Perflutren

Perfluorowęglowodór (oktafluoropropan) w postaci gazu; stosowany jako mikrosfery powlekane albuminą lub lipidami – środek kontrastowy do ultrasonografii (echokardiografii). Mikrosfery są dostatecznie stabilne i małe, by swobodnie przechodzić przez krążenie płucne i wzmacniać sygnał ultrasonograficzny w rzucie lewej komory oraz lewego przedsionka serca. Mechanizm kontrastowania: mikrosfery o średnicy 1 do < 10 µm powodują powstawanie efektu kontrastowania obrazu w wyniku generowania silnego echa. Echa ultrasonograficzne z krwi oraz tkanek miękkich, takich jak tkanka tłuszczowa oraz mięśnie, są obrazowane w interfejsie ze względu na małe różnice w ultrasonicznych właściwościach tkanek; natomiast właściwości ultrasoniczne albumin zawierających perflutren bardzo różnią się od właściwości tkanek miękkich, co pozwala na uzyskiwanie silnego kontrastu między nimi. Efekt zależny od dawki: nie można określić ścisłej zależności dawka/odpowiedź, chociaż wykazano że przy wyższych dawkach czas utrzymywania się kontrastowania jest dłuższy. Efekt kliniczny obrazowania serca: pozwala na kontrastowanie komór serca, poprawia widoczność granic endokardium, wzmacnia sygnał Dopplera, poprawia wizualizację ruchomości ścian serca oraz przepływu krwi wewnątrz serca.

Środek kontrastowy do diagnostyki ultrasonograficznej, stosowany podczas przezpłucnej echokardiografii u chorych z podejrzewaną lub potwierdzoną chorobą serca i naczyń w celu kontrastowania komór serca oraz wzmocnienia zarysu granic endokardium, a tym samym poprawy obrazowej oceny ruchomości ścian serca. U dorosłych z podejrzewaną lub rozpoznaną chorobą naczyń wieńcowych – do kontrastowania komór serca i wzmocnienia zarysu granic endokardium lewej komory w spoczynku i z obciążeniem. Zastosowanie ograniczone do przypadków, gdy wynik echokardiografii bez środka kontrastowego był suboptymalny (co najmniej 2 z 6 odcinków granic komór w obrazie 4 lub 2 jam serca nie nadawały się do oceny) lub niejednoznaczny.

Podanie wyłącznie dożylne; podanie dożylne. Obrazowanie kontrastowe lewej komory serca w echokardiografii/USG. Perflutren: Wstrzyknięcie w bolusie, technika obrazowania nielinearnego (spoczynek i obciążenie): zalecana dawka to wielokrotne, dożylne wstrzyknięcia 0,1 do 0,4 ml dyspersji, po których podaje się dożylnie w bolusie 3 do 5 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) lub roztworu glukozy 50 mg/ml (5%), w celu utrzymania optymalnego wzmocnienia kontrastowego. Całkowita dawka perflutrenu nie powinna przekraczać 1,6 ml. Wstrzyknięcie w bolusie, technika obrazowania fundamentalnego (spoczynek): 10 mikrolitrów zawiesiny/kg w wolnym dożylnym wstrzyknięciu w bolusie, po którym podaje się dożylnie w bolusie 10 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%). W razie konieczności, w celu przedłużenia czasu działania wzmocnienia kontrastowego, po 5 minutach od podania pierwszej dawki, można powtórzyć dawkę 10 mikrolitrów zawiesiny/kg, po której powtórnie należy podać dożylnie w bolusie 10 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) lub roztworu glukozy 50 mg/ml (5%). Wlew dożylny (technika nielinearna w spoczynku i z obciążeniem lub fundamentalna w spoczynku): 1,3 ml dyspersji we wlewie dożylnym dodana do 50 ml roztworu chlorku sodu 9 mg/ml (0,9%) lub roztworu glukozy 50 mg/ml (5%). Początkowo prędkość wlewu powinna wynosić 4 ml/minutę, a następnie należy dostosować prędkość wlewu tak, aby otrzymać optymalne wzmocnienie kontrastowe, nie przekraczając jednak szybkości wlewu 10 ml/minutę. Wymaga aktywacji: przed podaniem produkt musi zostać uaktywniony z użyciem mechanicznej wstrząsarki. Albumina ludzka z perflutrenem: Zalecana dawka wynosi od 0,5 ml do 3,0 ml. Zwykle dawka 3,0 ml jest wystarczająca, niemniej jednak niektórzy chorzy mogą wymagać podania większej dawki. Całkowita dawka podana u pojedynczego chorego nie powinna przekraczać 8,7 ml. Optymalny czas badania ultrasonograficznego po podaniu dawki od 0,5 ml do 3,0 ml wynosi od 2,5 do 4,5 minut. Można podawać wielokrotne dawki, aczkolwiek doświadczenie kliniczne z podaniem dawek wielokrotnych jest ograniczone. Badanie ultrasonograficzne należy wykonać podczas podawania – optymalny kontrast uzyskuje się bezpośrednio po podaniu. Populacje szczególne: Dzieci i młodzież poniżej 18 lat: nie określono bezpieczeństwa i skuteczności stosowania u dzieci w wieku poniżej 18 lat; dane nie są dostępne; bezpieczeństwo i wskazania stosowania u pacjentów poniżej 18 roku życia nie zostały ustalone, a zalecenia dotyczące dawkowania nie mogą być sprecyzowane. Zaburzenia czynności wątroby: nie prowadzono specjalnych badań; stosowanie powinno opierać się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka przeprowadzonej przez lekarza. Zaburzenia czynności nerek: nie prowadzono specjalnych badań; stosowanie powinno opierać się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka przeprowadzonej przez lekarza. Podeszły wiek: nie prowadzono specjalnych badań; stosowanie powinno opierać się na ocenie stosunku korzyści do ryzyka przeprowadzonej przez lekarza.

