Angiotensynamid

Lek naczynioskurczowy (wazopresor) o budowie peptydu, odpowiadający naturalnej angiotensynie II. Zwiększa opór obwodowy, głównie w naczyniach skórnych, trzewnych i nerkowych. Podwyższa ciśnienie krwi przez skurcz naczyń; działanie zależy od wiązania ze sprzężonym z białkiem G receptorem angiotensyny II typu 1 na komórkach mięśni gładkich naczyń, co prowadzi do zależnej od Ca2+/kalmoduliny fosforylacji miozyny i skurczu naczyń. Bezpośrednie działanie na ściany naczyń zwiększa uwalnianie aldosteronu. Wzrostowi ciśnienia towarzyszy odruchowe zwolnienie częstości rytmu serca; może też zmniejszać się pojemność minutowa serca. Krótki okres półtrwania – poniżej jednej minuty.

Oporne na leczenie niedociśnienie u dorosłych we wstrząsie septycznym lub innym wstrząsie dystrybucyjnym (naczyniopochodnym), u których niedociśnienie utrzymuje się mimo przywrócenia odpowiedniej objętości płynów oraz podania katecholamin i innych dostępnych leków naczynioskurczowych.

Podawana wyłącznie w ciągłym wlewie dożylnym, ściśle kontrolując parametry hemodynamiczne i perfuzję narządów końcowych. Do podania dożylnego dopiero po rozcieńczeniu; zalecane wkłucie centralne. Dorośli: dawka początkowa 20 ng/kg mc./min w ciągłym wlewie dożylnym. Od początku podawania konieczne ścisłe monitorowanie zmian ciśnienia krwi w odpowiedzi na leczenie i odpowiednie korygowanie dawki. Po podłączeniu wlewu dawkę można modyfikować nawet co 5 minut, stopniowo, maksymalnie o 15 ng/kg mc./min, w zależności od stanu pacjenta i docelowego średniego ciśnienia tętniczego. U pacjentów w stanie krytycznym docelowe średnie ciśnienie tętnicze zwykle 65–75 mmHg. Dawki maksymalne i podtrzymujące: nie przekraczać 80 ng/kg mc./min w ciągu pierwszych 3 godzin leczenia. Dawka podtrzymująca nie powinna przekraczać 40 ng/kg mc./min. Dopuszczalne dawki nawet do 1,25 ng/kg mc./min. Należy podawać najniższą dawkę umożliwiającą uzyskanie lub utrzymanie odpowiedniego ciśnienia tętniczego i dostatecznej perfuzji tkanek. Czas leczenia: mediana czasu trwania leczenia 48 godzin (przedział 3,5–168 godzin). Aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych związanych z długotrwałym skurczem naczyń, leczenie należy przerwać po wystarczającej poprawie wstrząsu. Odstawianie stopniowe – zmniejszanie dawki maksymalnie o 15 ng/kg mc./min w zależności od ciśnienia krwi, aby uniknąć niedociśnienia po nagłym odstawieniu. Profilaktyka przeciwzakrzepowa: należy stosować jednoczesną profilaktykę żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, o ile nie ma do niej przeciwwskazań. Osoby w podeszłym wieku: powyżej 75 lat nie jest wymagane specjalne dostosowywanie dawki. Zaburzenia czynności nerek lub wątroby: pacjenci z niewydolnością nerek i z zaburzeniami czynności wątroby nie wymagają specjalnego dostosowywania dawki. Dzieci i młodzież: nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności poniżej 18 lat; brak danych.

