Zinplava

Każdy ml koncentratu zawiera 25 mg bezlotoksumabu. Jedna fiolka o pojemności 40 ml zawiera 1000 mg bezlotoksumabu. Jedna fiolka o pojemności 25 ml zawiera 625 mg bezlotoksumabu.

Bezlotoksumab jest ludzkim przeciwciałem monoklonalnym wytwarzanym w komórkach jajnika chomika chińskiego z zastosowaniem technologii rekombinacji DNA. Wiąże się z toksyną B C. difficile.

Substancja pomocnicza o znanym działaniu

Każdy ml koncentratu zawiera 0,2 mmol sodu, co odpowiada 4,57 mg sodu. Odpowiada to 182,8 mg sodu na fiolkę (dla fiolki o pojemności 40 ml) lub 114,3 mg sodu na fiolkę (dla fiolki o pojemności 25 ml).

Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

Koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji. Płyn przejrzysty do umiarkowanie opalizującego, bezbarwny do barwy bladożółtej.

Produkt leczniczy ZINPLAVA jest wskazany do stosowania w zapobieganiu nawrotom zakażenia wywoływanego przez Clostridioides difficile (CDI, ang. Clostridioides difficile infection) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 1 roku i starszych z wysokim ryzykiem nawrotu CDI (patrz punkty 4.2, 4.4 i 5.1).

Dawkowanie

Produkt leczniczy ZINPLAVA powinien być podawany w trakcie antybiotykoterapii stosowanej z powodu CDI (patrz punkty 4.4 i 5.1).

Pacjenci dorośli oraz dzieci i młodzież w wieku 1 roku i starsi Produkt leczniczy ZINPLAVA powinien być podawany w pojedynczym wlewie dożylnym w dawce 10 mg/kg masy ciała (mc.) pacjenta (patrz poniżej oraz punkt 6.6).

Doświadczenie dotyczące podawania produktu leczniczego ZINPLAVA pacjentom jest ograniczone do pojedynczego epizodu CDI i jednokrotnego podania (patrz punkt 4.4).

Szczególne grupy pacjentów

Osoby w podeszłym wieku Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów w wieku 65 lat i starszych (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności nerek Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek (patrz punkt 5.2).

Zaburzenia czynności wątroby Nie ma konieczności dostosowania dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkt 5.2).

Dzieci i młodzież Brak odpowiedniego zastosowania bezlotoksumabu u dzieci w wieku poniżej 1 roku we wskazaniu do stosowania w zapobieganiu CDI.

Sposób podawania

• Rozcieńczony roztwór do infuzji należy podawać dożylnie w czasie 60 minut, używając sterylnego, niepirogennego filtra o średnicy porów 0,2-5 µm, o małej zdolności wiązania białek, wbudowanego lub dołączonego do zestawu do wlewów. Produkt leczniczy ZINPLAVA nie powinien być podawany we wstrzyknięciu dożylnym ani w bolusie.
• Rozcieńczony roztwór może być podawany we wlewie przez centralny dostęp naczyniowy lub przez cewnik obwodowy.
• Produktu leczniczego ZINPLAVA nie wolno podawać jednocześnie z innymi produktami leczniczymi, używając tego samego zestawu do wlewów dożylnych.

Instrukcja dotycząca rozcieńczania produktu leczniczego przed podaniem, patrz punkt 6.6.

Nadwrażliwość na substancję czynną lub na którąkolwiek substancję pomocniczą wymienioną w punkcie 6.1.

Identyfikowalność W celu poprawienia identyfikowalności biologicznych produktów leczniczych, należy czytelnie zapisać nazwę i numer serii podawanego produktu.

Produkt leczniczy ZINPLAVA nie stanowi leczenia CDI i nie ma wpływu na trwający epizod CDI. Produkt leczniczy ZINPLAVA należy podawać w trakcie antybiotykoterapii stosowanej z powodu CDI. Nie ma danych dotyczących skuteczności stosowania produktu leczniczego ZINPLAVA, jeśli jest on podawany po początkowych 10-14 dniach antybiotykoterapii stosowanej z powodu CDI.

Produkt leczniczy ZINPLAVA nie powinien być podawany we wstrzyknięciu dożylnym ani w bolusie.

Nie ma doświadczenia dotyczącego wielokrotnego podawania produktu leczniczego ZINPLAVA u pacjentów z CDI. W badaniach klinicznych, pacjentom z CDI podawano tylko jedną dawkę produktu leczniczego ZINPLAVA (patrz punkt 5.1).

Sód Produkt leczniczy zawiera do 182,8 mg sodu na fiolkę, co odpowiada 9,1% zalecanej przez WHO maksymalnej dobowej dawki sodu u osób dorosłych wynoszącej 2 g.

