Acyklowir

Syntetyczny purynowy analog nukleozydu, strukturalnie pokrewny guaninie. Lek przeciwwirusowy o bezpośrednim działaniu, z grupy nukleozydów, z wyjątkiem inhibitorów odwrotnej transkryptazy. Aktywny in vitro wobec wirusa opryszczki pospolitej typu 1 i 2 oraz wirusa ospy wietrznej i półpaśca. Mechanizm zależny od wewnątrzkomórkowej aktywacji: wymaga przekształcenia acyklowiru przez wirusową kinazę tymidynową do monofosforanu, a następnie przez enzymy komórkowe do difosforanu i czynnego trifosforanu. W pierwszym etapie fosforylacji pośredniczy wyłącznie specyficzny enzym wirusowy – w przypadku HSV i VZV jest to wirusowa kinaza tymidynowa, obecna wyłącznie w komórkach zakażonych wirusem. Postać czynna hamuje syntezę i replikację wirusowego DNA przez zahamowanie polimerazy DNA wirusa opryszczki oraz przez wbudowanie w wirusowe DNA. Trifosforan wbudowuje się w łańcuch zamiast trifosforanu deoksyguanozyny, co powoduje przerwanie syntezy wirusowego DNA. Wysoka selektywność wobec komórek zakażonych: proces jest wysoce wybiórczy dla komórek zakażonych. Wynika to z preferencyjnego wychwytu acyklowiru przez komórki zakażone wirusem Herpes i selektywnej konwersji do czynnej postaci trifosforanu, przez co toksyczność dla niezakażonych komórek ludzkich jest niewielka. Dzięki podwójnej selektywności acyklowir nie zakłóca metabolizmu zdrowych komórek. Wrażliwość zależna od wirusa: najbardziej wrażliwy jest wirus opryszczki pospolitej typu 1, następnie typ 2, a dalej wirus ospy wietrznej i półpaśca. W mniejszym stopniu podatne są także wirus Epsteina-Barr i CMV; dla CMV mechanizm nie zależy jednak od aktywacji kinazą tymidynową i może być odmienny, natomiast wirus Epsteina-Barr może mieć obniżoną aktywność kinazy tymidynowej, lecz jego polimeraza DNA jest bardzo wrażliwa na trifosforan acyklowiru, co tłumaczy częściową aktywność. Brak aktywności wobec wirusów latentnych, choć istnieją przesłanki hamowania latentnego wirusa opryszczki we wczesnym etapie reaktywacji. Oporność: wirus opryszczki nabywa oporność przez selekcję mutantów z niedoborem kinazy tymidynowej; inne mechanizmy to zmieniona swoistość substratowa kinazy tymidynowej i zmniejszona wrażliwość wirusowej polimerazy DNA. Oporność opisano także dla wirusa ospy wietrznej i półpaśca, prawdopodobnie wskutek podobnych mechanizmów.

U pacjentów z obniżoną odpornością: zakażenia wirusem Varicella zoster (VZV) oraz zakażenia wirusem Herpes simplex (HSV). U pacjentów z prawidłową odpornością – zakażenia VZV: półpasiec o ciężkim przebiegu ze względu na rozległość zmian patologicznych lub ich dalszy rozwój; ospa wietrzna u kobiet w ciąży, u których występuje wysypka na 8–10 dni przed porodem; ospa wietrzna u noworodków; przed wystąpieniem wysypki u noworodków, gdy początek ospy wietrznej u matki miał miejsce w okresie pomiędzy 5 dni przed porodem i 2 dni po porodzie; ospa wietrzna o ciężkim przebiegu u dzieci w wieku poniżej 1 roku; powikłania ospy wietrznej, w szczególności wirusowe zapalenie płuc. U pacjentów z prawidłową odpornością – zakażenia HSV: pierwotne opryszczkowe zakażenie narządów płciowych o ciężkim przebiegu; opryszczkowe zapalenie jamy ustnej i dziąseł o ciężkim przebiegu, gdy odczuwany dyskomfort uniemożliwia leczenie doustne; wyprysk opryszczkowy (eczema herpeticum); opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu. Postać do stosowania miejscowego na skórę: nawrotowa opryszczka warg (opryszczka wargowa) i twarzy, wywołana przez wirusa opryszczki pospolitej Herpes simplex. Postać do oka: opryszczkowe zapalenie rogówki.

