Kamfora

Stosowany zewnętrznie działa jako środek rubefacyjny i słaby środek przeciwbólowy; w linimentach wykorzystywany jako środek drażniący odwracająco (counter-irritant) w zapaleniu tkanki włóknistej (fibrositis), nerwobólach i stanach podobnych. Bywa też składnikiem wielu wziewnych środków udrażniających nos, choć skuteczność w tym zastosowaniu jest wątpliwa. Podany doustnie wykazuje właściwości drażniące i wiatropędne oraz był stosowany jako łagodny środek wykrztuśny.

Stosowana miejscowo, wcierana w skórę.

Miejscowo działa drażniąco; stosowany zewnętrznie wywołuje rumień skóry (rubefacient). Po podaniu doustnym cechuje się właściwościami drażniącymi. Zatrucia: do zatruć dochodziło m.in. po przypadkowym połknięciu preparatów zawierających kamforę oraz po podaniu dzieciom oleju kamforowego (liniment) pomyłkowo zamiast oleju rycynowego; objawy obejmują nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu, ból głowy, zawroty głowy, pieczenie w jamie ustnej i gardle, majaczenie, drżenia mięśniowe, drgawki padaczkowopodobne, depresję OUN oraz śpiączkę. Występuje utrudnienie oddychania, a wydychane powietrze ma charakterystyczny zapach; może pojawić się bezmocz. Śmierć może nastąpić z powodu niewydolności oddechowej lub stanu padaczkowego; u dzieci notowano zgony już po dawce 1 g. Opisywano także natychmiastową zapaść u niemowląt po miejscowym zastosowaniu kamfory na okolicę nozdrzy.

Łatwo wchłania się z wszystkich miejsc podania. Ulega hydroksylacji w wątrobie do metabolitów hydroksykamforowych, które następnie sprzęgane są z kwasem glukuronowym i wydalane z moczem. Przenika przez łożysko. Przy podaniu na skórę wchłanianie układowe niewielkie – w badaniu plastrów zawierających kamforę, mentol i salicylan metylu nie udało się określić bezwzględnej biodostępności, jednak nie stwierdzono istotnej kumulacji układowej nawet po nierealistycznie dużej ekspozycji przez długi czas. W zatruciu próbowano hemodializy z użyciem dializatu lipidowego oraz hemoperfuzji, jednak ich wartość jest wątpliwa.