Bezwzględne przeciwwskazania: - nadciśnienie płucne z ciśnieniem skurczowym w tętnicy płucnej powyżej 90 mm Hg Ostrożnie: - niestabilny stan sercowo-płucny (m.in. niestabilna dusznica bolesna, ostry zawał serca, ciężkie arytmie komorowe, ciężka niewydolność serca NYHA IV, niewydolność oddechowa) – podanie po starannej ocenie ryzyka i korzyści - zespół niewydolności oddechowej dorosłych, zapalenie wsierdzia, wszczepione sztuczne zastawki serca, ostre ogólnoustrojowe zakażenie lub posocznica, zaburzenia krzepnięcia i (lub) nawracająca choroba zakrzepowo-zatorowa - reakcje anafilaktyczne na glikol polietylenowy w wywiadzie, z uwagi na ryzyko ciężkich ostrych reakcji nadwrażliwości (anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny, reakcje anafilaktoidalne, niedociśnienie, obrzęk naczynioruchowy) - alergia na białko w wywiadzie, z uwagi na opisywaną nadwrażliwość na albuminę ludzką - istotne klinicznie schorzenia płuc, w tym rozsiane zwłóknienie płuc oraz ciężka przewlekła obturacyjna choroba płuc - anemia sierpowata, z uwagi na ryzyko epizodów silnego ostrego bólu naczyniowo-okluzyjnego - przeciek prawo-lewy, dwukierunkowy lub okresowy przeciek prawo-lewy w sercu, gdyż mikrosfery mogą ominąć krążenie płucne i przedostać się do krążenia dużego - pacjenci wentylowani mechanicznie z użyciem respiratora - ciężkie schorzenia serca, płuc, wątroby lub nerek, w tym zaawansowana niewydolność nerek lub wątroby - wiek poniżej 18 lat, gdyż nie ustalono skuteczności i bezpieczeństwa stosowania

Nie przeprowadzono badań dotyczących interakcji. Nie badano stosowania w trakcie znieczulenia ogólnego z użyciem halotanu i tlenu.

Działania niepożądane pojawiają się w ciągu kilku minut od podania i ustępują samoistnie, bez leczenia, w ciągu 15 minut. Ciężkie reakcje sercowo-płucne: opisywano ciężkie reakcje sercowo-płucne, w tym zgony. Zaburzenia układu nerwowego. Często: bóle głowy; niezbyt często: zawroty głowy, zaburzenia smakowe; rzadko: parestezja; częstość nieznana: napady drgawkowe, niedoczulica skóry twarzy, utrata świadomości. Wg innych danych rzadko: szumy uszne, zawroty głowy, parestezje. Zaburzenia serca. Częstość nieznana: zatrzymanie akcji serca, zespół Kounisa, arytmie komorowe (migotanie komór, częstoskurcz komorowy, przedwczesne skurcze komorowe), asystolia, migotanie przedsionków, niedokrwienie mięśnia sercowego, częstoskurcz nadkomorowy, nadkomorowe zaburzenia rytmu serca. Wg innych danych rzadko: tachykardia komorowa. Zaburzenia naczyniowe. Często: uderzenia gorąca; niezbyt często: hipotonia; rzadko: omdlenia, nadciśnienie tętnicze, uczucie ziębnięcia obwodowych części ciała. Ponadto często: nagłe zaczerwienienie. Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia. Niezbyt często: duszność, podrażnienie gardła; rzadko: zespół zaburzeń oddechowych, kaszel, uczucie suchości w gardle; częstość nieznana: zatrzymanie oddechu, spadek utlenowania, hipoksja tkankowa. Zaburzenia żołądka i jelit. Niezbyt często: bóle brzucha, biegunka, nudności, wymioty; rzadko: dyspepsja. Wg innych danych często: nudności. Zaburzenia skóry. Niezbyt często: świąd skóry, wzmożona potliwość; rzadko: wysypki skórne, pokrzywka, rumień, wysypki rumieniowe. Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej. Niezbyt często: bóle pleców; rzadko: bóle stawów, bóle w boku, bóle szyi, kurcze mięśni; częstość nieznana: spazmowe kurcze mięśni, bóle mięśniowo-szkieletowe, dyskomfort ze strony układu mięśniowo-szkieletowego, mialgia, wzmożone napięcie mięśniowe. Zaburzenia oka. Częstość nieznana: zaburzenia widzenia. Zaburzenia ogólne i w miejscu podania. Niezbyt często: bóle w klatce piersiowej, uczucie zmęczenia, uczucie gorąca, ból w miejscu wstrzyknięcia; rzadko: gorączka, dreszcze. Zaburzenia układu immunologicznego (częstość nieznana): reakcje typu alergiczne, anafilaksja, wstrząs anafilaktyczny i reakcje anafilaktoidalne, hipotonia, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk okolicy ust, skurcz oskrzeli, nieżyt nosa, obrzęk górnych dróg oddechowych, uczucie ucisku w gardle, obrzęk twarzy, obrzęk oczu. Wg innych danych (częstość nieznana) objawy typu alergicznego, m.in. reakcja anafilaktoidalna lub wstrząs, obrzęk twarzy, pokrzywka. Zaburzenia krwi i układu chłonnego. Częstość nieznana: przełom naczyniowo-okluzyjny w niedokrwistości sierpowatej. Ponadto niezbyt często: eozynofilia. Reakcje związane z otoczką albuminową: podanie albuminy ludzkiej może powodować przejściową zmianę odczuwania smaku, nudności, nagłe zaczerwienienie, wysypkę, bóle głowy, wymioty, dreszcze i gorączkę; obserwowano również reakcje anafilaktyczne.

