Bewacyzumab

Rekombinowane humanizowane przeciwciało monoklonalne. Należy do leków przeciwnowotworowych i immunomodulujących, przeciwciał monoklonalnych i koniugatów leków z przeciwciałami; kod ATC L01FG01. Wiąże się z czynnikiem wzrostu śródbłonka naczyń (VEGF), przez co hamuje angiogenezę zachodzącą podczas wzrostu guza. Wiązanie z VEGF, kluczowym mediatorem waskulogenezy i angiogenezy, blokuje łączenie się VEGF z receptorami Flt-1 (VEGFR-1) i KDR (VEGFR-2) na powierzchni komórek śródbłonka. Neutralizacja aktywności biologicznej VEGF cofa nowopowstałe unaczynienie guza, normalizuje pozostające unaczynienie oraz zatrzymuje powstawanie nowych naczyń w guzie, hamując tym samym jego wzrost. W modelach doświadczalnych u zwierząt wykazano szeroki zakres działania przeciwnowotworowego: podanie bewacyzumabu lub macierzystego przeciwciała mysiego u nagich myszy z ludzkimi nowotworami (m.in. rakiem okrężnicy, piersi, trzustki i gruczołu krokowego) prowadziło do aktywności przeciwnowotworowej, z hamowaniem progresji zmian przerzutowych i zmniejszeniem przepuszczalności naczyń mikrokrążenia.

Rak okrężnicy lub odbytnicy z przerzutami: w skojarzeniu z chemioterapią opartą na fluoropirymidynie, u dorosłych. Rozsiany rak piersi, leczenie pierwszego rzutu u dorosłych: w skojarzeniu z chemioterapią opartą o paklitaksel; alternatywnie w skojarzeniu z kapecytabiną, gdy inny rodzaj chemioterapii, w tym taksany lub antracykliny, nie został uznany za odpowiedni. Pacjenci, którzy otrzymali taksany lub antracykliny w ramach leczenia uzupełniającego w czasie ostatnich 12 miesięcy, nie powinni być leczeni w skojarzeniu z kapecytabiną. Niedrobnokomórkowy rak płuca, leczenie pierwszego rzutu u dorosłych: w skojarzeniu z chemioterapią opartą na pochodnych platyny – w postaci nieoperacyjnej zaawansowanej, z przerzutami lub nawrotowej, o histologii innej niż w przeważającym stopniu płaskonabłonkowa; w skojarzeniu z erlotynibem – w postaci nieoperacyjnej, zaawansowanej, przerzutowej lub nawrotowej, niepłaskonabłonkowej, z aktywującymi mutacjami w genie receptora naskórkowego czynnika wzrostu (EGFR). Rak nerki, leczenie pierwszego rzutu u dorosłych: w skojarzeniu z interferonem alfa-2a, w postaci zaawansowanej i (lub) rozsianej. Rak jajnika, rak jajowodu i pierwotny rak otrzewnej u dorosłych: leczenie pierwszego rzutu w skojarzeniu z karboplatyną i paklitakselem – w postaci zaawansowanej (stadium IIIB, IIIC i IV wg klasyfikacji FIGO); pierwszy nawrót postaci wrażliwej na związki platyny – w skojarzeniu z karboplatyną i gemcytabiną lub z karboplatyną i paklitakselem, u pacjentów bez wcześniejszego stosowania bewacyzumabu ani innych inhibitorów VEGF lub leków działających na receptor VEGF; nawrót postaci opornej na związki platyny – w skojarzeniu z paklitakselem, topotekanem lub pegylowaną liposomalną doksorubicyną, u pacjentów, którzy otrzymali wcześniej nie więcej niż dwa schematy chemioterapii i u których nie stosowano wcześniej bewacyzumabu ani innych inhibitorów VEGF lub leków działających na receptor VEGF. Rak szyjki macicy, u dorosłych pacjentek: postać przetrwała, nawrotowa lub przerzutowa – w skojarzeniu z paklitakselem i cisplatyną lub alternatywnie, u pacjentek, które nie mogą być leczone związkami platyny, w skojarzeniu z paklitakselem i topotekanem.

