowaną analizą całkowitego czasu przeżycia przeprowadzoną dla 77% przypadków
Badanie 305 – Uaktualniony całkowity czas przeżycia (Grupa ITT) Erybuliny
| z 0,4opwótnejca00,,32pk 0,1etesd0,0OCZAS (miesiące)LICZBA PACJENTÓW W GRUPIE RYZYKAErybuliny mezylanTPC | 1,0 0,9 uicyż 0,8 yzrp 0,7 hcyłatso 0 0 , , 6 5 | Mediana (miesiące) 13,2 10,5 Współczynnik ryzyka 0,805 (0,677, 0,958) (95% CI)a Nominalna wartość P 0,014b Leczenie TPC (test logarytmiczny rang) | Erybuliny mezylan | Parametr skuteczności mezylan TPC (n=508) (n=254) Całkowita przeżywalność Liczba zdarzeń | |
|---|---|---|---|---|---|
| aProporcjonalne ryzyko Cox’a bStratyfikacja na podstawie lokalizacji geograficznej, status HER2/neu oraz wcześniejszego leczenia kapecytabiną.. |
Zgodnie z niezależną analizą mediana czasu przeżycia wolnego od progresji wynosiła 3,7 miesiąca dla grupy leczonej erybuliną w porównaniu do 2,2 miesiąca dla grupy TPC (współczynnik ryzyka 0,865, 95% CI: 0,714, 1,048, p=0,137). U pacjentek kwalifikujących się do oceny odpowiedzi na leczenie obiektywny współczynnik odpowiedzi wg. kryteriów RECIST wynosił 12,2% (96% CI: 9,4%, 15,5%) w analizie niezależnej dla grupy otrzymującej erybulinę w porównaniu do 4,7% (95% CI: 2,3%, 8,4%) dla grupy TPC.
Korzystne zmiany w całkowitym czasie przeżycia (OS) obserwowano zarówno w grupie pacjentek opornych, jak i bez oporności na taksany. W analizie uaktualnionego całkowitego czasu przeżycia współczynnik ryzyka erybuliny w porównaniu do TPC wynosił 0,90 (95% CI: 0,71, 1,14) na korzyść erybuliny dla pacjentek opornych na taksany oraz 0,73 (95% CI: 0,56, 0,96) dla pacjentek bez oporności na taksany.
Korzystne zmiany w całkowitym czasie przeżycia (OS) obserwowano zarówno w grupie pacjentek nigdy nieleczonych kapecytabiną, jak i leczonych wcześniej kapecytabiną. Analiza uaktualnionego całkowitego czasu przeżycia wskazywała na wydłużenie czasu przeżycia w grupie otrzymującej erybulinę w porównaniu do grupy TPC, zarówno u pacjentek leczonych wcześniej kapecytabiną ze współczynnikiem ryzyka 0,787 (95% CI: 0,645, 0,961), jak i pacjentek nigdy nieleczonych kapecytabiną ze wskaźnikiem ryzyka 0,865 (95% CI: 0,606, 1,233).
Drugie badanie kliniczne fazy III przeprowadzono u pacjentek z dającym przerzuty rakiem piersi na wcześniejszym etapie choroby. Badanie 301, było otwartym, randomizowanym badaniem przeprowadzonym na pacjentkach (n=1 102) z miejscowo zaawansowanym lub dającym przerzuty rakiem piersi. Badanie to miało na celu ocenę skuteczności erybuliny mezylanu w monoterapii wobec kapecytabiny w monoterapii. Jako dwa pierwszorzędowe punkty końcowe leczenia przyjęto zmiany w czasie przeżycia oraz w czasie przeżycia wolnym od progresji. Pacjentki były uprzednio leczone chemioterapeutykami w nie więcej niż trzech cyklach, włączając leczenie substancjami z grupy antracyklin oraz taksanów oraz nie więcej niż dwóch cyklach leczenia zaawansowanej choroby. Odsetek pacjentek, które przeszły 0, 1 lub 2 wcześniejsze cykle leczenia raka piersi z przerzutami chemioterapeutykami wynosił odpowiednio 20,0%, 52,0% lub 27,2%. Status HER2 u pacjentek był następujący: 15,3% pozytywny, 68,5% negatywny oraz 16,2% nieznany; równocześnie w przypadku 25,8% pacjentek obserwowano wynik potrójnie negatywny.
