Insulina aspart

Grupa farmakoterapeutyczna: leki stosowane w cukrzycy; insuliny i ich analogi do wstrzykiwań, szybkodziałające. Insulina jest hormonem wytwarzanym przez komórki beta wysp Langerhansa trzustki, zbudowanym z 2 łańcuchów aminokwasowych – A i B – połączonych 2 mostkami dwusiarczkowymi. Insulina aspart to analog o budowie pierwszorzędowej identycznej z insuliną ludzką, z tą różnicą, że w pozycji 28 łańcucha B zawiera kwas asparaginowy zamiast proliny. Powstaje metodą opartą na technologii rekombinacji DNA (rDNA). Mechanizm działania klasy: insulina pełni kluczową rolę w regulacji metabolizmu węglowodanów, białek i tłuszczów. Swoiste działanie wywiera przez wiązanie się z receptorami insulinowymi. Główny wpływ na homeostazę węglowodanów następuje po związaniu ze swoistymi receptorami powierzchniowymi tkanek wrażliwych na insulinę, zwłaszcza wątroby, mięśni i tkanki tłuszczowej. Związana z receptorem obniża stężenie glukozy we krwi przez ułatwienie wychwytu glukozy przez komórki mięśni szkieletowych i tkanki tłuszczowej oraz przez hamowanie uwalniania glukozy z wątroby. Ponadto hamuje wątrobowe wytwarzanie glukozy i nasila obwodowe zużycie glukozy, zmniejszając stężenie glukozy we krwi, a także hamuje lipolizę, zapobiegając w ten sposób powstawaniu ciał ketonowych. Dodatkowo hamuje proteolizę i wzmaga syntezę białek. Charakter analogu szybkodziałającego: podstawienie reszt aminokwasowych na styku monomer–monomer daje monomeryczne analogi insuliny zachowujące jej aktywność biologiczną – w przeciwieństwie do postaci, w których większość insuliny występuje w formie heksamerów wymagających czasu na dysocjację przed wchłonięciem z miejsca podskórnego. W efekcie insulina aspart ma szybszy początek działania w porównaniu z rozpuszczalną insuliną ludzką, utrzymuje mniejsze stężenie glukozy we krwi w ciągu pierwszych czterech godzin po posiłku oraz ma krótszy czas działania po podaniu podskórnym. Insulina aspart i insulina ludzka są równoważne molarnie.

Cukrzyca u dorosłych, młodzieży oraz dzieci od 1. roku życia.

Insulina aspart jest szybkodziałającym analogiem insuliny podawanym doposiłkowo; siła działania wyrażana jest w jednostkach (j.), przy czym 1 jednostka odpowiada 1 jednostce międzynarodowej insuliny ludzkiej lub 1 jednostce innego szybkodziałającego analogu insuliny. Dawkowanie: indywidualne, ustalane zgodnie z zapotrzebowaniem pacjenta; stosowana z insuliną o pośrednim czasie działania lub insuliną długodziałającą. Indywidualne dobowe zapotrzebowanie u dorosłych i dzieci wynosi zwykle 0,5–1,0 j./kg mc./dobę. W schemacie baza-bolus pokrywa 50–70% indywidualnego zapotrzebowania na insulinę, a pozostałą część insulina o pośrednim czasie działania lub długodziałająca (dla postaci o szybszym początku działania podawanej podskórnie – około 50% zapotrzebowania, a reszta za pomocą preparatów insuliny o średnim lub długim czasie działania). Dawka inicjująca (cukrzyca typu 1, pacjenci nieprzyjmujący wcześniej insuliny): zalecana dawka początkowa to