Moksyfloksacyna

Fluorochinolon IV generacji, chinolonowy chemioterapeutyk przeciwbakteryjny. Działa in vitro na wiele drobnoustrojów Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Działanie bakteriobójcze wynika z hamowania obu topoizomeraz typu II – gyrazy DNA i topoizomerazy IV – niezbędnych do prawidłowego przebiegu replikacji, transkrypcji i naprawy bakteryjnego DNA. Enzymy te wymagane są także do rekombinacji bakteryjnego DNA. Zależności strukturalno-aktywne: podstawienie grupą metoksylową w pozycji C8 wzmacnia działanie i zmniejsza selekcję opornych szczepów Gram-dodatnich w porównaniu z atomem wodoru w tej pozycji; podstawienie w pozycji C-7 dużej grupy bicykloaminowej zapobiega czynnemu usuwaniu cząsteczki z komórki, przy czym proces ten u niektórych bakterii Gram-dodatnich związany jest z aktywnością produktów ekspresji genów norA i pmrA. Farmakodynamika: działanie bakteriobójcze zależy od stężenia, a minimalne stężenia bakteriobójcze (MBC) mieszczą się w zakresie minimalnych stężeń hamujących (MIC). Wykazuje większą aktywność wobec bakterii Gram-dodatnich, w tym pneumokoków, niż cyprofloksacyna. Oporność: mechanizmy oporności znoszące działanie penicylin, cefalosporyn, aminoglikozydów, makrolidów i tetracyklin nie wpływają na aktywność moksyfloksacyny. Na wrażliwość bakterii mogą wpływać inne mechanizmy – zaburzenia barier przepuszczalności (bardzo częste, np. u Pseudomonas aeruginosa) oraz aktywne usuwanie z komórki. In vitro oporność rozwija się powoli, w wyniku wielostopniowych mutacji punktowych w genach kodujących obie topoizomerazy typu II. U bakterii Gram-ujemnych oporność może zależeć od mutacji w układzie genów mar i qnr, a także od ekspresji białek odpowiedzialnych za czynne usuwanie substancji z komórki oraz enzymów inaktywujących. Moksyfloksacyna w nieznacznym stopniu podlega mechanizmom czynnego usuwania antybiotyku w patogenach Gram-dodatnich. Obserwuje się krzyżową oporność między fluorochinolonami, jednak z uwagi na to, że w niektórych bakteriach Gram-dodatnich moksyfloksacyna z jednakową siłą hamuje topoizomerazę II i topoizomerazę IV, drobnoustroje te mogą pozostawać wrażliwe mimo oporności na inne fluorochinolony. Nie należy spodziewać się oporności krzyżowej z antybiotykami beta-laktamowymi, makrolidami i aminoglikozydami z uwagi na różnice w mechanizmie działania.

Zakażenia bakteryjne wywołane drobnoustrojami wrażliwymi na moksyfloksacynę. Podanie układowe (dorośli ≥18 lat): ostre bakteryjne zapalenie zatok oraz zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenia oskrzeli – tylko gdy zastosowanie innych zalecanych leków przeciwbakteryjnych uzna się za niewłaściwe; pozaszpitalne zapalenie płuc z wyłączeniem ciężkich przypadków; zapalenie narządów miednicy mniejszej o niewielkim lub umiarkowanym nasileniu (m.in. zakażenia górnego odcinka żeńskich dróg rodnych, w tym zapalenie jajowodów i zapalenie błony śluzowej macicy), przebiegające bez ropnia jajowodowo-jajnikowego ani ropnia w miednicy mniejszej – te dwa wskazania tylko gdy inne leki pierwszego rzutu uzna się za niewłaściwe lub gdy po ich zastosowaniu zakażenie nie ustąpiło. W zapaleniu narządów miednicy mniejszej ze względu na narastającą oporność Neisseria gonorrhoeae nie zaleca się monoterapii – konieczne skojarzenie z innym lekiem przeciwbakteryjnym (np. cefalosporyną), chyba że pewne jest, że zakażenia nie wywołała oporna Neisseria gonorrhoeae. Kontynuacja leczenia po podaniu dożylnym (po uzyskaniu poprawy): pozaszpitalne zapalenie płuc oraz powikłane zakażenia skóry i tkanki podskórnej. Nie stosuje się do rozpoczynania leczenia jakiegokolwiek zakażenia skóry i tkanki podskórnej ani ciężkiego pozaszpitalnego zapalenia płuc. Podanie miejscowe do oka: miejscowe leczenie ropnego bakteryjnego zapalenia spojówek wywołanego przez szczepy wrażliwe na moksyfloksacynę.

