Hydroksykarbamid

Lek przeciwnowotworowy, antymetabolit, cytostatyk fazowo swoisty, działający wybiórczo na fazę S cyklu komórkowego. Kod ATC L01XX05. Powoduje zatrzymanie wzrostu komórek w interfazie G1-S, co jest korzystne dla prowadzonej równocześnie radioterapii, gdyż wrażliwość komórek nowotworowych w fazie G1 na napromienianie jest zwiększona. Główny mechanizm: hamowanie aktywności reduktazy rybonukleotydowej – enzymu katalizującego przekształcenie rybonukleotydów do dezoksyrybonukleotydów, a w konsekwencji hamowanie syntezy DNA, bez zahamowania syntezy RNA i białek. Bezpośrednio uszkadza również DNA, jako inhibitor odbudowy DNA. Oporność komórkowa zwykle spowodowana zwiększonym poziomem reduktazy rybonukleotydowej w wyniku amplifikacji genu. Niedokrwistość sierpowatokrwinkowa – mechanizmy: zwiększenie stężenia hemoglobiny płodowej (HbF); HbF zaburza polimeryzację HbS, a tym samym hamuje wytwarzanie krwinki czerwonej sierpowatej, zmniejszając z kolei częstość epizodów zamknięcia naczyń i hemolizy. Podwyższone HbF zwiększa również wskaźnik przeżycia czerwonych krwinek i stężenie hemoglobiny całkowitej, tym samym zmniejszając niedokrwistość. Hydroksykarbamid jest związany z wytwarzaniem tlenku azotu, co sugeruje, że tlenek azotu pobudza wytwarzanie cyklicznego monofosforanu guanozyny (cGMP), który następnie aktywuje kinazę białkową i zwiększa wytwarzanie HbF. Dodatkowe działania farmakologiczne przyczyniające się do korzystnego wpływu: zmniejszanie liczby neutrofili, zwiększanie zawartości wody w krwinkach czerwonych, zwiększanie podatności krwinek sierpowatych na odkształcanie oraz modyfikacja przylegania krwinek czerwonych do śródbłonka. Farmakodynamika: pomimo niestałej korelacji między zmniejszaniem częstości przełomów a zwiększeniem stężenia HbF, działanie cytoredukcyjne, szczególnie zmniejszanie liczby neutrofili, było czynnikiem najsilniej skorelowanym ze zmniejszeniem częstości przełomów.

Niedokrwistość sierpowatokrwinkowa: zapobieganie nawrotom kryz bólowych w przebiegu zamknięcia naczyń, w tym ostrego zespołu płucnego, u dorosłych, młodzieży i dzieci w wieku powyżej 2 lat z objawową niedokrwistością sierpowatokrwinkową; zapobieganie powikłaniom zatorowym w naczyniach krwionośnych w przebiegu niedokrwistości sierpowatokrwinkowej u pacjentów w wieku powyżej 9 miesięcy. Przewlekłe zespoły mieloproliferacyjne: przewlekła białaczka szpikowa (CML); czerwienica prawdziwa z wysokim ryzykiem powikłań zakrzepowo-zatorowych; nadpłytkowość samoistna (trombocytemia); zwłóknienie szpiku (osteomielofibroza). Przewlekła białaczka szpikowa u dorosłych – w fazie przewlekłej lub w fazie akceleracji choroby na etapie leczenia wstępnego, gdy konieczne jest uzyskanie szybkiego zmniejszenia leukocytozy, oraz jako leczenie paliatywne w przypadkach opornych lub nietolerujących innych alternatywnych metod terapeutycznych.

