Nemolizumab

Grupa farmakoterapeutyczna: inne produkty dermatologiczne, środki stosowane w leczeniu zapalenia skóry z wyłączeniem kortykosteroidów; humanizowane przeciwciało monoklonalne klasy IgG2, hamujące przekazywanie sygnałów przez interleukinę 31 (IL-31) poprzez selektywne wiązanie z receptorem alfa dla IL-31 (IL-31 RA). IL-31 – naturalnie występująca cytokina biorąca udział w powstawaniu świądu, reakcji zapalnych, zaburzeniach regulacji wzrostu naskórka oraz włóknieniu. Hamuje odpowiedź zależną od IL-31, w tym uwalnianie prozapalnych cytokin i chemokin. W atopowym zapaleniu skóry: moduluje ekspresję genów związanych z patofizjologią choroby, wpływając głównie na działanie układu odpornościowego – osłabia profil prozapalny i proproliferacyjny swoistych komórek immunologicznych (limfocytów T i monocytów/makrofagów) bez immunosupresji. W świerzbiączce guzkowej: moduluje na poziomie molekularnym procesy związane z patofizjologią choroby, wpływając na świąd, stan zapalny, różnicowanie naskórka i zwłóknienie. Immunogenność: przeciwciała przeciwlekowe (ADA) wykrywano bardzo często; nie zaobserwowano ich wpływu na farmakokinetykę, skuteczność ani bezpieczeństwo.

Atopowe zapalenie skóry o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego u pacjentów od 12. rż. kwalifikujących się do leczenia ogólnoustrojowego. Świerzbiączka guzkowa o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego u dorosłych kwalifikujących się do leczenia ogólnoustrojowego.

Podawanie podskórne; leczenie powinno być rozpoczynane i nadzorowane przez fachowy personel medyczny z doświadczeniem w rozpoznawaniu i leczeniu schorzeń objętych wskazaniami. Atopowe zapalenie skóry: dawka początkowa 60 mg (dwa wstrzyknięcia po 30 mg), następnie 30 mg co 4 tygodnie; po 16 tygodniach u pacjentów z odpowiedzią kliniczną dawka podtrzymująca 30 mg co 8 tygodni. Przy braku odpowiedzi po 16 tygodniach rozważyć przerwanie leczenia; u części pacjentów z początkową odpowiedzią częściową możliwa dalsza poprawa przy kontynuacji po 16 tygodniach. Możliwe łączne stosowanie z miejscowymi kortykosteroidami lub bez nich. Miejscowe inhibitory kalcyneuryny tylko na obszary problematyczne – twarz, szyja, okolice wyprzeniowe i narządów płciowych. Dawki terapii miejscowych stopniowo zmniejszać i przerwać po dostatecznym ustąpieniu choroby. Pominięcie dawki: podać jak najszybciej, następnie wznowić podawanie o zwykłej zaplanowanej porze. Populacje szczególne: u osób w podeszłym wieku (≥ 65 lat) nie zaleca się dostosowywania dawki; nie jest konieczne dostosowanie dawki w zaburzeniach czynności wątroby lub nerek. Dzieci i młodzież: w atopowym zapaleniu skóry nie ustalono bezpieczeństwa ani skuteczności u dzieci poniżej 12 lat; w świerzbiączce guzkowej – poniżej 18 lat. Sposób podania: wstrzyknięcie podskórne w przednią górną część uda lub brzuch, z pominięciem obszaru o promieniu 5 cm wokół pępka. Wstrzyknięcie w ramię wyłącznie przez opiekuna lub fachowy personel medyczny. Każdorazowo zmieniać miejsce wstrzyknięcia; nie wstrzykiwać w skórę tkliwą, objętą stanem zapalnym, obrzękniętą, uszkodzoną, z siniakami, bliznami lub otwartymi ranami. Zależnie od decyzji lekarza możliwe samodzielne wstrzykiwanie przez pacjenta lub podawanie przez opiekuna.