Postać doustna i dożylna (dorośli): 400 mg raz na dobę. Zalecana dawka to jedna tabletka powlekana 400 mg raz na dobę. Nie należy przekraczać zalecanej dawki (400 mg raz na dobę) ani wydłużać czasu trwania leczenia w danym wskazaniu. Sposób podania (doustnie): tabletkę połyka się w całości, popijając odpowiednią ilością płynu; można przyjmować niezależnie od posiłków. Czas trwania leczenia wg wskazania: zaostrzenie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc, w tym zapalenia oskrzeli 5-10 dni; pozaszpitalne zapalenie płuc 10 dni; ostre bakteryjne zapalenie zatok 7 dni; zapalenie narządów miednicy mniejszej o niewielkim i umiarkowanym nasileniu 14 dni. W badaniach klinicznych stosowano przez okres do 14 dni. Terapia sekwencyjna (dożylnie, następnie doustnie): u większości pacjentów zmiana drogi podania z dożylnej na doustną następowała w ciągu 4 dni (pozaszpitalne zapalenie płuc) lub 6 dni (powikłane zakażenia skóry i tkanki podskórnej). Zalecany całkowity czas leczenia dożylnego i doustnego wynosi 7-14 dni w pozaszpitalnym zapaleniu płuc oraz 7-21 dni w powikłanych zakażeniach skóry i tkanki podskórnej. Zaburzenia czynności nerek: nie jest konieczna modyfikacja dawki u pacjentów z umiarkowanym lub ciężkim zaburzeniem czynności nerek oraz u poddawanych przewlekłej dializoterapii, np. hemodializie lub ciągłej ambulatoryjnej dializie otrzewnowej. Osoby w podeszłym wieku i mała masa ciała: nie jest konieczna modyfikacja dawki u osób w podeszłym wieku ani u osób z małą masą ciała. Postać oczna (dorośli, w tym w podeszłym wieku ≥65 lat): jedna kropla do chorego oka (oczu) 3 razy na dobę. Poprawa następuje zwykle w ciągu 5 dni, leczenie kontynuuje się jeszcze przez kolejne 2-3 dni. Czas trwania leczenia zależy od nasilenia choroby oraz klinicznego i bakteriologicznego przebiegu zakażenia. Droga podania: wyłącznie do oka, nie do wstrzykiwań; nie wstrzykiwać podspojówkowo ani wprowadzać bezpośrednio do komory przedniej oka. Postać oczna – zaburzenia czynności wątroby i nerek oraz dzieci i młodzież: nie ma potrzeby dostosowania dawkowania. Przy stosowaniu miejscowym do oka: jeśli stosuje się więcej niż jeden produkt podawany miejscowo do oczu, między podaniami należy zachować co najmniej 5 minut przerwy, a maści do oczu stosować na końcu.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na inne chinolony - ciąża i okres karmienia piersią - wiek poniżej 18 lat - choroby ścięgien w wywiadzie związane z leczeniem chinolonami - wrodzone lub udokumentowane nabyte wydłużenie odstępu QT - zaburzenia elektrolitowe, zwłaszcza nieskorygowana hipokaliemia - bradykardia o znaczeniu klinicznym - istotna klinicznie niewydolność serca ze zmniejszoną frakcją wyrzutową lewej komory - objawowe zaburzenia rytmu serca w wywiadzie - niewydolność wątroby stopnia C w klasyfikacji Child-Pugh lub aktywność aminotransferaz przekraczająca pięciokrotnie górną granicę normy - u pacjentów z ciężką biegunką stosowanie leków hamujących perystaltykę jelit Ostrożnie: - ciężkie działania niepożądane po chinolonach lub fluorochinolonach w przeszłości - ryzyko arytmii, np. ostre niedokrwienie mięśnia sercowego (zwłaszcza u kobiet i osób w podeszłym wieku) - zaburzenia czynności ośrodkowego układu nerwowego lub inne czynniki obniżające próg drgawkowy - psychozy lub choroby psychiczne w wywiadzie - miastenia - zaburzenia czynności nerek, wiek podeszły oraz stan po przeszczepie narządu miąższowego (ryzyko chorób ścięgien) - dodatni wywiad rodzinny w kierunku tętniaka lub wrodzonej choroby zastawki serca, wcześniej rozpoznany tętniak lub rozwarstwienie aorty albo choroba