Podanie doustne. Dawki ustala się na podstawie rzeczywistej lub należnej masy ciała pacjenta, w zależności od tego, która z tych wartości jest mniejsza. Niedokrwistość sierpowatokrwinkowa (dorośli, młodzież i dzieci >2 lat): dawkowanie należy uzależnić od masy ciała pacjenta. Dawka początkowa hydroksykarbamidu wynosi 15 mg/kg mc.; standardowa dawka mieści się w zakresie 15 do 30 mg/kg mc. na dobę. Dawka podtrzymująca wynosi od 20 do 25 mg/kg mc./dobę. Dawkę należy pozostawić bez zmian tak długo, jak u pacjenta występuje odpowiedź na leczenie klinicznie lub hematologicznie (np. zwiększenie stężenia hemoglobiny płodowej [HbF], średniej objętości krwinki czerwonej [MCV], liczby neutrofili). W razie braku odpowiedzi (ponowne wystąpienie przełomów lub niezmniejszenie się ich częstości występowania) dawkę dobową można stopniowo zwiększać co 2,5 do 5 mg/kg mc. na dobę; w wyjątkowych okolicznościach uzasadniona może być maksymalna dawka 35 mg/kg mc. na dobę przy zapewnieniu ścisłej kontroli hematologicznej. Gdy uzasadnione klinicznie i laboratoryjnie, dawkę zwiększa się o 5 mg/kg mc. na dobę co 8 tygodni, do czasu uzyskania łagodnej supresji szpiku kostnego (bezwzględna liczba granulocytów obojętnochłonnych od 1500/μl do 4000/μl), maksymalnie do 35 mg/kg mc. na dobę. Cel terapeutyczny: należy dążyć do uzyskania docelowej liczby granulocytów obojętnochłonnych 1500–4000/μl, utrzymując jednocześnie liczbę płytek krwi >80 000/μl. Postępowanie w toksyczności hematologicznej: jeśli liczba krwinek znajduje się w zakresie toksyczności, hydroksykarbamid należy przejściowo odstawić do chwili, gdy liczba krwinek powróci do normy (normalizacja hematologiczna zwykle następuje w ciągu dwóch tygodni); następnie leczenie można wznowić przy mniejszej dawce, którą można później zwiększać przy ścisłej kontroli hematologicznej. Jeśli wystąpi neutropenia lub trombocytopenia, należy na pewien czas wstrzymać podawanie i co tydzień kontrolować morfologię z rozmazem; po odtworzeniu prawidłowej liczby komórek krwi podawanie wznawia się w dawce mniejszej o 5 mg/kg mc. na dobę od dawki podawanej przed wystąpieniem cytopenii. Nie należy podejmować próby stosowania dawki wywołującej toksyczność hematologiczną więcej niż dwukrotnie. Czas oceny odpowiedzi: uzyskanie odpowiedzi klinicznej może trwać od 3 do 6 miesięcy, dlatego przed rozważeniem przerwania leczenia z powodu niepowodzenia konieczne jest podjęcie próby podawania leku w maksymalnej dawce tolerowanej przez 6 miesięcy. Jeżeli w ciągu 3-6 miesięcy pacjent nadal nie odpowiada na leczenie maksymalną dawką (35 mg/kg mc. na dobę), należy rozważyć trwałe odstawienie. Przewlekła białaczka szpikowa: w leczeniu początkowym stosuje się zwykle dawkę dobową 40 mg/kg mc., zależnie od liczby białych krwinek. Dawkę zmniejsza się o 50% (20 mg/kg mc. na dobę), gdy liczba białych krwinek jest mniejsza niż 20 x 10⁹/L; dawkę dostosowuje się indywidualnie tak, aby liczba białych krwinek utrzymywała się w zakresie 5 do 10 x 10⁹/L. Dawkę należy zmniejszyć, jeżeli liczba białych krwinek jest mniejsza niż 5 x 10⁹/L, i zwiększyć, jeżeli jest większa niż 10 x 10⁹/L. Alternatywnie w leczeniu podtrzymującym objawowej leukocytozy i nadpłytkowości oraz w opiece paliatywnej: zaleca się leczenie ciągłe [20 do 30 mg/kg mc. w pojedynczej dawce dobowej]. Odpowiedni okres próbny dla oceny przeciwnowotworowego działania wynosi sześć tygodni. W przypadku znaczącego postępu choroby