Baloksawir

Leczenie niepowikłanej grypy u osób w wieku od 3. tygodnia życia. Profilaktyka poekspozycyjna grypy w tej samej grupie wiekowej (od 3. tygodnia życia).

Droga podania: doustna; postać granulatu do sporządzania zawiesiny dodatkowo dojelitowo. Podanie doustne lub dojelitowe. Tabletki należy przyjmować z wodą. Może być przyjmowany z pokarmem lub bez. Schemat: dawka jednorazowa. Leczenie grypy: pojedynczą dawkę przyjmuje się jak najszybciej w ciągu 48 godzin od wystąpienia objawów. Profilaktyka poekspozycyjna: pojedynczą dawkę przyjmuje się jak najszybciej w ciągu 48 godzin po bliskim kontakcie z osobą, o której wiadomo lub podejrzewa się, że ma grypę. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania wielokrotnych dawek w leczeniu niepowikłanej grypy lub w profilaktyce poekspozycyjnej w jakimkolwiek sezonie grypowym. Dawka zależna od masy ciała. Dorośli, młodzież, dzieci i niemowlęta: zalecana pojedyncza doustna dawka ustalana w oparciu o masę ciała (pacjent w wieku ≥ 3 tygodni). Masa ciała ≥ 20 kg: 40 mg (1 tabletka 40 mg lub 2 tabletki po 20 mg); ≥ 80 kg: pojedyncza dawka 80 mg (1 tabletka 80 mg lub 2 tabletki po 40 mg). Postać tabletek: dorośli, młodzież i dzieci o masie ciała ≥ 20 kg, którzy są w stanie połykać tabletki, mogą otrzymać dawkę 40 mg lub 80 mg zależnie od masy ciała. Zawiesina doustna z granulatu: dla osób, które nie są w stanie lub mają trudności z połykaniem tabletek, bądź wymagają podania dojelitowego. Szczególne grupy: pacjenci w podeszłym wieku – nie jest konieczne dostosowanie dawki. Zaburzenia czynności wątroby – bez dostosowania dawki w postaci łagodnej i umiarkowanej (stopień A i B wg Childa-Pugha); nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności w ciężkim zaburzeniu czynności wątroby (stopień C wg Childa-Pugha). Zaburzenia czynności nerek – bez dostosowania dawki. Nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności u wcześniaków. Sposób podania – uwagi: granulatu do sporządzania zawiesiny oraz przygotowanej zawiesiny nie należy mieszać z jedzeniem. Nie należy przyjmować z produktami zawierającymi kationy wielowartościowe, takimi jak środki przeczyszczające, leki zobojętniające lub doustne suplementy zawierające żelazo, cynk, selen, wapń lub magnez. Podanie przez zgłębnik: zalecaną dawkę można podać przez zgłębnik do żywienia dojelitowego; przed i po podaniu zgłębnik przepłukać wodą.

Bezwzględne przeciwwskazania: - rzadka dziedziczna nietolerancja fruktozy (postać z maltitolem) - rzadka dziedziczna nietolerancja galaktozy, całkowity niedobór laktazy lub zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy (postać z laktozą) Ostrożnie:

Kationy wielowartościowe mogą zmniejszać stężenie baloksawiru w osoczu. Należy unikać jednoczesnego przyjmowania produktów zawierających kationy wielowartościowe – środków przeczyszczających, leków zobojętniających oraz doustnych suplementów żelaza, cynku, selenu, wapnia lub magnezu. Szczepionki przeciw grypie: nie badano interakcji między szczepionkami przeciwko grypie a baloksawirem marboksylem. W przebiegu grypy naturalnie nabytej baloksawir nie upośledzał humoralnej odpowiedzi przeciwciał na zakażenie. Badania interakcji prowadzono wyłącznie u osób dorosłych.

Reakcje nadwrażliwości obserwowano po wprowadzeniu do obrotu; obejmowały anafilaksję i (lub) reakcje anafilaktyczne oraz łagodniejsze postacie, w tym pokrzywkę i obrzęk naczynioruchowy. Spośród nich w badaniach klinicznych obserwowano jedynie pokrzywkę, z częstością „niezbyt często”. Zaburzenia układu immunologicznego: anafilaksja, reakcje anafilaktyczne oraz nadwrażliwość z częstością nieznaną, nie zgłaszane w badaniach klinicznych. Zaburzenia żołądka i jelit: biegunka i wymioty – często. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: obrzęk naczynioruchowy z częstością nieznaną, nie zgłaszany w badaniach klinicznych. Dzieci i młodzież: biegunka i wymioty (często) oraz wysypka (często).