Nie przeprowadzono formalnych badań dotyczących interakcji z innymi produktami leczniczymi. Przeciwciała monoklonalne stosowane w lecznictwie zazwyczaj nie mają znaczącego potencjału do wchodzenia w interakcje z innymi lekami, ze względu na fakt, że nie wpływają bezpośrednio na enzymy cytochromu P450 oraz nie są substratami transporterów wątrobowych lub nerkowych.

Interakcje z innymi lekami wywoływane przez bezlotoksumab są mało prawdopodobne, ponieważ celem działania bezlotoksumabu jest toksyna egzogenna.

Jednocześnie z produktem leczniczym ZINPLAVA podawano standardową doustną antybiotykoterapię stosowaną z powodu CDI.

Ciąża

Istnieją tylko ograniczone dane dotyczące stosowania bezlotoksumabu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wskazują na istnienie szkodliwego wpływu na reprodukcję (patrz punkt 5.3). Produktu leczniczego ZINPLAVA nie należy stosować w ciąży, chyba że stan kliniczny kobiety wymaga podawania bezlotoksumabu.

Karmienie piersią

Nie wiadomo, czy bezlotoksumab przenika do mleka ludzkiego. Przeciwciała monoklonalne mogą być wydzielane do mleka ludzkiego, dlatego należy podjąć decyzję, czy przerwać karmienie piersią czy nie podawać produktu ZINPLAVA, biorąc pod uwagę znaczenie stosowania produktu leczniczego ZINPLAVA dla matki.

Płodność

Brak dostępnych danych klinicznych dotyczących potencjalnego wpływu bezlotoksumabu na płodność. Nie przeprowadzono badań dotyczących płodności u zwierząt. W badaniach tkankowej reaktywności krzyżowej nie stwierdzono wiązania bezlotoksumabu z tkankami układu rozrodczego ani nie wykazano zauważalnego wpływu na narządy rozrodcze osobników żeńskich i męskich w badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym u myszy (patrz punkt 5.3).

Bezlotoksumab nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Podsumowanie profilu bezpieczeństwa

Profil bezpieczeństwa produktu leczniczego ZINPLAVA oceniono w dwóch badaniach klinicznych fazy III u dorosłych. Do najczęstszych działań niepożądanych występujących po leczeniu produktem ZINPLAVA (zgłoszonych u ≥ 4% pacjentów w ciągu pierwszych 4 tygodni po podaniu wlewu dożylnego) należały nudności, biegunka, gorączka i ból głowy. Te działania niepożądane występowały z podobną częstością u pacjentów którym podawano placebo w porównaniu do pacjentów którym podawano produkt leczniczy ZINPLAVA.

Tabelaryczna lista działań niepożądanych

W Tabeli 1 przedstawiono działania niepożądane zgłoszone w ciągu 4 tygodni po podaniu wlewu dożylnego pacjentom leczonym produktem ZINPLAVA wymienione zgodnie z klasyfikacją układów i narządów. Częstość występowania działań niepożądanych określono w następujący sposób: bardzo często (≥ 1/10); często (≥ 1/100 do < 1/10); niezbyt często (≥ 1/1000 do < 1/100); rzadko (≥ 1/10 000 do < 1/1000); bardzo rzadko (< 1/10 000); nieznana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o określonej częstości występowania działania niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającą się częstością.

Tabela 1: Działania niepożądane produktu leczniczego ZINPLAVA

Klasyfikacja układów i narządów MedDRA	Częstość występowania	Działanie niepożądane
Zaburzenia układu nerwowego	Często	Ból głowy
Zaburzenia żołądka i jelit	Często	Nudności, biegunka
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania	Często	Gorączka
Urazy, zatrucia i powikłania po zabiegach	Często	Reakcje związane z infuzją†

† Patrz Opis wybranych działań niepożądanych poniżej.

Opis wybranych działań niepożądanych

Ciężkie działania niepożądane W badaniach klinicznych ciężkie działania niepożądane występujące w ciągu 12 tygodni po podaniu wlewu dożylnego zgłoszono u 29% pacjentów leczonych produktem ZINPLAVA i u 33% pacjentów otrzymujących placebo.

Reakcje związane z infuzją Łącznie, u 10% osób z grupy leczonej produktem ZINPLAVA i u 8% osób z grupy otrzymującej placebo w dniu podania wlewu lub dzień później wystąpiło co najmniej jedno działanie niepożądane typowe dla wlewu dożylnego. Typowe dla wlewu dożylnego działania niepożądane zgłoszone u ≥ 0,5% osób otrzymujących produkt leczniczy ZINPLAVA oraz występujące z częstością większą niż w grupie placebo to nudności (3%), zmęczenie (1%), gorączka (1%), zawroty głowy (1%), ból głowy (2%), duszność (1%) i nadciśnienie (1%). Większość pacjentów, u których wystąpiło działanie niepożądane typowe dla wlewu dożylnego, zgłosiła działanie o maksymalnym nasileniu uznanym za łagodne (78%) lub umiarkowane (20%), a większość tych działań ustąpiła w ciągu 24 godzin po wystąpieniu.