leczenie należy przerwać; przy znaczącej reakcji klinicznej można je kontynuować przez czas nieokreślony. Nadpłytkowość samoistna: leczenie rozpoczyna się zwykle od dawki 15 mg/kg mc. na dobę i dostosowuje tak, aby utrzymać liczbę płytek krwi poniżej 600 x 109/L, a liczbę białych krwinek powyżej 4 x 109/L. Czerwienica prawdziwa: leczenie rozpoczyna się od dawki dobowej 15-20 mg/kg mc., dostosowywanej indywidualnie tak, aby utrzymać wartość hematokrytu poniżej 45%, a liczbę płytek krwi poniżej 400 x 109/L. U większości pacjentów osiąga się to w terapii ciągłej w przeciętnej dawce od 500 do 1000 mg na dobę; przy dostatecznej kontroli hematokrytu i liczby płytek terapię można kontynuować przez czas nieokreślony. Osteomielofibroza: 5 do 20 mg/kg mc. na dobę w leczeniu początkowym, 10 mg/kg mc. na dobę w leczeniu podtrzymującym. Przerwanie leczenia we wskazaniach onkologicznych: jeżeli liczba białych krwinek jest mniejsza niż 2,5 x 109/L albo liczba płytek krwi jest mniejsza niż 100 x 109/L, leczenie należy przerwać, aż nastąpi zwiększenie ich liczby do wartości bliskich prawidłowym. Monitorowanie: przez pierwsze 2 miesiące po rozpoczęciu leczenia raz w miesiącu należy kontrolować pełną morfologię krwi z różnicowaniem krwinek białych w rozmazie krwi obwodowej i liczbą retykulocytów. Podczas dostosowywania dawki kontrola pełnej morfologii z rozmazem i liczbą retykulocytów co najmniej raz na 4 tygodnie. Po ustaleniu maksymalnej tolerowanej dawki monitorowanie pełnej morfologii z różnicowaniem, liczby retykulocytów i płytek co 2–3 miesiące. Kontrola RBC, MCV i HbF w celu wykrycia stałej lub postępującej odpowiedzi laboratoryjnej; brak wzrostu MCV, HbF lub obu nie jest wskazaniem do przerwania leczenia, jeśli obserwuje się odpowiedź kliniczną (np. zmniejszenie częstości bólu lub hospitalizacji). Dzieci <2 lat: nie określono dotychczas bezpieczeństwa ani skuteczności; ograniczone dane sugerują, że dawka 20 mg/kg/dobę zmniejszała bolesne epizody i była bezpieczna, ale bezpieczeństwo długotrwałego leczenia pozostaje do ustalenia – dlatego nie można wydać zaleceń dotyczących dawkowania. We wskazaniach onkologicznych: z uwagi na rzadkie występowanie tego typu stanów u dzieci, nie ustalono schematu dawkowania w tej grupie wiekowej. Osoby w podeszłym wieku: mogą być bardziej wrażliwe na mielosupresyjne działanie hydroksykarbamidu i może być konieczne podawanie mniejszej dawki. Zaburzenia czynności nerek: wydalanie przez nerki jest drogą eliminacji, dlatego należy rozważyć zmniejszenie dawki; u pacjentów z klirensem kreatyniny ≤60 ml/min początkową dawkę zmniejszyć o 50%, przy ścisłym monitorowaniu parametrów krwi. Zaburzenia czynności wątroby: doświadczenie jest niewielkie; nie można podać zaleceń dotyczących dawkowania; zaleca się ścisłe monitorowanie parametrów hematologicznych. Jednoczesne leki mielosupresyjne: jednoczesne stosowanie z innymi lekami mielosupresyjnymi może wymagać dostosowania dawek. Sposób podawania: roztwór doustny można przyjmować podczas posiłku lub po posiłku o dowolnej porze dnia, ustalając jedną metodę i porę podawania. Tabletki przyjmuje się raz na dobę, najlepiej rano przed śniadaniem, w razie potrzeby popijając szklanką wody lub przyjmując z bardzo małą ilością pokarmu. Kapsułki należy połknąć w całości i nie dopuścić do ich rozpadu w jamie ustnej. U osób dorosłych bez problemów z przełykaniem odpowiedniejsze i dogodniejsze mogą być stałe postacie doustne.