Ostrożnie: - nadwrażliwość typu 1, w tym obrzęk naczynioruchowy; przy ogólnoustrojowej reakcji (natychmiastowej lub opóźnionej) natychmiast przerwać podawanie - współistniejąca astma, u której obserwowano łagodne do umiarkowanego zaostrzenie po rozpoczęciu leczenia u chorych na świerzbiączkę guzkową - unikać jednoczesnego stosowania żywych szczepionek

Żywe atenuowane szczepionki – nie badano bezpieczeństwa ani skuteczności jednoczesnego stosowania z nemolizumabem, dlatego żywych szczepionek nie należy podawać w trakcie leczenia. Szczepionki inaktywowane – brak negatywnego wpływu na odpowiedź w postaci przeciwciał oraz brak niekorzystnych interakcji; można je podawać jednocześnie. Substraty cytochromu P450 – nie stwierdzono klinicznie istotnych zmian ekspozycji na substraty CYP3A4/5, CYP2C9, CYP2C19, CYP2D6 i CYP1A2; dostosowanie dawki nie jest konieczne.

Do najczęstszych należą reakcje w miejscu wstrzyknięcia (1,2%; m.in. rumień, świąd, krwiak, ból, podrażnienie, zasinienie, obrzęk) oraz nadwrażliwość typu I (1,1%), obejmująca pokrzywkę (1,0%) i obrzęk naczynioruchowy (0,1%). Reakcje nadwrażliwości typu I są zależne od IgE; obserwowano głównie łagodną pokrzywkę oraz łagodny obrzęk naczynioruchowy twarzy (w okolicy oczu), które nie prowadziły do przerwania leczenia. Często: powierzchowne zakażenia grzybicze (grzybica skóry, stóp, paznokci, kończyn, łupież pstry, grzybicze zakażenia skóry i stóp); ból głowy (w tym napięciowy); zaostrzenie astmy (w tym astma, świst wydechowy, spadek szczytowego przepływu wydechowego); atopowe zapalenie skóry; wyprysk. Niezbyt często: eozynofilia; wyprysk pieniążkowaty; pemfigoid pęcherzowy (na podstawie zgłoszeń po wprowadzeniu do obrotu). W świerzbiączce guzkowej dodatkowo obserwowano: ból głowy (7,0%), atopowe zapalenie skóry (4,6%), wyprysk (3,8%), wyprysk pieniążkowaty (3,5%), powierzchowne zakażenia grzybicze (3,0%) i zaostrzenie astmy (2,2%). Ból głowy: zgłaszany częściej niż w grupie placebo (7,0%), częściej u kobiet; miał przeważnie łagodne lub umiarkowane nasilenie i nie prowadził do przerwania leczenia. Zaostrzenie astmy: u chorych ze świerzbiączką guzkową i wcześniej stwierdzoną astmą (n = 51) wystąpiło u 8 (15,7%); u 5 z nich masa ciała przekraczała 90 kg, a otrzymywali 60 mg raz na 4 tygodnie – zaostrzenia występowały 3 razy częściej u chorych o masie ciała > 90 kg leczonych tą dawką. Eozynofilia: wzrost liczby eozynofili (> 700/µl) dotyczył 10,2% chorych z atopowym zapaleniem skóry (okres wstępny) i 5,5% chorych ze świerzbiączką guzkową. Nie obserwowano ciężkiej eozynofilii (> 5000/µl) w AZS; zdarzenia eozynofilii zgłaszano u 0,2% chorych z AZS do 16. tygodnia, wszystkie o nasileniu łagodnym i bez objawów klinicznych, i żadne nie doprowadziło do przerwania terapii. Poza jednym przypadkiem eozynofilowego zapalenia okrężnicy u pacjenta z AZS i innymi schorzeniami atopowymi nie zgłaszano innych zaburzeń związanych z eozynofilią. Dzieci i młodzież: u młodzieży w wieku od 12 do 17 lat z atopowym zapaleniem skóry o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego profil bezpieczeństwa do 16. tygodnia był podobny do obserwowanego u dorosłych.