Działania niepożądane pochodzenia immunologicznego W badaniu klinicznym fazy I, zdrowym osobom podano kolejno dwie dawki bezlotoksumabu wynoszące 10 mg/kg mc., w odstępie 12-tygodniowym. Działania niepożądane występujące po drugiej dawce nie różniły się znacząco od obserwowanych po podaniu pierwszej dawki i odpowiadały działaniom niepożądanym odnotowanym w dwóch badaniach klinicznych fazy III (MODIFY I i MODIFY II; patrz punkt 5.1), w których wszyscy pacjenci otrzymali pojedynczą dawkę leku.

Dzieci i młodzież

Bezpieczeństwo stosowania produktu leczniczego ZINPLAVA oceniono w jednym badaniu klinicznym fazy III (MODIFY III), w którym 107 pacjentów pediatrycznych w wieku od 1 roku do < 18 lat (4 pacjentów w wieku od 1 do < 2 lat, 33 pacjentów w wieku od 2 do < 6 lat, 26 pacjentów w wieku od 6 do < 12 lat i 44 pacjentów w wieku od 12 do < 18 lat) otrzymało pojedynczą dawkę 10 mg/kg mc. produktu leczniczego ZINPLAVA. Profil bezpieczeństwa u dzieci i młodzieży był zgodny z profilem bezpieczeństwa u dorosłych.

Zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych

Po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu istotne jest zgłaszanie podejrzewanych działań niepożądanych. Umożliwia to nieprzerwane monitorowanie stosunku korzyści do ryzyka stosowania produktu leczniczego. Osoby należące do fachowego personelu medycznego powinny zgłaszać wszelkie podejrzewane działania niepożądane za pośrednictwem krajowego systemu zgłaszania wymienionego w załączniku V.

Brak doświadczeń klinicznych związanych z przedawkowaniem produktu leczniczego ZINPLAVA. W badaniach klinicznych zdrowym ochotnikom podawano dawki do 20 mg/kg mc., które były ogólnie dobrze tolerowane. W przypadku przedawkowania pacjent powinien pozostać pod ścisłą obserwacją w kierunku występowania przedmiotowych lub podmiotowych objawów działań niepożądanych. Należy również zastosować odpowiednie leczenie objawowe.

5.1 Farmakodynamika

Grupa farmakoterapeutyczna: Leki stosowane w leczeniu zakażeń do stosowania ogólnego, przeciwbakteryjne przeciwciała monoklonalne. Kod ATC: J06BC03

Mechanizm działania

Bezlotoksumab jest ludzkim monoklonalnym przeciwciałem antytoksynowym, które wiąże się z wysokim powinowactwem z toksyną B C. difficile i neutralizuje jej aktywność. Bezlotoksumab zapobiega nawrotowi CDI, zapewniając odporność bierną na toksynę wytwarzaną w wyniku rozrostu pozostałych w organizmie lub nowo nabytych przetrwalników C. difficile.

Działanie farmakodynamiczne

Mikrobiologia

Aktywność in vitro i in vivo Epitop toksyny B do którego wiąże się bezlotoksumab jest zachowany, chociaż nie identyczny ze wszystkimi znanymi sekwencjami toksyny.

Badania kliniczne

Skuteczność produktu leczniczego ZINPLAVA (bezlotoksumab) oceniano w dwóch wieloośrodkowych badaniach fazy III z randomizacją, podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo (MODIFY I i MODIFY II) w których 810 pacjentów randomizowano do grupy leczonej bezlotoksumabem a 803 do grupy otrzymującej placebo. Liczba pacjentów którzy ukończyli badanie, włączonych do pełnej analizy (FAS; ang. full analysis set) w grupie przyjmującej produkt leczniczy ZINPLAVA wynosiła 781, natomiast w grupie przyjmującej placebo 773. Wszyscy pacjenci przyjmowali jednocześnie standardową antybiotykoterapię z powodu CDI. Randomizację stratyfikowano w zależności od stosowanego leku przeciwbakteryjnego i statusu hospitalizacji (leczenie szpitalne lub ambulatoryjne) w momencie przystąpienia do badania. Dorośli pacjenci mieli potwierdzone rozpoznanie CDI, które zdefiniowano jako biegunkę (3 lub więcej luźnych stolców typu 5 do 7 według Bristolskiej skali uformowania stolca, w okresie nie dłuższym niż 24 godziny) i dodatni wynik testu na obecność toksynotwórczych szczepów C. difficile w próbce kału pobranej nie wcześniej niż 7 dni przed przystąpieniem do badania.