Droga podania zależnie od postaci: dożylna, miejscowa na skórę oraz do worka spojówkowego. Podanie dożylne. Wyłącznie dożylnie; każdą dawkę wstrzykiwać powoli (pompą lub we wlewie) przez co najmniej godzinę. Dorośli i młodzież powyżej 12 lat: zakażenia wirusem Varicella zoster – 10 mg/kg mc. co 8 godzin; od 10 do 15 mg/kg mc. co 8 godzin u kobiet w ciąży; zakażenia wirusem Herpes simplex (z wyjątkiem zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu) – 5 mg/kg mc. co 8 godzin; opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu – 10 mg/kg mc. co 8 godzin. Dzieci od 3 miesięcy do 12 lat (dawka obliczana na podstawie masy ciała): zakażenie HSV (z wyjątkiem zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu) lub zakażenie VZV – 10 mg/kg mc. co 8 godzin, maks. 400 mg co 8 godzin; opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu lub zakażenie VZV u dzieci z obniżoną odpornością – 20 mg/kg mc. co 8 godzin, maks. 800 mg co 8 godzin. Noworodki i niemowlęta do 3 miesięcy (dawka obliczana na podstawie masy ciała): w rozpoznanym lub podejrzewanym zakażeniu opryszczkowym u noworodka 20 mg/kg mc. dożylnie co 8 godzin przez 21 dni w zakażeniu rozsianym oraz zakażeniu ośrodkowego układu nerwowego, lub przez 14 dni w chorobie ograniczonej do skóry i błon śluzowych. Zaburzenia czynności nerek: przerwę między dawkami oraz dawkę dostosować wg klirensu kreatyniny wyrażonego w mL/min u dorosłych i młodzieży oraz w mL/min/1,73 m² u niemowląt i dzieci poniżej 13 lat. Wymagana ostrożność oraz zwrócenie szczególnej uwagi na odpowiednią podaż płynów. Dorośli i młodzież powyżej 12 lat – zakażenie HSV lub VZV (bez zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu): klirens 25–50 mL/min – 5 mg/kg co 12 godzin; klirens 10–25 mL/min – 5 mg/kg co 24 godziny; anuria do 10 mL/min – 2,5 mg/kg co 24 godziny; hemodializa – 2,5 mg/kg co 24 godziny i po hemodializie. Zakażenie VZV u pacjentów z obniżoną odpornością lub opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu – dawki odpowiednio dwukrotnie większe: 10 mg/kg co 12 godzin (25–50 mL/min); 10 mg/kg co 24 godziny (10–25 mL/min); 5 mg/kg co 24 godziny (anuria do 10 mL/min); 5 mg/kg co 24 godziny i po hemodializie. Dzieci do 12 lat, niemowlęta i noworodki (klirens w mL/min/1,73 m²) – HSV lub VZV (bez zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu): 25–50 mL/min/1,73 m² – 10 mg/kg dwa razy na dobę; 10–25 mL/min/1,73 m² – 5 mg/kg dwa razy na dobę; anuria do 10 mL/min/1,73 m² – 2,5 mg/kg dwa razy na dobę; hemodializa – 2,5 mg/kg dwa razy na dobę, po hemodializie. Zakażenie VZV u chorych z obniżoną odpornością lub opryszczkowe zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu – dawki dwukrotnie większe: 20 mg/kg; 10 mg/kg; 5 mg/kg – dwa razy na dobę wg powyższych progów klirensu, w hemodializie po zabiegu. Pacjenci w podeszłym wieku: uwzględnić możliwość zaburzonej czynności nerek i dostosować dawkę wg klirensu kreatyniny; zapewnić odpowiednią podaż płynów. Otyłość: przy dawce dożylnej wyliczanej wg rzeczywistej masy ciała możliwe zwiększone stężenia w osoczu, dlatego rozważyć zmniejszenie dawki, zwłaszcza przy zaburzeniach czynności nerek lub w podeszłym wieku. Czas leczenia (droga dożylna): zwykle 5 dni, z możliwością dostosowania zależnie od stanu zdrowia pacjenta i reakcji na leczenie. Szczegółowo: 8–10 dni w zakażeniu VZV; 10 dni w opryszczkowym zapaleniu opon mózgowo-rdzeniowych i mózgu; 5–10 dni w innych