Podawanie musi być prowadzone pod nadzorem lekarza doświadczonego w stosowaniu leków przeciwnowotworowych. Substancja wskazana do podania dożylnego. Rak okrężnicy lub odbytnicy z przerzutami (mCRC): 5 mg/kg mc. lub 10 mg/kg mc. co 2 tygodnie albo 7,5 mg/kg mc. lub 15 mg/kg mc. co 3 tygodnie. Leczenie do progresji choroby zasadniczej lub nieakceptowalnej toksyczności. Rozsiany rak piersi (mBC): 10 mg/kg mc. raz na 2 tygodnie lub 15 mg/kg mc. raz na 3 tygodnie we wlewie dożylnym. Leczenie do progresji choroby zasadniczej lub nieakceptowalnej toksyczności. Niedrobnokomórkowy rak płuca (NSCLC), leczenie I rzutu w postaci niepłaskonabłonkowej w skojarzeniu z chemioterapią opartą na pochodnych platyny: jako uzupełnienie chemioterapii opartej na pochodnych platyny przez maksymalnie 6 cykli, następnie w monoterapii do wystąpienia progresji choroby. Dawka 7,5 mg/kg mc. lub 15 mg/kg mc. raz na 3 tygodnie we wlewie dożylnym. Korzyści kliniczne obserwowano zarówno po dawce 7,5 mg/kg mc., jak i 15 mg/kg mc. NSCLC niepłaskonabłonkowy z aktywującymi mutacjami w genie EGFR, leczenie I rzutu w skojarzeniu z erlotynibem: przed rozpoczęciem wymagane badanie statusu mutacji w genie EGFR. Dawka 15 mg/kg mc. raz na 3 tygodnie we wlewie dożylnym, kontynuacja do czasu progresji choroby. Zaawansowany i (lub) rozsiany rak nerki (mRCC): 10 mg/kg mc. raz na 2 tygodnie we wlewie dożylnym. Leczenie do progresji choroby zasadniczej lub nieakceptowalnej toksyczności. Rak jajnika, rak jajowodu i pierwotny rak otrzewnej – leczenie I rzutu: w skojarzeniu z karboplatyną i paklitakselem przez maksymalnie 6 cykli, następnie w monoterapii aż do progresji choroby lub przez maksymalnie 15 miesięcy lub do wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności, zależnie od tego, które z tych zjawisk wystąpi wcześniej. Dawka 15 mg/kg mc. raz na 3 tygodnie we wlewie dożylnym. Nawrót choroby wrażliwej na związki platyny: w skojarzeniu albo z karboplatyną i gemcytabiną przez 6 do 10 cykli, albo z karboplatyną i paklitakselem przez 6 do 8 cykli, następnie w monoterapii aż do stwierdzenia progresji choroby. Dawka 15 mg/kg mc. raz na 3 tygodnie we wlewie dożylnym. Nawrót choroby opornej na związki platyny: w skojarzeniu z paklitakselem, topotekanem (podawanym w odstępach tygodniowych) lub pegylowaną liposomalną doksorubicyną. Dawka 10 mg/kg mc. co dwa tygodnie w postaci wlewu dożylnego. W skojarzeniu z topotekanem podawanym w dniach 1–5 co 3 tygodnie – 15 mg/kg mc. co 3 tygodnie w postaci wlewu dożylnego. Leczenie do czasu progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności. Rak szyjki macicy: w skojarzeniu z jednym ze schematów chemioterapii: paklitaksel z cisplatyną lub paklitaksel z topotekanem. Dawka 15 mg/kg mc. raz na 3 tygodnie we wlewie dożylnym. Leczenie do czasu progresji choroby lub nieakceptowalnej toksyczności. Szczególne grupy: osoby w wieku ≥ 65 lat – bez potrzeby modyfikacji dawki. Nie badano bezpieczeństwa i skuteczności u osób z zaburzeniami czynności nerek ani u osób z zaburzeniami czynności wątroby. U dzieci poniżej 18 lat nie określono bezpieczeństwa i skuteczności; dostępne dane nie pozwalają ustalić dawkowania. Brak wskazań do stosowania u dzieci i młodzieży w leczeniu raka okrężnicy, odbytnicy, piersi, płuca, jajnika, jajowodu, otrzewnej, szyjki macicy i nerki. Sposób podania: pierwszą dawkę we wlewie 90-minutowym; przy dobrej tolerancji drugą dawkę w ciągu 60 minut, a kolejne w ciągu 30 minut. Nie podawać w szybkim wstrzyknięciu dożylnym ani w bolusie. Nie zaleca się zmniejszania dawki w razie działań niepożądanych; jeśli jest to wskazane, terapię trwale przerwać lub odłożyć w czasie. Nie podawać ani nie mieszać z roztworami glukozy.