Przez 10 do 14 dni pacjenci przyjmowali doustnie antybiotykoterapię w leczeniu CDI (metronidazol, wankomycynę lub fidaksomycynę, zgodnie z wyborem badacza). Pacjenci przyjmujący doustnie wankomycynę lub fidaksomycynę mogli również otrzymywać metronidazol podawany dożylnie.

Pojedynczy wlew dożylny produktu leczniczego ZINPLAVA lub placebo był podany przed zakończeniem antybiotykoterapii, a pacjentów obserwowano przez 12 tygodni po podaniu wlewu dożylnego. Wlewy dożylne produktu leczniczego ZINPLAVA lub placebo miały miejsce w terminach od dnia poprzedzającego rozpoczęcie antybiotykoterapii do 14 dni po jej rozpoczęciu, z medianą w 3. dniu antybiotykoterapii.

Wyjściowa charakterystyka 781 pacjentów, otrzymujących produkt leczniczy ZINPLAVA i 773 pacjentów otrzymujących placebo była w zasadzie zbliżona we wszystkich grupach leczonych. Mediana wieku wynosiła 65 lat, 85% pacjentów stanowiły osoby rasy białej, 57% stanowiły kobiety, a 68% pacjentów było hospitalizowanych. Podobny odsetek pacjentów otrzymywał doustnie metronidazol (48%) lub wankomycynę (48%) i tylko 4% pacjentów otrzymywało fidaksomycynę jako antybiotykoterapię w leczeniu CDI.

Częstotliwość nawrotów CDI przedstawiono w Tabeli 2.

Tabela 2: Częstość nawrotów CDI w okresie 12 tygodni po podaniu wlewu dożylnego (badania MODIFY I i MODIFY II, Pełna analiza*)

ZINPLAVA z leczeniem standardowym† Procent (n/N)	Placebo z leczeniem standardowym† Procent (n/N)	Różnica po korekcie (95% CI)‡	Wartość p
16,5 (129/781)	26,6 (206/773)	-10,0 (-14,0; -6,0)	< 0,0001
n = liczba pacjentów w grupie wyodrębnionej do analizy spełniających kryteria dotyczące punktu końcowego N = liczba pacjentów włączonych do grupy wyodrębnionej do analizy * Cała populacja wyodrębniona do analizy (ang. Full Analysis Set) = podgrupa wszystkich randomizowanych pacjentów badania z wyjątkiem: (i) osób, którym nie podano badanego leku we wlewie dożylnym, (ii) osób, u których nie wykazano dodatniego wyniku miejscowego testu na obecność toksynotwórczych szczepów C. difficile w kale; (iii) osób, u których nie zastosowano standardowego leczenia określonego w protokole, w przedziale czasowym wynoszącym 1 dzień w stosunku do terminu podania wlewu dożylnego; (iv) przypadków, w których nie przestrzegano zasad dobrej praktyki klinicznej † Leczenie standardowe = standardowa antybiotykoterapia (metronidazol lub wankomycyna lub fidaksomycyna) ‡ Wartość p w teście jednostronnym ustalona na podstawie metody Miettinena i Nurminena ze stratyfikacją w zależności od protokołu (MODIFY I i MODIFY II), standardowej antybiotykoterapii (metronidazol lub wankomycyna lub fidaksomycyna) oraz statusu hospitalizacji (leczenie szpitalne lub ambulatoryjne)

W Tabeli 3. przedstawiono wyniki zaplanowanej prospektywnie łączonej analizy częstości nawrotów CDI w określonych wcześniej podgrupach pacjentów z wysokim ryzykiem nawrotu CDI w dwóch badaniach klinicznych fazy III. Łącznie 51% pacjentów było w wieku 65 lat lub powyżej, 29% w wieku 75 lat lub powyżej i 39% pacjentów otrzymywało jeden lub więcej ogólnoustrojowych leków przeciwbakteryjnych w czasie trwającego 12 tygodni okresu obserwacji. Spośród wszystkich pacjentów u 28% wystąpił co najmniej jeden epizod CDI w okresie 6 miesięcy przed epizodem leczonym (u 18% pacjentów wystąpił jeden, u 7% pacjentów wystąpiły dwa, a u kilku pacjentów wystąpiły 3 lub więcej wcześniejsze epizody). Dwadzieścia jeden (21) procent pacjentów miało upośledzoną odporność, a u 16% pacjentów występowała ciężka klinicznie postać CDI. Spośród 976/1554 (62%) pacjentów, u których na początku badania potwierdzono obecność C. difficile w kale, hiperwirulentny szczep (rybotypy 027, 078 lub 244) wyizolowano u 22% (217 z 976 pacjentów), z których większość (87%, 189 z 217 szczepów) stanowił rybotyp 027.

U tych pacjentów występowały czynniki ryzyka głównie, ale nie wyłącznie związane z wyższym ryzykiem nawrotu CDI. Wyniki dotyczące skuteczności nie wskazywały na korzyści ze stosowania produktu leczniczego ZINPLAVA u pacjentów bez znanych czynników ryzyka CDI.