Bezwzględne przeciwwskazania: - ciężkie zaburzenia czynności wątroby (klasa C wg skali Child-Pugh) - ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 mL/min) - ciężkie zahamowanie czynności szpiku kostnego, leukopenia (< 2,5 x 109 leukocytów/L), małopłytkowość (< 100 x 109 płytek krwi/L) lub ciężka niedokrwistość - ciąża - karmienie piersią - jednoczesne stosowanie leków przeciwretrowirusowych w zakażeniu HIV - jednoczesne podanie szczepionki przeciwko żółtej febrze Ostrożnie: - łagodne lub umiarkowane zaburzenia czynności nerek - łagodne lub umiarkowane zaburzenia czynności wątroby - nowotwory nerek - wcześniejsza radioterapia lub chemioterapia, ze zwiększonym ryzykiem zahamowania czynności szpiku - jednoczesne stosowanie innych leków mielosupresyjnych, mogące wymagać dostosowania dawki - owrzodzenia kończyn dolnych, będące częstym powikłaniem niedokrwistości sierpowatokrwinkowej - wcześniejsza radioterapia, z ryzykiem nasilenia rumienia popromiennego - jednoczesne lub wcześniejsze leczenie interferonem, ze zwiększonym ryzykiem toksyczności naczyniowej skóry - jednoczesne stosowanie żywych, atenuowanych szczepionek, fenytoiny i fosfenytoiny - jednoczesne stosowanie systemów ciągłego monitorowania glikemii (CGM), z ryzykiem fałszywie zawyżonych wyników glukozy i hipoglikemii przy dawkowaniu insuliny

Leki mielosupresyjne i radioterapia: jednoczesne stosowanie z innymi lekami o działaniu mielosupresyjnym lub z radioterapią nasila zahamowanie czynności szpiku, zaburzenia żołądkowo-jelitowe oraz zapalenie błon śluzowych; u pacjentów przyjmujących jednocześnie lub uprzednio inne leki przeciwnowotworowe bądź poddawanych napromienianiu reakcje niepożądane mogą występować częściej i mieć cięższy przebieg – głównie zahamowanie czynności szpiku, podrażnienie żołądka i zapalenie błon śluzowych. działanie mielosupresyjne nasila wcześniejsza lub jednoczesna radioterapia bądź terapia cytotoksyczna, a rumień wywołany radioterapią może ulec zaostrzeniu; należy uwzględnić działanie promieniouwrażliwiające w przypadku radioterapii. Leki przeciwretrowirusowe (zakażenie HIV): skojarzenie z lekami przeciwretrowirusowymi jest niedozwolone. u pacjentów zakażonych HIV występowały zakończone zgonem i niezakończone zgonem przypadki zapalenia trzustki podczas leczenia hydroksykarbamidem i dydanozyną, stosowaną jednocześnie ze stawudyną lub bez. zgłaszano toksyczny wpływ na wątrobę i niewydolność wątroby prowadzące do zgonu u pacjentów zakażonych HIV leczonych hydroksykarbamidem i innymi lekami przeciwretrowirusowymi; zgony z powodu niewydolności wątroby zgłaszano najczęściej przy jednoczesnym leczeniu hydroksykarbamidem, didanozyną i stawudyną. opisywano także neuropatię obwodową, niekiedy ciężką, u pacjentów otrzymujących hydroksykarbamid w skojarzeniu z lekami przeciwretrowirusowymi, w tym dydanozyną stosowaną z lub bez stawudyny. w skojarzeniu z dydanozyną, stawudyną i indynawirem stwierdzono zmniejszenie liczby komórek CD4 o medianę około 100/mm³. Leki zwiększające wydalanie kwasu moczowego: skojarzenie odradzane ze względu na ryzyko nefropatii moczanowej; gdy terapia skojarzona jest konieczna, zaleca się allopurynol. Żywe szczepionki: jednoczesne stosowanie szczepionek zawierających żywe drobnoustroje zwiększa ryzyko ciężkich lub śmiertelnych zakażeń. jednoczesne stosowanie ze szczepionką zawierającą żywe wirusy może nasilać replikację wirusa szczepionkowego i (lub) nasilać jego działania niepożądane, ponieważ leczenie osłabia naturalne mechanizmy obronne organizmu; immunizacja żywą szczepionką może prowadzić do ciężkich