zastawki serca - zaburzenia tkanki łącznej, takie jak zespół Marfana lub zespół Ehlersa-Danlosa, zespół Turnera, choroba Behçeta, nadciśnienie tętnicze, reumatoidalne zapalenie stawów - zapalenie tętnic Takayasu, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, miażdżyca tętnic lub zespół Sjögrena - infekcyjne zapalenie wsierdzia - zaburzenia czynności nerek u osób w podeszłym wieku, zwłaszcza przy niedostatecznej podaży płynów - cukrzyca leczona doustnym lekiem hipoglikemizującym lub insuliną - niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej

Wydłużenie odstępu QT: możliwe addytywne działanie z innymi lekami wydłużającymi QT, ze zwiększeniem ryzyka komorowych zaburzeń rytmu, w tym typu torsade de pointes. Z tego powodu skojarzenie jest przeciwwskazane z: lekami przeciwarytmicznymi klasy IA (chinidyna, hydrochinidyna, dyzopiramid); klasy III (amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid); lekami przeciwpsychotycznymi (fenotiazyny, pimozyd, sertindol, haloperydol, sultopryd); trójpierścieniowymi lekami przeciwdepresyjnymi; niektórymi lekami przeciwdrobnoustrojowymi (sakwinawir, sparfloksacyna, erytromycyna i.v., pentamidyna, leki przeciwmalaryczne, zwłaszcza halofantryna); niektórymi lekami przeciwhistaminowymi (terfenadyna, astemizol, mizolastyna) oraz innymi – cyzapryd, winkamina i.v., beprydyl, difemanil. Ostrożnie z lekami zmniejszającymi stężenie potasu: diuretyki pętlowe i tiazydowe, leki przeczyszczające i wlewy doodbytnicze (duże dawki), kortykosteroidy, amfoterycyna B, a także z lekami wywołującymi istotną klinicznie bradykardię. Kationy dwu-/trójwartościowe: wymagany ok. 6-godzinny odstęp od preparatów zawierających związki kationów dwu- lub trójwartościowych – środki zobojętniające sok żołądkowy z magnezem lub glinem, didanozyna w tabletkach, sukralfat oraz preparaty z żelazem lub cynkiem. Węgiel aktywny: jednoczesne podanie z doustną moksyfloksacyną 400 mg wyraźnie ogranicza wchłanianie i zmniejsza dostępność leku o ponad 80%, dlatego nie zaleca się takiego skojarzenia (z wyjątkiem przedawkowania). Digoksyna: wzrost C max digoksyny w osoczu o ok. 30% bez wpływu na AUC ani na stężenia minimalne; nie są konieczne szczególne środki ostrożności. Glibenklamid: jednoczesne podanie doustne zmniejsza maksymalne stężenie glibenklamidu w osoczu o ok. 21%; skojarzenie może teoretycznie doprowadzić do lekkiej i przemijającej hipoglikemii. Obserwowane zmiany farmakokinetyki glibenklamidu nie wpływały na parametry farmakodynamiczne (glikemia, insulina), więc nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji. Doustne leki przeciwzakrzepowe: opisywano nasilenie działania doustnych antykoagulantów przy stosowaniu antybiotyków, zwłaszcza fluorochinolonów, makrolidów, tetracyklin, kotrimoksazolu i niektórych cefalosporyn; czynnikami ryzyka są zakażenie, stan zapalny, wiek i ogólny stan pacjenta, przy czym trudno rozróżnić wpływ zakażenia od wpływu antybiotyku – wskazane częstsze kontrole INR i w razie potrzeby dostosowanie dawki. Brak istotnych interakcji: z ranitydyną, probenecydem, doustnymi środkami antykoncepcyjnymi, preparatami wapnia, morfiną podawaną pozajelitowo, teofiliną, cyklosporyną i itrakonazolem. Badania in vitro z ludzkimi enzymami cytochromu P-450 potwierdzają, że interakcje metaboliczne w obrębie tego układu są mało prawdopodobne. Moksyfloksacyna nie wchodzi w istotne klinicznie interakcje z pokarmem, w tym z produktami nabiałowymi. Postać do oczu: wobec niskich stężeń ogólnoustrojowych uzyskiwanych po miejscowym podaniu do oczu wystąpienie interakcji z innymi lekami jest mało prawdopodobne.