Tabela 3: Częstość nawrotów CDI według podgrupy czynnika ryzyka (badania MODIFY I i MODIFY II, Pełna analiza*)

Charakterystyka pacjentów w momencie przystąpienia do badania	ZINPLAVA z leczeniem standardowym† Procent (n/m)	Placebo z leczeniem standardowym† Procent (n/m)	Różnica (95% CI)‡
Wiek ≥ 65 lat	15,4 (60/390)	31,4 (127/405)	-16,0 (-21,7; -10,2)
Jeden lub więcej epizod CDI w ciągu ostatnich 6 miesięcy	25,0 (54/216)	41,1 (90/219)	-16,1 (-24,7; -7,3)
Osoby z upośledzoną odpornością§	14,6 (26/178)	27,5 (42/153)	-12,8 (-21,7; -4,1)
Ciężka postać CDI¶	10,7 (13/122)	22,4 (28/125)	-11,7 (-21,1; -2,5)
Osoby zakażone szczepem hiperwirulentnym#	21,6 (22/102)	32,2 (37/115)	-10,6 (-22,1; 1,3)
Osoby zakażone rybotypem 027	23,6 (21/89)	34,0 (34/100)	-10,4 (-23,0; 2,6)
n = liczba pacjentów w podgrupie spełniających kryteria dotyczące punktu końcowego m = liczba pacjentów w podgrupie * Cała populacja wyodrębniona do analizy (ang. Full Analysis Set) = podgrupa wszystkich randomizowanych uczestników badania z wyjątkiem: (i) osób, którym nie podano badanego leku we wlewie dożylnym, (ii) osób, u których nie wykazano dodatniego wyniku miejscowego testu na obecność toksynotwórczych szczepów C. difficile w kale; (iii) osób, u których nie zastosowano standardowego leczenia określonego w protokole, w przedziale czasowym wynoszącym 1 dzień w stosunku do terminu podania wlewu dożylnego † Leczenie standardowe = standardowa antybiotykoterapia (metronidazol lub wankomycyna, lub fidaksomycyna) ‡ Dane ustalone w oparciu o metodę Miettinena i Nurminena bez stratyfikacji § Dane ustalone na podstawie stwierdzonych schorzeń lub stosowanych leków mogących powodować immunosupresję ¶ Wynik w skali Zar ≥ 2 # Do szczepów hiperwirulentnych zaliczono: rybotypy 027, 078 lub 244

W badaniach, częstości klinicznego wyleczenia trwającego epizodu CDI były zbliżone w badanych grupach.

Dzieci i młodzież

Produkt leczniczy ZINPLAVA oceniono w wieloośrodkowym badaniu z randomizacją, podwójnie ślepą próbą i grupą kontrolną placebo (MODIFY III) u dzieci i młodzieży w wieku od 1 roku do < 18 lat. Włączeni pacjenci mieli rozpoznaną CDI i otrzymywali leczenie standardowe (wankomycynę, metronidazol lub fidaksomycynę) w początkowym epizodzie CDI. W tym badaniu losowo przydzielono i leczono 143 pacjentów, z których 107 otrzymało pojedynczy wlew produktu leczniczego ZINPLAVA (10 mg/kg mc.), a 36 otrzymało wlew placebo. Spośród tych randomizowanych pacjentów 58% było w wieku od 1 roku do < 12 lat, 52% stanowili chłopcy, 80% było rasy białej, a 7% rasy wielorasowej. U większości (94%) pacjentów występował co najmniej jeden czynnik ryzyka nawrotu CDI. Najczęstszymi czynnikami ryzyka były obniżona odporność (72,7%) oraz leczenie 1 lub większą liczbą ogólnoustrojowych leków przeciwbakteryjnych podczas leczenia CDI w początkowym epizodzie (62,6%).

Głównymi celami tego badania była ocena bezpieczeństwa stosowania i farmakokinetyki bezlotoksumabu; skuteczność była drugorzędowym opisowym punktem końcowym. Wyniki dotyczące farmakokinetyki przedstawiono w punkcie 5.2. Po podaniu pojedynczego wlewu bezlotoksumabu lub placebo odsetek pacjentów w populacji mITT z początkową odpowiedzią kliniczną, u których wystąpił nawrót CDI w ciągu 12 tygodni, i którzy byli narażeni na wysokie ryzyko nawrotu CDI, wynosił odpowiednio 12,1% (11/91) w porównaniu do 15,2% (5/33).

Immunogenność

Immunogenność produktu leczniczego ZINPLAVA oceniano w badaniach MODIFY I, MODIFY II i MODIFY III metodą elektrochemiluminescencji (ECL).

