Drotaweryna

Pochodna izochinoliny; syntetyczny lek spazmolityczny (przeciwskurczowy) z grupy papaweryny i jej pochodnych, kod ATC A03AD02. Drotaweryna działa spazmolitycznie na mięśnie gładkie w następstwie hamowania fosfodiesterazy IV (PDE IV). Hamowanie PDE IV zwiększa stężenie cyklicznego adenozynomonofosforanu (cAMP), prowadzi do inaktywacji kinazy łańcucha lekkiego miozyny i rozkurczu mięśni gładkich. Selektywność wobec izoenzymów: in vitro drotaweryna hamuje PDE IV, natomiast nie hamuje izoenzymów PDE III oraz PDE V; PDE IV ma bardzo duże znaczenie w zmniejszaniu aktywności skurczowej mięśni gładkich. Wskazuje to, że selektywne inhibitory PDE IV mogą być przydatne w leczeniu zaburzeń z nadmierną aktywnością ruchową jelit oraz chorób przebiegających ze stanami skurczowymi przewodu pokarmowego. Hydroliza cAMP w mięśniu sercowym oraz w komórkach mięśni gładkich naczyń zachodzi głównie z udziałem izoenzymu PDE III, co tłumaczy spazmolityczne działanie drotaweryny bez poważnych działań niepożądanych ze strony układu krążenia i bez silnego działania terapeutycznego w chorobach układu krążenia. Zakres działania: skuteczna w skurczach mięśni gładkich zarówno pochodzenia nerwowego, jak i mięśniowego. Niezależnie od rodzaju unerwienia autonomicznego działa na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, dróg żółciowych, układu moczowo-płciowego i układu krążenia. Ze względu na działanie rozszerzające naczynia zwiększa przepływ krwi w tkankach. Porównanie z papaweryną: działa silniej od papaweryny, wchłania się szybciej i lepiej oraz w mniejszym stopniu wiąże się z białkami surowicy krwi. Nie wywołuje pobudzenia układu oddechowego, które występuje po pozajelitowym podaniu papaweryny.

Stany skurczowe mięśni gładkich w przebiegu chorób dróg żółciowych: kamica dróg żółciowych, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie okołopęcherzykowe, zapalenie przewodów żółciowych, zapalenie brodawki Vatera. Stany skurczowe mięśni gładkich dróg moczowych: kamica nerkowa, kamica moczowodowa, zapalenie miedniczek nerkowych, zapalenie pęcherza moczowego, bolesne parcie na mocz. Pomocniczo w stanach skurczowych mięśni gładkich przewodu pokarmowego: chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy, zapaleniu żołądka, zapaleniu jelit, zapaleniu okrężnicy, stanach skurczowych wpustu i odźwiernika żołądka, zespole jelita drażliwego, zaparciach na tle spastycznym, wzdęciach jelit i zapaleniu trzustki. Pomocniczo w schorzeniach ginekologicznych: w bolesnym miesiączkowaniu.

Droga podania: doustnie. Dorośli: dawka dobowa 120–240 mg, w 2–3 dawkach podzielonych. Dzieci i młodzież: nie przeprowadzono badań klinicznych z udziałem dzieci. U dzieci w wieku od 6 do 12 lat dawka dobowa 80 mg w 2 dawkach podzielonych; powyżej 12 lat dawka dobowa 160 mg, w 2 do 4 dawkach podzielonych. Wg innych danych u dzieci w wieku powyżej 12 lat dawka dobowa nie powinna przekraczać 160 mg w 1 lub 2 dawkach podzielonych. Czas trwania: bez konsultacji z lekarzem nie należy stosować dłużej niż 7 dni.

Bezwzględne przeciwwskazania: - ciężka niewydolność wątroby, nerek i krążenia - ciężka niewydolność serca (zespół małego rzutu) - blok przedsionkowo-komorowy II–III stopnia - dzieci w wieku poniżej 12 lat Ostrożnie: - u pacjentów z niedociśnieniem - u dzieci w wieku powyżej 12 lat, ze względu na brak badań w tej grupie - u kobiet w ciąży - w okresie porodu (nie stosować)

Lewodopa: jednoczesne stosowanie osłabia jej działanie przeciwparkinsonowe oraz nasila drżenia i sztywność; skojarzenie wymaga ostrożności.

Rzadko: reakcje alergiczne – obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka, wysypka, świąd. Rzadko także: ból głowy; bezsenność. Rzadko: nudności, zaparcie. Rzadko: kołatanie serca; niedociśnienie tętnicze. Zawroty głowy pochodzenia obwodowego (błędnikowego) – rzadko, natomiast zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego z częstością nieznaną.

Z powodu braku wystarczających badań dopuszczalne w ciąży wyłącznie wtedy, gdy korzyść przewyższa ryzyko. Przenika przez łożysko. W badaniu klinicznym obserwowano zwiększone ryzyko krwotoku poporodowego przy podaniu w trakcie porodu, dlatego nie należy stosować drotaweryny w okresie porodu. Laktacja: ograniczone – nie wiadomo, czy przenika do mleka kobiecego; stosowanie w okresie karmienia piersią nie jest zalecane. Płodność: brak danych dotyczących wpływu na płodność u ludzi.

W dawkach leczniczych drotaweryna podawana doustnie nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. W razie wystąpienia zawrotów głowy należy unikać potencjalnie niebezpiecznych czynności, takich jak prowadzenie pojazdów lub obsługa maszyn.

Wchłanianie: szybko i całkowicie wchłaniana zarówno po podaniu doustnym, jak i pozajelitowym. Stężenie maksymalne w osoczu krwi występuje w ciągu 45–60 minut po przyjęciu doustnym. Dystrybucja: wiąże się w dużym stopniu z białkami osocza (95–98%), szczególnie z albuminami, gamma i beta globulinami. Metabolizm: metabolizowana w wątrobie. Po efekcie pierwszego przejścia około 65% podanej dawki przechodzi do krążenia w postaci niezmienionej. Okres półtrwania: 8–10 godzin. Eliminacja: praktycznie w ciągu 72 godzin usuwana z organizmu. Ponad 50% wydalane z moczem, około 30% z kałem. Wydalana głównie w postaci metabolitów; w moczu nie wykrywa się drotaweryny w postaci niezmienionej.