Profil zależny od drogi podania – odmienny dla postaci układowej (doustnej/dożylnej) i miejscowej (krople do oczu). Podanie układowe (moksyfloksacyna 400 mg). Z wyjątkiem nudności i biegunki, wszystkie działania niepożądane występowały z częstością poniżej 3%. Często: nudności, wymioty, bóle żołądkowo-jelitowe, bóle brzucha, biegunka; zwiększenie aktywności aminotransferaz; ból głowy, zawroty głowy pochodzenia ośrodkowego; bóle stawów, bóle mięśni. U pacjentów z hipokaliemią – wydłużenie odstępu QT u pacjentów z hipokaliemią. Ponadto często: nadkażenia spowodowane opornymi bakteriami lub grzybami, np. kandydozy jamy ustnej lub pochwy. Niezbyt często: niedokrwistość, leukopenia, neutropenia, trombocytopenia, trombocytoza, eozynofilia, wydłużenie czasu protrombinowego/zwiększenie wskaźnika INR; reakcje alergiczne; hiperlipidemia; reakcje lękowe, nadaktywność psychoruchowa/pobudzenie; parestezje i dyzestezja, zaburzenia smaku (w tym bardzo rzadko utrata smaku), splątanie i dezorientacja, zaburzenia snu (zazwyczaj bezsenność), drżenia, zawroty głowy pochodzenia błędnikowego, senność; zaburzenia widzenia, w tym podwójne widzenie oraz zamglone widzenie (szczególnie w powiązaniu z objawami ze strony OUN); kołatanie serca, tachykardia, migotanie przedsionków, dławica piersiowa; rozszerzenie naczyń krwionośnych; duszność (w tym stan astmatyczny); zmniejszenie łaknienia i ilości spożywanych pokarmów, zaparcia, niestrawność, wzdęcia z oddawaniem wiatrów, zapalenie błony śluzowej żołądka, zwiększenie aktywności amylazy; zaburzenie czynności wątroby (w tym zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej), zwiększenie stężenia bilirubiny, zwiększenie aktywności gammaglutamylotransferazy, zwiększenie aktywności fosfatazy zasadowej w surowicy; świąd, wysypka, pokrzywka, sucha skóra; zapalenie ścięgien, kurcze mięśni, drżenie mięśni, osłabienie siły mięśniowej; zaburzenie czynności nerek (w tym zwiększenie stężenia azotu mocznikowego oraz kreatyniny), niewydolność nerek; złe samopoczucie (głównie osłabienie lub zmęczenie), stany bólowe (w tym bóle pleców, klatki piersiowej, miednicy i kończyn), nadmierne pocenie się; odwodnienie; obrzęki. Rzadko: anafilaksja, w tym bardzo rzadko wstrząs zagrażający życiu, obrzęki alergiczne/obrzęk naczynioruchowy (w tym obrzęk krtani, mogący zagrażać życiu); hiperglikemia, hiperurykemia; chwiejność emocjonalna, depresja (bardzo rzadko prowadząca do zachowań autodestrukcyjnych, takich jak: wyobrażenia lub myśli samobójcze lub próby samobójcze), omamy, majaczenie; hipoestezja, zaburzenia węchu (w tym utrata węchu), niezwykłe sny, zaburzenia koordynacji (w tym zaburzenia chodu na skutek zawrotów głowy), drgawki, w tym duży napad padaczkowy, zaburzenia koncentracji, zaburzenia mowy, amnezja, neuropatia obwodowa i polineuropatia; światłowstręt; szumy uszne, zaburzenia słuchu, w tym głuchota (zwykle przemijające); tachyarytmie komorowe, omdlenie (tj. nagła i krótkotrwała utrata przytomności); nadciśnienie, niedociśnienie; dysfagia, zapalenie błony śluzowej jamy ustnej, zapalenie jelita grubego związane z antybiotykoterapią (w tym rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego, bardzo rzadko z zagrażającymi życiu powikłaniami); żółtaczka, zapalenie wątroby (zazwyczaj przebiegające z zastojem żółci); zerwanie ścięgna, zapalenie stawów, sztywność mięśni, nasilenie objawów miastenii. Bardzo rzadko: zwiększenie stężenia protrombiny/zmniejszenie wskaźnika INR, agranulocytoza, pancytopenia; zespół niewłaściwego uwalniania wazopresyny (SIADH); hipoglikemia, śpiączka hipoglikemiczna; depersonalizacja, reakcje psychotyczne (mogące prowadzić do zachowań autodestrukcyjnych, takich jak: wyobrażenia lub