zakażeń, a odpowiedź przeciwciał na szczepionki jest zwykle osłabiona. szczególne ryzyko dotyczy szczepionki przeciwko żółtej febrze – możliwa uogólniona, śmiertelna choroba poszczepienna; immunizację żywą szczepionką można zastosować tylko wtedy, gdy korzyści wyraźnie przewyższają potencjalne ryzyko. jednoczesne stosowanie żywych szczepionek nie jest zalecane; jeśli dostępna, należy zastosować szczepionkę inaktywowaną (poliomyelitis). Fenytoina (i fosfenytoina): ryzyko drgawek wskutek zmniejszenia wchłaniania fenytoiny z przewodu pokarmowego przez lek cytotoksyczny lub ryzyko zwiększonej toksyczności bądź utraty skuteczności leku cytotoksycznego w wyniku nasilonego metabolizmu wątrobowego przez fenytoinę lub fosfenytoinę. Leki immunosupresyjne: nadmierna immunosupresja z ryzykiem zespołu limfoproliferacyjnego. Doustne leki przeciwzakrzepowe: ze względu na zwiększone ryzyko zakrzepów w chorobach nowotworowych oraz możliwość interakcji między doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi a chemioterapią, przy decyzji o takim leczeniu konieczne jest częstsze kontrolowanie INR. Interferon: u pacjentów z zaburzeniami mieloproliferacyjnymi objawy toksyczności naczyniowej skóry – owrzodzenia naczyniowe i zgorzel – zgłaszano najczęściej u leczonych interferonem obecnie lub w przeszłości. Wg leksykonu działa synergistycznie z dydanozyną, powodując spadek wiremii i wzrost liczby limfocytów CD4+. Interferencje diagnostyczne: zakłóca analizy enzymatyczne (ureaza, urykaza, dehydrogenaza mleczanowa) stosowane do oznaczania mocznika, kwasu moczowego i kwasu mlekowego, zawyżając fałszywie ich wyniki; może fałszywie podwyższać wyniki pomiarów stężenia glukozy z czujnika w niektórych systemach ciągłego monitorowania glikemii (CGM), co grozi hipoglikemią, jeśli dawkowanie insuliny zależy od tych pomiarów.

Substancja wpływa na syntezę DNA i wykazuje potencjał mutagenny oraz genotoksyczny; jest lekiem cytotoksycznym, dlatego wywołuje działanie teratogenne u różnych gatunków zwierząt. Badania na zwierzętach na kilku gatunkach wykazały szkodliwy wpływ na reprodukcję. Ciąża: dane dotyczące stosowania u kobiet w ciąży są ograniczone. Ze względu na działanie genotoksyczne może być szkodliwy dla płodu, gdy jest podawany kobietom w ciąży; dlatego stosowanie jest przeciwwskazane u kobiet w ciąży. Kobiety planujące ciążę powinny w miarę możliwości przerwać leczenie na 3 do 6 miesięcy przed zajściem w ciążę. Przed podaniem należy potwierdzić testem ciążowym, że pacjentka nie jest w ciąży, oraz poinformować o ryzyku dla płodu w razie ekspozycji w czasie ciąży. Pacjentkę należy pouczyć, aby niezwłocznie zgłosiła się do lekarza w przypadku podejrzenia ciąży. W przypadku narażenia na hydroksykarbamid pacjentek w ciąży lub ciąży u partnerek narażonych pacjentów należy rozważyć ścisłą obserwację z przeprowadzeniem odpowiednich badań klinicznych, biologicznych i ultrasonograficznych w specjalistycznych ośrodkach. Laktacja: przeciwwskazany – przenika do mleka ludzkiego. Ze względu na ryzyko wystąpienia ciężkich działań niepożądanych u niemowląt karmienie piersią jest przeciwwskazane i należy je przerwać na okres leczenia.

Wywiera niewielki wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Może zaburzać sprawność psychofizyczną; zdolność reagowania może być upośledzona. Zaleca się powstrzymanie od prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu w razie wystąpienia zawrotów głowy w trakcie leczenia; szczególnie podczas stosowania dużych dawek nie zaleca się prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania maszyn.