Po leczeniu produktem ZINPLAVA w badaniach MODIFY I i MODIFY II u żadnego spośród 710 pacjentów podlegających ocenie nie wykazano dodatniego miana przeciwciał przeciwko bezlotoksumabowi związanych ze stosowanym leczeniem. Chociaż produkt leczniczy ZINPLAVA jest przeznaczony do podawania w pojedynczej dawce, u 29 zdrowych pacjentów oceniano immunogenność bezlotoksumabu po podaniu drugiej dawki wynoszącej 10 mg/kg mc. 12 tygodni po pierwszej dawce. Po podaniu drugiej dawki nie wykryto przeciwciał przeciwko bezlotoksumabowi.

Po leczeniu produktem leczniczym ZINPLAVA w badaniu MODIFY III, u 2 ze 100 pacjentów pediatrycznych podlegających ocenie uzyskano wynik pozytywny na obecność przeciwciał przeciwko bezlotoksumabowi; żadne z nich nie miało przeciwciał neutralizujących.

Nie ma danych dotyczących wielokrotnego podawania bezlotoksumabu pacjentom z CDI.

5.2 Farmakokinetyka

Wchłanianie

Bezlotoksumab jest podawany dożylnie, wykazuje zatem natychmiastową i całkowitą biodostępność. Po podaniu dożylnym bezlotoksumabu w pojedynczej dawce wynoszącej 10 mg/kg mc. średnia geometryczna (%CV) AUC (0-∞), Cmax i C wyniosła odpowiednio 53 12 tygodni 000 µg.h/ml (40,2%), 185 µg/ml (20,7%) i 3,23 µg/ml (120,7%), u pacjentów z CDI. U zdrowych osób ekspozycja na bezlotoksumab zwiększyła się mniej więcej w sposób proporcjonalny do dawki w zakresie dawek od 0,3 do 20 mg/kg mc.

Dystrybucja

Dystrybucja pozanaczyniowa bezlotoksumabu jest ograniczona. Średnia objętość dystrybucji bezlotoksumabu wyniosła 7,33 l (CV: 16%).

Metabolizm

Bezlotoksumab jest katabolizowany w procesie rozkładu białek; metabolizm leku nie przyczynia się do jego eliminacji.

Eliminacja

Bezlotoksumab jest eliminowany z organizmu głównie w procesie rozkładu białek. Średni klirens bezlotoksumabu wynosi 0,317 l na dobę (CV: 41 %), a czas półtrwania w końcowej fazie eliminacji (t ) wynosi około ½ 19 dni (28%).

Szczególne grupy pacjentów

Wpływ różnych czynników na farmakokinetykę bezlotoksumabu oceniano w populacyjnej analizie farmakokinetyki. Klirens bezlotoksumabu wzrastał proporcjonalnie do masy ciała; wynikające z tego różnice w ekspozycji na lek są w odpowiedni sposób eliminowane poprzez podanie dawki ustalonej w przeliczeniu na masę ciała.

Wymienione niżej czynniki nie mają znaczącego klinicznie wpływu na ekspozycję na bezlotoksumab i nie jest wymagana modyfikacja dawki: wiek (od 18 do 100 lat), płeć, rasa, pochodzenie etniczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby oraz obecność schorzeń współistniejących.

Zaburzenia czynności nerek

Wpływ zaburzeń czynności nerek na farmakokinetykę bezlotoksumabu oceniano u pacjentów z łagodnymi (eGFR 60 do < 90 ml/min/1,73 m2), umiarkowanymi (eGFR 30 do < 60 ml/min/1,73 m2) lub ciężkimi (eGFR 15 do < 30 ml/min/1,73 m2) zaburzeniami czynności nerek, albo z krańcową niewydolnością nerek (eGFR < 15 ml/min/1,73 m2) w porównaniu z pacjentami, u których czynność nerek była prawidłowa (eGFR ≥ 90 ml/min/1,73 m2). Nie stwierdzono znaczących klinicznie różnic dotyczących ekspozycji na bezlotoksumab u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i u pacjentów z prawidłową czynnością nerek.

Zaburzenia czynności wątroby

Wpływ zaburzeń czynności wątroby na farmakokinetykę bezlotoksumabu oceniano u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby (zdefiniowanymi jako obecność co najmniej dwóch z następujących czynników: [1] stężenie albuminy ≤ 3,1 g/dl; [2] AlAT ≥ 2 x GGN; [3] stężenie bilirubiny całkowitej ≥ 1,3 x GGN; lub [4] łagodna, umiarkowana albo ciężka choroba wątroby według oceny na podstawie wskaźnika chorób współwystępujących [ang. Charlson Co-morbidity Index]) w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością wątroby. Nie stwierdzono znaczących klinicznie różnic dotyczących ekspozycji na bezlotoksumab u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby w porównaniu z pacjentami z prawidłową czynnością wątroby.