Badanie 301 – Całkowity czas przeżycia (Grupa ITT)
| 1,0 Erybuliny zrp 0,4 asnazS 0 0 , , 3 2 0,1 0,0 CZAS (miesiące) LICZBA PACJENTÓW W GRUPIE RYZYKA Erybuliny mezylan Kapecytabina | aicyże | 0,9 0,8 0,7 0,6 0,5 | Liczba zdarzeń ( 554) Mediana (miesiące) 15,9 14,5 Współczynnik ryzyka 0,879 (0,770, 1,003) Kapecytabina (95% CI)a wartość P (test 0,056b logarytmiczny rang) | mezylan | ||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Parametr skuteczności | OS w populacji ITT | |||||
| Erybuliny Kapecytabina mezylan (n=548) | ||||||
| aProporcjonalne ryzyko Cox’a bStratyfikacja na podstawie lokalizacji geograficznej, status HER2/neu |
Czas przeżycia wolny od progresji oceniony w niezależnej analizie był podobny dla erybuliny oraz kapecytabiny, z medianą wynoszącą odpowiednio 4,1 miesiąca lub 4,2 miesiąca (Współczynnik ryzyka 1,08; [95% CI: 0,932, 1,250]). Obiektywna ocena odpowiedzi została przeprowadzona w niezależnej analizie i również była podobna dla erybuliny oraz kapecytabiny; dla grupy otrzymującej erybulinę 11,0% (95% CI: 8,5, 13,9), dla grupy otrzymującej kapecytabinę 11,5% (95% CI: 8,9, 14,5).
Całkowite przeżycie pacjentów HER2 negatywnych i HER2 pozytywnych należących do grupy otrzymującej erybulinę lub grup kontrolnych w badaniach 305 oraz 301 zostało przedstawione w poniższej tabeli:
| Współczynnik skuteczności | Badanie 305 Uaktualniony całkowity czas przeżycia w grupie pacjentów ITT | |||
|---|---|---|---|---|
| HER2 negatywni | HER2 pozytywni | |||
| Erybuliny mezylan (n=373) | TPC (n=192) | Erybuliny mezylan (n=83) | TPC (n=40) | |
| Liczba zdarzeń | 285 | 151 | 66 | 37 |
| Mediana (miesiące) | 13,4 | 10,5 | 11,8 | 8,9 |
| Współczynnik ryzyka (95% CI) | 0,849 (0,695, 1,036) | 0,594 (0,389, 0,907) | ||
| wartość p (test logarytmiczny rang) | 0,106 | 0,015 | ||
| Współczynnik skuteczności | Badanie 301 Całkowity czas przeżycia w grupie pacjentów ITT | |||
| HER2 negatywni | HER2 pozytywni | |||
| Erybuliny mezylan (n=375) | Kapecytabina (n=380) | Erybuliny mezylan (n=86) | Kapecytabina (n=83) | |
| Liczba zdarzeń | 296 | 316 | 73 | 73 |
| Mediana (miesiące) | 15,9 | 13,5 | 14,3 | 17,1 |
| Współczynnik ryzyka (95% CI) | 0,838 (0,715, 0,983) | 0,965 (0,688, 1,355) | ||
| wartość p (test logarytmiczny rang) | 0,030 | 0,837 |
Uwaga: W badaniach 305 oraz 301 nie rozpoczęto równoczesnej terapii anty-HER2.
Tłuszczakomięsak W(bapdraznyipea3d0k9u).tłPuasczjceznackioumczięessatnkiaczskącuytewczntyomśćbeardyabnuiluin(yn=p4o5tw2)iemrdizeolinmo iwejsgcłoówwonynmawbraadcaanjąiucyf,azy III pnoiedotpyepróawcy–jnmy iię(ślnuiba)kodmająięcsyakprgzłeardzkuotykommięósrakkowtkyanluekb mtłuięszkckzicahkonmalieężsąacky. Pdaocjjeednnciegootrzzydmwyówchali wcześniej przynajmniej dwa cykle chemioterapii, z których przynajmniej w jednym stosowano tetracykliną (chyba, że była przeciwwskazana).
U pacjentów musiała nastąpić progresja choroby w ciągu 6 miesięcy od ostatnio zastosowanego cyklu chemioterapii. Pacjentów randomizowano w stosunku 1:1 do grupy otrzymującej erybulinę w dawce 1,23 mg/m 2 pc. w dniach 1 i 8 cyklu leczenia trwającego 21 dni lub dakarbazynę w dawce 850 mg/m2, 1 000 mg/m2 pc. lub 1200 mg/m2 pc. (dawka określona przez badacza przed randomizacją), co 21 dni.
