Interferon beta-1b

Stwardnienie rozsiane. Pierwszy epizod demielinizacyjny z aktywnym procesem zapalnym, na tyle nasilonym, że uzasadnia dożylne podanie kortykosteroidów, po wykluczeniu innych rozpoznań, u chorych z wysokim ryzykiem rozwoju klinicznie jawnego stwardnienia rozsianego. Postać rzutowo-remisyjna z co najmniej dwoma rzutami w ciągu ostatnich dwóch lat. Postać wtórnie postępująca w aktywnym stadium choroby potwierdzonym rzutami.

Podanie podskórne. Dorośli: dawka docelowa 250 µg (8,0 mln j.m.), co odpowiada 1 ml przygotowanego roztworu, podawana co drugi dzień. Rozpoczynanie leczenia: zwykle zaleca się stopniowe zwiększanie dawki. Początkowo 62,5 µg (0,25 ml) co drugi dzień, z powolnym zwiększaniem do 250 µg (1,0 ml) co drugi dzień. Schemat zwiększania: w dniach 1., 3., 5. – 62,5 µg (0,25 ml); w dniach 7., 9., 11. – 125 µg (0,5 ml); w dniach 13., 15., 17. – 187,5 µg (0,75 ml); w dniach 19., 21., 23. i następnych – 250 µg (1,0 ml). Okres zwiększania dawki można dostosować w razie wystąpienia istotnego działania niepożądanego. Dla właściwej skuteczności należy osiągnąć dawkę 250 µg (1,0 ml) co drugi dzień. Dzieci i młodzież: ograniczone dane sugerują, że profil bezpieczeństwa u młodzieży w wieku od 12 do 16 lat otrzymującej 8,0 mln j.m. podskórnie co drugi dzień jest podobny do obserwowanego u dorosłych. Brak danych u dzieci w wieku poniżej 12 lat – w tej populacji nie należy stosować. Czas leczenia: nie ustalono w pełni optymalnej dawki ani nie wiadomo, jak długo należy prowadzić leczenie. W razie braku reakcji na leczenie – np. narastanie niesprawności w skali EDSS w ciągu 6 miesięcy lub konieczność co najmniej 3 cykli leczenia ACTH bądź kortykosteroidami w ciągu roku mimo leczenia – leczenie należy przerwać.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na naturalny lub rekombinowany interferon beta oraz na ludzką albuminę - ciężka depresja i (lub) myśli samobójcze - niewyrównana choroba wątroby Ostrożnie: - przebyte lub obecne zaburzenia depresyjne, zwłaszcza z wcześniejszymi myślami samobójczymi - przebyte drgawki oraz leczenie lekami przeciwpadaczkowymi, szczególnie w padaczce opornej na leczenie - wcześniej istniejąca gammopatia monoklonalna (ryzyko zespołu przeciekania włośniczkowego z objawami wstrząsopodobnymi i zgonem) - przebyte zaburzenia czynności tarczycy - niedokrwistość, trombocytopenia lub leukopenia - neutropenia (ryzyko gorączki i zakażenia) - ciężka niewydolność nerek - wcześniejsze poważne choroby serca, takie jak zastoinowa niewydolność serca, choroba wieńcowa lub zaburzenia rytmu serca

Formalnych badań interakcji nie wykonano. Interferony obniżają aktywność wątrobowych enzymów zależnych od cytochromu P450, dlatego ostrożność wskazana przy jednoczesnym podawaniu leków o wąskim indeksie terapeutycznym oraz metabolizowanych głównie przez cytochrom P450, m.in. leków przeciwpadaczkowych. Ostrożność również przy łącznym stosowaniu z lekami wpływającymi na układ krwiotwórczy. Immunomodulacja: nie zaleca się jednoczesnego stosowania z lekami immunomodulującymi, z wyjątkiem kortykosteroidów lub ACTH. Kortykosteroidy lub ACTH podawane do 28 dni w okresach rzutów choroby były dobrze tolerowane.