Brak danych klinicznych dotyczących stosowania perflutrenu w czasie ciąży. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania u kobiet ciężarnych. W badaniach na zwierzętach dane rozbieżne: badania na zwierzętach nie wykazują bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na przebieg ciąży, rozwój zarodka/płodu, przebieg porodu lub rozwój pourodzeniowy. Natomiast po podaniu ciężarnym samicom królików dawki 15-krotnie przewyższającej maksymalną zalecaną dawkę u ludzi w okresie organogenezy obserwowano objawy toksyczności u samic oraz płodów, w tym różnego stopnia poszerzenie komór mózgu u płodów (od niewielkiego do bardzo znacznego), przy czym nie jest znane kliniczne znaczenie tych obserwacji. Zalecana ostrożność przy przepisywaniu kobietom ciężarnym; stosowanie nie jest zalecane, chyba że lekarz zdecyduje, że potencjalne korzyści przewyższają możliwe ryzyko. Laktacja: ograniczone – nie wiadomo, czy przenika do ludzkiego mleka, dlatego zalecana ostrożność u kobiet karmiących piersią. Płodność: badania u zwierząt nie wskazują na bezpośredni lub pośredni wpływ na płodność.

Nie oddziałuje farmakologicznie; na podstawie właściwości farmakokinetycznych i farmakologicznych przyjmuje się brak wpływu lub wpływ pomijalny na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Eliminacja szybka i niemal całkowita. Perflutren szybko usuwany z krążenia systemowego przez płuca; ok. 50% dawki wydzielane w powietrzu wydychanym. U większości pacjentów niewykrywalny we krwi i w powietrzu wydychanym po 4–5 minutach. Kinetyka we krwi: obniżanie stężenia zgodnie z modelem jednowykładniczym; średni okres półtrwania 1,3 minuty u osób zdrowych i 1,9 minuty u chorych z POChP. Czas połowiczej eliminacji z krążenia płucnego 1,3 ± 0,7 minuty. Po podaniu dożylnym zdrowym ochotnikom eliminacja w czasie poniżej 10 minut. Klirens: klirens ustrojowy podobny u osób zdrowych i z POChP; całkowity klirens płucny (CLlung) nie różnił się między tymi grupami. Istotne obniżenie CLlung u kobiet (o 51%) w porównaniu z mężczyznami. Całkowita eliminacja szybka i nieistotnie obniżona u pacjentów z POChP względem osób zdrowych. Metabolizm składników otoczki: fosfolipidy rozmieszczane w endogennych zasobach tłuszczowych organizmu (np. w wątrobie), a składnik syntetyczny (MPEG5000) wydalany z moczem (badania przedkliniczne); wszystkie tłuszcze metabolizowane do wolnych kwasów tłuszczowych. Mikrosfery albuminowe (dane przedkliniczne u szczurów): mikrosfery szybko usuwane z krążenia, wychwytywane przez wątrobę; pierwotną drogą wydalania substancji radioaktywnych układ moczowy. Wychwyt wątrobowy ok. 35%, w płucach ok. 10% dawki przez ok. 40 minut. Szczególne grupy: nie prowadzono badań farmakokinetycznych u pacjentów z chorobą nerek ani chorobą wątroby. Nie prowadzono badań u pacjentów w podeszłym wieku.