zakażeniach HSV; 14 dni w opryszczce noworodkowej obejmującej skórę i błony śluzowe (skóra/oko/usta); 21 dni w opryszczce niemowląt jako zakażenie rozsiane lub zakażenie ośrodkowego układu nerwowego. Czas profilaktyki zależy od długości okresu zagrożenia zakażeniem. Podanie na skórę. Przeznaczony do stosowania na skórę. Dorośli, młodzież i dzieci powyżej 6 lat – nakładać 5 razy na dobę na chorobowo zmienione miejsca na skórze, w odstępach około czterogodzinnych, z przerwą nocną. Największa skuteczność przy rozpoczęciu leczenia jak najwcześniej po pojawieniu się pierwszych objawów opryszczki (pieczenie, swędzenie lub zaczerwienienie); leczenie można rozpocząć także w późniejszym okresie choroby, gdy wystąpią grudki lub pęcherzyki. U dzieci w wieku od 6 do 12 lat stosowanie pod nadzorem lekarza. Nie stosować u dzieci w wieku poniżej 6 lat. Leczenie prowadzić co najmniej 4 dni; przy braku zagojenia zmian można przedłużyć do 10 dni, a jeśli zmiany nie ustąpią po 10 dniach – konsultacja lekarska. Podanie do oczu. Podanie do oczu. Dorośli – pasmo maści o długości 1 cm umieszczać wewnątrz dolnego worka spojówkowego pięć razy na dobę (w odstępach co około 4 godziny); leczenie kontynuować przez co najmniej 3 dni po zakończeniu gojenia. Dzieci i młodzież – jak u dorosłych; u osób w podeszłym wieku (≥65 lat) bez konieczności dostosowania dawki. Przy zaburzeniach czynności nerek i wątroby dostosowanie dawki nie jest konieczne.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na walacyklowir Ostrożnie: - jednoczesne stosowanie innych leków nefrotoksycznych zwiększa ryzyko zaburzeń czynności nerek, zwłaszcza przy podaniu dożylnym - ryzyko odwodnienia, szczególnie u osób w podeszłym wieku oraz przy podaniu dożylnym lub doustnym w dużych dawkach - zaburzenia czynności nerek, wymagające dostosowania dawki wg klirensu kreatyniny - podeszły wiek ze względu na możliwe obniżenie czynności nerek - większe ryzyko zaburzeń neurologicznych u chorych z niewydolnością nerek i w podeszłym wieku - podawanie dużych dawek dożylnych przy odwodnieniu lub upośledzonej czynności nerek - u pacjentów ze znacznie obniżoną odpornością długotrwałe lub wielokrotne leczenie może prowadzić do selekcji szczepów o zmniejszonej wrażliwości - obniżona odporność przy stosowaniu miejscowym na skórę - kontakt kremu z błonami śluzowymi ust lub oczu oraz opryszczka narządów płciowych - ciężka nawrotowa opryszczka wargowa wymagająca konsultacji lekarskiej - stosowanie na otwarte rany lub duże powierzchnie uszkodzonej skóry u dzieci poniżej 4 tygodni - osłabiona bariera skórna, np. atopowe zapalenie skóry - głębokie ubytki rogówki oraz jednoczesne stosowanie miejscowych kortykosteroidów przy podaniu do oczu - nadkażenie bakteryjne wymagające dodatkowej antybiotykoterapii - noszenie soczewek kontaktowych podczas leczenia maścią do oczu

Wydalany głównie w postaci niezmienionej z moczem w mechanizmie aktywnego wydzielania kanalikowego; leki współzawodniczące o ten mechanizm mogą zwiększać stężenie acyklowiru w osoczu. Probenecyd i cymetydyna zwiększają AUC acyklowiru i zmniejszają jego klirens nerkowy; wobec szerokiego indeksu terapeutycznego dostosowanie dawki nie jest konieczne. Przy podaniu dożylnym należy zachować ostrożność podczas stosowania innych leków konkurujących o mechanizm wydalania, z uwagi na możliwość zwiększenia stężenia w osoczu jednego lub obu leków bądź ich metabolitów. Nefrotoksyczność: jednoczesne stosowanie