Bezwzględne przeciwwskazania: - brak istotnych klinicznie poza nadwrażliwością Ostrożnie: - ograniczyć stosowanie do wstrząsu septycznego lub innego dystrybucyjnego (naczyniopochodnego); niezalecane w innych rodzajach wstrząsu, np. kardiogennym - ryzyko incydentów zakrzepowo-zatorowych, zwłaszcza żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej - konieczność jednoczesnej profilaktyki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, a przy przeciwwskazaniach do profilaktyki farmakologicznej – metod pozafarmakologicznych - ryzyko niedokrwienia obwodowego, stąd podawanie w najniższej skutecznej dawce zapewniającej odpowiednie ciśnienie tętnicze i perfuzję tkanek - ryzyko niedociśnienia lub nasilenia wstrząsu po nagłym odstawieniu, dlatego dawkę zmniejsza się stopniowo

Inne leki naczynioskurczowe: jednoczesne podawanie z innymi lekami naczynioskurczowymi może mieć wpływ addycyjny na średnie ciśnienie tętnicze; po dołączeniu może być wymagane zmniejszenie dawek innych leków naczynioskurczowych (np. leków wpływających na receptory adrenergiczne lub dopaminergiczne). Inhibitory ACE: pacjenci niedawno leczeni inhibitorami konwertazy angiotensyny mogą być bardziej wrażliwi, a odpowiedź na leczenie może być zwiększona. Antagoniści receptora angiotensyny II (ARB): pacjenci niedawno otrzymujący antagonistów receptora angiotensyny II mogą być mniej wrażliwi, a odpowiedź na leczenie może być zmniejszona.

Zaburzenia naczyniowe: bardzo często incydenty zakrzepowo-zatorowe oraz przemijające nadciśnienie; incydenty zakrzepowo-zatorowe obejmują tętnicze i żylne incydenty zakrzepowe, a przemijające nadciśnienie zdefiniowano jako wzrost średniego ciśnienia tętniczego >100 mmHg. U ok. 23% pacjentów przemijające nadciśnienie wystąpiło po zastosowaniu dawki początkowej 20 ng/kg mc. na minutę. Przemijające nadciśnienie można szybko zmniejszyć, obniżając dawkę. Żylne i tętnicze incydenty zakrzepowo-zatorowe wystąpiły u większej liczby pacjentów niż w grupie placebo (12,9% vs 5,1%). Główna różnica dotyczyła żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej (6,1% vs 0%). 7 spośród tych przypadków dotyczyło zakrzepicy żył głębokich. Śmiertelny incydent zakrzepowo-zatorowy wystąpił u dwóch (1,2%) pacjentów, a u żadnego w grupie placebo. O ile nie ma przeciwwskazań, w czasie leczenia zaleca się jednoczesne stosowanie profilaktyki żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Zaburzenia naczyniowe (często): niedokrwienie obwodowe. Wystąpiło u większej liczby pacjentów niż w grupie placebo (4,3% vs 2,5%). Za poważne uznano 3,1% tych przypadków wobec 1,9% w grupie placebo. Niedokrwienie obwodowe może wynikać z mechanizmu działania substancji. Zaburzenia serca (często): tachykardia.

Dane dotyczące stosowania u kobiet w ciąży są ograniczone, a badania na zwierzętach nad wpływem na reprodukcję są niewystarczające. W miarę możliwości należy unikać stosowania w ciąży, rozważając potencjalne korzyści dla matki wobec możliwego ryzyka dla płodu. Laktacja: nie wiadomo, czy angiotensyna II ani jej metabolity przenikają do mleka kobiecego, a zagrożenia dla karmionego dziecka nie można wykluczyć; na czas leczenia karmienie piersią należy przerwać. Płodność: brak danych o możliwym wpływie na płodność u ludzi.

Brak danych w dostarczonych dokumentach.

Okres półtrwania angiotensyny II w osoczu po podaniu dożylnym krótszy niż jedna minuta. Metabolizm polega na odszczepieniu grup końcowych – zarówno na końcu aminowym, jak i karboksylowym łańcucha – w różnych tkankach, w tym w krwinkach czerwonych, osoczu i w wielu ważnych narządach: jelicie, nerkach, wątrobie i płucach. Nerki nie są narządem ważnym dla metabolizmu ani wydalania, wobec czego nie prowadzono badań farmakokinetycznych u osób z zaburzeniami czynności nerek. Podobnie wątroba nie jest narządem ważnym dla metabolizmu lub wydalania, dlatego nie prowadzono badań farmakokinetycznych u osób z zaburzeniami czynności wątroby.