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na produkty otrzymywane z komórek jajnika chomika chińskiego (CHO) lub inne rekombinowane ludzkie lub humanizowane przeciwciała - ciąża Ostrożnie: - rozsiany rak okrężnicy lub odbytnicy z procesem zapalnym w jamie brzusznej z uwagi na ryzyko perforacji żołądkowo-jelitowej - wcześniejsza radioterapia u pacjentek z przetrwałym, nawrotowym lub przerzutowym rakiem szyjki macicy z uwagi na ryzyko perforacji żołądkowo-jelitowych - okres krótszy niż 28 dni po większym zabiegu chirurgicznym lub do czasu całkowitego wygojenia ran - planowane operacje - wcześniej istniejące nadciśnienie tętnicze, które przed rozpoczęciem leczenia należy odpowiednio kontrolować, oraz brak danych u chorych z niekontrolowanym nadciśnieniem w chwili rozpoczynania terapii - czynniki ryzyka tętniaka i rozwarstwienia tętnicy, zwłaszcza nadciśnienie tętnicze lub tętniak w wywiadzie - nadciśnienie tętnicze w wywiadzie ze względu na zwiększone ryzyko białkomoczu - tętnicza zakrzepica zatorowa lub cukrzyca w wywiadzie albo wiek powyżej 65 lat u chorych otrzymujących bewacyzumab z chemioterapią - skojarzenie z paklitakselem i cisplatyną u pacjentek z przetrwałym, nawrotowym lub przerzutowym rakiem szyjki macicy z uwagi na ryzyko zakrzepicy żylnej - wrodzona skaza krwotoczna, nabyta koagulopatia lub pełne dawki leków przeciwzakrzepowych z powodu zakrzepicy zatorowej przed rozpoczęciem terapii - niedrobnokomórkowy rak płuca oraz niedawny krwotok płucny/krwioplucie przekraczające 2,5 ml czerwonej krwi - klinicznie istotna choroba sercowo-naczyniowa, taka jak wcześniejsza choroba wieńcowa lub zastoinowa niewydolność serca - jednoczesna chemioterapia toksyczna dla szpiku, zwłaszcza schematy z pochodnymi platyny lub taksanami z uwagi na ryzyko ciężkiej neutropenii i infekcji - równoczesne lub sekwencyjne stosowanie z bisfosfonianami w postaci dożylnej - inwazyjne zabiegi stomatologiczne, których należy unikać u chorych leczonych bisfosfonianami dożylnymi - kobiety w wieku rozrodczym z uwagi na możliwe upośledzenie płodności

Sunitynib: skojarzenie z bewacyzumabem odradzane – u chorych na przerzutowego raka nerkowokomórkowego, otrzymujących bewacyzumab 10 mg/kg mc. co 2 tygodnie z jabłczanem sunitynibu 50 mg/dobę, odnotowano przypadki mikroangiopatycznej niedokrwistości hemolitycznej (MAHA) u 7 z 19 pacjentów. MAHA jest chorobą hemolityczną, mogącą objawiać się fragmentacją erytrocytów, niedokrwistością i małopłytkowością. Ponadto u niektórych pacjentów z MAHA może występować nadciśnienie tętnicze (z przełomem nadciśnieniowym włącznie), zwiększone stężenie kreatyniny w surowicy krwi i objawy neurologiczne. Wszystkie wymienione objawy były odwracalne po zaprzestaniu przyjmowania bewacyzumabu i jabłczanu sunitynibu. Pochodne platyny lub taksany: u chorych na niedrobnokomórkowego raka płuca lub raka piersi z przerzutami leczonych schematami zawierającymi pochodne platyny lub taksany obserwowano częstsze występowanie ciężkiej neutropenii, gorączki neutropenicznej oraz infekcji z ciężką neutropenią lub bez niej (w tym przypadki śmiertelne). Przeciwciała monoklonalne anty-EGFR: nie powinny być stosowane w skojarzeniu ze schematami chemioterapii z bewacyzumabem w leczeniu raka okrężnicy lub odbytnicy z przerzutami. Badania fazy III (PACCE, CAIRO-2) wykazały, że skojarzenie panitumumabu i cetuksymabu z bewacyzumabem i chemioterapią wiąże się ze skróceniem czasu przeżycia bez progresji choroby (PFS) i (lub) całkowitego czasu przeżycia (OS) oraz ze wzrostem toksyczności w porównaniu z bewacyzumabem z chemioterapią. Radioterapia: nie ustalono bezpieczeństwa i skuteczności jednoczesnego stosowania radioterapii i bewacyzumabu. Farmakokinetyka skojarzeń: jednocześnie podawana chemioterapia nie wpływa istotnie klinicznie na farmakokinetykę bewacyzumabu – nie stwierdzono istotnej różnicy w jego klirensie w monoterapii wobec skojarzenia z interferonem alfa-2a, erlotynibem lub chemioterapią (IFL, 5-FU/LV, karboplatyna/paklitaksel, kapecytabina, doksorubicyna, cisplatyna/gemcytabina). Odwrotnie, bewacyzumab nie wywiera istotnego klinicznie wpływu na farmakokinetykę jednocześnie podawanego interferonu alfa-2a, erlotynibu (i jego metabolitu OSI-420), irynotekanu (i metabolitu SN38), kapecytabiny, oksaliplatyny oraz cisplatyny. Nie można wyciągnąć wniosków co do wpływu bewacyzumabu na farmakokinetykę gemcytabiny.

