Bewacyzumab gamma

Leki oftalmologiczne stosowane w neowaskularyzacji. Rekombinowane, humanizowane przeciwciało monoklonalne klasy IgG1 skierowane przeciw ludzkiemu czynnikowi wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGF). Wiąże VEGF, blokując jego oddziaływanie z receptorami na powierzchni komórek śródbłonka (Flt-1/VEGFR-1 i KDR/VEGFR-2); wiąże wszystkie izoformy VEGF-A. Hamowanie VEGF-A ogranicza proliferację komórek śródbłonka, neowaskularyzację oraz przepuszczalność naczyń. Zahamowanie angiogenezy blokuje powstawanie nieprawidłowych naczyń krwionośnych w tylnej części oka. W zastosowaniu onkologicznym wiązanie VEGF hamuje angiogenezę zachodzącą podczas wzrostu guza.

Neowaskularna (wysiękowa) postać zwyrodnienia plamki żółtej związanego z wiekiem (nAMD) u osób dorosłych.

Podawany wyłącznie do ciała szklistego przez wykwalifikowanego pracownika medycznego z doświadczeniem we wstrzyknięciach doszklistkowych. Dorośli: zalecana dawka 1,25 mg we wstrzyknięciu doszklistkowym co 4 tygodnie (raz na miesiąc), co odpowiada objętości wstrzyknięcia 0,05 ml. Schemat: leczenie rozpoczyna się od jednego wstrzyknięcia na miesiąc i kontynuuje do uzyskania maksymalnej ostrości wzroku lub braku oznak aktywności choroby, tj. braku zmian ostrości wzroku lub innych objawów przedmiotowych i podmiotowych choroby podczas nieprzerwanego leczenia. Początkowo mogą być niezbędne co najmniej trzy comiesięczne wstrzyknięcia. W dalszym okresie odstępy w podawaniu dobiera się indywidualnie na podstawie aktywności choroby ocenianej wg ostrości wzroku lub parametrów anatomicznych, w tym wyników badań klinicznych, czynnościowych lub obrazowych (optyczna tomografia koherencyjna, angiografia fluoresceinowa). Leczenie odstawić, gdy wyniki badań wzroku lub parametrów anatomicznych wskazują brak korzyści z kontynuacji, a także w razie wskazań klinicznych. Osoby w podeszłym wieku: u pacjentów od 65. roku życia nie jest konieczne dostosowywanie dawki. Zaburzenia czynności nerek: nie badano, lecz dostępne dane nie sugerują konieczności dostosowywania dawki. Zaburzenia czynności wątroby: nie badano, lecz dostępne dane nie sugerują konieczności dostosowywania dawki. Dzieci i młodzież: brak zastosowania w leczeniu nAMD w tej populacji. Sposób podania: zawartość pojedynczej fiolki podaje się wyłącznie do jednego oka. Wstrzyknięcie wykonać bezpośrednio po przygotowaniu dawki. Podawać w warunkach aseptycznych (dezynfekcja dłoni jak do zabiegów chirurgicznych, jałowe rękawiczki, sterylna serweta, sterylny rozwieracz powiek), z dostępnym jałowym sprzętem do paracentezy. Przed zabiegiem zweryfikować wywiad pod kątem reakcji nadwrażliwości. Przed wstrzyknięciem zastosować odpowiednie znieczulenie oraz miejscowy środek bakteriobójczy o szerokim spektrum na skórę okolicy oka, powiekę i powierzchnię oka. Igłę wprowadza się 3,5–4,0 mm za rąbkiem rogówki do jamy ciała szklistego, unikając południka poziomego, kierując w stronę środka gałki ocznej, po czym powoli podaje 0,05 ml. Kolejne wstrzyknięcia wykonywać w inne miejsce twardówki.

Bezwzględne przeciwwskazania: - czynne lub podejrzewane zakażenie oka bądź jego okolicy - czynne zapalenie wewnątrzgałkowe - jednoczesne stosowanie innych leków anty-VEGF, układowo lub do oka Ostrożnie: - słabo kontrolowana jaskra, z zakazem podania przy ciśnieniu wewnątrzgałkowym ≥30 mmHg - czynniki ryzyka przerwania nabłonka barwnikowego siatkówki, w tym rozległe lub wysokie odklejenie nabłonka barwnikowego - przebyty udar, przemijający napad niedokrwienny lub zawał mięśnia sercowego w ciągu ostatnich 3 miesięcy - jednoczesne leczenie obojga oczu, z uwagi na możliwe nasilenie zdarzeń niepożądanych ocznych i ogólnoustrojowych - przedarciowe odwarstwienie siatkówki lub otwory w plamce żółtej stopnia III albo IV, wymagające przerwania leczenia

Nie prowadzono badań interakcji; ze względu na sposób eliminacji cząsteczki nie oczekuje się wystąpienia interakcji. Nie należy stosować jednocześnie z innymi lekami anty-VEGF – układowymi ani podawanymi do oka.