W badaniu 309 obserwowano statystycznie istotną poprawę w zakresie całkowitej przeżywalności u pacjentów randomizowanych do grupy otrzymującej erybulinę, w porównaniu do grupy kontrolnej. Przekładało się to na zwiększenie mediany całkowitego czasu przeżycia o 2 miesiące (13,5 miesiąca u pacjentów leczonych erybuliną wobec 11,5 miesiąca u pacjentów leczonych dakarbazyną). W całej grupie nie stwierdzono znaczącej różnicy w czasie przeżycia wolnym od progresji lub całkowitej odpowiedzi na leczenie między leczonymi grupami.
Efekty działania erybuliny ograniczały się do pacjentów z tłuszczakomięsakiem (45% nisko zróżnicowany, 37% śluzowaty/okrągłokomórkowy oraz 18% wielopostaciowy w badaniu 309) w oparciu o zaplanowaną wcześniej analizę podgrup w kierunku całkowitego czasu przeżycia oraz czasu przeżycia wolnego od progresji. Nie stwierdzono różnicy skuteczności między erybuliną i dakarbazyną u pacjentów z zaawansowanymi lub dającymi przerzuty mięśniakomięsakami gładkokomórkowymi.
| Badanie 309 Podgrupa pacjentów z tłuszczakomięsakiem | Badanie 309 Podgrupa pacjentów z mięśniakomięsakiem gładkokomórkowym | Badanie 309 Grupa ITT | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Erybuliny mezylan (n=71) | Dakabazyna (n=72) | Erybuliny mezylan (n=157) | Dakabazyna (n=152) | Erybuliny mezylan (n=228) | Dakabazyna (n=224) | |
| Całkowity czas przeżycia | ||||||
| Liczba zdarzeń | 52 | 63 | 124 | 118 | 176 | 181 |
| Mediana (miesiące) | 15,6 | 8,4 | 12,7 | 13,0 | 13,5 | 11,5 |
| Współczynnik ryzyka (95% CI) | 0,511 (0,346, 0,753) | 0,927 (0,714, 1,203) | 0,768 (0,618, 0,954) | |||
| Nominalna wartość p | 0,0006 | 0,5730 | 0,0169 | |||
| Czas przeżycia bez progresji | ||||||
| Liczba zdarzeń | 57 | 59 | 140 | 129 | 197 | 188 |
| Mediana (miesiące) | 2,9 | 1,7 | 2,2 | 2,6 | 2,6 | 2,6 |
| Współczynnik ryzyka (95% CI) | 0,521 (0,346, 0,784) | 1,072 (0,835, 1,375) | 0,877 (0,710, 1,085) | |||
| Nominalna wartość p | 0,0015 | 0,5848 | 0,2287 |
Badanie 309 – Całkowity czas przeżycia w grupie pacjentów z tłuszczakomięsakiem
| AICYŻEZRPASNAZSErybulinyDaka | 1,0 0,8 0,6 0,4 0,2 0,0 mezylan rbazyna | Erybuliny mezylan Dakarbazyna Czas (miesiące) LICZBA PACJENTÓW W GRUPIE RYZYKA: |
|---|
Badanie 309 – Czas przeżycia wolny od progresji w grupie pacjentów z tłuszczakomięsakiem
| AICYŻEZRPASNAZSErybulinyDaka | 1,0 0,8 0,6 0,4 0,2 0,0 mezyla rbazyn | Erybuliny mezylan Dakarbazyna Czas (miesiące) LICZBA PACJENTÓW W GRUPIE RYZYKA: n a |
|---|
Dzieci i młodzież
Europejska Agencja Leków uchyliła obowiązek dołączania wyników badań referencyjnego produktu leczniczego zawierającego erybulinę we wszystkich podgrupach populacji dzieci i młodzieży we wskazaniu: rak piersi (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
Europejska Agencja Leków wstrzymała obowiązek dołączania wyników badań referencyjnego produktu leczniczego zawierającego erybulinę w jednej lub kilku podgrupach populacji dzieci i młodzieży w leczeniu mięsaka prążkowanokomórkowego i mięsaka tkanek miękkich innego niż mięsak prążkowanokomórkowy (stosowanie u dzieci i młodzieży, patrz punkt 4.2).
5.2 Farmakokinetyka
Dystrybucja
Farmakokinetyka erybuliny charakteryzuje się fazą szybkiej dystrybucji, po której następuje wydłużona faza wydalania, ze średnim końcowym czasem półtrwania około 40 godzin. Erybulina ma dużą objętość dystrybucji (średnia w zakresie 43 do 114 l/m2).