Osoby w podeszłym wieku

Wpływ wieku na farmakokinetykę bezlotoksumabu oceniano u pacjentów w wieku od 18 do 100 lat. Nie stwierdzono znaczących klinicznie różnic dotyczących ekspozycji na bezlotoksumab u pacjentów w wieku 65 lat lub starszych w porównaniu z pacjentami w wieku poniżej 65 lat.

Dzieci i młodzież

Farmakokinetykę bezlotoksumabu u dzieci i młodzieży w wieku 1 roku i starszych (N=91), którym podano pojedynczy wlew dożylny 10 mg/kg mc. bezlotoksumabu przedstawiono w Tabeli 4. Ekspozycja na bezlotoksumab (AUC0-inf) u dzieci i młodzieży była podobna do tej u dorosłych.

Tabela 4: Podsumowanie farmakokinetyki bezlotoksumabu po podaniu pojedynczego wlewu 10 mg/kg mc. bezlotoksumabu według grup wiekowych u dzieci i młodzieży

	Grupa Wiekowa
	1 do < 4 lat (N=20)	4 do < 7 lat (N=13)	7 do < 12 lat (N=21)	12 do < 18 lat (N=37)
Parametr PK	Średnia Geometryczna (%CV)

Cmax (µg/ml) 112 (37,4%) 136 (32,2%) 143 (24,0%) 155 (28,2%)

AUCinf (µg*h/ml) 44 500 (33,4%) 40 400 (33,7%) 43 600 (38,5%) 56 100 (30,7%)†

C12 tygodni (µg/ml) 2,70 (83,2%)‡ ‡ 1,46 (196,6%) 2,45 (88,7%) 3,85 (73,0%)†

Czas półtrwania w końcowej fazie 18,4 (32,0%) 17,6 (36,6%) 18,2 (35,3%) 21,7 (22,1%)† eliminacji (dni)

Klirens (l/dzień) 0,070 (33,2%) 0,116 (44,2%) 0,171 (45,0%) 0,240 (33,7%)†

Objętość 1,85 (39,1%) 2,95 (36,8%) 4,51 (27,7%) 7,50 (33,3%)† dystrybucji (l) †- N=36; Nie można było określić parametrów PK z wyjątkiem C max u jednej osoby ze względu na niepełny profil stężenia w czasie ‡

• N=19; C nie określono 12 tygodni dla 1 lub 2 osób

Table 5: Podsumowanie farmakokinetyki bezlotoksumabu po podaniu pojedynczego wlewu 10 mg/kg mc. bezlotoksumabu według masy ciała u dzieci i młodzieży

	Grupa według masy ciała
	<15 kg (N=14)	15 do <20 kg (N=13)	20 do <30 kg (N=17)	30 do <40 kg (N=13)	≥40 kg (N=34)
Parametr PK	Średnia Geometryczna (%CV)

Cmax (µg/ml) 123 (31,5%) 116 (49,4%) 130 (20,4%) 144 (25,8%) 160 (26,4%)

AUCinf 43 400 44 400 39 000 44 800 58 900 (28,0%)† (µg*h/ml) (35,3%) (32,5%) (41,1%) (25,4%)

C12 tygodni 2,32 2,81 2,49 1,84 (199,5%)§ 3,79 (82,6%)† (µg/ml) (67,8%)‡ (92,9%) (80,0%)

Czas półtrwania 17,3 20,3 20,2 w końcowej 17,7 (46,5%) 20,9 (24,4%)† (29,7%) (26,2%) (23,4%) fazie eliminacji (dni)

Klirens 0,063 0,093 0,191 0,146 (47,0%) 0,250 (35,0%)† (l/dzień) (29,5%) (32,0%) (23,8%)

Objętość 1,57 2,72 5,56 3,72 (31,2%) 7,51 (35,2%)† dystrybucji (l) (31,4%) (33,3%) (21,8%) † N=33; Nie można było określić parametrów PK z wyjątkiem C u jednej osoby ze względu na max niepełny profil stężenia w czasie ‡ N=13; C nie określono dla 1 12 tygodni osoby § N=15; C nie określono 12 tygodni dla 2 osób

Nie ma wyraźnego związku pomiędzy ekspozycją na bezlotoksumab a masą ciała po dawkowaniu bezlotoksumabu w oparciu o masę ciała u dzieci i młodzieży. Z analizy farmakokinetyki populacyjnej bezlotoksumabu wynika, że następujące czynniki nie miały klinicznie istotnego wpływu na ekspozycję na bezlotoksumab: wiek, płeć, zaburzenia czynności nerek i rasa.

5.3 Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Dane niekliniczne, wynikające z konwencjonalnych badań toksyczności po podaniu wielokrotnym, nie ujawniają szczególnego zagrożenia dla człowieka. Nie przeprowadzono oceny genotoksyczności ani rakotwórczości.