leków o toksycznym wpływie na nerki zwiększa ryzyko nefrotoksyczności; gdy takie skojarzenie jest konieczne, wymagane jest ścisłe monitorowanie czynności nerek. Ostrożność i kontrola czynności nerek zalecane także przy jednoczesnym dożylnym podawaniu z lekami wpływającymi na inne aspekty czynności nerek (cyklosporyna, takrolimus). Immunosupresja: przy jednoczesnym stosowaniu z mykofenolanem mofetylu obserwowano zwiększenie AUC acyklowiru oraz nieaktywnego metabolitu mykofenolanu mofetylu. Lit: przy podawaniu z dużymi dawkami dożylnymi acyklowiru konieczne dokładne monitorowanie stężenia litu w surowicy z uwagi na ryzyko jego toksyczności. Teofilina: jednoczesne podawanie zwiększa AUC teofiliny o około 50%; zalecane oznaczanie stężenia teofiliny w osoczu. Przy stosowaniu wyłącznie miejscowym nie stwierdzono klinicznie istotnych interakcji.

Ogólnie dobrze tolerowany; po podaniu dożylnym w postaci soli sodowej może wywoływać miejscowe odczyny w miejscu wstrzyknięcia ze stanem zapalnym i zapaleniem żył, niekiedy związane z wynaczynieniem prowadzącym do martwicy tkanek. Zapalne zmiany skórne lub zapalenie żył w miejscu wstrzyknięcia (często) wiążą się z alkalicznym pH roztworu. Zaburzenia krwi i układu chłonnego – częstość nieznana: małopłytkowość, leukopenia. Zaburzenia układu immunologicznego – reakcje anafilaktyczne (częstość nieznana); bardzo rzadko nagłe reakcje nadwrażliwości, w tym obrzęk naczynioruchowy i pokrzywka. Zaburzenia układu nerwowego – częstość nieznana: ból głowy, objawy jak po spożyciu alkoholu. Mogą występować zaburzenia równowagi, ataksja i dyzartria (razem lub osobno), wskazujące na zespół móżdżkowy; czasami ciężkie zaburzenia neurologiczne dające objawy encefalopatii – splątanie, pobudzenie, drżenie, mioklonie, drgawki, omamy, psychoza, senność i śpiączka. Zazwyczaj ustępują po przerwaniu leczenia; obserwowane głównie u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek po dawce większej niż zalecana oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Odwracalne objawy neurologiczne – letarg, senność, splątanie, omamy, pobudzenie, drżenia, psychoza, drgawki i śpiączka – zgłaszano zwłaszcza po podaniu dożylnym; mogą być bardziej nasilone u osób starszych. Zaburzenia układu oddechowego – częstość nieznana: duszność. Zaburzenia żołądka i jelit – często: nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych – często: przemijające zwiększenie stężenia bilirubiny i aktywności enzymów wątrobowych; częstość nieznana: ostre uszkodzenie wątroby. Rzadko zapalenie wątroby i żółtaczka. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej – często: świąd, wysypka, pokrzywka; pojedyncze przypadki obrzęku naczynioruchowego. Wysypki mogą obejmować rumień wielopostaciowy, zespół Stevensa-Johnsona oraz toksyczną nekrolizę naskórka. Opisywano także przyspieszone, rozlane wypadanie włosów. Po zastosowaniu miejscowym na skórę: niezbyt często łagodne wysuszenie lub złuszczenie skóry, przemijające uczucie pieczenia, kłucia lub mrowienia oraz świąd; rzadko rumień oraz kontaktowe zapalenie skóry (testy wskazywały, że częściej odpowiadały za nie składniki podłoża niż sam acyklowir). Zaburzenia oka (postać oftalmiczna) – bardzo często powierzchowne punktowe zapalenie rogówki; niezbyt często przemijające uczucie łagodnego pieczenia lub palenia pojawiające się natychmiast po aplikacji oraz zapalenie spojówek; rzadko zapalenie powiek. Zaburzenia nerek i dróg moczowych – często: