Fremanezumab

Antagonista peptydu związanego z genem kalcytoniny (CGRP); grupa: leki przeciwbólowe, antagonisty peptydu związanego z genem kalcytoniny (CGRP); kod ATC N02CD03. Humanizowane przeciwciało monoklonalne IgG2Δa/kappa pozyskiwane z prekursora mysiego. Wiąże się wybiórczo z ligandem CGRP i blokuje wiązanie obydwu izoform CGRP (α oraz β) z receptorem CGRP. Dokładny mechanizm zapobiegania atakom migreny nieznany; przypuszczalnie poprzez modulujący wpływ na układ trójdzielny. Stężenie CGRP znacząco zwiększa się podczas migreny i wraca do normy po ustąpieniu bólu głowy. Wysoka swoistość: nie wiąże się z blisko spokrewnionymi członkami rodziny (amyliną, kalcytoniną, intermedyną, adrenomedulliną).

Profilaktyka migreny u dorosłych z co najmniej 4 dniami migrenowymi w miesiącu.

Leczenie inicjowane przez lekarza doświadczonego w rozpoznawaniu i leczeniu migreny. Podanie podskórne. Dwie opcje dawkowania: 225 mg raz na miesiąc lub 675 mg co trzy miesiące. Przy zmianie schematu pierwszą dawkę nowego schematu podaje się w następnym zaplanowanym terminie według poprzedniego schematu. Kontynuacja leczenia: po rozpoczęciu można kontynuować jednocześnie stosowane profilaktyczne leczenie migreny, jeśli lekarz uzna to za konieczne. Korzyści oceniać po 3 miesiącach od rozpoczęcia; dalsze decyzje o kontynuacji indywidualnie, następnie regularna ocena potrzeby kontynuacji. Pominięcie dawki: wznowić możliwie najszybciej w zaleconej dawce i schemacie; nie podawać dawki podwójnej. Szczególne grupy: u pacjentów w wieku ≥65 lat ograniczone dane, modyfikacja dawki niewymagana. Przy łagodnych do umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek lub wątroby modyfikacja dawki niekonieczna. Nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności u dzieci i młodzieży poniżej 18 lat. Sposób podania: wyłącznie do wstrzyknięć podskórnych, w okolice brzucha, ud lub górne części ramion, w miejsce skóry nietkliwej, niezasinionej, niezaczerwienionej i niestwardniałej. Przy wielokrotnych wstrzyknięciach zmieniać miejsca podania. Możliwe samodzielne wstrzykiwanie przez pacjentów przeszkolonych w technice iniekcji podskórnej.

Bezwzględne przeciwwskazania: - wystąpienie ciężkiej reakcji nadwrażliwości nakazuje przerwanie podawania fremanezumabu Ostrożnie: - rzadko zgłaszane reakcje anafilaktyczne; większość reakcji w ciągu 24 h od podania, niektóre opóźnione - ciężkie choroby układu sercowo-naczyniowego – pacjentów wykluczano z badań klinicznych, brak danych dotyczących bezpieczeństwa

Nie prowadzono formalnych badań interakcji z innymi lekami. Ze względu na właściwości fremanezumabu nie oczekuje się interakcji farmakokinetycznych. Jednoczesne stosowanie doraźnych metod leczenia migreny – zwłaszcza leków przeciwbólowych, ergotaminy i tryptanów – oraz innych leków profilaktycznych nie wpływało na farmakokinetykę fremanezumabu.

Reakcje w miejscu wstrzyknięcia – bardzo często: ból (24%), stwardnienie (17%) i rumień (16%); często: świąd (2%). Wszystkie miejscowe reakcje w miejscu wstrzyknięcia miały charakter przemijający, a ich nasilenie było przeważnie łagodne do umiarkowanego. Ból, stwardnienie i rumień występowały bezpośrednio po wstrzyknięciu, natomiast świąd i wysypka pojawiały się w mediana czasu wynoszącej odpowiednio 24 i 48 godzin. Ustępowały najczęściej w ciągu kilku godzin lub dni i zasadniczo nie wymagały odstawienia leczenia. W miejscu wstrzyknięcia niezbyt często obserwowano wysypkę w miejscu wstrzyknięcia. Zaburzenia układu immunologicznego – niezbyt często reakcje nadwrażliwości, takie jak wysypka, świąd, pokrzywka i obrzęk; rzadko reakcja anafilaktyczna. Reakcje anafilaktyczne zgłaszano rzadko; występowały w większości w ciągu 24 godzin od podania, choć niektóre były opóźnione. Immunogenność – w badaniach kontrolowanych placebo u 0,4% pacjentów (6 z 1701) wykształciły się przeciwciała przeciwlekowe o niskim mianie. W trakcie 12-miesięcznego leczenia przeciwciała przeciwlekowe wykryto u 2,3% pacjentów, a u 0,95% wykształciły się przeciwciała neutralizujące. Wytworzenie przeciwciał przeciwlekowych nie wpływało na bezpieczeństwo ani skuteczność.

Dane dotyczące stosowania w ciąży ograniczone; badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Z ostrożności zaleca się unikanie stosowania w okresie ciąży. Laktacja: ograniczone – nie wiadomo, czy fremanezumab przenika do mleka kobiecego. Przeciwciała klasy IgG przenikają do mleka w pierwszych dniach po porodzie, po czym ich stężenie szybko maleje do niewielkich wartości. W tym krótkim okresie nie można wykluczyć zagrożenia dla karmionego niemowlęcia. Później stosowanie podczas karmienia piersią rozważać tylko, gdy jest to klinicznie konieczne. Płodność: brak danych u ludzi; dostępne dane niekliniczne nie sugerują wpływu na płodność.

Bez wpływu lub o nieistotnym wpływie na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wchłanianie: po podaniu podskórnym mediana t max 225 mg i 675 mg wynosi 5–7 dni. Biodostępność bezwzględna po podaniu podskórnym wynosi 55–66%. Farmakokinetyka proporcjonalna do dawki w zakresie 225–675 mg; stan stacjonarny osiągany po ok. 168 dniach (ok. 6 miesięcy) przy dawkowaniu 225 mg raz na miesiąc i 675 mg raz na kwartał. Współczynnik akumulacji: ok. 2,4 (schemat miesięczny) i 1,2 (schemat kwartalny). Dystrybucja: objętość dystrybucji ok. 3,6 l. Metabolizm: jak inne przeciwciała monoklonalne, rozkładany na drodze proteolizy enzymatycznej na małe peptydy i aminokwasy. Eliminacja: klirens centralny ok. 0,09 l/dobę; powstałe peptydy i aminokwasy mogą być ponownie wykorzystane do syntezy białek de novo lub wydalane przez nerki. Okres półtrwania: ok. 30 dni. Masa ciała: ekspozycja ok. dwukrotnie większa w najniższym kwartylu masy ciała (43,5–60,5 kg) niż w najwyższym (84,4–131,8 kg), bez wpływu na skuteczność kliniczną w migrenie epizodycznej i przewlekłej; modyfikacja dawki nie jest wymagana. Brak danych o zależności ekspozycja–skuteczność przy masie ciała >132 kg. Nerki i wątroba: ze względu na to, że przeciwciała monoklonalne nie są eliminowane przez nerki ani metabolizowane w wątrobie, nie oczekuje się wpływu zaburzeń czynności nerek i wątroby na farmakokinetykę. Nie badano pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek (eGFR <30 ml/min/1,73 m2); w łagodnych do umiarkowanych zaburzeniach czynności nerek lub wątroby farmakokinetyka nie różni się od pacjentów z prawidłową czynnością narządów.