Lebrykizumab

Przeciwciało monoklonalne klasy IgG4; wiąże z wysokim powinowactwem interleukinę 13 (IL-13) i wybiórczo hamuje przekazywanie sygnału IL-13 przez heterodimer receptora IL-4Rα/IL-13Rα1, blokując dalsze działanie IL-13. Nie hamuje wiązania IL-13 z receptorem IL-13Rα2 (receptor wabikowy), co umożliwia internalizację IL-13 w komórce. Hamowanie sygnału IL-13 uznaje się za korzystne w chorobach, w których IL-13 jest kluczowym czynnikiem patogenezy. Działanie farmakodynamiczne: obniża stężenie periostyny w surowicy, całkowite stężenie IgE oraz chemokin CCL17 (TARC), CCL18 (PARC) i CCL13 (MCP-4). Redukcja mediatorów stanu zapalnego typu 2 stanowi pośredni dowód hamowania szlaku IL-13. Grupa farmakoterapeutyczna: inne leki dermatologiczne, preparaty stosowane w leczeniu zapalenia skóry, z wyjątkiem kortykosteroidów; kod ATC D11AH10.

Atopowe zapalenie skóry o nasileniu od umiarkowanego do ciężkiego u dorosłych i młodzieży od 12. roku życia o masie ciała co najmniej 40 kg, kwalifikujących się do leczenia ogólnoustrojowego.

Leczenie inicjowane przez lekarzy doświadczonych w rozpoznawaniu i terapii atopowego zapalenia skóry. Dawka początkowa 500 mg (dwa wstrzyknięcia po 250 mg) w tygodniu 0. i w tygodniu 2., następnie 250 mg podskórnie co 2 tygodnie do tygodnia 16. Po uzyskaniu odpowiedzi klinicznej dawka podtrzymująca 250 mg co cztery tygodnie. U pacjentów bez odpowiedzi klinicznej po 16 tygodniach należy rozważyć przerwanie leczenia. U części pacjentów z początkową odpowiedzią częściową kontynuacja dawkowania co drugi tydzień do tygodnia 24. może przynieść dalszą poprawę. Skojarzenia: można stosować z miejscowymi kortykosteroidami lub bez nich. Dopuszczalne miejscowe inhibitory kalcyneuryny, ale wyłącznie na obszary problematyczne, takie jak twarz, szyja, okolice wyprzeniowe i genitalne. Pominięcie dawki: podać jak najszybciej, następnie wznowić wg zaplanowanego terminu. Szczególne grupy: osoby w podeszłym wieku (≥65 lat) – bez dostosowania dawki; zaburzenia czynności nerek lub wątroby – bez dostosowania dawki; bez modyfikacji dawki w zależności od masy ciała. Nie ustalono bezpieczeństwa ani skuteczności u dzieci od 6. miesiąca życia. Sposób podania: podskórnie, w udo lub brzuch, z wyjątkiem 5 cm wokół pępka; przy podaniu przez inną osobę można wykorzystać także ramię. Dawkę początkową 500 mg podaje się jako dwa kolejne wstrzyknięcia 250 mg w różne miejsca. Zalecana rotacja miejsc wstrzyknięcia; nie wstrzykiwać w skórę tkliwą, uszkodzoną, z siniakami lub bliznami. Możliwe samodzielne podanie przez pacjenta lub przez opiekuna, jeśli lekarz uzna to za stosowne.

Bezwzględne przeciwwskazania: - brak (poza nadwrażliwością na substancję czynną) Ostrożnie: - ogólnoustrojowa reakcja nadwrażliwości (natychmiastowa lub opóźniona) wymaga przerwania podawania i wdrożenia leczenia - zapalenie spojówek nieustępujące po standardowym leczeniu wymaga badania okulistycznego - czynne zakażenie pasożytnicze wymaga wyleczenia przed rozpoczęciem terapii - zakażenie pasożytnicze w trakcie terapii nieodpowiadające na leczenie przeciwpasożytnicze wymaga przerwania podawania do czasu jego ustąpienia - jednoczesne stosowanie żywych i żywych atenuowanych szczepionek (nieustalone bezpieczeństwo i skuteczność)

Jako przeciwciało monoklonalne lebrykizumab nie powoduje przewidywanych interakcji farmakokinetycznych. Szczepionki żywe i żywe atenuowane: nie badano bezpieczeństwa ani skuteczności jednoczesnego stosowania ze szczepionkami żywymi i żywymi atenuowanymi; nie należy ich podawać równocześnie z lebrykizumabem. Szczepionki zabite/inaktywowane: jednoczesne leczenie nie wpływa niekorzystnie na odpowiedź przeciwciał na szczepionki zabite; nie obserwowano też niepożądanych interakcji między szczepionkami zabitymi a lebrykizumabem, wobec czego szczepionki inaktywowane lub zabite mogą być podawane równocześnie.

