Dasiglukagon

Analog agonisty receptora glukagonu; hormon glikogenolityczny (grupa hormonów trzustki), kod ATC H04AA02. Zwiększa stężenie glukozy we krwi przez aktywację receptorów glukagonu w wątrobie, co stymuluje rozpad glikogenu i uwalnianie glukozy. Warunkiem działania przeciwhipoglikemicznego jest obecność zapasów glikogenu w wątrobie.

Leczenie ciężkiej hipoglikemii u pacjentów z cukrzycą – u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku od 6 lat.

Dorośli, młodzież i dzieci od 6 lat: 0,6 mg podskórnie. Przy braku reakcji po 15 minutach można podać kolejną dawkę z nowej ampułko-strzykawki; każda ampułko-strzykawka zawiera pojedynczą dawkę dasiglukagonu i nie może być użyta ponownie. Droga i miejsce podania: podskórnie – w dolną część brzucha, pośladek, udo lub zewnętrzną górną część ramienia. Podanie jak najszybciej po stwierdzeniu ciężkiej hipoglikemii. Szczególne grupy: u osób w podeszłym wieku bez dostosowania dawki, choć dane u pacjentów od 65 lat są bardzo ograniczone, a od 75 lat niedostępne. W zaburzeniach czynności nerek bez dostosowania dawki; w zaburzeniach czynności wątroby również bez dostosowania dawki. Postępowanie uzupełniające: po uzyskaniu reakcji na leczenie podanie doustnie węglowodanów w celu odbudowy zapasu glikogenu w wątrobie i zapobiegania nawrotowi hipoglikemii.

Bezwzględne przeciwwskazania: - guz chromochłonny, gdyż stymulacja uwalniania katecholamin przez guz grozi ostrym nadciśnieniem Ostrożnie: - stany głodowe, niewydolność nadnerczy, przewlekłe nadużywanie alkoholu lub przewlekła hipoglikemia z niedostatecznymi zapasami glikogenu wątrobowego, wymagające leczenia glukozą - wyspiak trzustki, u którego możliwe początkowe zwiększenie glikemii, a następnie hipoglikemia wskutek nadmiernego uwalniania insuliny - nadwrażliwość na lateks z ryzykiem ciężkich reakcji alergicznych

In vitro nie hamuje aktywności enzymów CYP ani transporterów leków w stężeniach istotnych klinicznie. Insulina: działa antagonistycznie wobec dasiglukagonu. Indometacyna: przy jednoczesnym stosowaniu dasiglukagon może utracić zdolność do zwiększania stężenia glukozy we krwi, a nawet wywołać hipoglikemię. Warfaryna: możliwe nasilenie działania przeciwzakrzepowego. Beta-adrenolityki: u leczonych beta-adrenolitykami spodziewane większe przyspieszenie tętna i wzrost ciśnienia tętniczego; efekt przemijający wobec krótkiego okresu półtrwania dasiglukagonu. W razie wzrostu ciśnienia i przyspieszenia tętna u chorych z chorobą niedokrwienną serca może być konieczne leczenie.

Najczęstsze to objawy ze strony przewodu pokarmowego: nudności (62,2%), wymioty (31,6%) oraz ból głowy (9,6%). Bardzo często: ból głowy; nudności; wymioty. Często: biegunka; rumień w miejscu wstrzyknięcia. Niezbyt często: zawroty głowy; stan przedomdleniowy; kołatanie serca; bradykardia; niedociśnienie tętnicze; nadciśnienie tętnicze; uderzenia gorąca; ból nadbrzusza; nadmierna potliwość; świąd, ból i obrzęk w miejscu wstrzyknięcia; zmęczenie. Reakcje nadwrażliwości: po podaniu glukagonu we wstrzyknięciach obserwowano reakcje nadwrażliwości, w tym reakcje anafilaktyczne, zgłaszane jako bardzo rzadkie (mniej niż 1 na 10 000 pacjentów) i będące znanymi działaniami klasy terapeutycznej glukagonu. Dzieci i młodzież: profil bezpieczeństwa w grupie dzieci i młodzieży (7–17 lat) zgodny z obserwowanym u dorosłych, z wyjątkiem nudności (65%) i wymiotów (50%), które występowały rzadziej u osób dorosłych.

Brak danych o stosowaniu dasiglukagonu u ciężarnych; dla dasiglukagonu, analogu glukagonu, u kobiet w ciąży brak danych. Doświadczenie z glukagonem u ciężarnych z cukrzycą nie wykazało szkodliwego wpływu na przebieg ciąży ani na zdrowie płodu i noworodka. W badaniach na zwierzętach dasiglukagon wykazywał szkodliwy wpływ na rozrodczość. Nieleczona hipoglikemia w ciąży może powodować powikłania i prowadzić do zgonu. Zastosowanie w ciąży należy rozważać tylko wtedy, gdy oczekiwane korzyści uzasadniają potencjalne ryzyko dla płodu. Dopuszczalny w okresie karmienia piersią; dasiglukagon jest usuwany z krwiobiegu bardzo szybko, więc ilość wydzielana z mlekiem po leczeniu ciężkiej hipoglikemii ma być bardzo niewielka. Ulega rozkładowi w przewodzie pokarmowym i nie wchłania się w niezmienionej postaci, więc nie wywołuje skutków metabolicznych u dziecka. Płodność: na podstawie danych ze zwierząt dasiglukagon nie wpływa na płodność mężczyzn ani kobiet.

Brak lub nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Hipoglikemia może upośledzać koncentrację i szybkość reakcji oraz utrzymywać się przez krótki czas po leczeniu; bywa to niebezpieczne w sytuacjach wymagających tych umiejętności, jak prowadzenie pojazdu lub obsługiwanie maszyn.

Wchłanianie: po wstrzyknięciu podskórnym w dawce 0,6 mg u dorosłych średnie maksymalne stężenie w osoczu wynosiło 1 510 pmol/l po około 35 minutach. U dzieci i młodzieży w wieku od 7 do 17 lat z cukrzycą typu 1 średnie maksymalne stężenie w osoczu wynoszące 1 160 pmol/l pojawiało się po około 21 minutach. Dystrybucja: średnia pozorna objętość dystrybucji po podaniu podskórnym wynosiła 47-57 l. Metabolizm: dasiglukagon jest usuwany jak naturalny glukagon w wyniku rozpadu z udziałem enzymów proteolitycznych we krwi, w wątrobie i nerkach. Eliminacja: okres półtrwania wynosił około 30 minut. Zaburzenia czynności wątroby: nie przeprowadzono oficjalnych badań oceniających zaburzenia czynności wątroby.