Erybulina słabo wiąże się z białkami osocza. Wiązanie erybuliny (100 - 1 000 ng/ml) z białkami osocza wynosi od 49% do 65% w ludzkim osoczu.
Metabolizm
Po podaniu pacjentom erybuliny znaczonej izotopem węgla 14C w krążeniu występowała głównie erybulina w formie niezmienionej. Stężenie metabolitu poniżej 0,6% substancji wyjściowej potwierdza brak ważniejszych metabolitów erybuliny u ludzi.
Eliminacja
Erybulina ma małą wartość klirensu (średnio w zakresie od 1,16 do 2,42 l/h/m2). Podczas dawkowania raz na tydzień nie obserwowano kumulacji erybuliny, która miałaby znaczenie w praktyce klinicznej.
W zakresie dawek erybuliny od 0,22 do 3,53 mg/m2 właściwości farmakokinetyczne nie są zależne ani od dawki ani od czasu.
Erybulina jest eliminowana głównie na drodze wydalania żółciowego. Dotychczas nie poznano białka transportującego, które bierze udział w wydalaniu erybuliny. Badania przedkliniczne w warunkach in vitro wskazują, że erybulina jest transportowana przez glikoproteinę P. Jakkolwiek w warunkach in vitro wykazano, że erybulina w stężeniach istotnych klinicznie nie jest inhibitorem glikoproteiny P. Dodatkowo w warunkach in vivo jednoczesne podawanie ketokonazolu, inhibitora glikoproteiny P nie miało wpływu na ekspozycję na erybulinę (AUC i Cmax). Badania w warunkach in vitro wskazują również, że erybulina nie jest substratem dla OCT1.
Po podaniu pacjentom erybuliny znakowanej izotopem węgla 14C około 82% dawki wydalane było z kałem i 9% z moczem, co wskazuje, że klirens nerkowy nie jest znaczącą drogą wydalania erybuliny.
Większość radioaktywności w kale i moczu stanowiła erybulina w postaci niezmienionej.
Zaburzenia czynności wątroby
W badaniu oceniano farmakokinetykę erybuliny u pacjentów z łagodnymi (klasa A w skali Child-Pugh, n=7) i umiarkowanymi (klasa B w skali Child-Pugh, n=4) zaburzeniami czynności wątroby spowodowanymi przerzutami do wątroby. W porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością wątroby (n=6), ekspozycja na erybulinę wzrastała 1,8- oraz 3-krotnie u pacjentów odpowiednio z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby. Podanie erybuliny pacjentom z łagodnymi zaburzeniami czynności wątroby w dawce 0,97 mg/m2 pc. i pacjentom z umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby w dawce 0,62 mg/m2 pc., powodowało nieco wyższą ekspozycję niż po dawce 1,23 mg/m2 pc. u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby. Nie przeprowadzono badań erybuliny u pacjentów z ciężkimi (klasa C w skali Child-Pugh) zaburzeniami czynności wątroby. Nie przeprowadzono badań u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby z powodu marskości wątroby (patrz punkt 4.2).
Zaburzenia czynności nerek
U niektórych pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami nerek obserwowano zwiększenie ekspozycji na erybulinę z dużą zmiennością międzyosobniczą. Farmakokinetykę erybuliny oceniono w badaniu fazy I u pacjentów z prawidłową czynnością nerek (klirens kreatyniny: ≥ 80 ml/min; n=6), z umiarkowanymi zaburzeniami nerek (30-50 ml/min; n=7) i z ciężkimi zaburzeniami nerek (15-< 30 ml/min; n=6). Klirens kreatyniny szacowano według wzoru Cockcrofta Gaulta. U pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami nerek obserwowano 1,5-krotne (90% CI: 0,9-2,5) zwiększenie AUC(0-inf) znormalizowanego względem dawki (patrz punkt 4.2).
5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Erybulina nie wykazywała działania mutagennego in vitro w teście mutacji bakteryjnych (test Amesa). W badaniu na komórkach chłoniaka u myszy erybulina uzyskała wynik pozytywny, a także wykazywała właściwości klastogenne in vivo w teście mikrojąderkowym u szczura.
Nie przeprowadzono badań rakotwórczości erybuliny.