Najczęściej: zapalenie spojówek (6,9%), reakcje w miejscu wstrzyknięcia (2,6%), alergiczne zapalenie spojówek (1,8%) oraz suchość oka (1,4%). Często: zapalenie spojówek; alergiczne zapalenie spojówek, suchość oka; reakcja w miejscu wstrzyknięcia. Niezbyt często: półpasiec; eozynofilia; zapalenie rogówki, zapalenie powiek. Zaburzenia oczne: w początkowym okresie leczenia zapalenie spojówek, alergiczne zapalenie spojówek, zapalenie powiek i zapalenie rogówki występowały częściej niż przy placebo (odpowiednio 6,9%, 1,8%, 0,8% i 0,6%). Przerwanie leczenia z powodu zapalenia spojówek i alergicznego zapalenia spojówek dotyczyło odpowiednio 0,7% i 0,3% przypadków. Ciężkie przypadki zapalenia spojówek i alergicznego zapalenia spojówek wystąpiły odpowiednio w 0,1% i 0,2% przypadków. Objawy ustąpiły u 72% pacjentów, z czego u 57% w ciągu 90 dni. Eozynofilia: obserwowano większy średni wzrost liczby eozynofili względem placebo – u 20,3% leczonych wobec 11,7% otrzymujących placebo. Wzrost miał zwykle nasilenie od łagodnego do umiarkowanego i był przejściowy. Eozynofilię ≥5000 komórek/mcL stwierdzono u 0,4% leczonych i u żadnego pacjenta z grupy placebo. Eozynofilia nie prowadziła do przerwania leczenia i nie zgłaszano zaburzeń z nią związanych. Reakcje w miejscu wstrzyknięcia: obejmowały ból i zaczerwienienie, częstsze niż przy placebo (2,6% wobec 1,5%). Większość (95%) miała nasilenie łagodne lub umiarkowane. Półpasiec: zgłoszony u 0,6% leczonych i u żadnego pacjenta z grupy placebo. Wszystkie przypadki miały nasilenie łagodne lub umiarkowane i żaden nie prowadził do trwałego przerwania leczenia. U młodzieży w wieku 12–17 lat profil bezpieczeństwa był podobny do obserwowanego u dorosłych. Po dłuższej ekspozycji profil bezpieczeństwa pozostawał spójny i nie stwierdzono nowych problemów dotyczących bezpieczeństwa.

Dane dotyczące ciąży ograniczone. W badaniach na zwierzętach nie wykazano bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Z ostrożności zaleca się unikanie stosowania w ciąży. Laktacja: ograniczone – nie wiadomo, czy lebrykizumab przenika do mleka kobiecego ani czy po podaniu jest wchłaniany ogólnoustrojowo. Matczyne IgG stwierdza się w mleku ludzkim; nie można wykluczyć zagrożenia dla noworodków/niemowląt. Decyzję o przerwaniu karmienia piersią lub odstawieniu leku podejmuje się, uwzględniając korzyści z karmienia dla dziecka oraz z leczenia dla matki. Płodność: w badaniach na zwierzętach nie stwierdzono jej upośledzenia.

Brak wpływu lub nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Wchłanianie: po podaniu podskórnym maksymalne stężenia w surowicy osiągane około 7–8 dni po podaniu dawki; bezwzględna biodostępność szacowana na 86%; miejsce wstrzyknięcia bez istotnego wpływu na wchłanianie. Po dawkach wysycających 500 mg w tygodniu 0. i 2. stężenia w stanie stacjonarnym osiągane po pierwszej dawce 250 mg co 2 tygodnie w tygodniu 4. Dystrybucja: całkowita objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym 5,14 l. Metabolizm: jako białko nie badano metabolizmu w odrębnych badaniach; oczekuje się rozkładu do małych peptydów i pojedynczych aminokwasów szlakami katabolicznymi, analogicznie do endogennej IgG. Eliminacja: klirens 0,154 l/dobę, niezależny od dawki; średni okres półtrwania w fazie eliminacji około 24,5 dnia. Liniowość: farmakokinetyka liniowa, z proporcjonalnym do dawki wzrostem ekspozycji w zakresie 37,5–500 mg podskórnie. Zaburzenia czynności nerek i wątroby: jako przeciwciało monoklonalne nie jest w znaczącym stopniu wydalany przez nerki ani wątrobę; markery czynności nerek i wątroby bez wpływu na farmakokinetykę. Szczególne populacje: płeć, wiek (12–93 lata) i rasa bez istotnego wpływu na farmakokinetykę. Ekspozycja niższa przy większej masie ciała, bez istotnego wpływu na skuteczność. U młodzieży 12–17 lat nieznacznie wyższe stężenia minimalne w surowicy niż u dorosłych, związane z rozkładem w mniejszej masie ciała.