około 50% całkowitej dawki dobowej, podzielona na liczbę posiłków zależnie od ich wielkości i składu; pozostałą część stanowi insulina o średnim lub długim czasie działania. Jako zasadę ogólną do obliczenia początkowej dawki dobowej u nieprzyjmujących wcześniej insuliny pacjentów z cukrzycą typu 1 stosuje się przelicznik 0,2 do 0,4 jednostki insuliny na kilogram masy ciała. Dawka inicjująca (cukrzyca typu 2): sugerowana dawka początkowa 4 jednostki do jednego lub większej liczby posiłków; liczba wstrzyknięć i wielkość kolejnych dawek zależy od ustalonej indywidualnie glikemii docelowej oraz wielkości i składu posiłków. Dostosowanie dawki może odbywać się codziennie na podstawie samodzielnie oznaczonej glikemii z doby poprzedniej: dawka przed śniadaniem wg pomiaru przed obiadem dnia poprzedniego, dawka przed obiadem wg pomiaru przed kolacją, a dawka przed kolacją wg pomiaru przed snem. Wg schematu dostosowania: przy wartości 4–6 mmol/l (71–108 mg/dl) bez zmian, przy >6 mmol/l (>108 mg/dl) +1 jednostka. Dostosowanie dawki: może być konieczne przy zwiększeniu aktywności fizycznej, zmianie diety lub w przypadku wystąpienia chorób współistniejących. W celu optymalnej kontroli glikemii należy monitorować stężenie glukozy we krwi i dostosowywać dawkę. Czas i sposób podania podskórnego: w związku z szybszym początkiem działania podawana bezpośrednio przed posiłkiem; w razie potrzeby może być podawana wkrótce po posiłku. Dla postaci o najszybszym początku działania: podawana do 2 minut przed rozpoczęciem posiłku, z możliwością podania do 20 minut po rozpoczęciu posiłku. Charakteryzuje się szybszym początkiem i krótszym czasem działania niż rozpuszczalna insulina ludzka: po podaniu podskórnym w ścianę brzucha początek działania w ciągu 10–20 minut, maksymalne działanie między 1. a 3. godziną, całkowity czas działania 3–5 godzin. Czas działania różni się w zależności od dawki, miejsca wstrzyknięcia, przepływu krwi, temperatury i poziomu aktywności fizycznej. Szczególne grupy pacjentów: Pacjenci w podeszłym wieku (≥65 lat): może być stosowana; zaleca się szczególnie staranne monitorowanie glikemii oraz indywidualne dostosowanie dawki. Bezpieczeństwo i skuteczność ustalono w wieku od 65 do 75 lat; doświadczenie w wieku 75 lat i powyżej jest ograniczone. Zaburzenia czynności nerek i wątroby: mogą zmniejszyć zapotrzebowanie na insulinę; zaleca się szczególnie staranne monitorowanie glikemii oraz indywidualne dostosowanie dawki. Dzieci i młodzież: może być stosowana u dzieci i młodzieży w wieku 1 rok i powyżej zamiast rozpuszczalnej insuliny ludzkiej, gdy szybki początek działania może być korzystny, np. w przypadku wstrzyknięcia insuliny w związku z przyjmowanym posiłkiem. Nie określono bezpieczeństwa ani skuteczności u dzieci w wieku poniżej 1. roku życia; brak dostępnych danych. Zmiana insuliny: w razie zmiany insulinowych produktów leczniczych może być konieczne dostosowanie dawki oraz dawki insuliny bazowej. Zmiana z jednej insuliny doposiłkowej na inną powinna zostać