zwiększone stężenie mocznika i kreatyniny w surowicy. Szybki wzrost tych parametrów wiąże się z maksymalnym stężeniem acyklowiru w osoczu oraz ze stanem nawodnienia pacjenta. Częstość nieznana: ostra niewydolność nerek, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku lub z zaburzoną czynnością nerek, szczególnie przy przekroczeniu dawki, oraz ból nerek (mogący być związany z zaburzeniem czynności nerek). Ryzyko ostrej niewydolności nerek zwiększa przedawkowanie i (lub) odwodnienie oraz skojarzone stosowanie z produktami nefrotoksycznymi. Zaburzenie czynności nerek związane ze stosowaniem układowym jest zwykle odwracalne i reaguje na nawodnienie i (lub) redukcję dawki albo odstawienie, lecz może postępować do ostrej niewydolności nerek. Acyklowir, względnie nierozpuszczalny w moczu, może powodować wewnątrzcewkowe wytrącanie kryształów w nerkach; ostra niewydolność nerek zgłaszana w niektórych seriach u 12–48% pacjentów. Zaburzenia ogólne – częstość nieznana: zmęczenie, gorączka. Ciężkie powikłania hematologiczne: zakrzepowa plamica małopłytkowa i zespół hemolityczno-mocznicowy, czasem zakończone zgonem, występowały u pacjentów z upośledzoną odpornością otrzymujących duże dawki pozajelitowe.

Dane z rejestrów ciąż zebrane po wprowadzeniu do obrotu obejmują kobiety otrzymujące acyklowir w dowolnej postaci; nie wykazano zwiększenia częstości wad wrodzonych u narażonych na acyklowir w porównaniu z populacją ogólną, a stwierdzane wady nie były swoiste dla acyklowiru ani nie układały się w spójny wzorzec wskazujący na wspólną przyczynę; potwierdzenie braku ryzyka wymagałoby jednak badań epidemiologicznych. Ogólnoustrojowe zastosowanie dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy potencjalne korzyści przewyższają możliwość wystąpienia nieznanego ryzyka. W badaniach na zwierzętach: u jednego gatunku działanie teratogenne po bardzo dużych dawkach; acyklowir podawany ogólnoustrojowo w standardowych badaniach nie wykazywał działania embriotoksycznego ani teratogennego u królików, szczurów i myszy; w badaniach niestandardowych na szczurach wady płodu obserwowano po podskórnym podaniu dużych dawek działających jednocześnie toksycznie na ciężarne samice. Zależnie od drogi podania: przy podaniu miejscowym ogólnoustrojowe działanie acyklowiru jest bardzo małe; przy stosowaniu do oczu nie przewiduje się skutków w ciąży, ponieważ ekspozycja ogólnoustrojowa jest nieistotna, a w razie potrzeby maść do oczu może być stosowana w tym okresie. Laktacja: to zależy – po podaniu ogólnoustrojowym acyklowir przenika do mleka ludzkiego. Po doustnej dawce 200 mg pięć razy na dobę stwierdzano stężenie w mleku od 0,6 do 4,1 razy większe niż w osoczu, co mogłoby prowadzić do przyjęcia przez niemowlę karmione piersią dawek do 0,3 mg/kg mc. na dobę. Z uwagi na to oraz ciężkość leczonych chorób nie należy karmić piersią podczas leczenia ogólnoustrojowego. Natomiast dawka docierająca do dziecka po zastosowaniu przez matkę kremu z acyklowirem na skórę nie miałaby znaczenia klinicznego, a po zastosowaniu maści do oczu byłaby nieznaczna, wobec czego stosowanie tej postaci podczas karmienia piersią można rozważyć. Płodność: brak informacji o wpływie acyklowiru na płodność u kobiet. W badaniu z udziałem 20 mężczyzn z prawidłową liczbą plemników acyklowir doustnie w dawce do 1 g na dobę przez maksymalnie sześć miesięcy nie wpływał w sposób klinicznie istotny na liczbę, ruchliwość i budowę plemników.