Większość działań niepożądanych po podaniu doszklistkowym wiąże się z samą procedurą wstrzyknięcia. Najczęstsze: krwotok spojówkowy, męty ciała szklistego, ból oka oraz podwyższone ciśnienie wewnątrzgałkowe. Rzadsze, lecz poważniejsze: wzrost ciśnienia wewnątrzgałkowego, przejściowa ślepota, zapalenie wnętrza gałki ocznej oraz zapalenie wewnątrzgałkowe. Zaburzenia oka – często: męty ciała szklistego, ból oka, krwotok spojówkowy. Niezbyt często: przerwanie nabłonka barwnikowego siatkówki, krwotok do ciała szklistego, zapalenie tęczówki, blizna rogówki, keratopatia, punktowate zapalenie rogówki, przejściowa ślepota, odłączenie ciała szklistego, fotopsja, dyskomfort w oku, otarcie rogówki, podrażnienie oka, świąd oka, suchość oka, przekrwienie oczu. Zakażenia – niezbyt często: zapalenie wnętrza gałki ocznej. Zaburzenia immunologiczne – niezbyt często: alergia na jod. Badania diagnostyczne – często: ciśnienie wewnątrzgałkowe podwyższone. Efekt klasy inhibitorów VEGF: teoretyczne ryzyko incydentów zakrzepowo-zatorowych w obrębie tętnic, w tym udaru i zawału mięśnia sercowego, po podaniu do ciała szklistego. W badaniach klinicznych u pacjentów z nAMD odsetek takich incydentów był niski. We wskazaniach onkologicznych (podanie układowe) charakter działań niepożądanych wynika z hamowania angiogenezy: upośledzenie gojenia ran. Perforacja przewodu pokarmowego powikłana ropniami wewnątrzbrzusznymi lub tworzeniem przetok, ze zgłoszonymi zgonami. Bardzo rzadko perforacja przegrody nosowej. Leukopenia, niedokrwistość, neutropenia, małopłytkowość i gorączka neutropeniczna; ciężka neutropenia z zakażeniem prowadziła do zgonów. Krwotoki, w tym zgłoszony śmiertelny krwotok płucny objawiający się krwiopluciem. Zwiększone ryzyko poważnych incydentów zakrzepowo-zatorowych, w tym udaru, przemijających napadów niedokrwiennych, zawału mięśnia sercowego, dławicy piersiowej i zgonu. Zastoinowa niewydolność serca (ryzyko większe przy jednoczesnym lub wcześniejszym leczeniu antracyklinami). Nadciśnienie tętnicze, prawdopodobnie zależne od dawki. Białkomocz, mogący prowadzić do zespołu nerczycowego. Inne: astenia, ból, ból brzucha, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, zapalenie jamy ustnej, ból głowy, krwawienia z nosa, duszność, zakażenia górnych dróg oddechowych, złuszczające zapalenie skóry. Często zgłaszano: obwodową neuropatię czuciową, omdlenia, senność, częstoskurcz nadkomorowy, zespół erytrodyzestezji dłoniowo-podeszwowej oraz osłabienie mięśni. Rzadko przy pierwszej dawce reakcje związane z wlewem: nadciśnienie, świszczący oddech, ból w klatce piersiowej, ból głowy, dreszcze i obfite pocenie. Rzadko odwracalny zespół tylnej leukoencefalopatii – zaburzenie neurologiczne mogące objawiać się drgawkami, bólem głowy, zmianami stanu psychicznego, zaburzeniami widzenia lub ślepotą korową, z nadciśnieniem lub bez niego.

Brak danych o stosowaniu u kobiet w ciąży. Zgodnie z badaniami innych produktów anty-VEGF na zwierzętach może stanowić zagrożenie dla rozwoju zarodkowo-płodowego u człowieka; przeciwwskazany w ciąży, chyba że potencjalne korzyści przewyższają potencjalne ryzyko dla płodu. Kobiety w wieku rozrodczym: skuteczna antykoncepcja w trakcie leczenia i przez co najmniej trzy miesiące po podaniu ostatniej dawki. Laktacja: brak danych o przenikaniu do mleka ludzkiego, wpływie na niemowlę karmione piersią oraz na wytwarzanie/wydzielanie mleka; nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków i niemowląt karmionych piersią. Decyzja o przerwaniu karmienia piersią lub terapii z uwzględnieniem korzyści dla dziecka i dla matki. Płodność: nie prowadzono badań nad rozrodczością ani płodnością. Hamowanie VEGF wpływa na rozwój pęcherzyka, czynność ciałka żółtego i płodność; wpływ na jajniki wiąże się z bezpośrednim, miejscowym hamowaniem angiogenezy, zachodzącej w jajniku w znacznym stopniu.

Niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, wynikający z możliwych przemijających zaburzeń widzenia po podaniu doszklistkowym oraz towarzyszących mu badaniach oka; do czasu ustąpienia tych przemijających zaburzeń widzenia nie należy prowadzić pojazdów ani obsługiwać maszyn.

Okres półtrwania dwufazowy: początkowy ok. 1,4 dnia, końcowy ok. 20 dni; przewidywany czas do osiągnięcia stanu stacjonarnego ok. 100 dni. Klirens wyższy u mężczyzn oraz przy większej masie guza niż u kobiet i przy masie guza poniżej mediany; nie stwierdzono, aby wyższy klirens wiązał się z mniejszą skutecznością, a zależność między ekspozycją a efektem klinicznym pozostaje nieznana. Po podaniu dożylnym: po pojedynczej dawce 2 mg/kg mc. we wlewie dożylnym szczytowe stężenie osiągane po 2 godzinach; średnia geometryczna Cmax ok. 40 µg/ml, a całkowita ekspozycja AUC0-t ok. 12 148 h × µg/ml. Po podaniu doszklistkowym parametry farmakokinetyczne w surowicy znacznie niższe niż po podaniu dożylnym.