przeprowadzona po przeliczeniu jednostek jeden do jednego. Zmiana typu, rodzaju lub wytwórcy insuliny musi odbywać się pod ścisłą kontrolą lekarza i może spowodować konieczność zmiany dawki. Zaleca się ścisłą kontrolę glikemii w trakcie zmiany oraz w pierwszych tygodniach po zmianie. Droga i miejsce podania: Wstrzyknięcie podskórne – w okolicę brzucha, udo, ramię, okolicę mięśnia naramiennego lub okolicę pośladkową. Miejsca wstrzyknięć należy zmieniać w obrębie tego samego obszaru w celu zmniejszenia ryzyka lipodystrofii i amyloidozy skórnej. Wstrzyknięcie w ścianę brzucha zapewnia szybsze wchłanianie niż w inne miejsca, jednak szybszy początek działania w porównaniu z rozpuszczalną insuliną ludzką jest niezależny od miejsca wstrzyknięcia. Ciągły podskórny wlew insuliny (CSII) – z użyciem pompy insulinowej, wykonywany w ścianę brzucha, ze zmianą miejsc wlewu. W tym trybie pokrywa zarówno zapotrzebowanie na insulinę doposiłkową (ok. 50%), jak i insulinę bazową. Nie mieszać z innymi insulinowymi produktami leczniczymi, jeśli podawana za pomocą pompy insulinowej. Pacjenci powinni zawsze mieć przy sobie inny system do podawania insuliny na wypadek awarii pompy. Podanie dożylne – jeśli to konieczne, przez lekarzy lub inne osoby należące do personelu medycznego. Systemy do wlewów dożylnych zawierające insulinę aspart w stężeniu od 0,05 jednostki/ml do 1,0 jednostki/ml w roztworze do wlewu (np. 0,9% chlorek sodu, 5% dekstroza lub 10% dekstroza z chlorkiem potasu 40 mmol/l) w workach infuzyjnych z polipropylenu są stabilne w temperaturze pokojowej przez 24 godziny. Wg jednej z charakterystyk zakres stężeń do podania dożylnego wynosi od 0,5 jednostki/ml do 1 jednostki/ml insuliny aspart w systemach infuzyjnych z workami z polipropylenu. Pewna ilość insuliny będzie początkowo zaabsorbowana w materiale worka infuzyjnego. Podczas wlewu należy monitorować stężenie glukozy we krwi. Należy upewnić się, że insulina została wstrzyknięta do worka infuzyjnego, a nie do portu wejściowego. Mieszanie: wg jednej z charakterystyk insulina aspart może być mieszana jedynie z insuliną NPH za pomocą strzykawki do podania podskórnego – najpierw do strzykawki pobiera się insulinę aspart, mieszaninę wstrzykuje się natychmiast po zmieszaniu; nie należy jej podawać dożylnie ani we wlewie podskórnym za pomocą pompy. Wg innej charakterystyki nie należy mieszać z innymi insulinowymi produktami leczniczymi, w tym z insuliną NPH, ponieważ nie przeprowadzono odpowiednich badań zgodności. Zakresy dawkowania wstrzykiwaczy: FlexPen – od 1 do 60 jednostek z dokładnością do 1 jednostki; InnoLet – od 1 do 50 jednostek z dokładnością do 1 jednostki; FlexTouch – od 1 do 80 jednostek z dokładnością do 1 jednostki. Dla wkładów przeznaczonych do wstrzykiwaczy wielokrotnego użytku dostępne są opcje: JuniorSTAR – od 1 do 30 jednostek z dokładnością do 0,5 jednostki; Tactipen – od 1 do 60 jednostek z dokładnością do 1 jednostki; AllStar i AllStar PRO – od 1 do 80 jednostek z dokładnością do 1 jednostki.