myśli samobójcze lub próby samobójcze); hiperestezja; przemijająca utrata wzroku (szczególnie w przebiegu reakcji ze strony OUN), zapalenie błony naczyniowej oka i obustronnie ostra transiluminacja tęczówki; niespecyficzne arytmie, torsade de pointes, zatrzymanie akcji serca; zapalenie naczyń krwionośnych; zapalenie wątroby o piorunującym przebiegu mogące prowadzić do zagrażającej życiu niewydolności wątroby (w tym do zgonu); pęcherzowe reakcje skórne, takie jak zespół Stevensa-Johnsona lub toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka (mogące zagrażać życiu); rabdomioliza. Zespół Kounisa – częstość nieznana. Częstość nieznana: ostra uogólniona osutka krostkowa (AGEP), polekowa reakcja z eozynofilią i objawami ogólnymi (DRESS), polekowy rumień trwały, reakcje nadwrażliwości na światło. W związku ze stosowaniem chinolonów i fluorochinolonów, w niektórych przypadkach niezależnie od istniejących wcześniej czynników ryzyka, zgłaszano bardzo rzadkie przypadki długotrwałych (utrzymujących się przez miesiące lub lata), zaburzających sprawność i potencjalnie nieodwracalnych ciężkich działań niepożądanych leku, wpływających na różne, czasami liczne układy i narządy oraz narządy zmysłów (w tym takie działania, jak zapalenie ścięgien, zerwanie ścięgna, ból stawów, ból kończyn, zaburzenia chodu, neuropatie związane z parestezjami i neuralgią, zmęczenie, objawy psychiczne, zaburzenia pamięci i koncentracji, zaburzenia słuchu, wzroku, smaku i węchu). U pacjentów przyjmujących fluorochinolony zgłaszano przypadki tętniaka i rozwarstwienia aorty, często powikłane pęknięciem (w tym przypadki śmiertelne), a także przypadki niedomykalności zastawek serca. Podczas stosowania innych fluorochinolonów bardzo rzadko zgłaszano następujące działania niepożądane, które mogą wystąpić również podczas stosowania moksyfloksacyny: zwiększone ciśnienie śródczaszkowe (w tym rzekomy guz mózgu), hipernatremia, hiperkalcemia, niedokrwistość hemolityczna. Podanie miejscowe (krople do oczu). W badaniach klinicznych nie opisano żadnych poważnych, okulistycznych lub ogólnoustrojowych działań niepożądanych związanych ze stosowaniem produktu leczniczego. Najczęściej zgłaszanymi działaniami niepożądanymi były podrażnienie oka i ból oka, występujące z ogólną częstością 1 do 2%; działania te były łagodne u 96% pacjentów, u których wystąpiły. Często (miejscowo): ból oka, podrażnienie oka. Niezbyt często (miejscowo): ból głowy; zaburzenia smaku; punkcikowate zapalenie rogówki, suchość oka, krwawienia spojówkowe, przekrwienie oka, świąd oka, obrzęk powiek, uczucie dyskomfortu w oku. Rzadko (miejscowo): zmniejszenie stężenia hemoglobiny; parestezje; wymioty; zwiększenie aktywności aminotransferazy alaninowej, zwiększenie aktywności gammaglutamylotransferazy; nieprawidłowości nabłonka rogówki, choroba rogówki, zapalenie spojówek, zapalenie powiek, obrzęk oka, obrzęk spojówek, niewyraźne widzenie, zmniejszona ostrość widzenia, przemęczenie wzroku, rumień powiek; uczucie dyskomfortu w nosie, ból gardła i krtani, uczucie obecności ciała obcego (w gardle). Częstość nieznana (miejscowo): nadwrażliwość; zawroty głowy; kołatanie serca; duszność; mdłości; rumień, wysypka, świąd, pokrzywka; wewnętrzne zapalenie oka, wrzodziejące zapalenie rogówki, nadżerki rogówki, otarcia rogówki, zwiększenie ciśnienia wewnątrz oka, zmętnienie rogówki, nacieki na rogówce, złogi w rogówce, alergia oka, zapalenie rogówki, obrzęk rogówki, światłowstręt, obrzęk powiek, zwiększone łzawienie, wydzielina z oka, uczucie obecności ciała obcego w oczach. Reakcje klasowe fluorochinolonów przy podaniu ogólnoustrojowym. U pacjentów otrzymujących chinolony ogólnoustrojowo, opisywano przypadki