Do najcięższych działań należą perforacje żołądkowo-jelitowe; krwotoki, w tym krwotoki płucne/krwioplucie, częściej u pacjentów z niedrobnokomórkowym rakiem płuca; oraz tętnicza zakrzepica zatorowa. Najczęstsze to nadciśnienie, zmęczenie lub osłabienie, biegunka oraz ból brzucha. Występowanie nadciśnienia i białkomoczu prawdopodobnie zależy od dawki. Bardzo często: gorączka neutropeniczna, leukopenia, neutropenia, małopłytkowość; obwodowa neuropatia czuciowa, dyzartria, ból głowy, zaburzenia smaku; zaburzenia oka, nadmierne łzawienie; nadciśnienie, żylna zakrzepica zatorowa; duszność, nieżyt nosa, krwawienie z nosa, kaszel; krwotok z odbytnicy, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zaparcia, biegunka, nudności, wymioty, ból brzucha; komplikacje w gojeniu ran, złuszczające zapalenie skóry, sucha skóra, przebarwienia skóry; bóle stawów, ból mięśni; białkomocz; niewydolność jajników; osłabienie, zmęczenie, gorączka, ból, zapalenie błon śluzowych; zmniejszenie masy ciała. Dodatkowo bardzo często anoreksja, hipomagnezemia, hiponatremia. Często: posocznica, ropień, zapalenie tkanki łącznej, zakażenia, w tym dróg moczowych; niedokrwistość, limfopenia; nadwrażliwość i reakcje związane z wlewem; udar mózgu, omdlenie, senność; zastoinowa niewydolność serca, częstoskurcz nadkomorowy; tętnicza zakrzepica zatorowa, krwotok, zakrzepica żył głębokich; krwotok płucny/krwioplucie, zatorowość płucna, niedotlenienie; perforacje żołądkowo-jelitowe, perforacja jelita, niedrożność jelita, przetoki odbytniczo-pochwowe, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, ból odbytu; zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej; przetoki, osłabienie mięśni, ból pleców; ból miednicy; ospałość. Także często odwodnienie oraz dysfonia. Rzadko: martwicze zapalenie powięzi; wstrząs anafilaktyczny; zespół tylnej odwracalnej encefalopatii. Bardzo rzadko: encefalopatia nadciśnieniowa. Z częstością nieznaną: mikroangiopatia zakrzepowa nerek, mikroangiopatia kłębuszkowa (szklista, okluzyjna), tętniak i rozwarstwienie tętnicy; nadciśnienie płucne, perforacja przegrody nosowej; owrzodzenie żołądka i jelita; perforacja pęcherzyka żółciowego; martwica kości szczęki oraz martwica kości innych niż szczęka lub żuchwa; wady rozwojowe płodu. Perforacje żołądkowo-jelitowe: częstość mniejsza niż 1% u pacjentów z niepłaskonabłonkowym, niedrobnokomórkowym rakiem płuca, do 1,3% w raku piersi z przerzutami, do 2% w rozsianym raku nerki lub raku jajnika oraz do 2,7% (w tym przetoka żołądkowo-jelitowa i ropień) w raku okrężnicy lub odbytnicy z przerzutami. Zdarzenia różniły się rodzajem i ciężkością – od objawu bańki powietrza ustępującego bez leczenia