Bezwzględne przeciwwskazania: - stan hipoglikemii lub jej podejrzenie Ostrożnie: - pominięcie posiłku lub nieplanowany duży wysiłek fizyczny (ryzyko hipoglikemii) - długotrwały przebieg cukrzycy z zanikiem objawów zapowiadających hipoglikemię - znaczna poprawa kontroli glikemii, zmieniająca typowe objawy zapowiadające hipoglikemię - dzieci (dobór dawek w schemacie baza-bolus) - nieodpowiednie dawki lub przerwanie leczenia (ryzyko hiperglikemii i cukrzycowej kwasicy ketonowej) - ciągły podskórny wlew insuliny przy nieprawidłowym działaniu pompy lub zestawu do wlewu - współistniejące choroby lub leki spowalniające wchłanianie pokarmu - zakażenia i stany gorączkowe (zwiększone zapotrzebowanie na insulinę) - choroby nerek, wątroby oraz choroby nadnerczy, przysadki mózgowej lub tarczycy - skojarzenie z pioglitazonem, zwłaszcza u obciążonych ryzykiem zastoinowej niewydolności serca - intensyfikacja kontroli glikemii (przemijające zaburzenie refrakcji, nasilenie retinopatii cukrzycowej, ostra bolesna neuropatia obwodowa, obrzęki obwodowe) - ryzyko lipodystrofii i amyloidozy skórnej w miejscu wstrzyknięcia - zmiana typu, rodzaju, stężenia lub pochodzenia insuliny (możliwa konieczność zmiany dawki) - podróżowanie między strefami czasowymi

Wiele leków wpływających na stężenie glukozy we krwi może zmieniać zapotrzebowanie na insulinę. Zmniejszenie zapotrzebowania na insulinę (działanie hipoglikemizujące): doustne leki przeciwcukrzycowe, inhibitory monoaminooksydazy (IMAO), leki blokujące receptory beta-adrenergiczne, inhibitory enzymu konwertującego angiotensynę (ACEI), salicylany, steroidy anaboliczne, sulfonamidy oraz agoniści receptora GLP-1. Do substancji o działaniu hipoglikemizującym lub zmniejszających zapotrzebowanie na insulinę należą także disopiramid, fenfluramina, guanetydyna, mebendazol, oktreotyd, niektóre tetracykliny oraz trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny amitryptylina. Zwiększenie zapotrzebowania na insulinę: doustne środki antykoncepcyjne, leki tiazydowe, glikokortykosteroidy, hormony tarczycy, leki sympatykomimetyczne, hormon wzrostu i danazol. Zwiększone zapotrzebowanie może wystąpić również przy stosowaniu chlordiazepoksydu, chlorpromazyny, niektórych antagonistów wapnia, takich jak diltiazem lub nifedypina, oraz diazoksydu i litu. Działanie dwukierunkowe (zwiększenie lub zmniejszenie zapotrzebowania): oktreotyd i lanreotyd mogą zarówno zwiększać, jak i zmniejszać zapotrzebowanie na insulinę; podobnie cyklofosfamid, izoniazyd i doustne środki antykoncepcyjne. Leki blokujące receptory beta-adrenergiczne: mogą maskować objawy hipoglikemii. Ze względu na wpływ beta-adrenolityków na układ współczulny typowe objawy zwiastunowe hipoglikemii mogą nie wystąpić, co pozwala na rozwój ciężkiego epizodu, zanim pacjent go rozpozna i zdoła mu przeciwdziałać. Inhibitory ACE: mogą zwiększać wrażliwość na insulinę, a tym samym zmniejszać zapotrzebowanie na nią; opisano zwiększone ryzyko ciężkiej hipoglikemii u pacjentów otrzymujących insulinę. Salicylany/aspiryna: powodują niewielkie zmniejszenie stężenia glukozy we krwi, choć istotna klinicznie interakcja przy typowych dawkach przeciwbólowych wydaje się mało prawdopodobna; duże dawki mogą jednak zmniejszać lub nawet zastępować wymaganą dawkę insuliny, a podobnego działania można oczekiwać po innych salicylanach. Antagoniści wapnia: opisywano nasilenie cukrzycy oraz działanie diabetogenne po diltiazemie i nifedypinie, choć doniesienia o istotnych zaburzeniach kontroli metabolicznej są rzadkie. Interferony: opisano znaczne zwiększenie zapotrzebowania na insulinę u wcześniej dobrze kontrolowanego pacjenta po leczeniu interferonem alfa-2a, przy szybkim spadku zapotrzebowania po odstawieniu interferonu.

