Bezlotoksumab

Ludzkie przeciwciało monoklonalne o działaniu przeciwbakteryjnym; grupa leków stosowanych w zakażeniach do stosowania ogólnego – przeciwbakteryjne przeciwciała monoklonalne; kod ATC J06BC03. Wiąże się z wysokim powinowactwem z toksyną B C. difficile i neutralizuje jej aktywność. Zapobiega nawrotowi CDI, zapewniając odporność bierną na toksynę wytwarzaną w wyniku rozrostu pozostałych w organizmie lub nowo nabytych przetrwalników C. difficile. Epitop toksyny B, do którego wiąże się bezlotoksumab, jest zachowany, choć nie identyczny ze wszystkimi znanymi sekwencjami toksyny.

Zapobieganie nawrotom zakażenia wywoływanego przez Clostridioides difficile (CDI) u dorosłych oraz dzieci i młodzieży w wieku 1 roku i starszych z wysokim ryzykiem nawrotu CDI.

Podawany jako element leczenia zakażenia Clostridioides difficile (CDI), równolegle z antybiotykoterapią tego zakażenia. Powinien być podawany w trakcie antybiotykoterapii stosowanej z powodu CDI. Dorośli oraz dzieci i młodzież ≥1 roku: pojedynczy wlew dożylny w dawce 10 mg/kg masy ciała. Doświadczenie ograniczone do pojedynczego epizodu CDI i jednokrotnego podania. Szczególne grupy: brak konieczności modyfikacji dawki u osób w wieku ≥65 lat; bez dostosowania dawki w zaburzeniach czynności nerek; bez dostosowania dawki w zaburzeniach czynności wątroby. Brak zastosowania u dzieci w wieku poniżej 1 roku w zapobieganiu CDI. Sposób podania: roztwór po rozcieńczeniu podawany dożylnie we wlewie trwającym 60 minut, przez sterylny, niepirogenny filtr o średnicy porów 0,2–5 µm, o małej zdolności wiązania białek, wbudowany lub dołączony do zestawu do wlewów. Nie podawać we wstrzyknięciu dożylnym ani w bolusie. Możliwe podanie przez centralny dostęp naczyniowy lub cewnik obwodowy. Nie podawać jednocześnie z innymi produktami leczniczymi przez ten sam zestaw do wlewów dożylnych.

Bezwzględne przeciwwskazania: Ostrożnie: - nie leczy trwającego epizodu CDI i nie wpływa na jego przebieg, dlatego wymaga równoczesnej antybiotykoterapii przeciw CDI - brak danych o skuteczności podania po początkowych 10–14 dniach antybiotykoterapii CDI - niedopuszczalne podanie we wstrzyknięciu dożylnym ani w bolusie - brak doświadczenia z wielokrotnym podawaniem w CDI – dotychczas stosowano wyłącznie pojedynczą dawkę

Nie oceniano formalnie interakcji z innymi lekami. Przeciwciała monoklonalne zwykle nie wchodzą w istotne interakcje, gdyż nie oddziałują bezpośrednio na enzymy cytochromu P450 ani nie są substratami transporterów wątrobowych czy nerkowych. Ponadto z uwagi na to, że celem cząsteczki jest toksyna egzogenna, interakcje lekowe uważa się za mało prawdopodobne. Możliwe jest jednoczesne podawanie ze standardową doustną antybiotykoterapią stosowaną w zakażeniu C. difficile.

Często: ból głowy; nudności, biegunka; gorączka; reakcje związane z infuzją. Reakcje związane z infuzją: u ok. 10% osób otrzymujących bezlotoksumab w dniu wlewu lub następnego dnia wystąpiło co najmniej jedno działanie typowe dla wlewu dożylnego. Do objawów zgłaszanych u ≥0,5% i z częstością większą niż w grupie placebo należały nudności (3%), zmęczenie (1%), gorączka (1%), zawroty głowy (1%), ból głowy (2%), duszność (1%) oraz nadciśnienie (1%). W większości przypadków nasilenie było łagodne (78%) lub umiarkowane (20%), a objawy zwykle ustępowały w ciągu 24 godzin od wystąpienia. Ciężkie działania niepożądane: w ciągu 12 tygodni po wlewie wystąpiły u 29% leczonych, wobec 33% w grupie placebo.

Dane dotyczące stosowania w ciąży są ograniczone; badania na zwierzętach nie wykazały szkodliwego wpływu na reprodukcję. Stosowanie w ciąży odradzane, chyba że stan kliniczny kobiety wymaga podania bezlotoksumabu. Laktacja: ograniczone – nie wiadomo, czy bezlotoksumab przenika do mleka ludzkiego. Ponieważ przeciwciała monoklonalne mogą przenikać do mleka kobiecego, wymagana jest decyzja o przerwaniu karmienia lub rezygnacji z podania, z uwzględnieniem korzyści terapeutycznej dla matki. Płodność: brak danych klinicznych o wpływie na płodność; nie prowadzono badań płodności u zwierząt. W badaniach reaktywności krzyżowej nie stwierdzono wiązania z tkankami układu rozrodczego, a w badaniach toksyczności wielokrotnej u myszy nie wykazano zauważalnego wpływu na narządy rozrodcze żeńskie i męskie.

Nie wpływa lub wpływa w stopniu nieistotnym na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Po podaniu dożylnym natychmiastowa i całkowita biodostępność. Dystrybucja pozanaczyniowa ograniczona; średnia objętość dystrybucji 7,33 l. Katabolizowany w procesie rozkładu białek; metabolizm nie przyczynia się do eliminacji. Eliminacja głównie w procesie rozkładu białek. Średni klirens 0,317 l/dobę, czas półtrwania w końcowej fazie eliminacji ok. 19 dni. Klirens rośnie proporcjonalnie do masy ciała; wynikające z tego różnice w ekspozycji są eliminowane przez podanie dawki ustalonej w przeliczeniu na masę ciała. Szczególne grupy: bez znaczącego klinicznie wpływu na ekspozycję i bez konieczności modyfikacji dawki – wiek (18–100 lat), płeć, rasa, pochodzenie etniczne, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby oraz schorzenia współistniejące.