Nie przeprowadzono badań wpływu erybuliny na płodność, jednakże dane niekliniczne z badań po podaniu wielokrotnym, w których badano wpływ toksyczny na jądra zarówno u szczurów (zmniejszona ilość komórek nabłonka plemnikotwórczego wraz z hipospermią i aspermią) jak i u psów, wskazują, że może dojść do zmniejszenia płodności u mężczyzn na skutek leczenia erybuliną. Badania dotyczące rozwoju embrionalno-płodowego u szczurów potwierdziły właściwości embriotoksyczne i teratogenne erybuliny. Ciężarnym szczurom podawano erybuliny mezylan w ilości erybuliny odpowiadającej 0,009, 0,027, 0,088 i 0,133 mg/kg, w 8., 10., i 12. dniu ciąży. Zależny od dawki wzrost ilości resorpcji oraz zmniejszenie masy ciała płodu obserwowano dla dawek ≥ 0,088 mg/kg, a także odnotowano zwiększoną częstość występowania wad wrodzonych (brak żuchwy, języka, żołądka i wątroby) dla dawek 0,133 mg/kg.
6.1 Substancje pomocnicze
Etanol bezwodny Woda do wstrzykiwań Kwas solny (do ustalenia pH) Sodu wodorotlenek (do ustalenia pH)
6.2 Niezgodności farmaceutyczne
Ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności, nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6.
6.3 Okres ważności
Zamknięte fiolki 2 lata.
Okres ważności po otwarciu fiolki
Wykazano, że stabilność chemiczna i fizyczna nierozcieńczonego roztworu w strzykawce wynosi do 4 godzin w temperaturze 25°C i 24 godziny w temperaturze 2°C-8°C.
Wykazano, że stabilność chemiczna i fizyczna rozcieńczonego roztworu wynosi 72 godziny w temperaturze 2°C-8°C.
Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt należy zużyć natychmiast po otwarciu. Jeżeli produkt nie zostanie zużyty natychmiast po otwarciu fiolki, za czas oraz warunki przechowywania przed użyciem odpowiada użytkownik i zasadniczo są to nie dłużej niż 24 godziny w temperaturze 2°C-8°C, o ile rozcieńczenie przebiegało w kontrolowanych i zwalidowanych warunkach aseptycznych.
6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania
Brak specjalnych zaleceń dotyczących przechowywania produktu leczniczego.
Warunki przechowywania produktu leczniczego po pierwszym otwarciu lub rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3.
6.5 Rodzaj i zawartość opakowania
Fiolka z bezbarwnego szkła typu I o pojemności 4 ml, z korkiem z gumy butylowej pokrytym warstwą teflonu oraz aluminiowym uszczelnieniem typu „flip-off”, zawierająca 2 ml roztworu.
Wielkość opakowania to 1 fiolka.
6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania
Produkt Mevlyq jest cytotoksycznym produktem leczniczym służącym do leczenia raka. Podobnie jak w przypadku innych substancji toksycznych z produktem Mevlyq należy obchodzić się z ostrożnością. Zalecane jest stosowanie rękawiczek, okularów ochronnych i odzieży ochronnej. Jeśli dojdzie do kontaktu roztworu ze skórą, należy natychmiast dokładnie spłukać ją wodą z mydłem. Jeśli roztwór znajdzie się w kontakcie z błonami śluzowymi, należy je dokładnie przepłukać wodą. Produkt Mevlyq powinien być przygotowywany i podawany wyłącznie przez personel odpowiednio przeszkolony w obchodzeniu się z substancjami cytotoksycznymi. Pracownice ciężarne nie powinny pracować z produktem Mevlyq.
W warunkach sterylnych Mevlyq można rozcieńczyć do objętości 100 ml roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań 9 mg/ml (0,9%). Po podaniu produktu zaleca się przepłukanie zestawu do wkłucia dożylnego roztworem chlorku sodu do wstrzykiwań 9 mg/ml (0,9%) w celu zapewnienia podania całej dawki. Produktu Mevlyq nie wolno mieszać z innymi produktami leczniczymi i nie należy rozcieńczać go 5% roztworem glukozy do infuzji.
W przypadku użycia kolca do podania produktu należy zapoznać się z instrukcją dostarczoną przez producenta wyrobu medycznego. Fiolki z produktem Mevlyq mają korek 13 mm. Wybrany wyrób medyczny powinien być kompatybilny z małymi korkami do fiolek.
Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.
7. Podmiot odpowiedzialny
YES Pharmaceutical Development Services GmbH Basler Strasse 7
61352 Bad Homburg
Niemcy
8. Numer pozwolenia
EU/1/23/1789/001
9. Data wydania lub przedłużenia pozwolenia
Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 9 lutego 2024 r