Najczęstszym powikłaniem insulinoterapii jest hipoglikemia, której szybkość wystąpienia i czas trwania zależą od rodzaju preparatu i drogi podania; zwykle wiąże się z nadmierną dawką, opuszczeniem posiłku lub zwiększonym wysiłkiem fizycznym. W klasyfikacji częstości występuje jako działanie bardzo często (≥ 1/10). Ciężka hipoglikemia może prowadzić do utraty przytomności i (lub) drgawek, a w następstwie do przemijającego lub trwałego upośledzenia czynności mózgu, a nawet do śmierci. Objawy pojawiają się zwykle nagle; obejmują zimne poty, chłodną bladą skórę, zmęczenie, pobudzenie nerwowe lub drżenie, niepokój, nienaturalne uczucie zmęczenia lub osłabienia, stan splątania, zaburzenia koncentracji, senność, uczucie silnego głodu, zaburzenia widzenia, ból głowy, nudności i kołatanie serca. Objawy związane ze zwiększoną aktywnością współczulną (głód, bladość, pocenie, kołatanie serca, niepokój, drżenie) mogą być osłabione lub nieobecne, zwłaszcza u osób w podeszłym wieku, z długotrwałą cukrzycą lub ściśle wyrównaną, a także po zmianie insuliny zwierzęcej (szczególnie wołowej) na ludzką. W przypadku szybko działających analogów hipoglikemia po wstrzyknięciu/wlewie może wystąpić wcześniej ze względu na szybszy początek działania. Reakcje immunologiczne: niezbyt często nadwrażliwość, a z częstością nieznaną reakcja anafilaktyczna. Uogólnione reakcje nadwrażliwości objawiające się uogólnioną skórną wysypką i obrzękiem twarzy zgłaszano niezbyt często. W innym ujęciu reakcje anafilaktyczne występują bardzo rzadko; uogólniona reakcja nadwrażliwości obejmuje uogólnioną wysypkę skórną, świąd, poty, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, obrzęk naczynioruchowy, trudności w oddychaniu, kołatanie serca i spadek ciśnienia krwi, występuje bardzo rzadko, lecz może stanowić zagrożenie dla życia. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: objawy alergii skórnej często, obejmujące wyprysk, wysypkę, wysypkę ze świądem, pokrzywkę i zapalenie skóry; w innym ujęciu pokrzywka, wysypka i wykwity skórne niezbyt często. Lipodystrofia niezbyt często, a amyloidoza skórna z częstością nieznaną (na podstawie danych po wprowadzeniu do obrotu). Lipodystrofia (w tym lipohipertrofia, lipoatrofia) i amyloidoza skórna mogą wystąpić w miejscu wstrzyknięcia i spowodować miejscowe opóźnienie wchłaniania insuliny. Podana podskórnie może powodować lipoatrofię lub lipohipertrofię; lipoatrofia występuje rzadziej po insulinach oczyszczonych i może cofać się po wstrzyknięciu czystszej insuliny w okolicę zaniku, a lipohipertrofia wiąże się z powtarzanym wstrzykiwaniem w to samo miejsce i zwykle ustępuje po zmianie miejsca podania. Długotrwała insulinoterapia może prowadzić do przyrostu masy ciała. Reakcje w miejscu podania: reakcje w miejscu wstrzyknięcia/wlewu często, w tym wysypka, zaczerwienienie, stan zapalny, ból i zasinienie; są zwykle łagodne i przemijające oraz zazwyczaj ustępują w czasie trwania leczenia. Przy ciągłym podskórnym wlewie insuliny (CSII) zgłaszano reakcje w miejscu wlewu, w tym zaczerwienienie, stan zapalny, podrażnienie, ból, zasinienie i swędzenie. Na początku leczenia insuliną mogą wystąpić zaburzenia refrakcji, obrzęk i reakcje w miejscu wstrzyknięcia (ból, zaczerwienienie, pokrzywka, stan zapalny, zasinienie, obrzęk i świąd); reakcje te są zwykle przemijające. Zaburzenia refrakcji i retinopatia cukrzycowa – niezbyt często; obrzęk – niezbyt często. Szybka poprawa kontroli glikemii może wiązać się z ostrą neuropatią bólową, która zwykle przemija, a intensyfikacja leczenia z nasileniem objawów retinopatii cukrzycowej, podczas gdy długotrwała poprawa kontroli glikemii zmniejsza ryzyko postępu retinopatii. Neuropatia obwodowa (bolesna neuropatia) – rzadko. Ostry ciężki obrzęk to rzadkie działanie niepożądane insuliny, występujące najczęściej na początku leczenia; zwykle samoograniczający się, reagujący na zmniejszenie dawki lub leczenie moczopędne. U dzieci i młodzieży częstość, rodzaj i ciężkość działań niepożądanych nie różnią się w porównaniu z dorosłymi, jednak lipodystrofia w miejscu wstrzyknięcia bywała zgłaszana częściej niż u dorosłych.