poważnych i niekiedy śmiertelnych reakcji nadwrażliwości (reakcji anafilaktycznych); niektóre występowały po pierwszej dawce; niekiedy przebiegały z towarzyszącą zapaścią sercowo-naczyniową, utratą świadomości, obrzękiem naczyniowo-ruchowym (obejmującym obrzęk krtani, gardła lub twarzy), niedrożnością dróg oddechowych, dusznością, pokrzywką i świądem. U pacjentów otrzymujących fluorochinolony ogólnoustrojowo opisywano przypadki zerwania ścięgien barku, ręki, ścięgna Achillesa lub innych ścięgien, wymagających leczenia chirurgicznego lub powodujących długotrwałą niepełnosprawność; ryzyko zerwania ścięgien może być zwiększone u pacjentów otrzymujących kortykosteroidy, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku oraz w przypadku ścięgien znajdujących się pod dużym obciążeniem, w tym ścięgna Achillesa. Dzieci i młodzież (krople do oczu). Stosowanie w postaci roztworu kropli do oczu u dzieci i młodzieży, w tym noworodków, uznano za bezpieczne; u pacjentów w wieku poniżej 18 lat dwoma najczęstszymi działaniami niepożądanymi były podrażnienie oraz ból oka, występujące z częstością 0,9%. Rodzaj i nasilenie działań niepożądanych są podobne jak u dorosłych.

Rozbieżność zależna od drogi podania. Przy podaniu ogólnoustrojowym (doustnym) brak danych dotyczących bezpieczeństwa w ciąży; badania na zwierzętach wykazały toksyczny wpływ na rozród, a ryzyko u ludzi pozostaje nieznane. Ze względu na doświadczalnie wykazane ryzyko uszkodzenia przez fluorochinolony chrząstek obciążonych stawów u niedojrzałych zwierząt oraz odwracalne uszkodzenia stawów opisywane u dzieci otrzymujących niektóre fluorochinolony, stosowanie u kobiet w ciąży jest przeciwwskazane. Natomiast przy podaniu miejscowym do oka dane są niewystarczające, jednak nie należy spodziewać się niekorzystnego wpływu na przebieg ciąży z uwagi na znikomą ekspozycję ogólnoustrojową, a stosowanie w okresie ciąży jest dopuszczalne. Laktacja – również zależnie od drogi podania. Dane niekliniczne wskazują, że niewielkie ilości moksyfloksacyny przenikają do mleka. Przy podaniu układowym brak danych u kobiet karmiących, a wobec doświadczalnie wykazanego ryzyka uszkodzenia chrząstek obciążonych stawów u niedojrzałych zwierząt karmienie piersią w trakcie leczenia jest przeciwwskazane. Przy podaniu miejscowym do oka nie wiadomo, czy u ludzi moksyfloksacyna lub jej metabolity przenikają do mleka, natomiast badania na zwierzętach wykazały wydzielanie z mlekiem w niskich stężeniach po podaniu doustnym; w dawkach terapeutycznych nie należy spodziewać się wpływu na karmione dziecko, a stosowanie podczas laktacji jest dopuszczalne. Płodność: badania na zwierzętach nie wskazują na zmniejszenie płodności; nie przeprowadzono badań oceniających wpływ podania do oka na płodność.

Podanie układowe: brak badań nad wpływem na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn, jednak fluorochinolony, w tym moksyfloksacyna, mogą zaburzać zdolność prowadzenia pojazdów, obsługiwania maszyn oraz sprawność psychofizyczną z powodu objawów ze strony ośrodkowego układu nerwowego (m.in. zawroty głowy, ostra, przemijająca utrata widzenia) lub nagłej, krótkotrwałej utraty przytomności (omdlenie); zaleca się sprawdzenie reakcji organizmu przed rozpoczęciem prowadzenia pojazdu lub obsługiwania maszyn. Podanie do oka (krople): brak wpływu lub nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn, jednak – podobnie jak w przypadku innych kropli do oczu – przejściowe niewyraźne widzenie lub inne zaburzenia widzenia mogą wpływać na zdolność prowadzenia pojazdów lub obsługiwania maszyn; w razie niewyraźnego widzenia po zakropleniu należy odczekać do powrotu ostrości widzenia przed jazdą lub obsługą maszyny.