Postać dożylna, zwykle stosowana u pacjentów hospitalizowanych, w związku z czym wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn zwykle nie ma zastosowania; nie przeprowadzono badań oceniających wpływ acyklowiru na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn. Postać doustna nie ma wpływu lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Dla maści do oczu nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn; maść do oczu może wpływać na zdolność widzenia, dlatego zaleca się ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wchłanianie z przewodu pokarmowego słabe; biodostępność doustna ok. 10–20%; opracowano doustnie aktywne proleki, np. walacyklowir, aby przezwyciężyć słabe wchłanianie. Cssmax po dawce 200 mg co cztery godziny wynosi 0,7 µg/mL, po 400 mg – 1,2 µg/mL, a po 800 mg – 1,8 µg/mL (przyrost mniej niż proporcjonalny do dawki). Dystrybucja: przenika do tkanek, w tym mózgu, nerek, płuc, wątroby, mięśni, wydzielin z pochwy i płynu w pęcherzykach opryszczki. średnia objętość dystrybucji ok. 26 L (odpowiada całkowitej objętości wody w organizmie); Vd/F po podaniu doustnym 2,3–17,8 L/kg. wiązanie z białkami osocza niewielkie (9–33%), interakcje z wypierania z połączeń białkowych mało prawdopodobne. po podaniu dożylnym szeroko dystrybuowany do tkanek i płynów, w tym do płynu mózgowo-rdzeniowego, gdzie stężenie sięga ok. 50% stężenia w osoczu. Metabolizm i eliminacja: wydalany głównie przez nerki w postaci niezmienionej; główny metabolit – 9-karboksymetoksymetyloguanina – stanowi ok. 10–15% dawki wydalanej w moczu. klirens nerkowy (14,3 L/h) znacznie przewyższa klirens kreatyniny, co wskazuje na udział wydzielania kanalikowego obok przesączania kłębuszkowego. wydalanie z kałem odpowiada za ok. 2% dawki. Okres półtrwania: przy prawidłowej czynności nerek ok. 2–3 godziny. u noworodków i niemowląt (0–3 mies.) po dawce 10 mg/kg mc. w godzinnej infuzji co 8 h – 3,8 godziny. Nerki: okres półtrwania i całkowity klirens zależą od czynności nerek, dlatego zaleca się dostosowanie dawki u pacjentów z zaburzeniem czynności nerek. w przewlekłej niewydolności nerek średni końcowy okres półtrwania wydłuża się do 19,5 godziny. Dostosowanie dawki wg klirensu kreatyniny (CC): dożylnie – CC 25–50 mL/min: odstęp między infuzjami wydłużyć do 12 h; CC 10–25 mL/min: odstęp do 24 h; CC <10 mL/min: pacjenci dializowani otrzewnowo – połowa dawki raz na 24 h, pacjenci hemodializowani – połowa dawki co 24 h oraz dodatkowa połowa dawki po hemodializie; doustnie – CC <10 mL/min: opryszczka zwykła 200 mg co 12 h, zakażenia ospą wietrzną/półpaścem 800 mg co 12 h; CC 10–25 mL/min: zakażenia ospą wietrzną/półpaścem 800 mg trzy razy na dobę co 8 h. Hemodializa: średni okres półtrwania w trakcie hemodializy skraca się do 5,7 godziny, a stężenie w osoczu zmniejsza się o ok. 60%. Osoby w podeszłym wieku: całkowity klirens ustrojowy maleje z wiekiem wraz ze zmniejszeniem klirensu kreatyniny, przy niewielkiej zmianie osoczowego okresu półtrwania. Podanie miejscowe/oczne: wchłanianie po naniesieniu na nieuszkodzoną skórę zwykle znikome, może się zwiększać przy zmianie postaci. po podaniu do oka szybko wchłaniany przez nabłonek rogówki i powierzchowne tkanki oka, przenika do cieczy wodnistej, osiągając poziom terapeutyczny ok. 7,5 µmol/l; we krwi po miejscowym podaniu do oka niewykrywalny, śladowe ilości mogą pojawić się w moczu bez znaczenia klinicznego. Probenecyd: zwiększa okres półtrwania i pole pod krzywą stężenie–czas acyklowiru.