Dopuszczona do stosowania w ciąży. Dane z dwóch randomizowanych, kontrolowanych badań klinicznych (322 i 27 ciąż) nie wykazały niepożądanego wpływu insuliny aspart na przebieg ciąży ani na zdrowie płodu/noworodka w porównaniu z insuliną ludzką. W okresie ciąży oraz przy jej planowaniu, u pacjentek z cukrzycą (typu 1, typu 2 lub cukrzycą ciążową) zalecana intensywna kontrola i monitorowanie stężenia glukozy we krwi. Zmienne zapotrzebowanie na insulinę: zwykle zmniejsza się w pierwszym trymestrze, następnie stopniowo zwiększa w drugim i trzecim trymestrze, a po porodzie szybko wraca do wartości sprzed okresu ciąży. Laktacja: dozwolony – brak ograniczeń stosowania podczas karmienia piersią; leczenie insuliną matek karmiących nie stwarza ryzyka dla dziecka. Może być jednak konieczne dostosowanie dawki. Płodność: w badaniach na zwierzętach dotyczących szkodliwego wpływu na reprodukcję nie wykazano różnic między insuliną aspart a insuliną ludzką.

Hipoglikemia może upośledzać koncentrację i wydłużać czas reakcji, co stwarza zagrożenie w sytuacjach, gdy zdolności te są szczególnie istotne, np. podczas prowadzenia pojazdów lub obsługi maszyn. Wskazane jest zachowanie środków ostrożności zapobiegających hipoglikemii w trakcie prowadzenia pojazdów. Dotyczy to zwłaszcza osób ze słabo nasilonymi lub nieobecnymi objawami zapowiadającymi hipoglikemię albo z często występującą hipoglikemią. W takich przypadkach należy rozważyć, czy prowadzenie pojazdów jest w ogóle możliwe.