Na początku leczenia często pojawiają się działania niepożądane, zwykle przemijające. Najczęściej obserwowano zespół objawów grypopodobnych – gorączkę, dreszcze, bóle stawów, złe samopoczucie, pocenie się, ból głowy i bóle mięśniowe – wynikający głównie z farmakologicznego działania oraz reakcje w miejscu wstrzyknięcia. Zaczerwienienie, obrzęk, przebarwienie, stan zapalny, ból, nadwrażliwość, zakażenie, martwica i reakcje nieswoiste w miejscu wstrzyknięcia. Do najcięższych zaliczono mikroangiopatię zakrzepową (TMA) i niedokrwistość hemolityczną (HA). Zaburzenia krwi i układu chłonnego: bardzo często – zmniejszenie liczby limfocytów, białych krwinek i bezwzględnej liczby neutrofilów oraz niedokrwistość; często – małopłytkowość; rzadko – mikroangiopatia zakrzepowa, w tym zakrzepowa plamica małopłytkowa lub hemolityczny zespół mocznicowy; częstość nieznana – niedokrwistość hemolityczna (zgłaszano przypadki zagrażające życiu i (lub) śmiertelne). Zaburzenia układu immunologicznego: niezbyt często – reakcje anafilaktyczne; częstość nieznana – zespół przeciekania włośniczkowego w istniejącej wcześniej gammopatii monoklonalnej. Zaburzenia endokrynologiczne: często – niedoczynność tarczycy; niezbyt często – nadczynność tarczycy, zaburzenia tarczycy. Zaburzenia metabolizmu i odżywiania: często – zwiększenie i zmniejszenie masy ciała; niezbyt często – zwiększenie stężenia triglicerydów we krwi; rzadko – jadłowstręt. Zaburzenia psychiczne: często – splątanie; niezbyt często – próby samobójcze, niestabilność emocjonalna; częstość nieznana – depresja, lęk. Zaburzenia układu nerwowego: bardzo często – ból głowy, bezsenność; niezbyt często – drgawki; częstość nieznana – zawroty głowy. Zaburzenia serca: często – tachykardia; rzadko – kardiomiopatia; częstość nieznana – palpitacje. Zaburzenia naczyniowe: często – nadciśnienie; częstość nieznana – rozszerzenie naczyń krwionośnych. W związku ze stosowaniem interferonu beta zgłaszano tętnicze nadciśnienie płucne (PAH), w różnych okresach leczenia, także kilka lat po jego rozpoczęciu. Zaburzenia układu oddechowego: często – duszność; niezbyt często – skurcz oskrzeli. Zaburzenia żołądka i jelit: bardzo często – ból brzucha; niezbyt często – zapalenie trzustki; częstość nieznana – nudności, wymioty, biegunka. Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych: bardzo często – zwiększenie aktywności AlAT (>5-krotność wartości wyjściowej); często – zwiększenie aktywności AspAT (>5-krotność wartości wyjściowej), zwiększenie stężenia bilirubiny we krwi; niezbyt często – zwiększenie aktywności gamma-glutamylotransferazy, zapalenie wątroby; rzadko – uszkodzenie wątroby, niewydolność wątroby. Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej: bardzo często – wysypka, zaburzenia skóry; często – pokrzywka, świąd, łysienie; niezbyt często – przebarwienie skóry. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe: bardzo często – mialgia, hipertonia, bóle stawów; częstość nieznana – toczeń rumieniowaty polekowy. Zaburzenia nerek i dróg moczowych: bardzo często – parcie na pęcherz; rzadko – zespół nerczycowy, stwardnienie kłębuszków nerkowych. Zaburzenia układu rozrodczego i piersi: często – krwotok miesiączkowy, impotencja, krwawienie międzymiesiączkowe; częstość nieznana – zaburzenia menstruacyjne. Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania: bardzo często – reakcja w miejscu wstrzyknięcia (różne rodzaje), objawy grypopodobne, ból, gorączka, dreszcze, obrzęki obwodowe, astenia; często – martwica w miejscu wstrzyknięcia, ból w klatce piersiowej, złe samopoczucie; częstość nieznana – potliwość.

Dane rejestrowe i porejestracyjne (ponad 1000 wyników ciąż) nie wskazują na zwiększone ryzyko poważnych wad wrodzonych po ekspozycji na interferon beta przed zapłodnieniem oraz w I trymestrze ciąży. Dostępne dane dotyczące ekspozycji w II i III trymestrze są bardzo ograniczone. W badaniach na zwierzętach zaobserwowano możliwe zwiększone ryzyko samoistnego poronienia. Obecne dane nie pozwalają na dokładną ocenę ryzyka samoistnych poronień u kobiet ciężarnych eksponowanych na interferon beta, jednak jak dotąd nie sugerują jego wzrostu. Stosowanie w ciąży dopuszczalne, jeśli jest to klinicznie uzasadnione. Laktacja: ograniczone dane oraz właściwości chemiczno-fizjologiczne interferonu beta wskazują, że ilości interferonu beta-1b przenikające do mleka kobiecego są znikome. Nie należy oczekiwać szkodliwego wpływu na noworodki/dzieci karmione piersią; stosowanie w okresie karmienia piersią jest dopuszczalne. Płodność: nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na płodność.

Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego mogą u wrażliwych pacjentów wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Biodostępność po podaniu podskórnym ok. 50%. Po podaniu podskórnym dawki 500 µg (16,0 mln j.m.) maksymalne stężenie w surowicy występuje po 1–8 godzinach, osiągając ok. 40 j.m./ml. Średni klirens ok. 30 ml/min/kg, a okres półtrwania fazy dyspozycji z surowicy ok. 5 godzin. Podawanie co drugi dzień nie prowadzi do zwiększenia stężenia w surowicy. Właściwości farmakokinetyczne nie zmieniają się w trakcie leczenia.