Monografia substancji czynnej
Chlorek magnezu
Magnesii chloridum
Informacje przedstawione w monografii substancji zostały opracowane na podstawie wybranych Charakterystyk Produktów Leczniczych (ChPL) leków zawierających tę substancję. W związku z tym, że niektóre sekcje różnych produktów leczniczych mogą nieść niekoniecznie spójne informacje na temat tej substancji, aktualna ChPL danego preparatu pozostaje zawsze ostatecznym i wiążącym źródłem informacji o leku. Po najechaniu na zdanie pojawiają się przypisy ze źródłem ChPL produktu.
Monografia
Suplement mineralny; magnez w postaci chlorku sześciowodnego. Jeden z podstawowych kationów śródkomórkowych, występujący głównie w tkankach; do 5% w płynie pozakomórkowym. Katalizuje ok. 300 reakcji metabolicznych: aktywacja enzymów glikolitycznych i proteolitycznych, synteza kwasów nukleinowych, transport i magazynowanie związków wysokoenergetycznych, stabilizacja błon komórkowych, udział w skurczu miocytów. Niezbędny w działaniu enzymów metabolizmu lipidów: syntetaza acetylo-CoA, acylotransferaza acetylo-CoA, kinazy diglicerydowa, mewalonianowa i fosfomewalonianowa, fosfataza fosfatydynowa, acylotransferaza lecytynocholesterolowa (LCAT). Uczestniczy w gospodarce jonowej oraz przemianie fosforanowo-wapniowej. Bierze udział w procesach obronnych – pobudza fagocytozę oraz tworzenie przeciwciał i dopełniacza. Reguluje wychwyt wapnia przez mitochondria mięśnia sercowego (działanie ochronne na serce) oraz ułatwia wbudowywanie wapnia do kośćca. Po podaniu związków magnezu obserwuje się skrócenie odstępu Q-T w EKG, poprawę lipidogramu oraz obniżenie ciśnienia tętniczego krwi.
Niedobory magnezu z objawami: bóle mięśniowe, tiki, drżenia mięśni, bóle głowy, stany znużenia, wzmożona drażliwość, zmniejszona odporność na stres, zaburzenia snu, zaburzenia stężenia lipidów w surowicy, zaburzenia rytmu serca, przyspieszone zmiany miażdżycowe naczyń, nadciśnienie tętnicze oraz przyspieszona osteoporoza. Także w stanach zwiększonej utraty magnezu – m.in. podczas stosowania leków moczopędnych.
Doustnie. Profilaktycznie zwykle 2 tabletki na dobę (1 rano i 1 wieczorem); w stwierdzonym niedoborze magnezu u dorosłych 6 tabletek na dobę (2 rano i 4 wieczorem) przez 3 tygodnie, następnie 3 tabletki wieczorem; u dzieci powyżej 6 lat według zaleceń lekarza. Tabletki połykać w całości, bez rozgryzania ani dzielenia.
Wchłanianie magnezu z tabletek dojelitowych ograniczają kwasy organiczne, fityna, kwas szczawiowy, kwas galusowy (tanina), kwasy tłuszczowe oraz fosforany. Wchłanianie zmniejszają także związki wapnia stosowane w dużych dawkach. Doustne związki magnezu zmniejszają wchłanianie tetracyklin, fluorochinolonów, związków żelaza i fluoru oraz doustnych leków przeciwzakrzepowych pochodnych warfaryny. Wydalanie magnezu z moczem zwiększają leki moczopędne, antybiotyki aminoglikozydowe, cysplatyna, mitramycyna, amfoterycyna B oraz mineralokortykosteroidy. Równoczesne stosowanie z amiodaronem może wywołać zaburzenia przewodnictwa mięśnia sercowego. Równoczesne stosowanie z dihydralazyną może wywołać znaczne niedociśnienie krwi.
Zaburzenia żołądkowo-jelitowe, w tym działanie przeczyszczające.
Dopuszczalny w ciąży i w okresie laktacji w zalecanych dawkach, jedynie na zalecenie lekarza. Hipermagnezemia u ciężarnych może zaburzać homeostazę wapnia u płodu i noworodka.
Brak wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.
Wchłanianie: po podaniu doustnym w jelicie cienkim wchłania się 30 do 50% związków magnezu. Pierwsze zauważalne ilości pojawiają się we krwi po ok. 1,5 godz.; równomierne wchłanianie po 2–3 godz., maksimum po 4 godz. i utrzymuje się do 6 godz. Śladowe ilości wchłoniętego magnezu wykrywalne jeszcze po 12–36 godz. Duża rozpuszczalność chlorku magnezu w przewodzie pokarmowym sprawia, że po podaniu doustnym wchłanianie magnezu oraz jego stężenie w surowicy i kościach jest wyższe niż po innych związkach. Dystrybucja: całkowita zawartość magnezu w organizmie wynosi 25–35 g (0,04–0,05% masy ciała). Ok. 50–55% zgromadzone w układzie kostnym, ok. 40% w tkankach miękkich; wymianie ulega 25–50% magnezu ustrojowego, a do szybkiej wymiany zdolne jest 15%. W osoczu 70% występuje w formie zjonizowanej, 30% związane z białkami lub jako kompleksy fosforanowe, cytrynianowe, szczawianowe i wodorowęglanowe. Stężenia: w osoczu (surowicy) 0,74–1,0 mmol/l; w erytrocytach 1,68–3,2 mmol/l, w leukocytach 20,25–24,75 mmol/l; w płynie mózgowo-rdzeniowym 1,23–1,72 mmol/l, w płynie owodniowym ok. 0,46 mmol/l. Eliminacja: głównie przez nerki; z ultraprzesączu wchłaniany zwrotnie w 90–99%, przy niedoborach stopień wchłaniania zwrotnego największy. Niemal całkowite wchłanianie zwrotne w nerkach powoduje, że bardzo trudno dochodzi do znacznego niedoboru. Równoważniki: 1 g chlorku magnezu (heksahydratu) odpowiada ok. 4,9 mmol magnezu i 9,8 mmol chlorku; 8,36 g heksahydratu odpowiada ok. 1 g magnezu.