Wchłanianie: po podaniu doustnym szybko wchłania się z przewodu pokarmowego; maksymalne stężenie w osoczu w ciągu 2 godzin, a przed upływem 24 godzin stężenie w surowicy bliskie zeru; nie kumuluje się. U pacjentów z chorobami nowotworowymi biodostępność całkowita lub prawie całkowita. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane w ciągu 0,5 do 2 godzin. W niedokrwistości sierpowatokrwinkowej po dawce 20 mg/kg mc. szczytowe stężenia w osoczu ok. 30 mg/L po 0,75 h i 1,2 h odpowiednio u dzieci i dorosłych; całkowita ekspozycja do 24 h wynosi 124 mg·h/L u dzieci i młodzieży oraz 135 mg·h/L u dorosłych. Dystrybucja: szybka dystrybucja w organizmie; przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, pojawia się w płynie otrzewnowym i w wodobrzuszu, gromadzi się w leukocytach i erytrocytach. Przenika przez barierę krew-mózg; przenika przez łożysko i do mleka kobiecego. Objętość dystrybucji zbliżona do całkowitej objętości wody w organizmie: u dorosłych 0,48–0,90 l/kg, u dzieci ok. 0,7 l/kg; objętość dystrybucji w stanie równowagi dostosowana do biodostępności wynosi 0,57 L/kg mc. u pacjentów z niedokrwistością sierpowatokrwinkową (ok. 72 L u dzieci i 90 L u dorosłych). Nie ustalono stopnia wiązania z białkami. Metabolizm: częściowo metabolizowany, głównie w wątrobie, także w nerkach. Do 50% dawki metabolizowane w wątrobie. Metabolitami są nitroksyl, odpowiedni kwas karboksylowy i tlenek azotu; wykazano również mocznik jako metabolit. W stężeniach 30, 100 i 300 µM nie jest metabolizowany in vitro przez cytochromy P450 ludzkich mikrosomów wątrobowych; w zakresie 10–300 µM nie pobudza aktywności ATPazy rekombinowanej ludzkiej glikoproteiny P, co wskazuje, że nie jest substratem P-gp – nie należy spodziewać się interakcji przy jednoczesnym podawaniu z substancjami będącymi substratami cytochromów P450 lub glikoproteiny P. Eliminacja: znaczna część usuwana mechanizmami pozanerkowymi, głównie wątrobowymi. W ciągu 12 godzin wydalany w 80% z moczem, w tym w 50% w postaci niezmienionej oraz w niewielkiej ilości w postaci powstałego w wątrobie mocznika; część wydalana jako dwutlenek węgla przez płuca. U dorosłych z prawidłową czynnością nerek w postaci niezmienionej w moczu ok. 37% dawki doustnej, u dzieci ok. 50%. U dorosłych z niedokrwistością sierpowatokrwinkową sumaryczne wydalanie w moczu 62% dawki po 8 godzinach, czyli więcej niż u pacjentów z nowotworem (35–40%). Klirens: u dorosłych całkowity klirens dostosowany do biodostępności 9,89 L/h (0,16 L/h/kg), z czego 5,64 L/h nerkowo i 4,25 L/h pozanerkowo; u dzieci 7,25 L/h (0,20 L/h/kg), odpowiednio 2,91 L/h i 4,34 L/h. Okres półtrwania: u dorosłych z chorobą nowotworową ok. 2–3 godzin; u dzieci z niedokrwistością sierpowatokrwinkową średnio 3,9 godziny; u pacjentów z niedokrwistością sierpowatokrwinkową ok. 6–7 godzin, dłuższy niż w innych wskazaniach. Dzieci: czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia i odsetek dawki wydalanej w moczu podwyższone w porównaniu z dorosłymi; okres półtrwania nieco dłuższy, a całkowity klirens w odniesieniu do masy ciała nieco wyższy niż u dorosłych. Osoby w podeszłym wieku: mogą być bardziej wrażliwe na działanie hydroksykarbamidu – należy rozważyć rozpoczęcie od mniejszej dawki początkowej i ostrożniejsze zwiększanie dawki, z zaleceniem ścisłego monitorowania parametrów krwi. Zaburzenia czynności nerek: ponieważ drogą eliminacji jest wydalanie przez nerki, należy rozważyć zmniejszenie dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. Wpływ czynności nerek oceniano w badaniu dawki pojedynczej u dorosłych z niedokrwistością sierpowatokrwinkową, obejmując prawidłową czynność nerek (CrCl >90 ml/min), łagodne (CrCl 60–89 ml/min), umiarkowane (CrCl 30–59 ml/min) i ciężkie (CrCl 15–29 ml/min) zaburzenia oraz schyłkową niewydolność nerek. Przy CrCl <60 mL/min może być właściwe zmniejszenie dawki hydroksykarbamidu o 50%. Hemodializa zmniejszała ekspozycję na hydroksykarbamid o 33%; ulega eliminacji podczas dializy. Zaburzenia czynności wątroby: brak danych wspierających konkretne wytyczne dotyczące modyfikacji dawki u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, niemniej ze względów bezpieczeństwa hydroksykarbamid jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby; zaleca się ścisłą kontrolę parametrów krwi.