Po podaniu doustnym pozbawiona działania hipoglikemizującego, gdyż ulega inaktywacji w przewodzie pokarmowym. Insulina nie ma działania hipoglikemizującego po podaniu doustnym, ponieważ jest inaktywowana w przewodzie pokarmowym. Wchłanianie z tkanki podskórnej dość szybkie; okres półtrwania insuliny niemodyfikowanej we krwi jest bardzo krótki (rzędu kilku minut), natomiast czas działania większości preparatów jest znacznie dłuższy ze względu na sposób ich formulacji. Szybkość wchłaniania z różnych miejsc anatomicznych zależy od miejscowego przepływu krwi – wchłanianie z powłok brzucha jest szybsze niż z ramienia, a z ramienia szybsze niż z pośladka lub uda. Wchłanianie może zwiększać wysiłek fizyczny; po wstrzyknięciu domięśniowym jest szybsze niż po podskórnym. Eliminacja: insulina jest szybko metabolizowana, głównie w wątrobie, a także w nerkach i tkance mięśniowej. W nerkach ulega reabsorpcji w cewce proksymalnej i albo powraca do krwi żylnej, albo jest metabolizowana, przy czym w moczu w postaci niezmienionej wydalana jest tylko niewielka ilość. Analog insulina aspart – powstaje przez zastąpienie proliny kwasem asparaginowym w pozycji B28, co osłabia zdolność tworzenia heksamerów i przyspiesza wchłanianie z tkanki podskórnej w porównaniu z rozpuszczalną insuliną ludzką. Zastąpienie aminokwasu proliny kwasem asparaginowym w pozycji B28 osłabiło zdolność do tworzenia heksamerów, dlatego insulina aspart jest szybciej wchłaniana z tkanki podskórnej niż rozpuszczalna insulina ludzka. Czas potrzebny do osiągnięcia maksymalnego stężenia jest średnio dwa razy krótszy niż w przypadku rozpuszczalnej insuliny ludzkiej. Po 4 do 6 godzin od wstrzyknięcia stężenie insuliny wracało do wartości wyjściowych. Metabolizm: rozpad insuliny aspart przebiega podobnie do rozpadu insuliny ludzkiej, a wszystkie powstające metabolity są nieaktywne. Insulina aspart cechuje się niskim powinowactwem do białek osocza. Postać doposiłkowa (z dodatkiem nikotynamidu): dodatek nikotynamidu (witaminy B3) powoduje szybsze początkowe wchłanianie insuliny. Bezwzględna biodostępność insuliny aspart po podaniu podskórnym w powłoki jamy brzusznej, okolicę mięśnia naramiennego i udo wynosiła około 80%. Okres półtrwania po podaniu podskórnym wynosił 57 minut. Po podaniu dożylnym klirens był szybki (1,0 l/godz./kg), a okres półtrwania w fazie eliminacji wyniósł 10 minut. Zaburzenia czynności wątroby: u pacjentów z niewydolnością wątroby szybkość wchłaniania była mniejsza i bardziej zmienna, co prowadziło do wydłużenia tmax z 50 minut u pacjentów z prawidłową czynnością wątroby do około 85 minut u pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością wątroby. AUC, Cmax i CL/F były podobne u pacjentów z niewydolnością wątroby i prawidłową jej czynnością. Zaburzenia czynności nerek: brak widocznego wpływu wielkości klirensu kreatyniny na wartości AUC, Cmax, CL/F i tmax dla insuliny aspart. Dane dotyczące pacjentów z umiarkowaną i ciężką niewydolnością nerek są ograniczone, a pacjentów wymagających dializowania nie badano. Ogólnie w niewydolności nerek lub wątroby zwykle konieczne jest zmniejszenie dawki insuliny. Zmniejszenie dawek jest zwykle konieczne u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek lub wątroby. Odrębności farmakokinetyczne w populacjach szczególnych: całkowita ekspozycja na insulinę aspart i stężenie maksymalne były o 30% wyższe u osób w podeszłym wieku niż u młodszych dorosłych. U dzieci i młodzieży insulina aspart była szybko wchłaniana, tmax było podobne jak u dorosłych, natomiast Cmax różniło się pomiędzy grupami w różnym wieku, co wskazuje na znaczenie indywidualnego dawkowania. Początkowa szybkość wchłaniania zmniejszała się wraz ze wzrostem wskaźnika BMI, natomiast całkowita ekspozycja była podobna na różnych poziomach BMI. Wchłanianie może być zmienione przez czynniki zewnętrzne: gorąca kąpiel, sauna lub korzystanie z solarium przyspieszają wchłanianie po wstrzyknięciu podskórnym, prawdopodobnie przez zwiększenie przepływu krwi w skórze. Palenie tytoniu zmniejsza wchłanianie insuliny i może wymagać dostosowania dawki, choć kontrola glikemii nie wydaje się istotnie zaburzona.