Dane u ludzi ograniczone. Ograniczone dane dotyczące stosowania nemolizumabu u kobiet w ciąży. Badania na zwierzętach nie wykazały bezpośredniego ani pośredniego szkodliwego wpływu na reprodukcję. Zalecane unikanie stosowania w okresie ciąży ze względów ostrożnościowych. Laktacja: to zależy – brak wystarczających danych o przenikaniu nemolizumabu do mleka ludzkiego. Wydalanie przeciwciał klasy IgG do mleka u ludzi zachodzi w ciągu pierwszych kilku dni po porodzie, następnie szybko spada do niskich stężeń; w tym początkowym okresie może dojść do przeniesienia IgG do noworodka poprzez mleko. W tym krótkim okresie nie można wykluczyć zagrożenia dla dziecka karmionego piersią. Po jego upływie stosowanie podczas karmienia piersią możliwe, jeśli wymagają tego względy kliniczne. Płodność: w badaniach na zwierzętach nie stwierdzono zaburzeń płodności.

Nie wpływa lub wywiera nieistotny wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Białko (przeciwciało monoklonalne); metabolizowany do krótkich peptydów w szlakach katabolicznych. Oczekuje się rozkładu w taki sam sposób, jak endogennej IgG. Wchłanianie: po podskórnej dawce nasycającej 60 mg u pacjentów z AZS lub świerzbiączką guzkową stężenie szczytowe (Cmax) ok. 6,7 μg/ml osiągane po ok. 6 dniach. Stan stacjonarny osiągany do 4 tygodni po dawce nasycającej 60 mg, a bez dawki nasycającej do 12 tygodni. Dystrybucja: pozorna objętość dystrybucji (V/F) 7,67 l. Eliminacja: końcowy okres półtrwania w fazie eliminacji ok. 18,9 dnia; pozorny klirens ogólnoustrojowy (Cl/F) ok. 0,26 l/dobę. Liniowość: po dawce pojedynczej farmakokinetyka liniowa, ekspozycja proporcjonalna do dawki w zakresie 0,03–3 mg/kg; po dawkach wielokrotnych ekspozycja wzrasta w przybliżeniu proporcjonalnie do dawki do 30 mg podskórnie. Niewielki spadek dostępności biologicznej o 9% przy dawce 60 mg podskórnie. Zaburzenia czynności wątroby: jako przeciwciało monoklonalne nie podlega znaczącej eliminacji wątrobowej; zaburzenia łagodne do umiarkowanych nie wpływały na farmakokinetykę w analizie populacyjnej; brak danych w ciężkich zaburzeniach czynności wątroby. Zaburzenia czynności nerek: jako przeciwciało monoklonalne nie podlega znaczącej eliminacji nerkowej; upośledzenie łagodne lub umiarkowane bez klinicznie znaczącego wpływu na ekspozycję ogólnoustrojową; bardzo ograniczone dane w ciężkich zaburzeniach czynności nerek. Populacje szczególne: płeć, wiek (12–85 lat w AZS, 18–84 lata w PN) ani pochodzenie etniczne nie miały klinicznie istotnego wpływu na farmakokinetykę. Masa ciała: ekspozycja niższa przy wyższej masie ciała; w AZS różnica ekspozycji zależna od masy ciała bez klinicznie istotnego wpływu na skuteczność – dostosowanie dawki do masy ciała niekonieczne; w świerzbiączce guzkowej zmienność ekspozycji zależna od masy ciała miała klinicznie istotny wpływ na skuteczność wobec zmian skórnych (IGA), lecz nie na ustępowanie świądu – konieczne dostosowanie dawki. Młodzież: brak klinicznie istotnej różnicy PK u pacjentów 12–17 lat względem dorosłych; dostosowanie dawki niezalecane.