Nie przeprowadzono badań dotyczących toksycznego wpływu bezlotoksumabu na rozród i rozwój u zwierząt. W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym nie stwierdzono zauważalnego wpływu na męskie i żeńskie narządy rozrodcze u myszy, a w badaniach reaktywności krzyżowej nie wykazano wiązania z tkankami układu rozrodczego.

6.1 Substancje pomocnicze

Kwas cytrynowy jednowodny (E330) Kwas dietylenotriaminopentaoctowy

Polisorbat 80 (E433) Sodu chlorek Sodu cytrynian dwuwodny (E331) Woda do wstrzykiwań Sodu wodorotlenek (E524) (do ustalenia pH).

6.2 Niezgodności farmaceutyczne

Nie mieszać tego produktu leczniczego z innymi produktami leczniczymi, oprócz wymienionych w punkcie 6.6, ponieważ nie wykonywano badań dotyczących zgodności.

6.3 Okres ważności

Nieotwarta fiolka: 3 lata.

Roztwór do wlewu dożylnego: Wykazano, że w czasie stosowania produkt zachowuje trwałość pod względem chemicznym i fizycznym przez 24 godziny w temperaturze 2 °C – 8 °C lub przez 16 godzin w temperaturze pokojowej (25 °C lub poniżej). Te ramy czasowe obejmują przechowywanie roztworu do wlewu w worku infuzyjnym przez cały czas trwania wlewu dożylnego. Z mikrobiologicznego punktu widzenia produkt musi zostać zużyty natychmiast. Jeśli produkt nie zostanie niezwłocznie podany, za czas i warunki jego przechowywania przed podaniem odpowiedzialność ponosi użytkownik; lek nie może być przechowywany przez czas dłuższy niż 24 godziny w temperaturze 2 °C – 8 °C lub przez 16 godzin w temperaturze pokojowej (25 °C lub poniżej).

6.4 Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Przechowywać w lodówce w temperaturze 2 °C-8 °C. Nie zamrażać. Przechowywać fiolkę w zewnętrznym pudełku tekturowym w celu ochrony przed światłem.

Warunki przechowywania produktu leczniczego po rozcieńczeniu, patrz punkt 6.3.

6.5 Rodzaj i zawartość opakowania

Fiolka ze szkła typu I zawierająca 40 ml lub 25 ml roztworu, z korkiem chlorobutylowym, zabezpieczona kapslem typu flip-off.

Każde pudełko tekturowe zawiera jedną fiolkę.

6.6 Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania

Przygotowanie rozcieńczonego roztworu

• Rozcieńczony roztwór należy przygotować niezwłocznie po wyjęciu fiolki/fiolek z lodówki, lub fiolki można przechowywać w temperaturze pokojowej, zabezpieczone przed dostępem światła, maksymalnie przez 24 godziny przed przygotowaniem rozcieńczonego roztworu.

• Przed rozcieńczeniem należy sprawdzić, czy zawartość fiolki nie zmieniła zabarwienia i czy nie ma w niej widocznych cząstek stałych. Produkt leczniczy ZINPLAVA ma postać przejrzystego do umiarkowanie opalizującego, bezbarwnego do barwy bladożółtej płynu. Nie należy używać zawartości fiolki, jeśli roztwór zmienił kolor lub zawiera widoczne cząstki stałe.

• Nie należy wstrząsać fiolki.

• Pobrać z fiolki/fiolek odpowiednią objętość roztworu określoną na podstawie masy ciała pacjenta (w kilogramach) i dodać do worka infuzyjnego zawierającego 0,9% roztwór chlorku sodu do wstrzykiwania lub 5% roztwór glukozy do wstrzykiwania w celu otrzymania rozcieńczonego roztworu o końcowym stężeniu mieszczącym się w zakresie od 1 do 10 mg/ml. Rozcieńczony roztwór wymieszać delikatnie odwracając worek.

• Wyrzucić fiolkę/fiolki wraz z całą niewykorzystaną zawartością.

• Jeśli rozcieńczony roztwór zostanie schłodzony w lodówce, przed użyciem należy worek infuzyjny pozostawić do momentu osiągnięcia temperatury pokojowej.

• Roztworu po rozcieńczeniu nie należy zamrażać.

Wszelkie niewykorzystane resztki produktu leczniczego lub jego odpady należy usunąć zgodnie z lokalnymi przepisami.

7. Podmiot odpowiedzialny

Merck Sharp & Dohme B.V. Waarderweg 39

2031 BN Haarlem

Holandia

8. Numer pozwolenia

EU/1/16/1156/001 EU/1/16/1156/002

9. Data wydania lub przedłużenia pozwolenia

Data wydania pierwszego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu: 18 styczeń 2017 Data ostatniego przedłużenia pozwolenia: 01 wrzesień 2021

10. Data zatwierdzenia lub aktualizacji tekstu

Szczegółowe informacje o tym produkcie leczniczym są dostępne na stronie internetowej Europejskiej Agencji Leków (EMA) http://www.ema.europa.eu.