Paliwizumab

Zapobieganie ciężkiej chorobie dolnych dróg oddechowych wywołanej syncytialnym wirusem oddechowym (RSV), wymagającej hospitalizacji, u dzieci z grupy dużego zagrożenia chorobą wywołaną przez RSV. Populacje docelowe: dzieci urodzone w 35. tygodniu ciąży lub wcześniej i w wieku poniżej 6 miesięcy na początku sezonu występowania zakażeń RSV; dzieci poniżej 2. roku życia wymagające leczenia z powodu dysplazji oskrzelowo-płucnej w okresie poprzednich 6 miesięcy; dzieci poniżej 2. roku życia z istotną hemodynamicznie, wrodzoną wadą serca.

Dawka: 15 mg/kg mc., podawana raz w miesiącu w okresach spodziewanego zagrożenia zakażeniem RSV. Objętość (w ml) do podania co miesiąc = masa ciała w kg × 0,15. Pierwszą dawkę należy podać przed rozpoczęciem sezonu występowania zakażeń RSV; kolejne dawki co miesiąc przez cały sezon. Skuteczności nie ustalono dla dawek innych niż 15 mg/kg mc. ani dla częstości podawania innej niż co miesiąc przez cały sezon występowania zakażeń RSV. Dzieci hospitalizowane z powodu zakażenia RSV: aby uniknąć ryzyka powtórnej hospitalizacji, zaleca się kontynuację comiesięcznej dawki przez cały sezon zakażeń RSV. Po zabiegach kardiochirurgicznych w krążeniu pozaustrojowym: wstrzyknięcie 15 mg/kg mc. jak najszybciej po ustabilizowaniu się stanu pacjenta po zabiegu, w celu zapewnienia odpowiedniego stężenia w surowicy; u dzieci pozostających w grupie wysokiego ryzyka kolejne dawki co miesiąc do końca sezonu występowania zakażeń RSV. Sposób podania: wstrzyknięcie domięśniowe, najlepiej w przednio-boczną część uda. Nie należy rutynowo wybierać mięśnia pośladkowego z uwagi na ryzyko uszkodzenia nerwu kulszowego. Przy objętości roztworu przekraczającej 1 ml podaje się dawkę podzieloną.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadwrażliwość na inne humanizowane przeciwciała monoklonalne Ostrożnie: - reakcje alergiczne, w tym bardzo rzadko anafilaksja i wstrząs anafilaktyczny, niekiedy zakończone zgonem - ostre zakażenie od umiarkowanego do ciężkiego lub choroba przebiegająca z gorączką (możliwe odroczenie podania) - małopłytkowość lub inne zaburzenia krzepliwości krwi

Nie przeprowadzono odpowiednich badań interakcji paliwizumabu z innymi produktami leczniczymi. Jako przeciwciało monoklonalne swoiste dla RSV, nie oczekuje się wpływu na odpowiedź immunologiczną organizmu na szczepionki. W badaniu fazy III u wcześniaków i dzieci z dysplazją oskrzelowo-płucną równoczesne stosowanie rutynowych szczepień ochronnych, szczepionki przeciw grypie, leków rozszerzających oskrzela lub kortykosteroidów nie zwiększało dodatkowo częstości reakcji niepożądanych. Interakcje z testami diagnostycznymi: może wpływać na testy immunologiczne wykrywające obecność RSV, np. niektóre oznaczenia wykrywające antygen. Hamuje też replikację wirusa w hodowlach komórkowych i wobec tego może wpływać na oznaczenia oparte na hodowli wirusów. Nie wpływa na oznaczenia wykorzystujące łańcuchową reakcję polimerazy z odwrotną transkryptazą. Zakłócenie oznaczeń może prowadzić do fałszywie ujemnych wyników testów diagnostycznych RSV.

Najcięższe reakcje to anafilaksja i inne ostre reakcje nadwrażliwości; anafilaksja i wstrząs anafilaktyczny – z częstością nieznaną – w niektórych przypadkach zakończone zgonem. Bardzo często: wysypka; gorączka. Często: bezdech; odczyn w miejscu wstrzyknięcia. Niezbyt często: trombocytopenia; drgawki; pokrzywka. W badaniu obserwacyjnym opartym na analizie bazy danych po wprowadzeniu do obrotu zaobserwowano niewielkie zwiększenie częstości astmy wśród przedwcześnie urodzonych dzieci; związek przyczynowo-skutkowy pozostaje niepewny.

Nie jest wskazany do stosowania u osób dorosłych. Brak danych dotyczących płodności, ciąży i karmienia piersią.

Brak danych w dostarczonych dokumentach.

Profil farmakokinetyczny zbliżony do ludzkiego przeciwciała klasy IgG1; u dorosłych ochotników średnia objętość dystrybucji ok. 57 ml/kg mc. oraz okres półtrwania średnio 18 dni. U wcześniaków i dzieci z dysplazją oskrzelowo-płucną średni okres półtrwania ok. 20 dni. Stężenia minimalne w surowicy (trough) po domięśniowym podaniu 15 mg/kg mc. co miesiąc, u wcześniaków i dzieci z dysplazją oskrzelowo-płucną, 30. dnia przed podaniem kolejnej dawki: ok. 40 µg/ml po pierwszym wstrzyknięciu, ok. 60 µg/ml po drugim oraz ok. 70 µg/ml po trzecim i czwartym. U dzieci z wrodzoną wadą serca, którym podawano co miesiąc domięśniowo dawki 15 mg/kg mc., średnie stężenie minimalne w surowicy ok. 55 µg/ml po pierwszym wstrzyknięciu i ok. 90 µg/ml po czwartym. W otwartym badaniu prospektywnym po domięśniowym podaniu 6 dawek 15 mg/kg mc. raz na miesiąc średnie stężenie w surowicy 30. dnia przed kolejną dawką wyniosło ok. 40 µg/ml po pierwszej dawce, ok. 120 µg/ml po czwartej i ok. 140 µg/ml po szóstej. U dzieci z wrodzoną wadą serca poddanych zabiegowi kardiochirurgicznemu w krążeniu pozaustrojowym średnie stężenie w surowicy ok. 100 µg/ml przed zabiegiem, zmniejszające się do ok. 40 µg/ml po zabiegu. Postać płynna i liofilizowana po domięśniowym podaniu 15 mg/kg mc.: minimalne stężenia w surowicy zbliżone dla obu postaci, uznane za biorównoważne (badanie krzyżowe u niemowląt w wieku 6 miesięcy lub młodszych z wcześniactwem w wywiadzie, urodzonych w 35. tygodniu ciąży lub wcześniej).