aż do perforacji jelitowej z ropniem w jamie brzusznej i śmierci pacjenta. Zgonem zakończyła się około trzecia część ciężkich przypadków, co odpowiada 0,2%–1% wszystkich leczonych. Nadciśnienie tętnicze: całkowita częstość (wszystkich stopni) do 42,1% wobec 14% w grupach kontrolnych, a nadciśnienie stopnia 3 i 4 wynosiło od 0,4% do 17,9%. Zwykle kontrolowane doustnymi lekami przeciwnadciśnieniowymi, takimi jak inhibitory konwertazy angiotensyny, leki moczopędne i antagoniści kanału wapniowego; rzadko prowadziło do przerwania leczenia lub hospitalizacji. Białkomocz: obserwowany w zakresie od 0,7% do 54,7%, o nasileniu od bezobjawowego, śladowego aż do zespołu nerczycowego, w większości stopnia 1. Białkomocz stopnia 4 (zespół nerczycowy) u maksymalnie 1,4% leczonych. Zespół tylnej odwracalnej encefalopatii (PRES): objawy mogą obejmować drgawki, ból głowy, zaburzenia psychiczne oraz zaburzenia widzenia lub ślepotę korową, z towarzyszącym nadciśnieniem lub bez niego. Objawy zwykle ustępują lub ulegają złagodzeniu w ciągu kilku dni po przerwaniu leczenia, aczkolwiek u niektórych pacjentów pozostają pewne następstwa neurologiczne. Zakrzepica zatorowa tętnic: większa częstość epizodów tętniczej zakrzepicy zatorowej, w tym incydentów mózgowo-naczyniowych, zawałów mięśnia sercowego, przemijających napadów niedokrwiennych mózgu i innych incydentów zakrzepowo-zatorowych. Ogólna częstość do 3,8% wobec do 2,1% w grupie chemioterapii, ze zgonami u 0,8% wobec 0,5%. Zastoinowa niewydolność serca: obserwowana we wszystkich badanych dotychczas wskazaniach, głównie u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami. Czynnikami ryzyka mogą być wcześniejsze stosowanie antracyklin i (lub) napromieniowanie okolicy klatki piersiowej. Reakcje nadwrażliwości i reakcje podczas wlewu: możliwe objawy współistniejące to duszność/trudności w oddychaniu, nagłe zaczerwienienie/rumień/wysypka, obniżone ciśnienie tętnicze lub nadciśnienie, desaturacja krwi tętniczej tlenem, bóle w klatce piersiowej, dreszcze i nudności/wymioty; opisywano wstrząs anafilaktyczny. Nieprawidłowości laboratoryjne (stopnia 3 i 4): hiperglikemia, zmniejszenie stężenia hemoglobiny, hipokaliemia, hiponatremia, zmniejszona liczba leukocytów, zwiększony znormalizowany współczynnik międzynarodowy (INR). Ze stosowaniem substancji związany jest przejściowy wzrost stężenia kreatyniny w surowicy (1,5–1,9 razy wartość wyjściowa), z proteinurią lub bez niej. Osoby w podeszłym wieku: wiek >65 lat wiązał się ze zwiększonym ryzykiem tętniczej zakrzepicy zatorowej, w tym incydentów naczyniowo-mózgowych (CVA), przemijających napadów niedokrwiennych mózgu (TIA) i zawałów mięśnia sercowego (MI).