Dane dotyczące stosowania baloksawiru marboksylu u kobiet w ciąży są ograniczone lub brak ich zupełnie; w badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Ze względów ostrożnościowych zaleca się unikanie stosowania w czasie ciąży. Laktacja: ograniczone – nie ustalono, czy baloksawir marboksyl lub baloksawir przenikają do mleka kobiecego. W okresie laktacji substancja i jej metabolity przenikają do mleka szczurów. Nie można wykluczyć ryzyka dla noworodków i (lub) niemowląt. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub odstawieniu leczenia należy podejmować z uwzględnieniem korzyści z karmienia dla dziecka oraz korzyści z leczenia dla matki. Płodność: w badaniach na zwierzętach nie obserwowano wpływu na płodność samców ani samic.

Nie wywiera wpływu lub wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn jest nieistotny.

Wchłanianie i metabolizm: baloksawir marboksyl jest prolekiem – po podaniu doustnym jest w znacznym stopniu przekształcany do aktywnego metabolitu, baloksawiru; stężenie baloksawiru marboksylu w osoczu jest bardzo małe lub poniżej granicy wykrywalności. Pokarm: posiłek (400–500 kcal, w tym 150 kcal z tłuszczu) zmniejsza Cmax o 48% i AUC0-inf o 36% w porównaniu ze stanem na czczo, ale Tmax pozostaje niezmienione, a w badaniach klinicznych nie stwierdzono klinicznie znaczących różnic w skuteczności między przyjęciem z posiłkiem a na czczo. Dystrybucja: wiązanie baloksawiru z białkami osocza (głównie albuminami) in vitro wynosi 92,9–93,9%. Pozorna objętość dystrybucji (Vz/F) po pojedynczej dawce doustnej wynosi ok. 1180 l u rasy kaukaskiej i 647 l u Japończyków. Szlaki metaboliczne: baloksawir metabolizowany głównie przez UGT1A3 do glukuronidu oraz w niewielkim stopniu przez CYP3A4 do sulfotlenku. Potencjał interakcji: nie oczekuje się, by baloksawir marboksyl i baloksawir hamowały izoenzymy CYP lub UGT ani istotnie indukowały aktywność CYP; nie przewiduje się istotnych interakcji z substratami białek transportowych OATP1B1, OATP1B3, OCT1, OCT2, OAT1, OAT3, MATE1 i MATE2K. Wydalanie: po pojedynczej dawce doustnej 40 mg znakowanej [14C] w kale odzyskano 80,1% dawki, a w moczu 14,7% (w postaci baloksawiru: 3,3% z moczem i 48,7% z kałem). Eliminacja i okres półtrwania: pozorny klirens osoczowy (CL/F) oszacowano na 5,47 l/h w populacji azjatyckiej i 11,02 l/h w populacjach innych niż azjatycka. Okres półtrwania w końcowej fazie eliminacji wynosi 79,1, 50,3 oraz 29,4 h odpowiednio u dorosłych, młodzieży i dzieci rasy kaukaskiej. CL/F i Vc/F rosną wraz z masą ciała, dlatego okres półtrwania jest krótszy u pacjentów o niższej masie ciała – krótszy u dzieci i młodzieży niż u dorosłych. Liniowość: farmakokinetyka baloksawiru jest liniowa w zakresie dawek 6–80 mg. Szczególne grupy: masa ciała jest istotną współzmienną, niezależnie od wieku, i to na niej opierają się zalecenia dotyczące dawkowania u dorosłych oraz dzieci i młodzieży. Płeć: brak klinicznie znaczącego wpływu płci; dostosowanie dawki nie jest wymagane. Rasa: rasa jest niezależną od wieku współzmienną dla CL/F i Vc/F, jednak dostosowanie dawki ze względu na rasę nie jest wymagane. Wiek: w populacji od 1 roku do 85 lat wiek nie był istotną współzmienną farmakokinetyki; u dzieci poniżej 1 roku wiek istotnie wpływał na CL/F (okres półtrwania dojrzewania klirensu ok. 38,3 tygodnia), jednak dostosowanie dawki do wieku nie jest wymagane. Nie określono farmakokinetyki u dzieci w wieku < 3 tygodni. Podeszły wiek: u pacjentów ≥65 lat ekspozycja w osoczu była podobna do ekspozycji u osób w wieku ≥12 do 64 lat. Niewydolność wątroby: brak klinicznie znaczących różnic w farmakokinetyce przy łagodnych lub umiarkowanych zaburzeniach czynności wątroby (stopień A i B wg Childa-Pugha) w porównaniu z osobami z prawidłową czynnością wątroby; farmakokinetyki w ciężkich zaburzeniach czynności wątroby nie oceniono. Niewydolność nerek: wpływu zaburzeń czynności nerek na farmakokinetykę nie oceniano, ale nie oczekuje się, by zmieniały one eliminację baloksawiru marboksylu ani baloksawiru.