Wchłanianie: po podaniu doustnym wchłania się bardzo szybko i prawie całkowicie; całkowita biodostępność wynosi około 91% (leksykon podaje ok. 90%). Farmakokinetyka po podaniu pojedynczej dawki w zakresie 50–800 mg oraz podczas podawania do 600 mg raz na dobę przez 10 dni zwykle jest liniowa. Po podaniu doustnym dawki 400 mg maksymalne stężenie 3,1 mg/l jest osiągane w ciągu 0,5 do 4 godzin od podania. Największe i najmniejsze stężenie w osoczu między kolejnymi dawkami w stanie stacjonarnym (400 mg raz na dobę) wyniosło odpowiednio 3,2 i 0,6 mg/l. W stanie stacjonarnym narażenie w okresie pomiędzy dawkami jest około 30% większe niż po pierwszej dawce. Dystrybucja: szybko przedostaje się do przestrzeni pozanaczyniowej; po podaniu 400 mg AUC wynosi 35 mg·h/l, a objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vss) około 2 l/kg. Wiązanie z białkami wynosi około 40–42% i nie zależy od stężenia leku; wiąże się głównie z albuminami surowicy. Wysokie stężenia tkankowe (stosunek stężenia tkanka/osocze >1) w błonie śluzowej oskrzeli, makrofagach pęcherzykowych, płynie powlekającym nabłonek dróg oddechowych, zatokach szczękowej i sitowej oraz polipach nosa. Przenikanie do mleka stwierdzono u zwierząt. Metabolizm: bierze udział w reakcjach II fazy metabolizmu wątrobowego i jest wydalana przez nerki oraz z żółcią (kałem) w postaci niezmienionej, a także w postaci glukuronidu (M2) i siarczanu (M1). Metabolity M1 i M2 są jedynymi istotnymi metabolitami u człowieka; oba są nieczynne mikrobiologicznie. Nie obserwowano interakcji farmakokinetycznych z lekami metabolizowanymi w I fazie z udziałem cytochromu P450; brak danych potwierdzających udział w szlaku oksydacyjnym. Eliminacja: średni okres półtrwania w osoczu wynosi około 12 godzin (co umożliwia dawkowanie raz na dobę). Klirens całkowity po dawce 400 mg wynosi 179–246 ml/min, a klirens nerkowy 24–53 ml/min, co wskazuje na częściowe kanalikowe wchłanianie zwrotne w nerkach. Po podaniu 400 mg wykrywa się w moczu (ok. 19% w postaci niezmienionej, ok. 2,5% M1, ok. 14% M2) oraz w kale (ok. 25% w postaci niezmienionej, ok. 36% M1; bez M2); łącznie ok. 96%. Populacje szczególne: wyższe stężenia w osoczu u osób z małą masą ciała (np. u kobiet) oraz u pacjentów w podeszłym wieku. Zaburzenia czynności nerek: brak istotnych różnic farmakokinetycznych u pacjentów z niewydolnością nerek (w tym z klirensem kreatyniny >20 ml/min/1,73 m² pc.). Wraz ze stopniem niewydolności nerek zwiększa się stężenie metabolitu M2 (glukuronidu) – nawet 2,5-krotnie przy klirensie kreatyniny <30 ml/min/1,73 m² pc. Zaburzenia czynności wątroby: na podstawie dotychczasowych badań u pacjentów z niewydolnością wątroby (stopień A lub B wg Child-Pugh) nie można stwierdzić różnic w parametrach farmakokinetycznych w stosunku do osób zdrowych. W niewydolności wątroby obserwowano zwiększone stężenie metabolitu M1 w osoczu, przy porównywalnym narażeniu na lek macierzysty jak u zdrowych ochotników. Doświadczenie kliniczne w niewydolności wątroby jest niewystarczające. Podanie miejscowe do oczu: moksyfloksacyna wchłania się do krążenia ogólnego. Średnie Cmax i AUC w stanie stacjonarnym wynosiły 2,7 ng/ml i 41,9 ng·h/ml – odpowiednio około 1600 i 1200 razy mniej niż po doustnej dawce 400 mg; okres półtrwania w osoczu wynosił 13 godzin. Interakcje farmakokinetyczne: jednoczesne podawanie z ranitydyną lub probenecydem nie zmieniło klirensu nerkowego leku. Nie wykazuje istotnych interakcji z teofiliną ani probenecydem.