Przeciwwskazany w ciąży. Brak danych klinicznych dotyczących stosowania u kobiet w ciąży. W badaniach na zwierzętach wykazano toksyczność reprodukcyjną, w tym zniekształcenia. Immunoglobuliny klasy IgG przenikają przez łożysko, a przez zahamowanie angiogenezy u płodu bewacyzumab może prawdopodobnie powodować poważne uszkodzenia nienarodzonego dziecka. Po wprowadzeniu do obrotu zgłaszano wady rozwojowe płodu u kobiet leczonych w monoterapii lub w skojarzeniu z chemioterapeutykami o znanym działaniu embriotoksycznym. Laktacja: przeciwwskazany – nie wiadomo, czy przenika do mleka kobiecego. Z uwagi na przenikanie matczynych IgG do mleka może zaburzać wzrost i rozwój dziecka. Karmienie piersią jest niedozwolone w trakcie terapii oraz przez co najmniej sześć miesięcy po podaniu ostatniej dawki. Antykoncepcja i płodność: kobiety w wieku rozrodczym muszą stosować skuteczną antykoncepcję w trakcie leczenia oraz do 6 miesięcy po ostatniej dawce. Badania toksyczności dawek powtarzanych u zwierząt wskazują na możliwy niekorzystny wpływ na płodność kobiet. W dodatkowym badaniu III fazy dotyczącym leczenia uzupełniającego raka jelita grubego, obejmującym kobiety przed menopauzą, obserwowano częstsze występowanie nowych przypadków niewydolności jajników w porównaniu z grupą kontrolną. Po zakończeniu leczenia czynność jajników powracała u większości pacjentek. Długoterminowy wpływ na płodność pozostaje nieznany.

Brak lub nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Zgłaszano jednak przypadki senności oraz omdlenia. Do czasu ustąpienia objawów wpływających na widzenie, koncentrację lub zdolność reakcji odradza się prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn.

Farmakokinetyka liniowa w zakresie dawek od 1 do 10 mg/kg mc. Początkowy okres półtrwania wynosi ok. 1,4 dnia, a końcowy ok. 20 dni; przewidywany czas do osiągnięcia stanu stacjonarnego to ok. 100 dni. Wg modelu dwukompartmentowego okres półtrwania w fazie eliminacji wynosił 18 dni dla typowej kobiety oraz 20 dni dla typowego mężczyzny. Dystrybucja: typowa objętość kompartmentu centralnego (Vc) wynosiła 2,73 l oraz 3,28 l odpowiednio dla kobiet i mężczyzn, co stanowi zakres opisany dla IgG oraz innych przeciwciał monoklonalnych. Typowa objętość kompartmentu obwodowego (Vp) wynosiła 1,69 l oraz 2,35 l odpowiednio dla kobiet i mężczyzn, kiedy bewacyzumab był stosowany jednocześnie z lekami przeciwnowotworowymi. Po skorygowaniu ze względu na masę ciała wartość Vc była większa u mężczyzn (+20%) niż u kobiet. Metabolizm i eliminacja: metabolizm i wydalanie są podobne do właściwych dla endogennej IgG, tj. następują głównie drogą rozkładu proteolitycznego przez organizm, w tym przez komórki śródbłonka, i nie zależą głównie od wydalania przez nerki lub wątrobę. Profil metaboliczny jest zbliżony do oczekiwanego profilu natywnej cząsteczki IgG, która nie wiąże się z VEGF. Związanie się IgG z fragmentem Fc receptora chroni ją przed rozkładem komórkowym i wydłuża okres półtrwania. Klirens: wartość klirensu wynosiła przeciętnie 0,188 oraz 0,220 l/dobę odpowiednio dla kobiet i mężczyzn. Po skorygowaniu ze względu na masę ciała klirens był większy u mężczyzn (+17%) niż u kobiet. Mężczyźni oraz pacjenci z większą masą guza mają wyższe klirensy niż kobiety i pacjenci z masą guza poniżej mediany; nie stwierdzono z tego powodu mniejszej skuteczności, a zależność między ekspozycją a wynikiem klinicznym pozostaje nieznana. Klirens był ok. 30% szybszy u pacjentów z małym stężeniem albumin w surowicy oraz 7% szybszy u pacjentów z dużą masą guza w porównaniu do typowych pacjentów z poziomem albumin oraz masą guza w granicach mediany. Nerki: nie przeprowadzono badań oceniających farmakokinetykę u pacjentów z zaburzoną czynnością nerek, gdyż nerki nie są głównym organem rozkładającym lub wydalającym bewacyzumab. Wątroba: nie przeprowadzono badań oceniających farmakokinetykę u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby, gdyż wątroba nie jest głównym organem rozkładającym lub wydalającym bewacyzumab. Wiek i dzieci: u dorosłych wykazano brak znaczących różnic w farmakokinetyce w zależności od wieku. klirens i objętość dystrybucji były porównywalne u dzieci i młodych dorosłych po znormalizowaniu wyników względem masy ciała, z tendencją do zmniejszania się ekspozycji wraz z malejącą masą ciała; wiek nie miał wpływu na farmakokinetykę, jeśli brano pod uwagę masę ciała.